#ukladsloneczny

Postanowiłem napisać kilka słów o moim ulubionym obiekcie w Układzie Słonecznym. Jest nim planeta karłowata Haumea. Dlaczego właśnie ona tak mnie ciekawi?

1. Kształt. W przeciwieństwie do innych zaokrąglonych pod wpływem grawitacji obiektów Haumea nie jest podobna do kuli czy elipsoidy obrotowej lecz raczej do piłki rugby (bardziej fachowo: elipsoidy trójosiowej). To oznacza, że, aby opisać jej rozmiary, należy podać długość w trzech osiach: między biegunami i dwukrotnie w płaszczyźnie równika (jedna oś dłuższa i jedna krótsza, krzyżujące się pod kątem 90°).
2. Bardzo szybki okres obrotu wokół własnej osi (oczywiście chodzi tu o oś między biegunami): doba na Haumei trwa tylko 3,9 godziny. Podejrzewa się, że taka sytuacja została spowodowana zderzeniem z innym ciałem niebieskim. Szybki okres obrotu przyczynił się zaś do osiągnięcia przez planetę karłowatą wspomnianego wyżej unikalnego kształtu.
3. Pierścienie. Przez długi czas jedynymi znanymi systemami pierścieni były te wokół dużych planet gazowych (Saturn, Uran, Jowisz i Neptun). Jednak niedawno odkryto też pierścienie wokół znacznie mniejszych obiektów (w 2013 r. wokół planetoidy Chariklo z grupy centaurów, następnie - jak na razie bez potwierdzenia - wokół kolejnego centura o nazwie Chiron, a w 2017 r. właśnie wokół Haumei). Jestem ciekawy, jak by wyglądała taka mała skalisto-lodowa planetka z pierścieniami.
4. Barwa. Haumea jest biała śnieg, co samo w sobie nie jest takie ciekawe, ale tak się składa, że odkryto ją zaraz po Świętach Bożego Narodzenia w 2004 r. i początkowo nieoficjalnie nazwano Santa ("Święty Mikołaj"). Zaś jej pierwszy odkryty księżyc nazwano Rudolfem. Ostatecznie, zgodnie z zasadami nazewnictwa przyjętymi przez Międzynarodową Unię Astronomiczną, Świętego Mikołaja przemianowano na Haumeę (od imienia hawajskiej bogini-matki), zaś księżyce (obecnie są znane już dwa) nazwano Hi'iaka i Namaka (również postacie z mitologii hawajskiej).

Haumea jest bardzo oddalona od Ziemi (dalej niż Pluton) i nie należy oczekiwać, że w najbliższym czasie zawita do niej misja kosmiczna. Szkoda, bo to taki ciekawy i trochę dziwaczny obiekt.

Na obrazku wizja artystyczna, jak prawdopodobnie wygląda Haumea.

Astronomiczna Wiosna nie tylko na Ziemi?
W 2009 roku sonda Cassini zrobiła takie o to zdjęcie Saturnowi, który był świadkiem niezliczonych równonocy na naszej planecie. Sonda podczas tworzenia mozaiki fotografii, była w odległości 847 000 kilometrów od Saturna.

Wybaczcie, że wczoraj zabrakło zdjęcia satelitarnego, ale natłok obowiązków wyssał ze mnie jakiekolwiek siły.

Ale dzisiaj już jestem!

I mam dla Was zdjęcie Jowisza.
To zdjęcie zostało wykonane 27 czerwca 2019 roku przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a.

Tutaj możecie zobaczyć co u niego aktualnie słychać.
https://solarsystem.nasa.gov/planets/jupiter/overview/

Udanego dnia!

Źródło: nasa.gov

Tak właśnie cieszyli się wczorajszego wieczoru inżynierowie, odpowiedzialni za misję MARS2020 - na wieść o udanym wyczynie, jakim było lądowaniu Łazika Perseverance.

Ten entuzjazm chyba wielu ludziom się udzielił.

https://www.youtube.com/watch?v=L6dx0pO5MSw

Bardzo ciekawa strona, która pokazuje aktualną sytuację w układzie słonecznym.

link: https://eyes.nasa.gov/apps/orrery/?fbclid=IwAR2lnuCJq504L8U2yXrWEAWBpLCWuhbgiqIraqwqV7YCFBc4z1MWTqe3lk4#/home

Podsyłam artykuł opisujący misję MARS 2020 - z marsjańskim łazikiem Perseverance i pierwszym pozaziemskim dronem Ingenuity.

Jestem niesamowicie podjarany. Czekam na jutrzejsze lądowanie. :slightly_smiling_face:
Lądowanie 18 lutego o godzinie 21:55 czasu polskiego.

https://www.kwantowo.pl/2021/02/17/5-rzeczy-o-misji-mars-2020/?fbclid=IwAR3g-ID3vGEmXHH7hO8PRoGE4gWHOOY8tn-TE20LzQWJZ4wN6VNdW4JYJuQ

Dzień dobry,

Dzisiaj fotografia z kosmosu!

Zdjęcie wykonała sonda Galileo i przedstawia Europe.
Europa to czwarty co do wielkości księżyc Jowisza, jest oddalony od ziemi o 628 300 000 km. Ten księżyc został odkryty 7 stycznia 1610 roku.
Skorupa Europy charakteryzuję się bardzo małymi różnicami wysokości, Można tam spotkać niewielkie wzniesienia i gejzery. Księżyc wyróżnia się bardzo dużą ilością szczelin.

Naukowcy badają od lat ten księżyc, szukając życia oraz wody.
Więcej na ten temat można przeczytać w artykule naukowym od NASA.

https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/nasa-scientists-confirm-water-vapor-on-europa

Dzień dobry!

Mam dzisiaj dla Was nocną stronę Plutona!

Miłego dnia :slightly_smiling_face:

Źródło: earthobservatory.nasa.gov

Garść ciekawostek o kolejnych misjach, które mają zacząć się niebawem na marsie. :slightly_smiling_face:

https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/za-kilka-dni-marsa-przywitaja-trzy-nowe-misje?fbclid=IwAR1lpJ-5Zn58HCG6S5HTA5SSF1LL9Xrl5BfW7RYno_aLGUSbDjPoBWTXAxE

Ważne odkrycie z zeszłego roku - możliwe ślady życia na Venus! W odkryciu brał udział także Polak. Więcej pod linkiem:

https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/w-chmurach-wenus-odkryto-potencjalne-slady-zycia

Mam nadzieję, że przyczyni się to do wzrostu zainteresowania naukowców piękną i intrygującą Venus. Czas na lądowanie!

Nie tylko Venus jest planetą zaniedbywaną przez naukowców. Dotyczy to również Merkurego. Niektórzy uważają, że Merkury to nuda, tylko skały i kratery. Tymczasem ta planeta potrafi zaskoczyć!

Po pierwsze Merkury to planeta fizycznie najbliższa Ziemi - i każdej innej planecie. Jak to możliwe? Otóż Merkury, krążąc po najbardziej wewnętrznej orbicie, najszybciej okrąża Słońce. Dlatego też "co chwilę" znajduje się po tej samej stronie Słońca, co każda inna planeta. Np. Venus ma orbitę bliższą ziemskiej niż Merkury, ale przez dłuższy czas znajduje się po przeciwległej stronie Słońca w stosunku do Ziemi. W ten oto sposób statystyki działają na korzyść Merkurego i sprawdza się to nawet dla Neptuna i obiektów z Pasa Kuipera.

Po drugie Merkury ma obrót wokół własnej osi zsynchronizowany z ruchem wokół Słońca w stosunku 3 do 2, co oznacza że w ciągu 2 merkuriańskich lat mijają tam dokładnie 3 doby. Jednak, ze względu na małą prędkość obrotu wokół własnej osi i dużą prędkość ruchu po orbicie, pełen cykl dnia i nocy trwa tam w praktyce aż 176 dni ziemskich, czyli dokładnie 2 merkuriańskie lata. W dodatku taki stosunek dwóch wspomnianych prędkości powoduje, że - z punktu widzenia obserwatora stojącego na Merkurym - w pewnym monencie Słońce zwalnia, staje w miejscu, cofa się, ponownie staje w miejscu i dopiero wtedy kontynuuje "wędrówkę" ku zachodowi.

Po trzecie, Merkury niemal wcale nie ma atmosfery, co powoduje ekstremalne różnice między temperaturą za dnia (430 °C) i w nocy (-180 °C). Należy zwrócić uwagę, że nawet za dnia temperatura jest tam niższa niż na Venus (średnio ok. 460 °C), chociaż Merkury jest bliżej Słońca - to również przez brak atmosfery, która zatrzymywałaby ciepło. Co ciekawe, ze względu na bardzo małe nachylenie osi obrotu do płaszczyzny orbity, w pobliżu biegunów Merkurego są kratery wiecznie spowite w ciemnościach, w których wykryto obecność lodu wodnego.

Do Merkurego dotarły dotychczas tylko dwie sondy i nie było jeszcze lądowania na powierzcni.

Program Venera - to radziecki program bezzałogowych sond kosmicznych, którego celem było zbadanie planety Venus. Loty odbywały się w latach 1961-1985 (łącznie z dotyczącą Venus częścią programu VeGa). Dziesięć z nich zakończyło się lądowaniem na powierzchni Venus, a trzynaście - wejściem w jej atmosferę. Ze względu na ekstremalne warunki panujące na powierzchni Venus (średnia temperatura 464 °C, ciśnienie ponad 90 razy większe od ziemskiego, wysoka zawartość siarki) próbniki przetrwały jedynie od 23 minut do około dwóch godzin. Pierwsze wejście w atomosferę odbyło się 1 marca 1966 r., pierwsze udane lądowanie 15 grudnia 1970 r., a pierwsze zdjęcia powierzchni wykonano 8 czerwca 1975 r. Ostatnie lądowanie odbyło się 15 czerwca 1985 r., już w ramach programu VeGa.

Od tego czasu - nie licząc programów Magellan z początku lat 90. oraz Venus Express z lat 2005-2014, planeta Venus była ogólnie zaniedbywana i niewiele się nią zajmowno - zwłaszcza w porównaniu z Marsem, ale też i np. Jowiszem. Od 1985 r. NIE WYLĄDOWAŁ NA VENUS ŻADEN PRÓBNIK!!! A na Marsa to latali jak opętani... Jakoś w latach 70. DAŁO SIĘ wylądować na Venus - teraz, przy bardziej zaawansowanej technologii, już jakoś nie...

A przecież Venus to bardzo ciekawa planeta. Zajmuje najbliższą wobec ziemskiej orbitę i ma niemal takie same rozmiary - a jednocześnie panują na nie zupełnie odmienne warunki! To bez wątpienia tajemniczy świat, czekający na dokładniejsze zbadanie.

W załączeniu jedno ze zdjęć wykonanych przez próbnik Venera 13 (z 1982 r.).

Najpiękniejsza planeta w Układzie Słonecznym.