Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#ancientrome

Fanatyk

w Hydepark

14

Rzymska rzeźba Wenus z delfinem
Rzymska rzeźba Wenus z delfinem, który jest jest symbolicznym zwierzęciem bogini oraz przypomnieniem jej narodzin w morzu. Obiekt datowany na II wiek n.e.; kopia greckiego oryginału z II-I wieku p.n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/rzymska-rzezba-wenus-z-delfinem/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

33

Odkryto cztery miecze z okresu wojny Bar Kohba

Cztery rzymskie miecze i grot włóczni zostały odkryte w dobrym stanie w jaskiniach nieopodal Morza Martwego w Izraelu.

Do odkrycia doszło w górnych częściach jaskiń, w trakcie prac wykopaliskowych prowadzonych przez badaczy na zlecenie Israel Antiquities Authority. Trzy miecze wciąż posiadały ostrza schowane w drewnianych ostrzach. Natrafiono także na inne pozostałości broni na terenie jaskiń.

Wspomniane trzy miecze miały 60-65 cm ostrza, co pozwala je zidentyfikować jako rzymskie miecze spathae, wykorzystywane przez konnicę. Czwarty miecz był krótszy i miał 45 cm ostrze.

Archeolodzy określili znaleziska na II wiek n.e., a przypuszcza się że mogły to być łupy żydowskich rebeliantów z okresu tzw. wojny Bar Kohba (132–135 n.e.).

https://imperiumromanum.pl/odkrycie-rzymskie/odkryto-cztery-miecze-z-okresu-wojny-bar-kohba/

 
-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

23

Tablica z Lyonu – przemowa Klaudiusza

Tzw. „Tablica z Lyonu” jest to zachowana tablica z brązu, na której zapisano słowa przemowy, jaką wygłosił cesarz Klaudiusz (41-54 n.e.) przed senatem w Rzymie w roku 48 n.e. Była ona propozycją uznania obywateli rzymskich z dalekiej Galii, za godnych przyjęcia do stanu senatorskiego, po osiągnięciu odpowiedniego poziomu zamożności.

Do odkrycia znaleziska doszło w 1528 roku, w winiarnii na wzgórzu La Croix-Rousse w Lyonie (antyczne miasto Lugdunum).

Klaudiusz był mocno związany z miastem, gdyż to właśnie w Lugdunum przyszedł na świat w roku 10 p.n.e. Władze miasta przykładały uwagę do czczenia jego osoby, zwłaszcza w czasie jego rządów, a sam Klaudiuz rozpatrywany był jako patron ośrodka miejskiego.

Mowa, jak zostało wspomniane, została wygłoszona w Rzymie w senacie. W swojej przemowie cesarz wzorował się na podobnych przypadkach w przeszłości – przykładowo gdy do Senatu wpuszczeni zostali chociażby mieszkańcy Galia Comata. Cała mowa Klaudiusza rozpoczęła się od przedstawienia historii Rzymu, w dużej mierze bazującej na Tytusie Liwiuszu.

Tablice dowodzą, jak aktywnie cesarz współpracował z Senatem. Co ciekawe, poza przemową na tablicach umieszczono słowa niektórych senatorów, którzy ponaglali cesarza, aby ten przeszedł do rzeczy. Ponadto, Klaudiusz ukazuje się nam, jako cesarz rozsądny i liberalny, który widzi potrzebę uznania zasług także mieszkańców dalszych prowincji Imperium.

Propozycja cesarza została zaakceptowana przez Senat rzymski. Wykonana z brązu tablica mogła być zarówno potwierdzeniem przynania lokalnej społeczności praw jak i demonstracją publicznego sukcesu.

Warto nadmienić, że Tacyt1 pozostawił nieco odmienną wersję przemowy, która mogła bazować na innych źródłach.
Treść przemowy

Poniżej treść przemowy w języku angielskim:

I should say at the outset that I reject the first thought that will, I am sure, be the very first thing to stand in my way: namely that you will recoil from my suggestion as though I were introducing some revolutionary innovation. Think, instead, of how many changes have taken place over the years in this state and how many forms and constitutions our state has had, from the time of its very foundation.
   At one time this city was held by kings, though they did not pass it along to successors from their own families. People from other families came to the throne and even some foreigners. Numa, for example, succeded Romulus, and was a Sabine; that made him a neighbor, certainly, but at the time he was also a foreigner. Another example is Tarquinius Priscus, who succeded Ancus Marcius: because of his impure blood–his father was the Corinthian Demaratus and his mother was from Tarquinii, to Tarquinius Priscus supposedly had a Greek father and an Etruscan mother. And though well-born she was very poor, which is why she was forced to marry such a husband.–Tarquinius was kept from positions of honor in his own land and thus emigrated to Rome, where he became king. Between Tarquinius and either his son or his grandson (for our authorities disagree on this point) there came Servius Tullius. And according to the Roman sources Servius Tullius had as a mother a prisoner of war, Ocresia; according to the Etruscans he had been the faithful companion of Caelius Vivenna and took part in his adventures, and later, when he was driven out by a change of fortune, he left Etruria with all the suriving troops of Caelius and seized the Caeliian hill, which thus takes its name from his leader Caelius, and after changing his name (for his Etruscan name was Mastarna) he was given the name I have already mentioned, and became king, to the very great advantage of the state. Then, after the behavior of Tarquinius Superbus came to be hated by our city–and not only his behavior but that of his sons–the people obviously became tired of monarchy, and the administration of state was transferred to the consuls, who were annual magistates.
   Why need I mention the dictatorship–more powerful even than the consulship–which was what our ancestors came up with when wars were particularly hard or there was serious civil disturbance? Or why need I mention the the creation of tribunes of the plebs, to provide assistance for the plebs? Why mention transfer of imperium from consuls to the decemviri, and at the end of the reign of the decemviri the return of imperium back to the consuls? Why mention the distribution of the consular power to multiple recipients, called tribunes of the soldiers with consular power, who were first six and then eight in number? Why should I mention the fact that offices that were once patrician ones were shared eventually with the plebeians, religious ones as well as military?
   If I were to tell of the wars, which our ancestors started with and which have continued down to the present day, I fear that I would appear too boastful, and look as though I wanted to boast about my glory in extending the empire beyond the Ocean(…here Claudius makes apparent mention of his invasion to Britain). But let me instead return to my original point. Citizenship can … „[some text is lost here]
   [column II]
   Certainly it was a new thing when my great-uncle Augustus and my uncle Tiberius decided to admit into this Senate house the flower of the coloniae and the cities from all over the empire–all of them good and wealthy men of course. But, you may say, is not an Italian senator more useful than a provincial one? When I start explaining this aspect of my censorship I will reveal what I think about that. But certainly I think that provincials should not be rejected, as long as they will be a credit to the Senate.
   Behold that most glorious and flourishing colony of Vienne: how long has it provided senators for this chamber? From Vienne comes an ornament of the equestrian order with few equals, Lucius Vestinus, whom I esteem greatly and retain even now in my service. May his children, I beseech you, enjoy priesthoods of the first rank, and after that, in the years to come, may they proceed to further honors. (I will not utter the dire name of that brigand–I detest him, that monster of the wrestling-ring–or the fact that he acquired the consulship for his family before his colony had ever obtained the solid benefit of the Roman citizenship. And I could say the same thing about his brother, who suffered a pathetic and fate, and was thus no use to you as a senator.)
   It is time now, Tiberius Caesar Germanicus, to reveal to the senators where your speech is headed; for you have already come to the extreme limits of Gallia Narbonensis.
   Consider all the distinguished young men I see before me: the fact that they are senators should cause no more regret than that felt by Persicus–a most distinguished man and a friend of mine–when he reads the name Allobrogicus among the images of his ancestors. And if you agree that this is true, what should I not also point out to you that the land beyond Gallia Narbonensis already sends you senators? We do not, after all, regret that we have men in the senate from Lugdunum (…here it is possible that Claudius made a joke about himself since he himself was born at Lugdunum at the territory of Galia as first Emperor not born in Italy).
   I was somewhat hesitant, senators, about leaving the boundaries of provinces that were well known to you, but now I must make the case for Gallia Comata with some seriousness. If anyone concentrates on the fact that the Gauls resisted the divine Julius in war for ten years, he should consider that they have also been loyal and trustworthy for a hundred years, and had this loyalty tried to the utmost when we were in danger. They it was who provided my father Drusus with secure internal peace when he was conquering Germany, even though he was summoned to the war while in the middle of a census, which was then a new and strange business for the Gauls. And we know from our own experience how difficult the census can be, even though for us it involves nothing more than the public recording of our resources.

Przemowa kończy się tutaj i zapewne jej dalszy ciąg był na innej tablicy, która zaginęła.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/tablica-z-lyonu-przemowa-klaudiusza/


--------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

9

Herodot o Massagetach
Scytowie i Sarmaci nie byli jedynymi wojowniczymi nomadami irańskiego pochodzenia, których opisywał Herodot. Na wschód od nich, na terytorium współczesnego Kazachstanu miały znajdować się ziemie ludu Massagetów. Ze Scytami łączyło ich nie tylko pochodzenie i tryb życia, ale również obydwa ludy zasłynęły z pokonania Persów. Nim król Dariusz I doznał klęski z rąk Scytów, to twórca imperium Achemenidów Cyrus II rzekomo miał zginąć za sprawą właśnie Massagetów. Królowa tego ludu imieniem Tomyris miała podobno przechowywać odciętą głowę perskiego monarchy w wypełnionym krwią worze uzasadniając to tym, że krwi nienasyconego krwią nasyca.
Inną wersje jednak dotyczącą kresu żywota Cyrusa podaje Ksenofont, który przekazał nam, że władca Persji zmarł w spokoju z przyczyn naturalnych. Wróćmy jednak do Herodota i jego opisu zwyczajów Massagetów, które jak nie trudno się domyśleć były delikatnie ujmując osobliwe nie tylko z dzisiejszego punktu widzenia, ale i w wśród starożytnych Greków mogły budzić co najmniej niesmak:
Istnieją u nich (Massagetów) następujące zwyczaje. Każdy wprawdzie żeni się, ale żon używa się wspólnie.(…) Mianowicie jeżeli Massageta pożąda jakiejś niewiasty, wtedy zawiesza swój kołczan na wozie i spółkuje z nią bez żenady. Specjalna granica wieku u nich nie istnieje; tylko jeżeli ktoś się bardzo zestarzeje, schodzą się wszyscy krewni, zarzynają go i wraz z nim jeszcze owce, gotują mięso i obficie nim się raczą. Taki los uchodzi u nich za najszczęśliwszy. Kto natomiast umrze wskutek choroby, tego nie spożywają, lecz chowają do ziemi, i ubolewają nad nim, że nie udało mu się być zarżniętym. Nie sieją nic, tylko żywią się mięsem bydlęcym i rybami, których im obficie dostarcza rzeka Arakses (Syr-daria). Za napój mają mleko. Z bogów czczą tylko słońce, któremu ofiarują konie. Sens tej ofiary jest taki: najszybszemu z bogów poświęcają najszybsze ze wszystkich stworzenie.
– Herodot, Dzieje, I.216
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/herodot-o-massagetach/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

5

Życzenia z obozu legionistów

Starożytne życzenia z obozu legionistów przy murze Hadriana. Tabliczka pochodzi z 100-105 roku n.e. i zawiera życzenia szczęśliwego nowego roku skierowane do Flawiusza Cerialisa, dowódcy IX kohorty Batawian. Autorem jest Hostilisz Flavianus.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/zyczenia-z-obozu-legionistow/


--------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

6

Tego dnia w Rzymie
Tego dnia, 197 n.e. – cesarz rzymski Septymiusz Sewer pokonał uzurpatora Klodiusza Albinusa w bitwie pod Lugdunum (obecny Lyon). Jego armia wynosiła od 70.000 do 90.000 żołnierzy (źródła podają także liczbę około 75 tysięcy ludzi), a złożona była głównie z iliryjskich, mezyjskich i dackich legionów. Ostatecznie Albinus został zabity, Sewer zakończył wojnę domową i przejął pełną władzę nad Imperium. W czerwcu 197 roku n.e. Sewer wkroczył triumfalnie do Rzymu, a jego dynastia panować miała w kraju przez ponad 30 lat.
https://imperiumromanum.pl/tego-dnia-w-rzymie/#19-2

Fanatyk

w Hydepark

11

Opis Herodota dotyczący przygotowania scytyjskiego pochówku
Pisałem już o najeździe Scytów na bliski wschód w VII wieku przed naszą erą. Pozostańmy dalej w temacie Scytów, gdyż jeżeli chodzi o historię starożytną nie ukrywam, że jest to lud najbardziej mnie fascynujący. Scytowie słynęli ze zwyczajów, które przez Hellenów były zwykle postrzegane jako wyjątkowo barbarzyńskie. Nie inaczej było w przypadku przygotowania scytyjskiego pochówku królewskiego, którego opis pozostawił nam chyba najsłynniejszy ze starożytnych historyków Herodot.
(…) grzebią jedną z nałożnic króla, którą wprzód duszą, dalej podczaszego, kucharza, koniucha, posługacza, gońca królewskiego i konie, nadto pierwociny wszelkich innych dostatków i złote czary; srebra i spiżu do tego celu nie używają. Po załatwieniu tych czynności sypią wszyscy wielki kopiec, współzawodnicząc z sobą i usiłując uczynić go jak największym
(…) jamy brzuszne jednych i drugich, po wyjęciu wnętrzności, czyszczą, wypełniają plewą i zaszywają. Następnie połowę obręczy dzwona wozowego, odwróconą na dół krzywizną, ustawiają na dwóch palach, a drugą jej połowę na dwóch innych, i wiele tych półobręczy w taki sposób umocowują. Potem przez cielska koni przepychają wzdłuż aż do szyi grube drewna i wysadzają je na półobręcze, tak że przednie półobręcze podtrzymują łopatki koni, tylne dźwigają brzuch przy udach, obie zaś pary nóg wiszą w powietrzu. Wreszcie narzucają na konie uzdy i cugle, ściągają cugle ku przodowi i przywiązują je do kołków. A każdego z uduszonych pięćdziesięciu młodzieńców wysadzają na konia, dokonując tego tak, że poszczególne zwłoki nadziewają na prosty drąg, biegnący wzdłuż stosu pacierzowego aż do szyi; co zaś z tego drąga u dołu wystaje, to wtykają do otworu innego drąga, który przewierca konia. Ustawiwszy tego rodzaju jeźdźców dokoła mogiły, odchodzą. Tak grzebią królów.
Pozostawić bym mógł Was z samym tym tekstem źródłowym, opisującym tworzenie tej makabrycznej kompozycji funeralnej, lecz na zakończenie zamieszczę jeszcze wiersz Haliny Poświatowskiej „miłosierni byli Scytowie”:
miłosierni byli Scytowie
gdy umarł król
udusili wstążką jego ulubioną nałożnicę
i jej martwe ciało
rzucili na stos
zmieszały się jej włosy
z popiołem jego rąk
jej drobne zęby
z popiołem jego ust
a kiedy żar pociemniał
zebrali ciepły popiół
i pochowali wszystek
w obszernej skrzyni
rzeźbionej w trawy i kwiaty
w których zamieszkał wiatr
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/opis-herodota-dotyczacy-przygotowania-scytyjskiego-pochowku/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

19

Czy Rzymianie byli przy aresztowaniu i zmartwychwstaniu Jezusa?

„Judasz, otrzymawszy kohortę oraz strażników od arcykapłanów i faryzeuszów, przybył tam z latarniami, pochodniami i bronią.” (J 18, 3)

Tylko święty Jan, który pisał swoją ewangelię najpóźniej, wspomina o żołnierzach rzymskich przy aresztowaniu Jezusa w Ogrodzie Oliwnym. Jednak to mało prawdopodobne, żeby tam byli. Pojmanie Jezusa było wewnętrzną sprawą najwyższych władz żydowskich. Natomiast święty Jan mógł użyć pojęcia kohorta w mało precyzyjny sposób, mogło mu wcale nie chodzić o oddział kilkuset żołnierzy, tym pojęciem mógł określić jakąkolwiek straż. Mogła to być też straż świątynna.

W czasach Jezusa współpraca Żydów z Rzymianami nie układała się najlepiej, tym bardziej za panowania Poncjusza Piłata. Według Józefa Flawiusza, który opisał atmosferę tamtych czasów, stosunki te były nawet bardzo napięte. Piłat reprezentował okupanta rzymskiego, nie lubił Żydów, Żydzi natomiast nienawidzili go jeszcze bardziej.

Aresztowanie Jezusa odbyło się pod osłoną nocy, po cichu. Żydom nie było potrzebne wojsko, w zupełności wystarczyła straż świątynna. Apostołów nie było wielu, nie byli też zbyt waleczni. Gdyby Jezusa aresztowali żołnierze rzymscy, zrobiliby to oficjalnie i zaraz po tym przyprowadzili by Go do tego, kto wydał rozkaz, czyli namiestnika Poncjusza Piłata, a nie do pałacu arcykapłana.

Żołnierze rzymscy pojawili się przy Jezusie dopiero w momencie przekazania Go Piłatowi i niewykluczone, że byli przy Nim tylko do czasu przebicia Jego boku, po Jego śmierci. Być może wcale nie pilnowali też Jego grobu. Słowa Piłata “Macie straż: idźcie, zabezpieczcie grób” (Mt 27, 65) wcale nie musiały dowodzić, że dał im własnych żołnierzy, mogło to oznaczać, że udzielił zgodę na zabezpieczenie grobu we własnym zakresie. Żydzi mieli przecież własną straż świątynną.

Żołnierze rzymscy nie uciekliby od grobu, nie mogli też rozgłaszać, że spali na służbie. Próba opuszczenia posterunku lub spania podczas służby mogła skończyć się dla nich karą śmierci. Po ucieczce od grobu, strażnicy poszli tłumaczyć się arcykapłanom. Jasno z tego wynika, że to najwyżsi kapłani musieli być ich przełożonymi. Gdyby to byli żołnierze rzymscy, zdali by sprawę Piłatowi.

Oczywiście niewykluczone, że to jednak żołnierze rzymscy pilnowali grobu Jezusa, bo czy straż świątynna musiałaby się tłumaczyć Piłatowi z nie dopełniła swoich obowiązków?

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/czy-rzymianie-byli-przy-aresztowaniu-i-zmartwychwstaniu-jezusa/


--------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Pokaż więcej komentarzy (2)

Fanatyk

w Hydepark

16

Najazd scytyjski na bliski wschód w Księdze Jeremisza
Większość moich czytelników wie zapewne, kim byli starożytni Scytowie, lecz dla tych niewtajemniczonych w skrócie był to koczowniczy lud irański, który w VII wieku p.n.e. osiadł na stepach czarnomorskich wypierając spokrewniony z nimi lud Kimmerów. Archeologiczne ślady obecności Scytów znajdujemy również na ziemiach współczesnej Polski, ale o takich cudach jak np. skarb z Witaszkowa może innym razem. To tak w dużym skrócie na wstęp. Czy jednak wiedzieliście, że o przerażającym najeździe Scytów na ziemie bliskiego wschodu najprawdopodobniej wspomina starotestamentowa Księga Proroka Jeremiasza?
Tutaj też odrobinę skrótowo muszę przybliżyć tło historyczne (informacje przede wszystkim w oparciu o źródła asyryjskie, gdyż sami Scytowie byli niepiśmienni). Otóż w VII wieku przed naszą erą armie Scytyjskie pod wodzą niejakiego Ispakajosa przekroczyły Kaukaz i w sojuszu z Kimmerami, oraz Mannanejczykami najechały imperium nowoasyryjskie (ówczesne supermocarstwo). Źródła asyryjskie wzmiankują, że Scytowie byli również wtedy w sojuszu z królem Urartu Rusą II. Wódz Ispakajos na nieszczęście dla Scytów prawdopodobnie poległ, a jego następcą zostaje niejaki Bartatua (przypuszczalnie jest to akadyjska wersja jego oryginalnego irańskiego imienia). Nie wiadomo czy był to brat, syn, czy też krewny Ispakajosa. Bartatua zamiast dalej prowadzić walki z Asyryjczykami wszedł z nimi w sojusz przypuszczalnie nawet poślubiając księżniczkę, która była córką króla Asarhaddona. Zapewne świadczy to o tym, że żadna z wojujących stron nie mogła osiągnąć wyraźnej przewagi. Kolejnym władcą Scytów na bliskim wschodzie po Bartatui zostaje Madies. Pomaga on Asyryjczykom pokonać wrogich im irańskich Medów, oraz podporządkowuje ich sobie. Później dokonuje najazdu na Egipt, gdzie faraon Psametych I wręcza Scytom ogromny trybut w zamian za oszczędzenie mu grabieży jego państwa. Po drodze Scytowie bezlitośnie pustoszą ziemie Palestyny. I tutaj do tematu wkraczają właśnie fragmenty z Księgi Jeremiasza, które mogą odnosić się właśnie do najazdu Scytów. Bóg tak zapowiada Prorokowi karę dla Hebrajczyków w postaci napaści nieznanego im ludu:
4:6 Podnieście chorągiew na Syonie, zmacniajcie się, nie postawajcie; bo Ja przywiodę złe z północy i skruszenie wielkie.
4:7 Wylazł lew z legowiska swego, a łupieżca narodów podniósł się: wyszedł z miejsca swego, aby obrócił ziemię twoję w pustynią: miasta twoje będą zburzone, zostawszy bez obywatela.
5:14 To mówi Pan, Bóg zastępów: Ponieważeście mówili to słowo, oto Ja daję słowa moje w usta twoje za ogień, a lud ten za drwa, i pożre je.
5:15 Oto Ja przywiodę na was naród zdaleka, domie Izraelów! mówi Pan, naród duży, naród starodawny, naród, którego języka umieć nie będziesz, ani zrozumiesz, co mówi.
5:16 Sajdak jego jako grób otwarty, wszyscy mężni.
5:17 I zje urodzaje twoje i chleb twój: pożre syny twoje i córki twoje: poje trzody twoje i stada twoje: poje winnicę twoje i figę twoję, i zburzy mieczem obronne miasta twoje, w którycheś ty ufał.
6:19 Słuchaj, ziemio! Oto Ja przywiodę złe na ten lud, owoc myśli ich, że słów moich nie słuchali, a zakon mój porzucili.
6:20 Na co mi kadzidło z Saby przynosicie, i ziele wdzięcznej woni z ziemie dalekiej? całopalenia wasze nie są przyjemne, i ofiary wasze nie podobały mi się.
6:21 Przeto to mówi Pan: Oto Ja przepuszczę na ten lud upaści, i będą się powalać na nich ojcowie i synowie, spółem sąsiad i bliski poginą.
6:22 To mówi Pan: Oto lud idzie z ziemie północnej, a naród wielki powstanie z krajów ziemie.
6:23 Strzałę i tarczą pochwyci, okrutny jest, a nie zlituje się. Głos jego zaszumi jako morze, a na konie wsiędą, gotowi jako mąż ku bitwie, przeciw tobie, córko Syońska!
50:41 Oto lud idzie z północy, a naród wielki i królowie mnodzy powstaną z krajów ziemie.
50:42 Łuk i pawężę pochwycą, okrutni są a niemiłosierni: głos ich jako morze zaszumi, a na konie wsiędą, jako mąż gotowy ku bitwie przeciw tobie, córko Babilońska!
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/najazd-scytyjski-na-bliski-wschod-w-ksiedze-jeremisza/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

33

Pozycja prawna kobiet w Rzymie

Jaka była pozycja prawna kobiet w antycznym Rzymie? Książki z prawa rzymskiego w tym Prawo rzymskie, Słownik Encyklopedyczny Witolda Wołodkiewicza podają wiele ciekawostek odnośnie praw i obowiązków, które zmieniały się na przestrzeni wieków i dotyczyły różnych grup.

Kobieta po ukończeniu 12 lat (czyli pełnoletniości w rozumieniu prawa rzymskiego) mogła rozporządzać swoim majątkiem dowolnie, a mężczyzna- jej opiekun prawny udzielał jedynie zezwolenia na samodzielne wykonywanie przez nią bardziej istotnych czynności prawnych – w prawie rzymskim ta instytucja była znana jako tutela mulierum. Kobieta jednak miała możliwość odwołania się od decyzji opiekuna i do udzielenia jej zgody, dojrzała kobieta mogła sobie też wybrać innego opiekuna za pośrednictwem innego mężczyzny.

Za rządów Oktawiana Augusta funkcja opiekuna prawnego kobiety stopniowo wychodziła z użycia by zostać całkowicie zniesioną pod koniec jego panowania. Kobiety na równi z mężczyznami miały również obowiązek alimenta, czyli zapewnienia środków niezbędnych do życia najbliższej rodzinie jak wyżywienie, ubranie i zakwaterowanie. Obowiązek alimentacji już w okresie republiki obciążał wzajemnie rodziców i dzieci, a później również dziadkowie i wnuki.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/pozycja-prawna-kobiet-w-rzymie/


--------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

14

Tego dnia w Rzymie
Tego dnia, obchodzono Fornakalia (Fornacalia) było to rzymskie święto obchodzone dnia 17 lutego. Święto obchodzono ku czci Fornaks (Fornax), która była rzymską boginią pieca chlebowego (fornax) bądź patronką procesu wypiekania chleba. Była to swego rodzaju personifikacja pieca, która chroniła chleb przed spieczeniem.
https://imperiumromanum.pl/tego-dnia-w-rzymie/#17-2

Fanatyk

w Hydepark

9

Relief rzymski ukazujący trzy sceny
Relief rzymski ukazujący trzy sceny. W środkowej części dziełą widzimy boga Silenusa (bóstwo przyrody) w otoczeniu młodych Satyrów; w lewej i prawej części znajdują się osoby biorące udział w kulcie. Obiekt datowany na I wiek n.e.; Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/relief-rzymski-ukazujacy-trzy-sceny/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

15

Łaźnie rzymskie w Serbii

Pozostałości po rzymskich łaźniach publicznych w serbskim mieście Čačak. Łaźnie posiadały kilka pomieszczeń, baseny z ciepłą i zimną wodą oraz hypocaustum – system ogrzewania podłogowego i ściennego.

Wykopaliska ujawniły nie tylko pozostałości ścian budowli, ale i liczne przedmioty codziennego użytku, takie jak ceramikę, szkło, naczynia, biżuterię i monety.

Łaźnia została zbudowana w III, a była używana do IV wieku n.e. Zniszczona została przez Gotów, w trakcie najazdu.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/laznie-rzymskie-w-serbii/


--------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

11

Rzeźba Wenus Felix
Rzeźba Wenus Felix („Szczęśliwa”), bogini miłości. Obiekt datowany na II wiek n.e., który jest kopią grecką z II-I wieku p.n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/rzezba-wenus-felix/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

16

Rekonstrukcja nimfeum w Ammanie

Rekonstrukcja nimfeum w Ammanie (Jordania), który powstał w II wieku n.e. Był to kompleks fontann i basenów, która miały na celu czczenie Nimf. Badacze uważają, że nimfeum posiadało liczący 600 m kw. basen, o głębokości trzech metrów. Budowla była charakterystycznym elementem miast antycznych i często znajdowała się w reprezentacyjnym miejscu.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/rekonstrukcja-nimfeum-w-ammanie/


--------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

5

Wenus na tle amfiteatru w Pompejach
Wenus na tle amfiteatru w Pompejach. Rzeźba znajduje się w Parku Archeologicznym w Pompejach i datowana jest na I wiek n.e.
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/wenus-na-tle-amfiteatru-w-pompejach/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

9

Tego dnia w Rzymie
Tego dnia, 44 p.n.e. – Gajusz Juliusz Cezar został obwołany przez senat Republiki Rzymskiej dyktatorem wieczystym (dictator in perpetuum, na monetach widoczne jako DICT PERPETVO), najwyższym kapłanem, imperatorem i ojcem ojczyzny. Próbowano go obwołać królem Rzymu, ale Cezar odmówił, gdyż funkcja ta od czasów Tarkwiniuszy była przez lud znienawidzona, ponadto Cezar nadal starał się zachowywać pozory republikańskiej legalności. Mimo wszystko Cezar jednak w praktyce był najważniejsza personą Rzymu. Jak się okazało niedługo.
https://imperiumromanum.pl/tego-dnia-w-rzymie/#14-2

Fanatyk

w Hydepark

11

Rzymskie dzwonki wietrzne
Rzymskie dzwonki wietrzne (tintinnabulum) w kształcie postaci z wielkim fallusem. Wieszano je zazwyczaj w progu sklepu lub perystylu (wewnętrzny dziedziniec domostwa), gdzie wiatr wprawiał je w brzęczenie. Fallus był symbolem chroniącym od nieszczęścia. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/rzymskie-dzwonki-wietrzne/

-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Fanatyk

w Hydepark

8

Rzymskie początki Walentynek

Możliwe, że zwyczaje związane z obchodzeniem Walentynek nawiązują do starożytnego święta rzymskiego, zwanego Luperkaliami, obchodzonego 15 lutego ku czci bożka Fauna lub pierwotnie staroitalskiego boga pasterzy Luperkusa, który chronił ich stada przed wilkami.

Święto obchodzono w jaskini Lupercal na Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy Romulus i Remus, byli karmieni przez wilczycę. Następnie składano ofiary z dwóch kozłów i psa, a kapłani nazywani Luperkami, ubrani tylko w skórę świeżo zabitego kozła, obiegali wzgórze Palatynu i uderzali przechodniów rzemieniami (februa) ze skór zwierząt ofiarnych. Szczególnie chętnie uderzeniom poddawały się bezdzietne kobiety, co miało gwarantować płodność, a innym napotkanym – oczyszczenie od zmazy i skazy minionego roku.

Sama nazwa pochodzi od św. Walentego. Walenty z wykształcenia był lekarzem, z powołania duchownym. Żył w III wieku n.e. w za panowania cesarza Klaudiusza II Gockiego. Cesarz ten za namową swoich doradców zabronił młodym mężczyznom wchodzić w związki małżeńskie w wieku od 18 do 37 lat. Uważał on, że najlepszymi żołnierzami są legioniści niemający rodzin. Zakaz ten złamał biskup Walenty i błogosławił śluby młodych legionistów. Został za to wtrącony do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce swojego strażnika. Legenda mówi, że jego narzeczona pod wpływem tej miłości odzyskała wzrok. Gdy o tym dowiedział się cesarz, kazał zabić Walentego. W przeddzień egzekucji Walenty napisał list do swojej ukochanej, który podpisał: „Od Twojego Walentego”. Egzekucję wykonano 14 lutego 269 n.e.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/rzymskie-poczatki-walentynek/

 
-----------------------------------------------------------------------------
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/