Wpis użytkownika ZohanTSW w Warhammer 40k

@saradonin_redux Kicia Horusia i Smutna Planeta

Pewnego dnia wielki statek doleciał do planety o nazwie Istvaan III.

– Tutaj zostaną tylko ci, którzy naprawdę są ze mną – powiedziała Kicia Horusia.

Nie wszyscy się z tym zgodzili.

Garviel popatrzył na swoich przyjaciół.

– Chyba wydarzy się coś niedobrego...

Kicia Horusia wysłała część swoich dawnych towarzyszy na planetę.

– Macie tam ważne zadanie! – powiedziała.

Żołnierze zabrali plecaki, hełmy i wyruszyli.

Nagle statki wysoko na niebie zaczęły przygotowywać coś bardzo niebezpiecznego.

Miaugrim spojrzał przez okno.

– Horusiu... przecież na dole są nasi koledzy!

Kicia Horusia spuściła wzrok.

– Oni nie chcą iść ze mną...

Po chwili z nieba spadły ogniste błyski. Cała planeta pokryła się dymem.

Garvielowi i jego przyjaciołom udało się znaleźć schronienie.

– Musimy sobie pomagać! – powiedział.

Wszyscy razem ratowali rannych i szukali bezpiecznego miejsca.

Na pokładzie statku Kicia Horusia patrzyła przez okno.

Nie czuła już radości.

– Dlaczego zrobiło się tak smutno? – pomyślała.

Szepty odpowiedziały:

– Teraz nie możesz się zatrzymać.

Ale gdzieś bardzo głęboko w sercu Kicia Horusia przypomniała sobie dawne wspólne wyprawy.

I przez krótką chwilę zrobiło jej się naprawdę przykro.

zapomniałem że w przeglądarce to wygąda jak kupa, więc wersja dla przęglądarek:
Pewnego ranka Kicia Horusia obudziła się bardzo wcześnie.

– Dzisiaj będzie ważny dzień! – powiedziała z uśmiechem.

Przyjaciele już czekali. Był Miaugrim, był Garviel, był też mały Torgadek, który zawsze chciał pomagać.

– Dokąd idziemy? – zapytał.

– Na wielką wyprawę! – odpowiedziała Kicia Horusia.

Wszyscy wsiedli do dużego, błyszczącego statku. Statek był tak wielki, że wyglądał jak pływające miasto.

Po drodze odwiedzali wiele planet. Na każdej planecie pomagali mieszkańcom.

– Razem damy radę! – mówiła Kicia Horusia.

I naprawdę dawali radę.

Pewnego dnia Kicia Horusia źle się poczuła. Na tajemniczym księżycu skaleczyła łapkę o dziwny kamień.

Przyjaciele bardzo się martwili.

– Odpocznij – powiedział Garviel.

Ale wtedy pojawiły się dziwne szepty.

– Chodź z nami... będziesz jeszcze silniejsza...

Kicia Horusia była zaskoczona.

– Silniejsza?

– Tak! Wszyscy będą cię słuchać.

Kicia Horusia zamyśliła się.

– To chyba brzmi dobrze...

Ale Miaugrim pokręcił głową.

– Prawdziwy bohater pomaga innym. Nie musi być najważniejszy.

Szepty jednak robiły się coraz głośniejsze.

Kicia Horusia podjęła złą decyzję.

– Chcę być najsilniejsza!

Nagle jej zbroja zrobiła się ciemniejsza, a oczy zabłysły czerwonym światłem.

Przyjaciele byli bardzo smutni.

– To już nie jest ta sama Kicia Horusia... – westchnął Garviel.

Teraz Kicia Horusia zebrała wokół siebie wielu nowych towarzyszy.

– Będziemy robić wszystko po mojemu! – oznajmiła.

Nie wszyscy się z tym zgodzili.

Na statkach wybuchły wielkie kłótnie. Dawni przyjaciele stanęli po przeciwnych stronach.

To był bardzo smutny dzień.

Daleko stąd Tata Imperator patrzył na gwiazdy.

– Mam nadzieję, że kiedyś przypomni sobie, że dobro i przyjaźń są ważniejsze od wielkiej siły.

A Kicia Horusia przez chwilę spojrzała w niebo.

Jakby przypominała sobie dawne wspólne wyprawy.

Czy jeszcze kiedyś odnajdzie drogę do swoich przyjaciół?

Tego nikt jeszcze nie wiedział.

Koniec.