Wpis użytkownika bojowonastawionaowca w Co Wy na to?

@bojowonastawionaowca To już trwa i będzie tylko gorzej.
Mam 33 lata, stosunkowo późno wziąłem ślub, bo mając 30 lat. I jako, że ostatnio urodziło mi się dziecko, to tak zacząłem sobie w głowie szukać po znajomych bliższych czy takich co to ich widziałem od liceum ze 2 razy i doszedłem do wniosku, że w sumie to jestem w mniejszości. Oczywiście mam i takich znajomych co już mają 10-letnie dzieci, ale zdecydowana większość nie jest w stałych relacjach. A jestem tym pokoleniem, które wydawałoby się jeszcze załapać na normalne formy relacji.

Nam na hejto nie grozi 😛

Stwierdziłbym, że kryzys już jest.

Sam to widzę tak. Przed Covidem ludzie w większości współżyli wedle jakiś norm. Czas pandemii pokazał, że nie musimy ich się trzymać. Wedle przykładu (najprostszego, ale jednak): w drzwiach zawsze wychodzącego przepuszczałem, bo to praktyczne i kulturalne, dziś mam na to wyjeb..., skutków żadnych, a jestem w sklepie szybciej.

W każdym okresie są cechy pozwalające osiągnąć sukces większy niż inni.

Kiedyś to był paszport a najlepiej na kraje zachodnie. Potem gotówka, jeszcze później dostęp do taniego towaru z Chin.

Ale zawsze wybijali się ci co mieli coś czego nie mieli inni a było potrzebne.

Myślę że w epoce AI, automatyzacji, zerwania relacji ale też braku umiejętności społecznych to właśnie umiejętność nawiązywania relacji, otwierania ludzi i dawanie im przyjemności z samego przebywania - będzie kluczem do sukcesu.

Na każdym poziomie, bo jakby nie patrzeć to zawsze wszystko co się w naszym życiu dzieje, dotyczy innych ludzi. Można próbować to ignorować i myśleć że jak się żyje w lesie i widzi innych raz na miesiąc to człowiek nie potrzebuje innych ludzi ale wszystko co ma, jest efektem pracy innych a otrzymał to w drodze takiej czy innej wymiany z resztą społeczeństwa.

Staram się przekazać to swojej córce: nie wiedza, nie pieniądze ale znajomości i to jak łatwo z kimś nawiazesz relacje będzie kluczem do sukcesu w świecie AI, automatów, socjali.

Ogólnie mi to wisi. Mając 30 lat już raczej myślę w innym kontekście niż nastoletnie miłostki, których wiadomo, z rówieśniczką po przejściach i tykającym zegarem biologicznym raczej i tak nie będzie się miało. Wybieram więc spokój, wolny czas i samorealizację (jakkolwiek nie byłoby oklepane to słowo)

@bojowonastawionaowca Ja to po prostu nie lubie ludzi, najlepiej bym pracowal zdalnie, wkurza mnie ten caly powrót do biur.

Ludzie są wkurzający. Każdy kto pracował klientem wie, że ich głupota nie zna granic. Większość jest po prostu totalnie głupia i, niedorozwinięta.

Cieszę się kiedy mam choć trochę oddechu i nie widzę ludzi. Partnerka mi w zupełności wystarcza. Gdybym miał wielki dom z działką, gdzieś pod dużym miastem , pracę zdalną 100% , z dostawą zakupów i żarcia to bym tej swojej jaskini w ogóle najlepiej nie opuszczał.

Moim marzeniem być trochę jak Gaben, z jachtem, który ma wszystko w d⁎⁎ie i może się praktycznie totalnie odizolować.

Myślę, że wielu ludzi ma podobnie. Czy to coś złego?

Myślę, że to wynika trochę ze świata, gdzie umarło poczucie empatii. Rolę spoiwa społecznego przejęło poczucia zależności i wzajemności.

Nie chcemy z kimś być po prostu. Nie cenimy czasu spędzanego razem. Liczy się to, że coś z tego mamy (zapewnienie bytu, korzyści materialne, zapełnienie nudy, rozwój hobby i grupowe rozrywki). I to w relacjach dziecko-rodzic, on-ona, przyjacielskich, pracowniczych, sąsiedzkich.

Odpuszczamy więzi kiedy bilans netto nam się nie zgadza, kiedy mniej dostajemy i zaczynają wymagać od nas wysiłku, poświęceń i nakładu czasu.

A śmiejemy się z Trumpa, że w taki sposób kalkuluje politykę światową, gdy po zastanowieniu, tak właśnie coraz częściej traktujemy się nawzajem w społeczeństwach na poziomie komórkowym.

Kryzys w zasadzie to trwa i ewoluuje, tak powiem jako socjolog.
Moim zdaniem (nie należę do żadnej partii) "problemy" (skoro zwać to kryzysem) zaczęły się od czasów rewolucji francuskiej.
Jednakże chyba wszyscy doceniamy ciepłą wodę, kanalizację i takie tam podobne.
Każdy kij ma dwa końce.
Kiedy wylęgarnie? 😉
Raczej jako "ludzkość"* nie wymrzemy bym przypuszczał.

*a czymże ona jest, zobaczymy

dopiero będę czytał co tam napisano :melting_face:

EDIT:
„Nowy wspaniały świat” (ang. _Brave New World_) Aldousa Huxleya z 1932 roku.

"„Pielęgniarki rozłożyły książki, otworzyły je kusząco, ukazując barwne ilustracje zwierząt, ryb i ptaków. — A teraz przynieść kwiaty. […] — Przypatrzcie się — rzekł Dyrektor. — Teraz następuje warunkowanie. […] Niemowlęta uciszyły się, zaczęły pełznąć ku tym stosom barw, ku tym lśniącym na białych stronach kształtom. […] W tej właśnie chwili Dyrektor […] nacisnął dźwignię. Rozległ się ogłuszający wybuch. Syrena zawyła przeraźliwie. Dzwonki alarmowe dzwoniły natarczywie. Dzieci drgnęły, zakrzyczały; ich twarzyczki wykrzywił skurcz przerażenia. — A teraz — krzyknął Dyrektor (bo hałas był ogłuszający) — teraz utrwalimy lekcję lekkim uderzeniem prądu. […] Ich małe ciałka wyprężyły się sztywno; krzyki nagle zmieniły ton. Rozległo się w nich coś rozpaczliwego, niemal szalonego.”

@bojowonastawionaowca jakby śmiesznie to nie brzmiało to od dobrobytu i internetu w dupach nam się poprzewracało. Kiedyś, gdy mobilność społeczna była znacznie niższa a internet nie istniał skazani byliśmy na swoje małe, lokalne wspólnoty. W ramach takich grup funkcjonowalo nie tylko nasze życie towarzyskie ale też jakość naszego bytu zależała często od sąsiedzkiej pomocy lub informacji. Glupi, mądrzy, poczciwi i chuje - z każdym trzeba było jakoś się ułożyć i żyć. Pula potencjalnych przyjaciół i partnerów też była bardzo ograniczona. Jak nie bylo z czego wybrać to w koncu i te grube i ci brzydcy znajdywali sobie partnerów 😛

Teraz rozjechaliśmy się po świecie, lokalne wspólnoty i rodziny się rozluźniły, mieszkamy w wielkich aglomeracjach, ściana w ścianę a często w ogóle nie znamy swoich sąsiadów. Nie musimy, nie potrzebujemy ich, wszystko mamy, wszystko wiemy, nie potrzebujemy się z nikim zadawać.

Pula ludzi, z którymi możemy się spotykać jest praktycznie nieograniczona ale przez ten pozór wyboru i złudne przeświadczenie, że kiedyś znajdziemy idealnych znajomych czy partnerów nie potrafimy wybrać i zaangażować się w budowanie prawdziwych, głębokich relacji. W koncu łatwo jest wypuszczać kolejne ryby kiedy staw wydaję się być ich pełen i już za sekundę możemy złowić tę idealną.

Tymczasem najwięcej ludzi ma jedynie przyjaźnie sięgające szkoły, studiów lub wojska gdzie ludzi o często calkowicie odmiennych charakterach i statusach społecznych wsadzano razem do jednej grupy, w ktorej ramach musieli funkcjonować i konfrontować się przez dlugi czas.

Moze jest w tym metoda? Wszystkich na zetę! ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@bojowonastawionaowca Nie grozi tylko już jest.

Jest za⁎⁎⁎⁎sty kryzys samotności i to nie chodzi mi tylko o relacje damsko-męskie, ale szeroko rozumiana wspólnota jako rodzina, znajomi i sąsiedzi. Pomaganie sobie, przysługi, wspólne organizowanie czegoś, wpadanie do siebie bez zapowiedzi.

Jest to też jedną z przyczyn niskiej dzietności, bo tak jak kiedyś dzieci wychowywała cała wieś, tak rodzice są dziś całkiem sami, dzieląc się opieką 24/7. Dziadkowie daleko, bliska rodzina i zaufani ludzie typu twoje rodzeństwo czy ludzie, z którymi znasz się od dziecka też daleko.

Tak, dodatkowo maskowany jest powierzchownymi 'neo-relacjami' krótkoterminowymi i znajomościami internetowymi, które nie zastąpią bezpośrednich relacji.

Przecież ten kryzys trwa od lat, podobnie jak ten demograficzny. Dogoniliśmy zachód aż nadto. I nie będzie żadnej poprawy, bo to wymagałoby zmiany obecnego konsumpcjonistycznego stylu życia a na to się nie zanosi. Sam nie znam imion sąsiadów ale kompletnie się tym nie przejmuję. Ja nie wysyłam nosa w nie swoje sprawy 🤷

@bojowonastawionaowca Na 100% tak. Widzę to po dzieciakach (już dorosłych) moich znajomych, z resztą oni sami się na to skarżą. 16-18 latki bardzo często są kompletnie zryte psychicznie (niektórzy wskazują na efekty pandemii). Telefony, fobie, narkotyki (choć np mniej alkoholu - bo to w zasadzie narkotyk socjalizujący), propaganda w "mediach" i mainstreamowym showbiznesie. Żydowskie kręcenie korbą o psynkach i kocórkach, wykopowe spierdoliny i ich *pille.

to wszystko robi swoje, dzieciaki żyją na odległość.

Miałem pisać wywód jak to wygląda u mnie, ale wyszłaby epopeja xD

Krótko - tak. Powody: złudzenie dostępności, rozpraszacze, wstyd (?).

Kiedy ostatnio napisałeś/aś do ziomeczka ze szkoły/osiedla? Takiego z którym byliście nierozerwalni, ale drogi się Wam rozeszły? Możesz to zrobić w każdym momencie, ale zamiast tego przewijasz socjale.

Weź napisz. Nie jutro, nie wieczorem. TERAZ JAK TO CZYTASZ. A co szkodzi? Że pomyśli że chcesz go w jakieś MLM wciągnąć? No niech myśli. A może też o Tobie myślał ostatnio, tylko głupio było pisać.

@bojowonastawionaowca

Jeszcze dodam, że przez rok mieszkania w nowym miejscu poznałem tylko imię suczki sąsiadów. XD

Nawet nie wiem, jak nazywają się inni sąsiedzi.

w 2025 najczęściej rozmawiałem z AI :upside_down_face:

https://media1.tenor.com/m/O8hCpOl8WTQAAAAd/jeszcze-jak.gif

Tenor

@bojowonastawionaowca ja już byłem samotny zanim stało się to modne ( ͡~ ͜ʖ ͡°)

@bojowonastawionaowca

I tak, i nie.

Ostrzegam, że sporo prywaty. xD

Jestem osobą o raczej małych potrzebach socjalnych i w zupełności zaspokaja je moja dziewczyna + granie z kumplami i kumpelkami + pisanie na Discordzie również z kumplami + sporadyczne rozmowy telefoniczne z rodziną. Czy są to bardzo zażyłe relacje? Trudno powiedzieć, ale z niektórymi kumplami znam się już przynajmniej sześć lat i wiem, że w razie czego mogę na nich liczyć - zaoferują wsparcie emocjonalne czy cuś.

I trochę się dziwię, że w dobie bardzo popularnego internetu jest tylu samotnych ludzi. Jasne, sam w czasach szkolnych, mimo że posiadałem jakichś tam znajomych, to wiecznie czułem, że nie pasuję. I internet stał się remedium na to - poznałem masę ludzi, z którymi grałem w gierki. Potem dołączyłem do gierkowego klanu, z którymi spotykamy się co roku na zlocie, znalazłem kolejnych kumpli, z którymi założyliśmy serwer Discordowy i dzisiaj uważam, że mam zdecydowanie zbyt wielu znajomych, żeby znaleźć czas, żeby z każdym w coś zagrać i nie zaniedbywać swoich relacji oraz zainteresowań. ; )

Ale powtórzę się, jestem samotnikiem o małych potrzebach socjalnych.

Jednocześnie samotność jest bardzo wygodna. Moja mama na przykład - po dwóch nieudanych małżeństwach i przynajmniej kilku nieudanych relacjach z mężczyznami raczej nie nastawia się na stworzenie kolejnej. Jasne, że ma trudny charakter, sam się o tym dobrze przekonałem, jednocześnie ma tak uporządkowane i wypełnione życie, że trudno byłoby jej znaleźć kogoś, kogo mogłaby do tego życia dopasować. A tak to nikt jej się nie pałęta po mieszkaniu, nikt jej niczego nie przestawia, nie wyjada, nie narzeka et cetera. Bardzo to rozumiem.

Sam jak zostałem rok temu singlem, to paradoksalnie okropecznie się z tego faktu ucieszyłem. Nagle zyskałem ogromną swobodę. Mogłem robić, co mi się żywnie podobało. Siedzieć z kolegami do późna, grając w gierki, a potem spać przynajmniej do południa, a na obiad zamówić sobie pizzę albo coś niezdrowego i gnić cały dzień w łóżku, oglądając filmy czy seriale - coś wspaniałego. Oczywiście nie przez cały czas, ponieważ w końcu mi się to znudziło, ale bardzo wtedy odżyłem.

I jak moja dziewczyna powiedziała - dla niej wejście w związek jest trudniejsze niż bycie samej, z czym bardzo się zgadzam. Jednak trzeba patrzeć na drugą osobę, dostosować się do jej potrzeb, nawyków, harmonogramu et cetera.

Też dzisiaj nie ma takiego parcia na wejście w związek. Albo ludzie po prostu preferują bardziej swobodne relacje - chociażby (nie)sławni przyjaciele z korzyściami. Też to rozumiem, bo to po prostu wygodne. Każdy żyje swoim życiem i spotykamy się wtedy, kiedy nam oboje to pasuje. Mimo to sam preferuję „normalny związek”.

Komentarz usunięty przez moderatora

Komentarz usunięty przez moderatora

@bojowonastawionaowca

Dziękuję za reklamę! : )

Czy grozi? Ten kryzys już trwa w najlepsze