Noemi01Specjalista

@MauveVn Właśnie to miałem wrzucić a wrzuciłem inną xD

Matko, kiedy to było xdd słuchałam to jak miałam 10 lat xd

Podstawówka times

dobra, robiony tutaj spam starymi, dobrymi piosenkami mega mi się podoba, będzie słuchane

@ioskarpl nie to słodkie, ale sposób w jaki to śpiewa, no nie mogę xd

@Noemi01 Marzy mi się śpiewać tak pięknie i czysto w takich wysokich partiach głosu ❤️ Bambi nie czepiaj się. xD

Aha - sąsiedzi... Wydaje się, że gdy grasz na takich skrzypcach powinieneś mieć większą wyrozumiałość wśród sąsiadów niż jak grasz na trąbce. Otóż nie - granie przeszkadza sąsiadom. U mnie spora część była wyrozumiała, zaś sąsiad z dołu regularnie naparzał w kaloryfer, co jednakże nie przeszkadzało mi grać dalej, bo co miałem robić? Żeby nie było - grałem najpóźniej do 20:00 by jak najmniej przeszkadzać innym. A w domu grała jeszcze siostra, zatem musieliśmy sobie jakoś ten czas organizować tak, aby sobie wzajemnie nie przeszkadzać (każde z nas ćwiczyło co innego bo byliśmy na diametralnie różnych poziomach gry). W dzisiejszych czasach i kompletnego egoizmu wśród ludzi nie wyobrażam sobie wysyłania dziecka na lekcje jakiegokolwiek akustycznego instrumentu mieszkając w bloku. Nawet ćwiczenie na keyboardzie z klawiaturą ważoną (klawisze mają imitację pracy prawdziwego mechanizmu młoteczkowego z fortepianu) i ze słuchawkami na uszach nie daje takiego efektu, jak praca z "żywym" instrumentem. Nie każdy to niestety rozumie.

Czas ćwiczenia obejmuje całą szkołę I i II stopnia - bo nie napisałem wcześniej, że szkoła muzyczna posiada dwa stopnie. Podzielone jest to nieco inaczej niż w zwykłej szkole - I stopień to 6 lat, a II - kolejne 6 lat. Po 6. klasie zdaje się zatem egzamin do szkoły II stopnia - w praktyce dokładnie taki sam egzamin semestralny z tym, że od razu kwalifikuje on do szkoły II stopnia. Oprócz tego pisze się coś a'la egzamin z kilku muzycznych przedmiotów, np. z kształcenia słuchu. Wyniki kwalifikują ucznia do dalszego kształcenia - u mnie nie było przypadku, aby ktoś nie zdał. Doszło za to kilka osób "z regionu", gdzie nie było szkół II stopnia, albo po prostu chcieli się przenieść do szkoły o nieco wyższym poziomie, by dostać się potem na studia w lepszym ośrodku.
Szkoła II stopnia kończy się egzaminem dyplomowym - jest on dość rozbudowany względem typowych egzaminów, ale też po jego zdaniu otrzymuje się tytuł muzyka zawodowego. Oczywiście zdaje się coś a'la maturę muzyczną, tzn. z przedmiotów muzycznych. Obowiązkowa była z historii muzyki oraz z kształcenia słuchu. Dodatkowo do wyboru był jeden przedmiot dodatkowy - formy muzyczne czy harmonia.

No i co dalej? Studia - tu w komentarzu na początku był taki głos, że bez pleców ani rusz do dobrych ośrodków. Jest w tym dużo prawdy - moi znajomi, którzy chcieli dostać się w konkretne miejsce korzystali z "lekcji" udzielanych przez tamtejszych wykładowców. Dawali się w ten sposób już komuś poznać i łatwiej było o przychylność na egzaminie wstępnym. Nie wszyscy się dostali tam, gdzie chcieli. Często było tak, że jednego dnia był np. egzamin wstępny w Warszawie, następnego w Bydgoszczy, a jeszcze innego dnia np. w Gdańsku. Nie chcąc zostać na lodzie trzeba było jechać na te 3 egzaminy dzień po dniu i liczyć na to, że dostanie się do wymarzonego miejsca. Moi znajomi, z którymi miałem kontakt podostawali się w jedno z takich miejsc i nikt na lodzie nie został. Mi powiedział uczciwie mój profesor, że jeśli poważnie myślę o instrumencie, to na egzaminy wstępne do dobrego ośrodka brakuje mi jeszcze roku doświadczeń (6 lat instrumentu zrobiłem w 4 i brakowało mi jeszcze techniki, czego byłem świadom). Poszedłem jednak w zupełnie inną stronę - na studia techniczne. Stąd o cyklu kształcenia wyższego niewiele Wam powiem. Po ukończeniu studiów stajemy się magistrem sztuki i możemy zacząć rozglądać się za pracą zarobkową.
O tym i o realiach w zawodzie muzyka będzie w ostatniej odsłonie w poniedziałek.

Cześć, dziś nieco później, ale chyba ostatnia odsłona opowieści o tym wszystkim, co się z muzyką wiąże.

Czy warto iść w zawód muzyka? Sam swoich dzieci raczej bym nie posłał do szkoły muzycznej. Choć syna namawiałem, to on nie chciał. Wiedząc, że "z niewolnika nie będzie pracownika" nawet nie przybliżałem mu tematu. Niestety, dziecko musi choć trochę chcieć w to pójść. A i jak pisałem powyżej są to wyrzeczenia nie tylko dla jego dzieciństwa, ale i dla rodziców. Na początku trzeba z dzieckiem do szkoły jeździć, w lekcjach indywidualnych dobrze by było, aby rodzic uczestniczył, potem dopilnował, aby dziecko ćwiczyło i zwracało uwagę na to, co mówił nauczyciel. Oprócz tego trzeba godzić jeszcze lekcje z przedmiotów ogólnokształcących. Wozić dziecko na koncerty, do filharmonii, aby poszerzało horyzonty i widziało "metę" swojego edukacyjnego biegu. Potem dowozić np. na miejsce koncertu starszego dziecka z chórem czy z orkiestrą... Jest w tym sporo zaangażowania także rodzica, niestety...

Wypadałoby napisać co nieco o realiach po studiach, aby mieć pełen obraz. Zostając mgr sztuki trzeba jeszcze sobie załatwić przygotowanie pedagogiczne. Kiedyś wystarczyły jakieś studia podyplomowe, teraz chyba trzeba jednak iść na typowo pedagogiczne studia, aby móc pracować z dziećmi ucząc je w szkole. Tu pewności nie mam, bo wiele się w tym zakresie zmieniło. Kiedy ja zaczynałem naukę to nauczyciel instrumentu mógł być absolwentem np. jakiejś szkoły II stopnia i absolwentem kierunku muzycznego (kierunek w stylu "wychowanie muzyczne"), aby móc nauczać choćby w szkole podstawowej. Obecnie już każdy musi mieć ukończone studia wyższe. Ci, którzy nie mieli - musieli się dokształcać. Oprócz szkoły większość pracowała także w teatrze muzycznym, filharmonii, orkiestrze kameralnej lub czymś podobnym tak, aby sensownie na utrzymanie rodziny zarobić. Do tych instytucji jednak nie składa się po prostu CV i czeka na wiadomość, że od 1. zaczynasz - trzeba zdać tzw. egzamin. Chętni wykonują określone utwory przed dyrygentem i z towarzyszeniem orkiestry, w której przyjdzie im potem grać. Wielu moich znajomych egzamin zdało, ale "etatu nie było". Spora część jest zatrudniona tylko na część etatu, zatem naturalne, że łapie się wszystkiego "okołomuzycznego". Stąd ci ludzie są muzykami filharmonii, nauczycielami instrumentu i do tego jeszcze albo uczą w prywatnych szkołach muzycznych, ogniskach itp. albo udzielają dodatkowych prywatnych lekcji, albo też grają chałtury na weselach. Często wiele tych opcji ciągną na raz. Mój kolega, z którym miałem do niedawna kontakt stwierdził, że mając pełen etat w teatrze muzycznym musi mimo wszystko dorabiać w biurze nieruchomości, bo za minimalną krajową wyżywić rodziny się nie da, nawet gdy żona jakąś kasę do domu przynosi.

Dziecko ma jednak inny ogląd na świat, widzi go nie tylko przez pryzmat gry na flecie czy śpiewania w szkole. Zawsze w trakcie nauki można zrezygnować, nie ma przymusu kończenia szkoły tylko dlatego, że się odwidziało. Jeden z moich kolegów (pianista) odszedł na rok-dwa, by potem wrócić do klasy najpierw waltorni, potem perkusji. Do liceum poszedł jednak zwykłego, rozwijał samodzielnie grę na gitarze biorąc prywatne lekcje u typowego rockowego gitarzysty i starał się zaistnieć na scenie muzycznej nie tylko w moim mieście i to mu się udało. Był jednak jednym z nielicznych, którzy w tę stronę poszli i po wielu latach odnieśli sukces. Sporo moich kolegów chwaliło sobie dochody z chałtur, dopóki nie trzeba było kiblować ponad rok z powodu covida. Bywało wtedy różnie...

@gawafe1241 A mi się podobał, cała historia była bardzo nastrojowa, choć fakt – trochę za długa. Ale ja lubię te przerywniki z przeszłości.

@Voltage
> ja mam dokładnie takie przemyślenia, odcinek był w porównaniu z poprzednimi po prostu nudny i nacechowany polityczną poprawnością do porzygu, okej fajnie byli homoseksualistami

"Nacechowana polityczną poprawnością do porzygu" ponieważ dwóch bohaterów jest gejami? To jest to "nacechowanie do PORZYGU"?

> gość wielki preppers wpuszcza do domu losowego typa i spuszcza gardę na tyle że typ mógł go zabić w każdej chwili

No wyobraź sobie, że po 4 latach można się poczuć samotnym, nawet jako preppers. I jak widzisz Bill miał ciągle przy sobie broń.

Rozumiem, że wg. Ciebie nie powinien absolutnie nikogo wpuścić przez 20 lat. W odcinku też jest pokazane, że walczy ze sobą i robi to niechętnie.

> sceny łóżkowe mogli sobie serio darować, nie widziałem takich scen jeszcze w tej produkcji i pierwsze są tu żeby jechać na kontrowersji

Dlaczego mieliby sobie darować? To jest HBO. W Grze o Tron masz pełną goliznę, masz sceny gwałtu i nie przeszkadza, ale tutaj pokazali, uwaga, uwaga - GOŁĄ MĘSKĄ KLATĘ i DWÓCH FACETÓW POD JEDNĄ KOŁDRĄ ROZMAWIAJĄCYCH ZE SOBĄ i to są tak szokujące "sceny łóżkowe"

> tyle lat i pokazany jeden atak jakichś ćwierćinteligentów skaczących na płot xD Ale za to ile o miłości
gloryfikowanie samobójstwa

Bo ciągle atakujący bandyci nie rozwijają fabuły i postaci. Ich miłość i wspólne odejście natomiast tak.

> szczątkowe tak naprawdę informacje o tym co się działo w międzyczasie, kilka scen z Joelem i Tess, kilka scen z tym co się działo, reszta zapchajdziura ckliwa historia do porzygu

Ile masz lat? 15?

@burt myślę że raczej musiało być bardziej umowne, teatralne i baśniowe gdyż inna konwencja była trudna technicznie do wykonania. Zobacz jak do d⁎⁎y były scenografie i kostiumy: po prostu nie umiano inaczej

Z innej beczki: przerażał mnie Wielki Elektronik jako dziecko

@ofca xDDDDD

@Noemi01 wołam cię, bo masz pierdolca na ich punkcie xD

A oglądałaś Dużą Przerwę?

@Rimfire nie, nie wiem co to jest w ogóle, sprawdziłam i jak to było emitowane, to miałam 4 lata xd

@Janus92 tak, ale tutaj patrzyłem tylko na animacje rashomon, ran, harakiri czy tron we krwi też lubię

@dracar Świetne produkcje, ale od Ghibli chyba największe wrażenie na mnie zrobiła jednak Księżniczka Mononoke.

@krokodil3 OOOOOO, zainteresowana jestem!

@krokodil3 wypieprzaj xd

Oglądałem i się rozczarowałem. NIe wykorzystano potencjału tej historii. Do połowy świetnie, później zaczyna być absurdalnie i nielogicznie. Co do zerwanej przyjaźni, to na szczęście moi przyjaciele są ze mną od przedszkola, choć widujemy się znacznie rzadziej niż kiedy byliśmy młodsi. Rozstanie z przyjaciółmi można przyrównać do zakończenia związku, choć żeby było śmieszniej, więzi z przyjaciółmi czasami są mocniejsze. Jednak jeśli tak bliska Ci osoba jest w stanie wprost Ci powiedzieć, że chce zakończyć tę znajomość, to temat jest nie do uratowania, bo z pewnością został dobrze przemyślany. Ja chciałbym znać powód. Trzeba to odchorować i iść dalej. Nie ma sensu, jak w filmie, próbować na siłę utrzymać tę relację. Będzie to niezdrowe i może zacząć być toksyczne, przede wszystkim dla mentalnej równowagi osoby porzucanej/opuszczanej.

@Noemi01 @konserwix jeden z moich ulubionych, polecam tez mr.nobody

@lubie_rodzynki oglądałam mr nobody!