#rozkminy

[...] w mroku świat się zmienia. W mroku, a zwłaszcza w samotności. Pękają wówczas zamki klatki, w której mieszka wyobraźnia, i wszystko może się wyrwać na wolność - absolutnie wszystko.

Bez miłości człowiek jest jak nieboszczyk na wakacjach.

Nowi poeci zbyt wiele wody wlewają do atramentu.

Krainie Chichów światło dało oczy, które widziały światła, których nie widział nikt.

Śmierci nie rozdziela się jak majątku. Nikt nie idzie szukać smutku.

Na świecie jest tak wiele głodujących, że Bóg może dotrzeć do nich jedynie w postaci chleba.

Bo może właśnie o to w życiu chodzi. Żeby ktoś przy tobie był - nawet kiedy szukasz w nocy małego zagubionego kotka. Nawet jak świeczka się nie pali.

Pozostawmy metafizyczne grzebaniny tym, którzy nie potrafią niczego lepszego robić.

Ludzie szczęśliwi mają zapasy szczęścia.

[...] ojczyzna bez bohaterów to jak dom bez drzwi [...].

Płacz mi zawsze pomaga. Płaczę, nawet kiedy nie wiem, dlaczego płaczę. Potrafię płakać nad obrazkiem w gazecie lub kiedy dowiem się o czyimś dobrym uczynku albo słuchając muzyki czy też [...] w ogóle bez powodu. Zdaje się, że to symptom pewnej odmiany nerwicy o skomplikowanej łacińskiej nazwie.

Filozofia — to współczesna postać bezwstydu.

Tradycja wolności jest wszystkim.

Największym szczęściem klasyków jest z pewnością to, że już nie żyją.

Prawdziwie kochasz wtedy, kiedy nie wiesz dlaczego.

"Lepiej" jest wrogiem "dobrego".

Smutek jest samowystarczalny: by odczuć jednak pełną wartość radości, musisz mieć kogoś, by się nią podzielić.

Diament ma wartość, kiedy go wydobywasz, kiedy go sprzedajesz, kiedy go ofiarowujesz, kiedy go tracisz, kiedy go odzyskujesz, kiedy zdobi czoło w dniu święta. Nie znam wartości zwykłego diamentu. Bowiem diament dnia powszedniego jest zwyczajnym kamieniem.

Tylko dzięki bladze z prawdą sobie radzę.

Zaczynam spłacać długi. Lepiej zacząć wcześnie, żeby jak najprędzej skończyć.