Nawet 40 proc. milenialsów wraca do domu rodzinnego. "Wstyd i osobista porażka"

Zawsze są jacyś nieudacznicy.

Zlecieli się eksperci wykopów, także temat jest już opisany grubą nicią, zero trosk. ;D

czyli pokolenie Y. sam się do nich zaliczam. i nie wiem w czym problem xD a kto by tak chciał żyć? xDDD
osobiście sądzę, że pokolenie Z jest bardziej roszeniowo po⁎⁎⁎⁎ne. generacja Y stoi twardo na ziemi. i to się innym nie podoba, że nie chcą być ru⁎⁎⁎ni w d⁎⁎ę.

jakby mieszkania były tańsze to ludzie by nie wracali na stare śmieci,krótka piłka

@z57s. Zbierałem na swoje M od początku kariery, aż do wieku 33 lat, strasznie długo to zajęło, ale mam.
Nie dziwię się zupełnie tym, którzy wprowadzili się z powrotem do rodziny, winszuję rozsądku.

No i nie dajcie się rodzinie nagonić na "weź kredyt byle szybko".

Ja kiedyś dostałem list od "bliskich" zaczynający się od "Do usranej śmierci nie uzbierasz na mieszkanie".

Teraz słyszę regularnie, że "przecież mówiliśmy Ci, że kupno w tym i tym roku po tej i tej cenie to najlepsze rozwiązanie".

Nie jest lekko, znajomym poszły raty kredytu razy około 2 i strasznie im to obniżyło poziom życia, wprowadziło ogromny stres i nałożyło wielkie "homonto" na plecy, aby ten swój wymarzony styl życia utrzymać (biorą tyle nadgodzin ile mogą, nie biorą urlopów itd itp), współczuję.

Własne M jest spoko, ale naprawdę nie każdego stać i jest to wielkie wyrzeczenie, tak sobie "zbierać", tym, co się udało szczerze gratuluję.

A z życia zaczynam korzystać dopiero od niedawna, bo najpierw M, potem poduszka finansowa na kilka lat i dopiero teraz można ostrożnie orientować się, co człowieka w życiu kręci, no nie powiem że każdy tak chce.

Zdrowia i powodzenia wszystkim!

Ja milenialsow widzę tak

" a wy rodzice to mieliście łatwiej"

Oraz
" ale że jak że mam mieszkać gdzie na przedmieściach? Mam mieć gorzej niż wy"

>Kwestie ekonomiczne. Już po 2000 roku odnotowano pierwsze oznaki nadchodzącego kryzysu, który w latach 2007–2008 mocno wpłynął na sytuację milenialsów, wchodzących wówczas na rynek pracy. Usłyszeli: "Nie możemy zapłacić wam za pracę tyle, ile dostawali poprzednicy". "Wasze wykształcenie niewiele znaczy". "Wasze umiejętności nie mają wartości". Te trudności, które napotkali na starcie, miały długofalowe skutki.
>
Pora na emigrację. Kiedyś mnóstwo ludzi wyjechało z tego kraju za lepszym życiem i już nie wrócili. Szkoda życia na mieszkanie w Polsce, gdzie rynek pracy, to dalej mrzonki, a ceny w ostatnich latach poszybowały niewiadomo gdzie. Wiem, że przywiązanie do tego co pamiętamy z dzieciństwa, rodzina i znajomi robią swoje, ale nie ma co tkwić w tył kraju i marnować sobie jedynego życia.

Dlatego ja nawet nie opuściłem domu rodzinnego. Who's the captain now?

Wstyd? Oglądałam chwilę temu jakiś wywiad ile ludzie płacą za mieszkanie. Jedna laska mieszkająca w Wawie mówi, że wynajmuje. Ile placi za kawalerke? 3k. Jaki to procent jej zarobkow? 80%... Myslalam, ze padne jak to uslyszalam. W takim wypadku to lepiej mieszkac w Wypizdowie Dolnym, z rodzicami, nawet dołożyć te 500 zeta do rachunków i żyć godziwie, gdzie Ci zostaje 2500 na życie, rozrywki, jakieś wakacje, zabawę. Po co wegetować? Dużo ludzi wraca do rodzinnych miejscowości. Mam co najmniej kilku takich znajomych. W dużych miastach musisz konkurować aktualnie z Ukraińcami mieszkajacymi po 4 osoby na 40 metrach, z ludźmi z Indii czy Bangladeszu, to samo. Wiadmo, że jak będą żyć w takich warunkach to zapłacą więcej niż 1 biedny singiel w przeciętnej pracy.

Wstyd i porażka xD. Lepiej wrócić do rodziców i móc jakoś żyć, niż wegetować jak robak i cieszyć się ze swojej chwiejnej niezależności. Ja tam im się nie dziwię. Gdyby nie to, że miałem zapewnione mieszkanie na start, to pewnie w obecnym wieku siedziałbym na kredycie lub ewentualnie zbierał na jakiś wkład własny, żyjąc przy tym jak robak.

Rozczarowaniem to są rodzice tych ludzi, którzy wierzyli w telewizyjne kłamstwa i to, że tu będzie druga ameryka wraz z amerykańskim snem.
Wszystko jest rozczarowaniem, a w szczególności gówniana sytuacja w jakiej znaleźli się wchodzący w dorosłość i na rynek pracy. Gdy skończyła się era komunizmu i wraz z nastaniem demokracji nastąpiła era dzikiego kapitalizmu, i prywatyzowania wszystkiego przez tych, którzy byli u koryta, mieli hajs, lub plecy. Gdzie oni wszyscy musieli zacząć zapierdalać by coś w życiu kupić bo skończyły się "benefity komunizmu". Ale za to zaczęła się era kredytów.
Wszystko na pierdolony kredyt.

Dla tych ludzi ten kraj jest straconą ziemią, bo nie mają tutaj już czego szukać.
Poza łopatą i miejsca na dół 2x1x1,5m.

Ja akurat, jestem minimalistą. Nie znaczy, że sobie odmawiam. Ale Kredyt raz wziąłem na firmę. Połowa polaków nie ma nawet 5k oszczędności, a od bankructwa dzieli ich jedno potknięcie nogi.

Współczesny system ich zmanipulował, że muszą być grzecznymi konsumentami, żeby być szczęsliwi. No i są zestresowani, wypalają się i koniec. Firma bierze nowego co będzie żył tą wizją. Odbierał grzecznie telefony w weekendy, żył ponad stan itp. Tamci wracają do domu. Cykl życia się powtarza.

Takie American Dream. bo musisz spać żeby w to uwierzyć.

O, to o mnie. Ale wpływ na decyzję o powrocie do rodziców miało też to, że po prostu szkoda mi było, jak musieli sami ogarniać wszystko w gospodarstwie i ogrodzie. Poza tym samo miasto mnie męczy, a rodziny i tak nie mam zamiaru zakładać, więc wolałem wrócić do rodzinnego domu.

> Badania jednoznacznie wskazują, że milenialsi chwalili sobie wyprowadzkę i chętnie budowali życie w oderwaniu od rodziców. Nie uznali nagle, że dorosłość jest beznadziejna. Wielu z nich było zmuszonych wrócić do rodzinnego domu z powodu trudności ekonomicznych.

Rozczarowaniem jest jedynie sytuacja ekonomiczno-gospodaecza tego kraju, sprowadzona do rynsztoka przez partyjnych głupków robiących jedynie tyle, by swoją władzę ugruntować i się przyspawać do koryta na jak najdłużej.

No i rozczarowaniem jest ogółem społeczeństwo, bo albo nie dojrzało do demokracji, albo żyje życiem homo sovieticus, albo jest zupełnie bierne i ogłupione.

@z57s. że co? Jestem rocznik 1988, wszyscy znajomi z liceum i ze studiów, praca na dwa etaty, nadgodziny, mieszkania i samochody na kredyt… nikt po studiach nie wrócił do domu rodzinnego.

O kim mowa w tekście?

@z57s. smutne

@smierdakow : no z poziomem życia wszystko pięknie i ładnie i owszem - można mieszkać z kilkoma innymi osobami w pokoju,ale na ewentualne mieszkanie to nie ma kasy skąd wziąć. Bo kupno kosztuje ile kosztuje. Wynajem w polskich warunkach oznacza,że jak cię zwolnią z pracy to ryzykujesz bezdomność - tak,patola nie da się eksmitować i nie płaci bo zna kruczki prawne,ale jak się nie jest patologią?

>są rozczarowaniem [...] dla pracodawców, bo niechętnie biorą nadgodziny; dla banku, gdy nie chcą wziąć kredytu na 40 lat; dla sprzedawców, którym odmawiają zakupu nowych, niepotrzebnych rzeczy

A to coś złego ? W sensie czymś złym ma być rzekomo to,że ktoś się nie godzi na:

* przymusowe nadgodziny bo janusz biznesu/korpobiznesu nie potrafi zorganizować czasu i zarządzać zespołem ?
* bycie niewolnikiem banku przez resztę życia mającym przystawiony pistolet kredytowy do głowy ?
* kupowanie szajsu który nie jest mu do niczego potrzebny ?

Z jednej strony współczuję osobom, które nie dały rady się same utrzymać, bo to jednak może być bolesne, no ale z drugiej strony może jednak wystarczy na jakiś czas obniżyć poziom życia na ten samodzielny start? Ktoś, komu udaje się znaleźć pracę raczej powinien sobie poradzić z przeżyciem samemu