#sebyla

Władysław Sebyła, _Na "Srebrne i czarne" Lechonia_ (z tomu _Pieśni szczurołapa_, cykl _Ryby na piasku_), 1930

Rybacy, nad wód cichych schyleni zakolem,

Rzucamy sieci ciężkie smutkiem, jak ołowiem,

Sięgamy z dna niemocy w najsłodszym mozole,

Słowa o srebrnej łusce w obfitym połowie.

I biedne srebrne słowa posną jako ryby,

Od powietrza i słońca — w gwiaździstem bezdrożu,

Szczernieją łuski, oczy spłaszczą się jak szyby...

W nas tylko mogą ożyć, jak w morzu.

Ilustracja: Leon Wyczółkowski, _Pejzaż morski z Połągi_, 1908.