Stare Odmiany

Nazwa gatunkowa: Jabłoń domowa (Malus domestica Borkh.).

Nazwa odmianowa:

Carlisle Codlin, Cytrynówka, Edelapfel, Galben Nobil, Gelber Edelapfel, Gelber Scheibenapfel, Glasapfel, Glasrenette, Glow of the West, Golden Stanger, Goug`s Seedling, Lord Clyde, Noble, Plattapfel, Repers Fall, Rutlandshire Foundling, Scheibeapfel, Stanger, Szlachetna, Uslechtile Zlute, Waschsapfel, Zitronenapfel, Złota Szlachetna, Złote Szlachetne, Złote Wety

(1)

Pochodzenie:

Pochodzenie: przed 1820 rokiem (Wielka Brytania)

(1)

Morfologia:Owoce są raczej duże, gładkie, spłaszczone i foremne. Mają one złoto-żółty kolorze z nielicznymi kropkami.

(2)

Miąższ: Miąższ jest białożółty, soczysty, słodki. Dominują kwaskowo-korzenne nuty aromatyczne.

(2)

Odporność na szkodniki oraz choroby:

Parch jabłoni –mało podatny lub praktycznie odporna.

Mączniak prawdziwy-mała podatność.

Zaraza ogniowa – mała podatność.

Rak drzew owocowych-mało podatna.

Owocówka jabłoniowa-mała podatność.

Przechowywanie: odmiana zimowa o długim okresie przechowania do 5 miesięcy.

Dojrzałość zbiorcza: koniec września-na kuchnie, na deser w połowie października ale wtedy ma krótszy czas przechowania.

Odporność na mróz: bardzo duża.

Przeznaczenie: głównie na kompot oraz dżemy i sosy oraz posiada też małą funkcje deserową.

Korona: Drzewo o średnim wzroście, dość gęstej, szerokiej, kulistej koronie, z licznymi krótkopędami .

Owocowanie:

późno zaczyna plonować. Obficie rodzi owoce corocznie.

Zapylacze: Antonówka Zwykła, Boskoop, Cellini, Charłamówka, Koksa Pomarańczowa, Kronselska, Królowa Renet, Pepina Linneusza, Reneta Ananasowa, Renata Baumanna, Renata Landsberska

Szkółka:

Piotr Szymczak Gospodarstwo Sadownicze Michrów 30 05-652 Pniewy

tel: +48 888 117 826e-mail: stareodmiany@gmail.com

http://szymczaksad.com/o/sadzonki-zlote-wety/

Literatura:

(1)-https://niepodlewam.pl/jablon-golden-noble-uprawa-odpornosc-zapylacze/

(2)-http://szymczaksad.com/o/sadzonki-zlote-wety/

(3)-Deutsche Pomologie, Wilhelm Lauche, 1882-1883 rok (2) Fotografia-Wageningen UR, Deutsche Pomologie, Wilhelm Lauche, 1882-1883

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

Carins Kalvill

#stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #hejto

Api rose

synonimy: Creuse kardynaskie Kardynał

Opis: Mały, okrągły i płaski. Podstawowy kolor skórki to bladozielony, który w miarę dojrzewania zmienia się w żółty z rumieńcem na stronie wystawionej na słońce. Łodyga jest krótka i osadzona w szerokim i głębokim, rdzawobrązowym zagłębieniu. Duże, lekko otwarte oko znajduje się w płytkim zagłębieniu, które często wykazuje słabe żebrowanie.

Cechy charakterystyczne: Miąższ jest zielonkawy, delikatny, chrupiący i bardzo soczysty. Słodka i lekko cierpka, co nadaje jej rześki smak.

Pochodzenie: Niegdyś uprawiana na szeroką skalę w okolicach Paryża.

Uprawa: Roślina o umiarkowanym wzroście, wyprostowana, rozłożysta, owocująca na odgałęzieniach. Co roku daje obfite plony. Odporna na zimno. Dojrzewa w drugiej połowie października.

Uwagi: przechowuje się przez cztery miesiące

Grupa zapylania: G

Szczyt zapylania: 24

Ploidyzm: Samosterylna. Grupa G. Dzień 24

https://pomiferous.com/applebyname/api-rose-id-301

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #francja #polska

Campino
Starożytne pochodzenie tej odmiany nie jest znane. Jedna z najwcześniejszych wzmianek pochodzi z 1751 roku, kiedy to Francesco Argelati z Bolonii opisał postać Bartolomei Gualandi jako

una delle più belle e vaghe giovani di Pisa, la quale ancora ventriquattr'anni non aveva, fresca e rotondetta che pareva una mela modenese. [6]

Tłumaczenie:
jedna z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych młodych dziewcząt z Pizy, która nie miała jeszcze 24 lat, świeża i pulchna, przypominająca jabłko z Modeny

W 1815 roku włoski pomolog Georges Gallesio opisał sadzonkę znalezioną w prowincji Modena jako „jabłko z Modeny”. [2] W 1877 roku historyk Don Felice Ceretti z Mirandoli opublikował artykuł w lokalnym czasopiśmie, w którym wspomniał o „jabłkach zwanych campanini, które jesienią są powszechnie gromadzone i transportowane do Wenecji oraz innych miast”.[2]

Po II wojnie światowej uprawa jabłek Campanino zmniejszyła się na rzecz innych odmian, które są bardziej wydajne, łatwiejsze w uprawie i bardziej cenione przez konsumentów. Historyk Vilmo Cappi (1918–2013) napisał, że jabłko Campanino zanikało, ponieważ zastępowały je bardziej komercyjne odmiany i rodzaje jabłek.[2] Nadal jednak są tacy, którzy preferują ten owoc, ponieważ może on przetrwać całą zimę, zachowując swój zapach, a jego czysty i biały miąższ przypomina marmur.[2]
Owoce jabłoni odmiany Campanino są małe, zazwyczaj symetryczne i mają kształt zbliżony do kulistego (około 64 milimetrów (2,5 cala) średnicy i 58 milimetrów (2,3 cala) wysokości), a ich waga wynosi około 85–95 gramów (3,0–3,4 uncji). Skórka jest gruba i niezbyt woskowata, o barwie żółto-zielonej, która zmienia się na czerwono-zieloną pod wpływem światła słonecznego. Miąższ jest zielonkawo-biały, bardzo jędrny i słodki. Jest również aromatyczny i lekko kwaskowaty. [7]

Badanie naukowe przeprowadzone przez Uniwersytet w Bolonii, dotyczące cech pięciu starych odmian jabłek, podkreśliło zalety odmiany „Campanino”. Zawiera ona duże ilości przeciwutleniaczy (nawet czterokrotnie więcej niż jabłka odmiany „Golden Delicious”), ma wysoką zawartość pektyny i polifenoli, a także kwasu askorbinowego (witaminy C). [8]

Okres kwitnienia przypada na kwiecień–maj,[9] a jabłka można zbierać przez około miesiąc od początku października. Dojrzałe jabłka Campanina mają czerwoną skórkę, zwłaszcza po 5–7 dniach ekspozycji na słońce: z tego powodu jabłko Campanina nazywane jest również „jabłkiem Annurca z północnych Włoch”. [7]

W przeciwieństwie do innych odmian jabłka Campanino można z łatwością przechowywać przez sześć miesięcy bez konieczności stosowania chłodzenia.[2][10] Ta cecha pozwoliła odmianie Campanino przetrwać do dziś skopiowane źródło z https://en.wikipedia.org/wiki/Campanino
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #wlochy

Cambusnethan Pippin

typ: spożywcza, deserowa

Synonimy: Cam’nethan Pippin, Watch Apple; Winter Red? streak

Opis: Owoc mały lub średniej wielkości. Kształt okrągły i spłaszczony, z lekko żebrowanym wgłębieniem przy oczku. Skórka bladozielono-żółta, pokryta pomarańczowym rumieńcem i czerwonymi smugami na stronie wystawionej na słońce. Ogonek średnio krótki, osadzony w wąskim i płytkim zagłębieniu, które jest silnie pokryte rdzawymi plamami.

Cechy charakterystyczne: Miąższ jest jędrny i sprężysty. Słodki.

Zastosowanie: Do spożycia na surowo i do celów kulinarnych.

Pochodzenie: Stara szkocka odmiana o niepewnym pochodzeniu. Uważa się, że została wyhodowana przez ogrodnika w Cambusnethan House około 1750 r. lub wcześniej w klasztorze Cambusnethan w Stirling w Szkocji.

Uprawa: Słaby wzrost. Małe, rozłożyste drzewo, owocujące częściowo na wierzchołkach pędów. Gotowe do zbioru w drugiej połowie pierwszego okresu koniec sierpnia

Grupa zapylania: D Golden Delikates Antonówka Winter Banan

Szczyt zapylania: 15

Ploidyzm: Samosterylne. Grupa D. Dzień 15.

Wszystko z Wiki i jabłkach https://pomiferous.com/applebyname/cambusnethan-pippin-id-1122

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szkocja #niemcy

Starożytne odmiany jabłek i gruszek z Wenecji Euganejskiej 12
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #wlochy #niemcy
Calamani
Synonimy
Calamana trevigiana; Calamara trevigiana; Calimani; Calimana. Pochodzenie i rozpowszechnienieWedług Molona (1901): „Jest to odmiana obecnie szeroko rozpowszechniona i znana w okolicach Conegliano oraz w całym regionie Treviso i Belluno, a według prof. Meneghiniego również w Trentino, gdzie łatwo ją pomylić z Edel-Reinette. Dobrze znana na rynkach we wschodniej części Wenecji Euganejskiej, nigdy jednak nie widzieliśmy jej ani w Vicenzy, ani w Mediolanie”.Z Botteselle (1914): „Stara, dobrze znana odmiana uprawiana w całym regionie Treviso.Jest to najpowszechniejsza odmiana w prowincji.”Z Tamaro (1925): „Powszechna w Wenecji Euganejskiej (Treviso)”.Opis roślinyZ Molona (1901): „Roślina owocuje prawie wyłącznie na młodych gałązkach, jest silna i bardzo plenna”.Z Botteselle (1914): „Roślina jest silna i plenna”.Z Bassi i Dal Grande (2007): „W każdym kwiatostanie znajduje się 7 kwiatów; płatki mają kształt elipsoidalny i jasnoróżowy kolor; pręciki są dłuższe od słupka; kwitnienie następuje wcześnie.”Cechy charakterystyczne owocuZ Molon (1890): „Owoc średniej wielkości, spłaszczony, okrągły, brudnożółty, marmurkowy i gwiaździsty, z plamkami w kolorze karminowej czerwieni, bardzo słodki, soczysty.”Z Molon (1901): „Jest to piękne i doskonałe jabłko o wielkości powyżej średniej (75–76 × 73–74 mm), o asymetrycznym kształcie, skośnym, wydłużonym stożkowym i dobrze wypukłym. Szypułka bardzo krótka, gruba, osadzona w wąskiej i głębokiej wnęce, pokryta na niewielkiej wysokości (tak, że nie wystaje z wnęki szypułkowej) plamami rdzy promienistej. Kielich stożkowaty, pręciki środkowe, działki kielicha małe, wyprostowane, zbieżne lub zrośnięte; kielich prawie zamknięty, rzadko otwarty, osadzony w wąskiej, płytkiej wnęce, pofałdowanejna nierównej krawędzi, często z wyraźnymi wypukłościami. Skórka jasnożółto-zielonkawa lub złocistożółta, marmurkowa z czerwienią karminową lub

mniej intensywne po stronie nasłonecznionej, rzadkie, małe, rdzawobrązowe plamki po stronie nasłonecznionej. Miąższo konsystencji podobnej do miąższu białej odmiany Rosmarina, lekko żółtawo-zielonkawy, zielonkawy w pobliżu komórek nasiennych, o soku dość aromatycznym, kwaśnym isłodkawym. Komora nasienna otwarta pośrodku, z eliptyczną komorą, nasiona obfite,ciemne, nieco małe.”Z Botteselle (1914): „Wymiary 58 x 65 mm. Owoc średniej wielkościlub nieco większy, o zmiennym kształcie, często wydłużony, wypukły, czasaminieco spłaszczony i skośny, symetryczny lub asymetryczny. Skórkajest jasnozielona, żółtawa, marmurkowa w kolorze karminowej czerwieni od stronysłońca; ogonek jest krótki, dość gruby, osadzony w wąskiej igłębokiej wnęce: kielich półzamknięty, umieszczony w niewielkiej,płytkiej fałdowanej wnęce. Miąższ jest żółtawy, jędrny i chrupiący, lekko kwaśny i słodkawy,dość soczysty, o delikatnym zapachu i umiarkowanym smaku.”Z Tamaro (1925): „Piękna, doskonała, o długości 75–76 mm, stożkowato-wydłużona,złocistożółta, z marmurkowymi plamkami w kolorze karminowym.”Z Bassi i Dal Grande (2007): „Średnia waga 230 g. Kształt jest niejednolity,w przekroju podłużnym spłaszczony lub sferoidalny, a w przekroju poprzecznymnieregularny. Łodyga jest gruba i krótka; wnęka łodygowa jestszeroka i średnio głęboka; kielich jest głęboki i zamknięty; kolortła jest zielony z czerwonym nalotem na 30% powierzchni; skórka jest pomarszczona zśredniej wielkości przetchlinkami, z grubą rdzawą teksturą w okolicyłodygi, rozciągającą się na 30% powierzchni. Miąższ jest małochrupiący, mało soczysty, mączny, o dość drobnej strukturze. Smakw momencie zbioru jest przeciętny, mało słodki i śred
https://iris.unito.it/retrieve/handle/2318/1883300/1064637/Antiche%20Mele%20e%20Pere%20con%20link.pdf

Cadel Owoce średniej wielkości lub duże mają barwę zielono-żółtą, a od strony nasłonecznionej są czerwone Jabłka są gotowe do zbioru na początku października W chłodnym magazynie naturalnym można je przechowywać przez około cztery miesiące Soczyste, o słodkim, lekko kwaskowatym smaku i dobrym aromacie Plon pojawia się średnio wcześnie, jest wysoki i regularny Wymaga gleb bogatych w składniki odżywcze na ciepłych stanowiskach, aby zapewnić dobrą jakość owoców Bardzo podatna na mączniaka prawdziwego, średnio podatna na z są zarazę ogniową i parcha Dobry dostawca pyłku Jabłoń „Cadel” to drzewo liściaste osiągające wysokość około 8,00 metrów. Korzenie ma w kształcie serca, bez rozłogów, a liście są zielone.

Okres kwitnienia trwa od kwietnia do maja. Kwiaty są białe.

Owoce są jadalne. Są soczyste i słodkie, z lekką nutą kwaskowatości. Zbiór można rozpocząć od października. Owoce nadają się zarówno do spożycia na surowo, jak i do wypieków. https://www.naturadb.de/pflanzen/malus-cadel/#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #serbia #chorwacja

Malus domestica Cactus :registered:

Jabłoń karłowata Cactus :registered: ma liczne, gęsto rozmieszczone krótkie pędy, które tworzą małą, zwartą koronę. Wydaje średniej wielkości lub duże, stożkowate owoce o skórce w kolorze od zielono-żółtego do żółtego. Miąższ jest drobnoziarnisty, średnio jędrny i bardzo soczysty, o zrównoważonym aromacie.

Jabłka tej bardzo wolno rosnącej odmiany Cactus:registered: osiągają dojrzałość spożywczą od połowy września, po kwitnieniu w kwietniu/maju, i można je przechowywać do grudnia. Można oczekiwać regularnych, wysokich plonów.

Ta jabłoń jest mrozoodporna i bardzo odporna na parcha oraz mączniaka prawdziwego; dobrze radzi sobie zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu.

Jabłonie karłowate to wspaniała możliwość uprawy zdrowych owoców na najmniejszej przestrzeni. Niezależnie od tego, czy rośnie w ogrodzie przed domem, czy w donicy na tarasie lub balkonie, jabłoń karłowata nie tylko pięknie wygląda dzięki atrakcyjnym kwiatom i owocom, ale także dostarcza zdrowe i smaczne owoce. Rośliny rosną bardzo powoli i pozostają niewielkie. Zazwyczaj owocują już w pierwszym roku i pozostają niewielkie. Drzewo owocowe przeznaczone do uprawy w donicach, na balkonie i tarasie.

https://www.gruener-garten-shop.de/obstbaeume/apfelbaeume/zwergapfel-cactus-zwergapfelbaum-7-5-liter-topfballen-mm111

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy

Bürener Zitronenapfel

Nazwa „jabłko cytrynowe” wywodzi się nie tylko z jego kwaśnego smaku, ale przede wszystkim z żółtego koloru bazowego, gdy jest dojrzałe. Po stronie nasłonecznionej, wysokie, efektownie kanciaste jabłko ma niekiedy czerwonawy odcień. To zimowe jabłko można przechowywać do czerwca, choć jego wygląd i smak nie są już wtedy najlepsze.

Cechy charakterystyczne

Pochodzenie nieznane, po raz pierwszy wspomniane około 1800 roku

Zastosowanie jabłko spożywcze do przetwórstwa domowego lub jabłko na moszcz

Lokalizacja zalecane przede wszystkim dla wyżej położonych terenów regionu Bürener Land

Owoc kwaśny

Dojrzałość spożywcza od października do grudnia

Cechy szczególne wysoka plonowość, dobry zapylacz, mało podatne na choroby, mrozoodporne

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #polska

Jesienne jabłko „Buchards Renette” cieszy się ogromną popularnością zarówno pod względem wyglądu, jak i smaku. Jest to bardzo stara odmiana, która dawniej była uprawiana niemal w całych Niemczech. „Buchards Renette” to doskonałe jabłko stołowe i przemysłowe. Ma charakterystyczny dla odmiany renet kształt – jest równomiernie zaokrąglone, średniej wielkości i lekko spłaszczone. Owoce mają gładką, a miejscami również szorstką skórkę. Ekspert rozpoznaje odmianę „Buchards Renette” po żółtawo-zielonym kolorze. Po stronie nasłonecznionej powierzchnia ma złocisty odcień i jest miejscami zaczerwieniona. (Bot.) Malus „Buchards Renette” ma siateczkowatą rdzawą plamistość. Z tego powodu jest często znana również jako „Netzrenette”. Jabłko ma żółtawo-biały miąższ. Jest on drobnoziarnisty, soczysty i o średniej jędrności. Smak jesiennego jabłka „Buchards Renette” jest słodko-kwaśny. Charakteryzuje się przyjemną równowagą kwasowości i cukru owocowego oraz subtelnie zharmonizowanym, bardzo owocowym aromatem.

Okres zbiorów odmiany Malus „Buchards Renette” rozpoczyna się pod koniec września i trwa do października. Dojrzałość spożywcza tego pysznego jesiennego jabłka następuje w październiku i utrzymuje się do grudnia. Jabłoń jesienna „Buchards Renette” osiąga wysokość od 2 do 4 m i rozrasta się na szerokość do 3 m. Drzewo owocowe przyrasta rocznie od 20 do 40 cm. Plony tej odmiany są regularne. Jabłko to doskonale nadaje się na mus lub kompot, do pieczenia, gotowania lub jako suszone owoce. Najlepiej rośnie na glebie normalnej i luźnej. Preferuje stanowisko słoneczne lub półcieniste. Jabłoń „Buchards Renette” jest uważana za mało wymagającą i łatwą w uprawie. Jest mrozoodporna i stanowi wyjątkową roślinę solitarną do ogrodu przydomowego lub na sady rozproszone. Zaleca się przycinanie rozrzedzające wczesną wiosną, gdy gałęzie są zbyt gęsto ułożone. Dzięki temu ogrodnik zapobiega kierowaniu siły wzrostu w pędy i liście zamiast w owoce. Owoce otrzymują w ten sposób wystarczającą ilość słońca, co ma decydujące znaczenie dla ich słodyczy.

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

https://www.baumschule-horstmann.de/shop/exec/product/68/4796/herbstapfel-buchards-renette.html

# Britemac
Rodzaj: Deserowe, do spożycia na surowo
Opis: Średniej wielkości, zbliżone do dużych. Okrągłe lub okrągło-stożkowe. Skórka jest gruba, o zielonym tle, na którym prawie w całości widoczne jest czerwone zabarwienie, miejscami dość ciemne. Mogą pojawić się plamki rdzawoczerwone.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, jędrny, chrupiący i o delikatnej konsystencji. Soczysty, słodki, rześki.
Zastosowanie: Jest to dobre jabłko do spożycia na surowo, ale nie nadaje się do pieczenia,
Pochodzenie: Wyhodowane przez M.A. Blake’a w Stacji Doświadczalnej Rolnictwa w New Brunswick w stanie New Jersey (USA) w 1942 r. poprzez skrzyżowanie odmian (Melba x McIntosh) z (Kildare x Langford Beauty). Wprowadzone na rynek w 1964 r.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, rozłożyste. Gotowe do zbioru w połowie czwartego okresu. Zaczyna owocować dość wcześnie i co roku obficie owocuje. Odporne na mróz.
Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się do miesiąca w chłodni.
Podatności: Podatne na parcha.
Uwagi: Wyglądem bardzo podobne do odmiany Cortland.
Grupa zapylania: E winter Banan Golden
Deutche peppin #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska
Szczyt zapylania: 16
Ploidy: Diploidalne. Samosterylne.
https://pomiferous.com/applebyname/britemac-id-972

Nazwa odmianosą:

# Brownlees’ Russet
#

Pochodzenie:

Wyhodowana i wprowadzona na rynek przez hodowcę Williama Brownleesa z Hemel Hempstead w hrabstwie Hertfordshire (Wielka Brytania) w połowie XIX wieku.

https://pomiferous.com/applebyname/brownlees-russet-id-1003

Morfologia:

Średniej wielkości, okrągły i lekko stożkowaty. Łodyga jest krótka i osadzona w głębokim zagłębieniu; obok niej widoczne jest mięsiste zgrubienie.

https://pomiferous.com/applebyname/brownlees-russet-id-1003

Skórka:

Skórka jest żółtawo-zielona z czerwono-brązowym rumieńcem po stronie wystawionej na słońce. Pokryty szaro-brązową rdzawą powłoką.

https://pomiferous.com/applebyname/brownlees-russet-id-1003

Miązsz

Miąższ jest zielonkawo-biały, delikatny i jędrny. Ma orzechowy smak z nutą owocową oraz intensywnie słodko-kwaśny posmak.

https://pomiferous.com/applebyname/brownlees-russet-id-1003

Zapylaccze: NajprawdopoNajprawdopodobniej reneta gwiazdkowa ,papierówka ,James Grevie

Odporność na szkodniki oraz choroby:

Parch jabłoni: Odporna

Mączniak prawdziwy-Odporna

Zaraza ogniowa- Średnia podatnosc

Rak drzew owocowych- Odporna

Owocówka jabłoniowa-

:Średnia podatność

Przechowywanie: W chłodni zachowuje świeżość przez około Czterech miesiące.Do Lutego.

https://pomiferous.com/applebyname/brownlees-russet-id-1003

Dojrzałość : Początek pazdzienika.

Dojrzałość zbiorcza:

Okres dojrzewania Poczatek października Koniec Stycznia

Dojrzałość konsumpcyjna:Miesiąc po zbiorze

Odporność na mróz:

do -40C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej

Przeznaczenie:

Dobre jabłko stolowe

dobre kuchenne

Dobra cyfrowa

Korona:

tworzy koronę średnio gęstą, o wzniesionym, a z wiekiem bardziej rozłożystym kształcie.

Cztery lata po posadzeniu zaczyna owocować przemienie
#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #wielkabrytania #polska

Beauty of Kent
Pochodzenie/historia
Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.

Drzewo
Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.

Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.

Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.

Owoc
Rozmiar
Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie.
Kształt
Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.

Łodyga / Trzon
Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”.
gniazdo
szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.

Kielich / Oko
Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.

Miska
Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.

Skórka
Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.

Warder (1867) zauważa: „Kropki małe”.

miąższ / smak
miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
miąższ / smak
miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania

Nazwa odmianosą:

Brettacher

Pochodzenie:Jabłoń Brettacher pochodzi z Niemiec. Wyrosła jako siewka w miejscowości Brettach (gmina Langenbrettach) w regionie Heilbronn. Odmiana ta jest znana od 1911

Morfologia:

To duże jabłko zimowe ma płasko-okrągły kształt oraz

Skórka: gładką, tłusta skórka o barwie od żółtawej do białawozielonej, pokrytą jasnoczerwonym lub brązowoczerwonym nalotem. .

Miązsz

Biały miąższ jest soczysty i ma cierpki posmak, a do tego orzeźwiająco kwaśny smak

Zapylaccze Najprawdopodobniej złota reneTa roter bellefleur Winter Banana

Odporność na szkodniki oraz choroby:

Parch jabłoni: Srednia podatnos

Mączniak prawdziwy-Niska podatność

Zaraza ogniowa- Wysoka podatnosc

Rak drzew owocowych- Niska podatność podatnosc

Owocówka jabłoniowa-

: Wysoka podatność

Przechowywanie: W chłodni zachowuje świeżość przez około Czterech miesiące.Do Lutego.

Dojrzałość : Początek pazdzienika.

Dojrzałość zbiorcza:

Okres dojrzewania Poczatek października Koniec Stycznia

Dojrzałość konsumpcyjna:Miesiąc po zbiorze

Odporność na mróz:

do -40C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej

Przeznaczenie:

Dobre jabłko stolowe

dobre kuchenne

Dobra cyfrowa

Korona:

duża, szeroka i raczej płaska korona

Trzy lat po posadzeniu zaczyna owocować przemienie

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

Fagero
Owoc: Soczysty, słodko-kwaśny, o przyjemnym aromacie. Jabłko jest średniej wielkości i ma prawie całkowicie czerwoną barwę.

Okres zbiorów: Koniec września.

Okres dojrzałości: W momencie zbioru; podczas przechowywania zachowuje świeżość do listopada.

Pokrój: Średnio silny pokrój, tworzący rozłożystą koronę z lekko opadającymi gałęziami. Równomierne i obfite plony. Odmiana wykazuje dobrą odporność na parcha.

Kwitnienie: Wczesne. Zapylana m.in. przez odmiany James Grieve, Katja, Mantet, Oranie, Sävstaholm, Wealthy i Åkerö.

Ciekawostka: Starsza odmiana z lat 80. XIX wieku, regionalna odmiana jabłoni z Västmanlandu. Czerwona odmiana Grågylling.
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szwecja #dania

Aroma typ: Cydr, deserowy Synonimy: Aroma Blasgaard Opis: Duży, okrągły, stożkowaty. Podstawowy kolor w fazie dojrzałości to żółty, na którym widoczny jest jasnoczerwony nalot pokrywający około dwóch trzecich powierzchni i przechodzący w coraz rzadszy wzór czerwonych pasków. Kielich jest mały i częściowo otwarty, osadzony w płytkiej, otwartej miseczce z delikatnymi żebrowaniami. Łodyga jest umiarkowanie gruba i umiarkowanie krótka, osadzona w głębokiej, wąskiej wnęce, która często jest pokryta rdzawymi plamami. Przezroczyste, jasnobrązowe przetchlinki. Podczas przechowywania skórka nabiera woskowej konsystencji. Cechy charakterystyczne: Miąższ jest żółtawy, drobnoziarnisty i delikatny. Soczysty, słodki i rześki. Aromatyczny. Zastosowanie: Jabłko deserowe, cenione również do pieczenia i produkcji cydru. Pochodzenie: Wyhodowana w 1947 r. w szwedzkim Instytucie Hodowli Owoców w Balsgaard poprzez skrzyżowanie odmian Ingrid Marie i Filippa. Wprowadzona na rynek w 1973 r. Uprawa: Silny wzrost, rozłożysty pokrój. Owocuje na końcach pędów. Mutacje: Amorosa jest barwną mutacją odmiany Aroma. Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się przez dwa miesiące. Zbiór: Gotowa do zbioru pod koniec czwartego okresu. Uwagi: Łatwo ulega obiciom. Grupa zapylania: D Golden Delikates, Antonówką Pinova Winter Banana Szczyt zapylania: 15 Ploidyzm: Diploidalna. Samopłodna, ale najlepiej owocuje w pobliżu kompatybilnego źródła pyłku. Liczba tygodni przechowywania w chłodni: 8 . 2 miesice Okres zbiorów: 4 koniec września. #hejto i#

#ogrodnictwo#stareodmiany#szwecja #dania

https://pomiferous.com/applebyname/aroma-id-341

Zapylana m.in. przez odmiany „Alice” i „Ingrid Marie”. Najlepsze plony w nasłonecznionym miejscu.

Äpple 'Brunnsäpple'

jabłko stołowe, jabłko regionalne z Halland

strefa: 3

Owoc: Biały, soczysty i słodki miąższ o delikatnym aromacie. Lekko kwaskowaty. Żółty kolor podstawowy z jasnoczerwonymi smugami po stronie nasłonecznionej.

Czas zbiorów: Połowa października.

Okres dojrzewania: Październik–grudzień.

Wzrost: Silny wzrost i obfite plony. Zaczyna owocować już w młodym wieku. Odporna, niewymagająca pod względem gleby. Owoce dobrze trzymają się gałęzi.

Kwitnienie: Średnio wczesne. Zapylana m.in. przez odmiany Filippa, James Grieve, Sävstaholm i inne.

Ciekawostka: Uprawiana w regionie Halland od XVIII wieku. Mówi się, że drzewo mateczne rosło obok studni (jeśli zastanawialiście się, skąd wzięła się nazwa...). Szkólka Szwecka-

https://shop.svartbackens.com/appeltrad/pple-brunnsapple

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szwecja

„Rödluvan” to odmiana jabłka, która została uznana za jabłko regionalne Jämtlandu.[1] Jabłko to powstało w wyniku skrzyżowania kanadyjskiej odmiany Lobo z rosyjską odmianą Barhatnoe. Skórka, która jest twarda, ma przeważnie czerwony kolor. Miąższ, który jest biały i po dłuższym czasie brązowieje, jest słodki i kwaskowaty. Jabłko dojrzewa na przełomie września i października, a następnie ma krótki okres przydatności do spożycia. Drzewa odmiany Rödluvan owocują wcześnie, a następnie, zazwyczaj, obficie co roku. Jabłko jest średniej wielkości lub duże i ma okrągły kształt. Odmiana Rödluvan jest zapylana między innymi przez odmiany Transparente blanche i Silva.



Drzewo tej odmiany jest odporne na mróz i najlepiej rośnie w strefach V–VI zgodnie ze szwedzkim podziałem stref ogrodniczych. Wadą jest jednak to, że jabłko może być podatne na parcha.

https://sv.wikipedia.org/wiki/R%C3%B6dluvan_(%C3%A4pple)

#szkólka : https://plantagen.se/se/p/apple-rodluvan-e-a2-hojd-150-200-cm-rod-534863

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szwecja

Kim

Owoc:

Średniej wielkości lub duży, jędrny i soczysty, z białym miąższem

Smak:

Słodko-kwaśny i rześki

Zbiór:

Październik, dojrzałość spożywcza w grudniu, można przechowywać do marca

Zastosowanie:

Owoc stołowy, deserowy i do przetworów domowych

Zapylany przez:

Agnes, Alice, Aroma, Amorosa, Brunnsäpple, Charlamovsky, Discovery, Farmors Juläpple, Filippa, Gyllenkroks Astrakan, Ingrid Marie, Katja, Lobo, Melon-/Citronäpple, Mio, Oranie, Rödluvan, Signe Tillisch, Silva, Stor Klar Astrakan, Sävstaholm, Transparente Blanche, Åkerö

Przewidywana wysokość końcowa:

3,5–5,5 m

Odległość sadzenia:

5 m

Szkólka Szwecka- https://shop.cramersblommor.com/vaxter/tradgardsvaxter/frukttrad/appeltrad/vinterapple-7/

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szwecja

Akero https://biobaumversand.de/Apfelbaum-Akeroe/006780015547537

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #szwecja #dania