#bestariusz

Mówi się, że Dawni, najstarsze karkonoskie bóstwa, są mgielno-widzący. W mgłach nic się przed nimi nie ukryje, nic nie wydarzy się niezauważone, nic nie zostanie osnute tajemnicą, nawet gdy mleczne obłoki zalewające Kotlinę z łatwością zwodzą najbystrzejsze z Jelarskich oczu.
Jednak jak to możliwe, że bóstwa te wiedzą o wszystkim, co dzieje się w gęstych niczym smoła oparach pojawiających się w wielu różnych miejscach, oddalonych czasami nawet o kilka dni wędrówki od siedziby Dawnych - Śnieżki? W jaki sposób są w stanie dostrzec nawet najdrobniejszy szczegół, intencję czy myśl?
Jelarze wierzą, że wszystko to za sprawą Bestii zwanej Mokólem, jednym z najdziwniejszych mamideł zamieszkujących tutejsze tereny. Byt ten przez większość swego żywota przybiera postać bezkształtnej mary, która spleciona z wiatrem wędruje po Kotlinie niezauważona przez nikogo. Powiada się, że zjawa ta żywi się jelarskimi sekretami. Przyciągają ją wszelkie niedopowiedzenia i tajemnice. Nie umknie jej żadne z tajemnych spotkań - od nocnych schadzek kochanków, po sekretne narady sekt i zakazanych lóż. Pojawia się wszędzie tam, gdzie dyskrecja i milczenie na dobre wyparły prawdę i jawność, wszędzie tam gdzie skrytość i poufność zostały zatopione w mistycznych obrzędach i zakazanej magii, wszędzie tam gdzie dzienne światło pochłonął mrok skrywający mistyczne arkana.
Najstarsi z Bestiarzy uważają, że Mokól wyczulony jest na wibracje wytwarzane przez zjawiska noszące znamiona tajemniczych, dzięki czemu odnajduje je bez większego problemu. Nie ważne, jak dobrze zostałyby ukryte. Gdy dotrze do ich źródeł, materializuje się w otaczających go mgłach, przybierając postać wszechwidzącego oka. Jednym spojrzeniem prześwietla skryte obrazy, myśli, uczucia, a następnie przekazują je swym stwórcom - Dawnym, dzięki czemu wiedzą o wszystkim, co w mgłach ma miejsce, niezależnie od czasu i odległości, która dzieli ich od uczynionej przez Bestię obserwacji.

Fragmenty pochodzą z Bestiariusza Jeleniogórskiego Tom III.

Wampir wyższy – rasa przybyła na Kontynent po Koniunkcji Sfer w liczbie około tysiąca dwustu. Odznacza się on olbrzymimi zdolnościami regeneracyjnymi, co czyni go praktycznie istotą nieśmiertelną. Posiada wiele wspólnych cech z alpem, bruxą, katakanem i nosferatem, m.in. rozum i wysoko rozwinięta świadomość. Tak jak mula, bruxa i alp jest też odporny na działanie światła słonecznego w wyniku wyewoluowania i dostosowania się do życia dziennego. Mimo tych podobieństw wampir wyższy znacznie przewyższa pozostałe rodzaje wampirów pod wieloma względami. Gatunek ten wśród wiedźminów uchodzi za najbardziej niebezpiecznego krwiopijcę, zaś jego potęga i możliwości stanowią ciągle prawdziwą niewiadomą. Niektóre z ich znanych dotychczas zdolności to m.in.:
regeneracja organizmu doprowadzona do perfekcji,
odporność na ogień, srebro i czosnek,
zdolność manipulowania umysłami ludzkimi,
przybranie formy niewidzialnej dla człowieka,
przybranie formy wielkiego potwora (np. nietoperza),
nadludzka szybkość i siła,
maskowanie swojej natury przed ludźmi, zwierzętami, a nawet zmylenie wiedźmińskiego medalionu,
nadludzko wyczulone zmysły,
zdolność widzenia w całkowitych ciemnościach,
przybranie formy mgły,
każdy wampir posiada indywidualną zdolność rozwijającą się przez lata.
Mimo niesamowicie groźnej natury wampira wyższego zdarzają się również przypadki zdolnych do współżycia z ludźmi (do momentu wykrycia ich prawdziwej natury) abstynentów, którzy zrezygnowali z picia ludzkiej krwi. Jednym z takich przykładów jest Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy.