#całefragmenty

#uuk #uuuk #podzałatanymbębnem #straszniedługie #całefragmenty

> NIE WIDZĘ SENSU – oświadczył przybysz.
>
> – Słucham?
>
> CO WŁAŚCIWIE POWINNO SIĘ ZDARZYŁ?
>
> – A ile drinków wypiłeś, przyjacielu?
>
> CZTERDZIEŚCI SIEDEM.
>
> – W takim razie praktycznie wszystko – odparł barman. A ponieważ znał się na swoim fachu i wiedział, czego oczekują klienci pijący samotnie do świtu, zaczął polerować ścierką kieliszki i zapytał: 
>
> – Kobieta cię wyrzuciła, co?
>
> SŁUCHAM?
>
> – Zalewasz smutki, prawda?
>
> NIE MAM SMUTKÓW.
>
> – Nie, pewno, że nie. Zapomnij, że o tym wspominałem. – Parę razy energicznie przetarł kieliszek. – Pomyślałem tylko, że czasem przyjemnie jest z kimś pogadać.
>
> Obcy milczał przez chwilę, wyraźnie zamyślony. Wreszcie powiedział:
>
> CHCESZ ZE MNĄ POROZMAWIAŁ?
>
> – Tak. Jasne. Potrafię dobrze słuchać.
>
> NIKT JESZCZE NIGDY NIE CHCIAŁ ZE MNĄ ROZMAWIAŁ.
>
> – Paskudna sprawa.
>
> I WIESZ? NIGDY NIE ZAPRASZAJĄ MNIE NA PRZYJĘCIA.
>
> – Fatalnie.
>
> WSZYSCY MNIE NIENAWIDZĄ. KAŻDY, BEZ WYJĄTKU. NIE MAM ŻADNYCH PRZYJACIÓŁ.
>
> – Każdemu przyda się przyjaciel – wygłosił mądrą sentencję barman.
>
> MYŚLĘ...
>
> – Tak?
>
> MYŚLĘ, ŻE MÓGŁBYM SIĘ ZAPRZYJAŹNIŁ Z TĄ ZIELONĄ BUTELKĄ.
>
> Oberżysta pchnął ośmiokątną butlę przez bar. Śmierć złapał ją i przechylił nad kieliszkiem. Krople cieczy zadzwoniły o szkło.
>
> PIJANY MYŚLISZ JESTEM JA, CO?
>
> – Obsługuję każdego, kto potrafi ustać prosto dwa razy na trzy – zapewnił oberżysta.
>
> I MASZ ABSSORULUTNĄ RRACJĘ. ALE JA...
>
> Gość znieruchomiał z palcem wystawionym do góry.
>
> CO TAKIEGO MÓWIŁEM?
>
> – Że mam cię za pijanego.
>
> AHA. TAK... AALE MOGĘ WYCZTRZEŻWIEĆ JAK TYLKO ZECHCZĘ.
>
> TO JEST EKSZPER... MENT. A TERAZ ŻŻYCZĘ SOBIE JESZCZE POEKSZ... POEKSZPERYMENTOWAĆ Z POMARAŃCZOWĄ BRANDY.
>
> Oberżysta westchnął i zerknął na zegar. Bez wątpienia właśnie zarabiał dużo pieniędzy, zwłaszcza że obcy nie wyglądał na pedanta, który obrazi się z powodu nieco podwyższonego rachunku albo niedokładności w wydawaniu reszty. Ale było już późno. Tak późno, że robiło się wcześnie. Poza tym samotny klient miał w sobie coś niepokojącego. Goście w Załatanym Bębnie często pili tak, jakby kolejny dzień miał już nie nadejść, jednak po raz pierwszy oberżysta odnosił wrażenie, że mogą mieć rację.
>
> NO I CO JEST JESZCZE PRZEDE MNĄ? JAKI TO WSZYSTKO MA
>
> SENS? O CO W OGÓLE W TYM CHODZI?
>
> – Nie mam pojęcia, przyjacielu. Myślę, że powinieneś się porządnie wyspać. Od razu poczujesz się lepiej.
>
> WYŚPIĘ? SEN? NIGDY NIE SYPIAM. JESTEM WRĘCZ... JAK TO MÓWIĄ... PRZYSŁOWIOWY Z TEGO POWODU.
>
> – Każdy potrzebuje snu. Nawet ja – zasugerował barman.
>
> NIENAWIDZĄ MNIE.
>
> – Tak, już mówiłeś. Ale jest za piętnaście trzecia.
>
> Klient odwrócił się chwiejnie i rozejrzał po pustej sali.
>
> NIKOGO TU NIE MA, TYLKO TY I JA, zauważył.
>
> Oberżysta podniósł klapę, wyszedł zza baru i pomógł gościowi zejść z wysokiego stołka.
>
> NIE MAM ŻADNYCH PRZYJACIÓŁ. NAWET KOTY UWAŻAJĄ, ŻE JESTEM ZABAWNY.
>
> Dłoń wystrzeliła do przodu i zanim oberżysta odciągnął jej właściciela od baru, zdążyła pochwycić butelkę likieru Amanita. Gospodarz nie rozumiał, jak ktoś tak chudy może być taki ciężki.
>
> WCALE NIE MUSZĘ SIĘ UPIJAŁ, CHYBA POWIEDZIAŁEM. DLACZEGO LUDZIE LUBIĄ SIĘ UPIJAŁ? CZY TO ZABAWA?
>
> – To im pomaga zapomnieć o życiu, przyjacielu. A teraz oprzyj się o ścianę, a ja otworzę drzwi...
>
> ZAPOMNIEĆ O ŻYCIU. HA HA.
>
> – Wpadnij znowu, kiedy tylko przyjdzie ci ochota. Nie zapomnij.
>
> NAPRAWDĘ CHCIAŁBYŚ MNIE TU ZNOWU ZOBACZYŁ?
>
> Oberżysta spojrzał przez ramię na stosik monet na barze. Warte były odrobiny dziwactwa. Przynajmniej ten tutaj był spokojny i chyba nieszkodliwy.
>
> – Oczywiście – zapewnił, jednym płynnym ruchem wypychając gościa na ulicę i odbierając porwaną butelkę. – Zajrzyj koniecznie.
>
> TO NAJMISZ... NAMILSZA RZECZ, JAKĄ W ZŻZYCIU...
>
> Trzask zamykanych drzwi zagłuszył dalszy ciąg zdania.