Rozkminy

Gdyby wszyscy i tu, w Villete i tam, na zewnątrz żyli swoim życiem i pozwolili innym robić to samo, Bóg istniałby wszędzie, w każdym ziarenku gorczycy, w najmniejszej chmurce, która pojawia się i zaraz rozwiewa. Bóg jest, a mimo to ludzie sądzą, że trzeba Go nadal szukać, bo trudno im się pogodzić z tym, że życie jest aktem wiary.

Kiedy życie jawi się nam w aspekcie takiej nieograniczoności i kiedy dostajemy się we władanie chwili lub wydarzenia, małe sprawy schodzą na bok.

Nie chodź utartymi drogami, bo się pośliźniesz.

[...] nie powinniśmy brać na czubek bezlitosnej szpady przywar innych ludzi, skoro tak wyrozumiali bywamy dla naszych własnych [...].

Nie oddawaj czci tym, którzy ci ją zabrali.

Prędzej na wiosnę zamilkną ptaki, niż kobieta oprze się czułym zalotom młodego mężczyzny.

[...] w mroku świat się zmienia. W mroku, a zwłaszcza w samotności. Pękają wówczas zamki klatki, w której mieszka wyobraźnia, i wszystko może się wyrwać na wolność - absolutnie wszystko.

Bez miłości człowiek jest jak nieboszczyk na wakacjach.

Nowi poeci zbyt wiele wody wlewają do atramentu.

Krainie Chichów światło dało oczy, które widziały światła, których nie widział nikt.

Śmierci nie rozdziela się jak majątku. Nikt nie idzie szukać smutku.

Na świecie jest tak wiele głodujących, że Bóg może dotrzeć do nich jedynie w postaci chleba.

Bo może właśnie o to w życiu chodzi. Żeby ktoś przy tobie był - nawet kiedy szukasz w nocy małego zagubionego kotka. Nawet jak świeczka się nie pali.

Pozostawmy metafizyczne grzebaniny tym, którzy nie potrafią niczego lepszego robić.

Ludzie szczęśliwi mają zapasy szczęścia.

[...] ojczyzna bez bohaterów to jak dom bez drzwi [...].

Płacz mi zawsze pomaga. Płaczę, nawet kiedy nie wiem, dlaczego płaczę. Potrafię płakać nad obrazkiem w gazecie lub kiedy dowiem się o czyimś dobrym uczynku albo słuchając muzyki czy też [...] w ogóle bez powodu. Zdaje się, że to symptom pewnej odmiany nerwicy o skomplikowanej łacińskiej nazwie.

Filozofia — to współczesna postać bezwstydu.

Tradycja wolności jest wszystkim.

Największym szczęściem klasyków jest z pewnością to, że już nie żyją.