N331Kompan

Dokładnie 20 lat temu, 19 marca 2003 r. amerykańskie samoloty zaczęły bombardować cele w Iraku. W kilka godzin później siły lądowe koalicji przekroczyły granice Iraku. Tak zaczynała się II wojna w Zatoce, która miała zmienić losy całego regionu.

Kilka moich przemyśleń na ten temat

1. Od czasu utworzenia Królestwa Iraku w 1921 r., kraj ten odgrywał ważną rolę w bliskowschodniej polityce. Potencjał Iraku załamała jednak najpierw wojna z Iranem (1980-1988) a później inwazja na Kuwejt w 1990 r., która doprowadziła do interwencji zbrojnej USA i I wojny w Zatoce.

Po ponad 10 latach wojen z sąsiadami, a także stale trwającym konflikcie z Kurdami i szyitami, Bagdad z 2003 r. był już cieniem własnej potęgi z 1979 r., gdy Saddam Husajn obejmował stanowisko prezydenta kraju. Gwoździem do trumny dla Iraku okazała się jednak inwazja z 2003 r.

Po 2003 r. Irak przestał być bowiem podmiotem stosunków międzynarodowych i stał się tylko pionkiem, rozgrywanym przez innych. Władza centralna w Iraku jest obecnie tylko nominalna. Szyickie milicje stanowią państwo w państwie, a spór z Kurdami nadal się tli.

Brak Iraku - jako silnego gracza na arenie międzynarodowej - doprowadził do sytuacji, w której irańskie wpływy rozlały się po całym regionie.

Co gorsza, Irańczycy zadomowili się w samym Bagdadzie, a dzięki sojuszom z milicjami uzyskali ogromny wpływ na iracką politykę.

2. Amerykanom nigdy nie udało się ustabilizować Iraku.

Już w 2003 r. rozpoczęły się ataki irackich milicji na siły koalicji. Wkrótce później rozpoczął się natomiast wewnętrzny konflikt między samymi Irakijczykami, którego najkrwawszy okres przypadł na lata 2006-2008.

Ten wewnętrzny konflikt, a zwłaszcza lata 2006-2008 jest czasami określany wojną domową, toczącą się wg podziałów sekciarskich (szyici-sunnici). To nie do końca oddaje prawdziwą genezę konfliktu, bo w tych latach dochodziło także do walk w obrębie poszczególnych grup religijnych.

W każdym jednak razie, rozlew krwi według podziałów sekciarskich był ogromny. Dobrze obrazuje to mapa Bagdadu, na której różnymi kolorami zaznaczono dzielnice zamieszkałe przez sunnitów (czerwony) i szyitów (zielony) i to jak sytuacja zmienił się na przełomie 2006 i 2007 r. Mapa poniżej.

Geneza sukcesów ISIS także jest bezpośrednio związana z tym co działo się w Iraku po 2003 r., a zwłaszcza z konfliktem między sunnitami a szyitami.

Nawet mimo pokonania Kalifatu, a także uspokojeniu niepokojów na linii szyici-sunnici, sytuacja jest obecnie daleka od stabilnej.

Irakijczycy, zwłaszcza ci młodsi, są coraz bardziej zmęczeni statusem quo, działaniem państwa na zasadzie podziałów etniczno-religijnych (system muhasasa), wpływami milicji i upadkiem autorytetu państwa.

Pokazały to protest z 2018, a potem 2019 r.

Nie tylko "zwykli" Irakijczycy są niezadowoleni z sytuacji w kraju. Rywalizacja między irackimi elitami także się zaognia. W 2022 r. zwolennicy Muktady Sadra zajęli budynek parlamentu. Na ulicach stolicy doszło natomiast do potyczek między Sadrystami a członkami innych milicji.

3. Inwazja na Irak w 2003 r. była błędem. Jednak pozostawienie Saddam Husajna "w spokoju" także nie byłoby najlepszym wyjściem.

W przededniu inwazji, Irak był wewnętrznie bardzo mocno rozbity. Szyici, Kurdowie, rosnące wpływy islamistów, zachodnie sankcje.

Gdyby Saddam przetrwał 2003 r. to nie wiadomo czy na fali arabskiej wiosny - podobnie jak w sąsiedniej Syrii - w Iraku także nie wybuchłaby krwawa wojna domowa.

Saddam gwarantem stabilności Iraku i regionu nie był. Zaatakował Iran, potem Kuwejt, a w międzyczasie walczył jeszcze ze swoimi rodakami: szyitami i Kurdami.

Poza tym warto pamiętać że w latach 90. Saddam zaczął prowadzić tzw. Operację Wiary, która polegała na reislamizacji kraju. Mimo, że wcześniej Saddam i partia Baas zwalczali wpływy islamistów, to w latach 90. zmienili kurs i zaczęli zwiększać rolę religii w życiu publicznym. Zamiast zwiększyć kontrolę państwa nad społeczeństwem, doprowadziło to do radykalizacji i zwiększenia wpływów salafitów.

Zatem nawet brak inwazji na Irak, mógłby doprowadzi do wojny domowej czy zamachu stanu. Przy czym nie wiemy czy niosłoby to za sobą tak opłakane skutki dla Iraku i regionu jak inwazja z 2003 r.

---------------

Założyłem newsletter na substacku. Jeśli chcecie być na bieżąco i dostawać powiadomienie o moich nowych tekśtach, to zachęcam do zasubskrybowania. NEWSLETTER

Jeśli doceniacie moją pracę to możecie postawić mi wirtualną kawę lub zostać patronem Bloga.

- Patronite

- wirtualna kawa

#bliskiwschod #irak #iran #historia #ciekawostkihistoryczne #gruparatowaniapoziomu #lagunacontent

Minął prawie miesiąc po zwróceniu uwagi, że @Aryo nie wspomina o niewygodnych faktach z Ukrainy jak korupcja. Za to dodał mnie do czarnej listy. Ale jak gdyby nigdy nic napisał, zrobi materiał z korupcji. Tylko musi się wszystko uzbierać ( ͡° ͜ʖ ͡°) Minęło 24 i nadal brak wpisu o korupcji na Ukrainie.

https://www.hejto.pl/wpis/aryo-aryocontent-aryo-wraz-z-popularnoscia-wytacza-ciezkie-dziala-na-konstruktyw

To polecam materiał OSW

https://youtu.be/vL3cnyX6GOM

#rosja #wojna #ukraina #polityka #aryocontent

Powiem wam że kiedyś to chłop sobie pracował jakoś żył i coś przyoszczędził a teraz gdzie nie pójdziesz to 50 zł wydajesz minimum, głupi k⁎⁎wa twarożek wiejski kosztuje już u mnie w 4.40 zł, 200g serka wiejskiego 2.59 a kiedyś chodził po 1.50zł 250g, kurczak jak kiedyś kupowałem za 16 zł kg to dziś kupię za to pół kilo przecież tak się żyć nie da. Bułki zwykłe poznańskie 1,20 zł ja pi⁎⁎⁎⁎le. Jak studiowałem to miałem budżet dzienny na jedzenie 20 zł i zjadałem porządne śniadanie i obiad a teraz to za 20 zł to se kupie conajwyzej pizze giuseppe

wkurwia mnie ten pis j⁎⁎⁎ny i te krzywe mordy tych cwaniaczków co se głupie ryje wycierają kościołem a sami kradną jak nawet komuchy nie kradły.

Bo k⁎⁎wa jakich macie dorobkiewiczów/komuchów? Kto w 1960 z partii był jakimś milionerem? A dziś pierwszy lepszy Obajtek czy inny sk⁎⁎⁎⁎syn jest nachapany do końca życia po 8 lat rządów tych sk⁎⁎⁎⁎⁎ynów

#przegryw

Dostawy ropy z Rosji do Europy drogą morską.

#wojna #ukraina #rosja

Po wielu tygodniach dyskusji, administracja Joe Bidena najprawdopodobniej zdecyduje się na wysłanie Ukrainie czołgów M1 Abrams. Doniesienia te rozwścieczyły rosyjskich polityków. W ostrych słowach skomentował je ambasador Rosji w USA. Anatolij Antonow zabrał głos jeszcze zanim zdążył

Najlepsze memy piszą się same XD

Michał zakopuje znalezisko o odpływie użytkowników na hejto, jako powód podając "informację nieprawidłową".

Problem w tym, że nawet w powodzie zakopania po aktualizacji jest literówka XDD

#bekazwykopu #hejto #wykop #jebacwykop #heheszki

Mireczki, pytanie dotyczące Twittera. Otóż mam obecnie na Twitterze 2 konta. Jedno PulsLewantu (to takie moje "główne" kontro, które prowadzę pod swoim nazwiskiem, tutaj wrzucam info z Bliskiego Wschodu). Drugie Puls Zagranicy - tutaj wrzucam info z Ukrainy.

I teraz pytanie: prowadzić te dwa konta równolegle? Czy po prostu wrzucać wszystko na jedno konto, które prowadzę pod swoim nazwiskiem?

Słyszałem, że wszyscy eksperci przenieśli się na hejto, także myślę że pytam w dobrym miejscu ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Wraz z najnowszym exodusem z wykopu moi antyfani i krytycy wytoczyli ciężkie działa. Mój komentarz do @N331 to odpowiedź do całej reszty i nie chodzi tylko o niego, bo @N331 jest tu długo, ale widzę, że to już ogólny trend w komentarzach pod wpisami

* Jak was boli, że mnie obserwuje jakaś grupa osób: piszcie własnego bloga. Może znajdą się zainteresowani
* jak was boli, że ktoś mi postawił napiwek: Piszcie własnego bloga. Może ktoś wpłaci w uznaniu za ciekawostki
* Nie zgadzacie się z moją opinią: Piszcie własnego bloga. Polemika podparta argumentami, a nie na zasadzie "yy bo ty głupi jesteś, nie znasz się" prowadzi do poszerzenia wiedzy
* Jesteście fanami którejś platformy społecznościowej - wykop/hejto/reddit/facebook/twitter/mastodon/lurker i czujecie złość, ze ktoś porzucił tę platformę?: No trudno najwidoczniej odchodzący miał swoje powody. Może właśnie otwiera się nisza na waszego bloga na ten temat.

Ps. @janlaguna dodał żartobliwy wpis o moim wpływie na Hejto. Niektórzy w PW twittera sugerowali, że mam z nim jakiś konflikt. Przeciwnie. Z Laguną śmieszkujemy i wymieniamy się poglądami prawie codziennie. Nie wiem skąd takie przekonanie u małej grupy ludzi skoro Laguna sam podkreślił, że to żart

#aryocontent

Lista pomocy oczekująca na dostarczenie do Ukrainy:

Czołgi razem ~114:

90 T-72 z Czech na koszt USA

14 Challenger 2

? AMX-10RC (dla mnie to czołg)

IFV razem ~140 sztuk

40 marderów

50 bradley

50 CV90

APC / MRAP / IMV razem ~762:

100 pojazdów medycznych (M113?)

250 M1117 ASV

setki (?) pojazdów opancerzonych

- 200 Senator APC

- 37 Cougar

- 55 M1224 MaxxPro

- 20 ACMAT Bastion

- 100+ nieznany model lekkiego pojazdu (HMMWV?)

Artyleria razem ~175:

19 Ceasar 155mm

72 artyleria 105mm (?)

6 Ceasar 155mm

18 RCH-155mm

18 M109 155 mm

30 AS-90 155mm

~12 Archer 155mm

Obrona przeciwlotnicza razem ~4:

1 bateria NASAMS

1 bateria Patriot

1 bateria Patriot

1 bateria Patriot

Wnioski: Dotychczasowe zapowiedziane wsparcie jest ogromne, ale nie daje przewagi. Duży problem to mało artylerii i dostawy będą rozłożone w czasie, a nie przekazane natychmiast. Z drugiej strony nie wszystkie kraje ogłosiły już wszystko, częśc danych ukryta. Pamiętam doskonale, że jeszcze w lutym Ukraina marzyła o jakimkolwiek ciężkim sprzęcie od zachodu. Teraz strumień pomocy zrobił się całkiem pokaźny, a co jeszcze ważniejsze Ukraińcy otrzymują w spore części nowoczesny sprzęt, więc przezbrajanie ukraińskiej armii ze sprzętu radzieckiego na sprzęt NATOwski niesie ze sobą też poprawę jakościową. Czemu nazywam to przezbrojeniem, a nie dozbrojeniem? A no niestety nic nie jest wieczne. Trwająca od roku wojna zużywa ukraińskie zapasy części oraz sprzęt na linii. Rosjanie nie mają już szans na żadne panowanie na niebie dzięki pomocy NATO, a bez panowania na niebie nie potrafią wykonać ofensywy, która mogłaby złamać obronę ukraińską. Mogą zmusić ZSU do wycofania ew. okrążyć gdzieś lokalnie. Jeśli nie wydarzy się nic niezwykłego to najkorzystniejszy możliwy wariant dla Rosjan to pat na froncie. Czy rosyjskie społeczeństwo "kupi" takie zwycięstwo? Nie sądzę. Mimo iż Putin to dyktator, to wciąż odgrywa teatrzyk o wyborach. Najbliższe wybory będą w 2024 r. do tego czasu, Kreml musi osiągnąć JAKIKOLWIEK sukces, który porzucenie okolic Kijowa, Charkowa, Sum, Czernichowa oraz porzucenie samego Chersonia. Rosjanie spróbują jeszcze szerokiej ofensywy niezależnie od tego, czy mają perspektywy przełamania, czy nie Kreml oczekuje rezultatów niezależnie od kosztów w ludziach.

Soledar, Kliszcziwka i może Bachmut, to jeszcze nie jest to

#bronukraina #aryocontent #rosja #wojna #ukraina

Tak poza tym to zbierałem na drony dla ZSU. Pisałem właśnie posta na twitterze, że jeden z obserwujących kupił i przysłał mi Mavic 3 Classic

AHA i zebraliśmy już 30 tys na drony dla 8 Pułku Sił Specjalnych ZSU, więc do stycznia będą mieli kilka nowych dronów

https://zrzutka.pl/gbttwf

Chętnie kupię jakiemuś Tomkowi bądź Tomkini coś fajnego wymarzonego z neta na adres czy do paczkomatu. Pod choinkę dla Ciebie lub kogoś bliskiego, ale lepiej dla Ciebie. Powiedzmy tak bez przesady, do 777 PLN :slightly_smiling_face: Tylko konta starsze niż ten wpis ale jak uznam że patola, to losuję znowu.

Jutro w samo południe losowanie :slightly_smiling_face:

Zostawcie pioruny i po komentarzu.

Wrzuciłem zdjęcie profilowe żony do #ai

Napisałem: "Imagine Olga in Ukraine" i wszyło to co załączyłem.

#ukraina #wojna #zdjecia

Źródło: https://scontent.fpoz2-1.fna.fbcdn.net/v/t1.18169-9/1907495_10207098361567017_4241417800247582692_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=09cbfe&_nc_ohc=ITIYHkRXI9EAX9eUMj4&_nc_ht=scontent.fpoz2-1.fna&oh=00_AfCVi9ZXmuIQZ1jP4_ee4PxJZ9_rIl8Pc3iPp2quxCHBog&oe=63C53256

Takie tam dla atencji :raised_hands:

Zdjęcie nigdzie nie publikowane tylko tutaj :kissing:

#bogini

_PS._

_Zapraszam do społeczności electric_miss, oraz zapoznaniem się z regułami społeczności i obserwowania mojego konta gdzie nie prezentuje tylko siebie, ale też ciekawostki i jakieś pierdołki z życia._

Tak wygląda zegarek Patek Philippe Celestial, który kosztuje ponad 1.4 mln złotych.

Na tarczy możemy obserwować mapę nieba oraz fazy księżyca.

Jeśli zegarek jest zamawiany w Warszawie, tak jest ustawiany mechanizm, aby pokazywać układ gwiazd nad Warszawą.

I to wszystko w zegarku mechanicznym.

Podsumowanie listopada 2022

No i się zes... Pogoda popsuła mi statystyki :japanese_ogre:. Atak zimy w drugiej połowie miesiąca spowodował, że tegoroczny listopad mimo ciepłego początku, wypada dużo gorzej, niż rok temu. Do tego mniej słońca (u mnie tylko 3,5 dnia w całym miesiącu było słoneczne). Uzbierało się raptem 95 kWh produkcji na cały miesiąc. No, ale lepiej niż nic, to jest nadal kilkadziesiąt złotych, które zmniejsza rachunek do zapłaty.

Na grzanie domu, ciepłej wody oraz wentylację z rekuperacją poszło 334 kWh - o 40 kWh więcej, niż w zeszłym roku.

Gdyby dom był opalany piecem na ekogroszek, byłby to ekwiwalent ok. 200 kg, 4 worków węgla. Drewnem liściastym - ok. 0,5 metra przestrzennego. Tyle wystarczyłoby na cały miesiąc, aby utrzymać wewnątrz temperaturę +23 stopnie. Dosłownie dwa drewienka dziennie byłyby w stanie ogrzać dom przy ujemnych temperaturach (pomijając kwestie codziennego rozpalania w tym piecu, na co poszłoby prawdopodobnie więcej opału niż jest potrzebne do ogrzania domu).

Ukraińskie pozycje ostrzeliwane przez Rosjan. Miejsce nieznane

https://streamable.com/vwhjqy

Dziękuje wszystkim którzy brali udział w AMA 😊

Dziękuje szczególnie za merytoryczne pytania :raised_hands: Miło spędziłam czas, mogłam coś powiedzieć i przekazać moje doświadczenia. Jak dla mnie to nawet udane to AMA 😊

_PS._

_Zapraszam do społeczności electric_miss, oraz zapoznaniem się z regułami społeczności i obserwowania mojego konta gdzie nie prezentuje tylko siebie, ale też ciekawostki i jakieś pierdołki z życia._

Katar i gra o dominację na Bliskim Wschodzie

Katar jest jednym z najmniejszych, a jednocześnie najbogatszych państw na świecie. Dzięki ogromnemu bogactwu, Al Jazeerze i sprawnej dyplomacji, Katar jest jednym z najważniejszych graczy na Bliskim Wschodzie i liderem gdy idzie o wykorzystanie soft power. Katar to regionalny unikat utrzymujący dobre relacje nie tylko z USA, ale także Iranem. Asertywna polityka zagraniczna Kataru jest jednak stałym źródłem napięć z potężnymi sąsiadami – Arabią Saudyjską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi.

Już w niedzielę na katarskich stadionach rozpoczną się piłkarskie Mistrzostwa Świata. Dzisiaj zapraszam na małe tournée po katarskiej polityce zagranicznej i roli Kataru w bliskowschodniej układance.

Tekst tradycyjnie dostępy także na Blogu.

Gazowy potentat

W przeciwieństwie do reszty swoich sąsiadów, Katar nie opiera swojej potęgi na eksporcie ropy naftowej, lecz na eksporcie gazu. Katar dysponuje trzecimi największymi na świecie zasobami gazu ziemnego oraz jest największym na świecie eksporterem skroplonego gazu ziemnego (LNG).

Pierwsze złoża gazu w Katarze odkryto w 1971 r. – w tym samym roku kraj uzyskał niepodległość od Wielkiej Brytanii. Jednak dopiero w połowie lat 80. podjęto decyzję o rozpoczęciu wydobycia gazu. „Ojcem” katarskiego sektora gazowego został ówczesny następca tronu, książę Hamad.

Książę Hamad miał bardzo postępowe poglądy i postulował przeprowadzenie gruntownych reform w kraju. Na drodze stał mu jednak jego ojciec, a jednocześnie władca Kataru – emir Chalifa.

Gdy w lipcu 1995 r. jego ojciec wyjechał do Szwajcarii, Hamad postanowił działać. W bezkrwawym puczu Hamad pozbawił ojca władzy i ogłosił się nowymi emirem Kataru. W ten sposób rozpoczynała się nowa epoka w historii Kataru, epoka polityczno-gospodarczej rewolucji.

Hamad postawił na intensyfikację wydobycia gazu i produkcję LNG. To był strzał w „10”. PKB Kataru wzrosło z 8 mld dolarów w 1995 r. do 115 mld dolarów w 2008 r. i do 175 mld dolarów w 2019 r. Uzyskane w ten sposób pieniądze emir przeznaczył na szybką modernizację kraju.

Czas na reformy

Hamad, nazywany czasami „Młodym Turkiem” (ze względu na swoje postępowe poglądy), wzmocnił Katar na wielu płaszczyznach. Dokonał liberalizacji życia społecznego i politycznego. W 1999 r., Katar, jako druga (po Omanie) arabska monarchia z Zatoki Perskiej, przyznał prawa wyborcze kobietom.

W tym samym roku, odbyły się pierwsze w historii wolne wybory – do rady miejskiej w Dosze (stolica). W 2004 r. – w drodze referendum – przyjęto zaś pierwszą w historii kraju konstytucję, która – jak na arabskie standardy – gwarantuje szereg praw i wolności obywatelskich.

Przeprowadzono także szeroką reformę edukacyjną, zwiększając liczbę szkół i ułatwiając dostęp – w szczególności kobietom – do wyższego wykształcenia. Twarzą reformy edukacji została żona emira Hamada, Moza bint Naser.

W ten sposób współczynnik aktywności zawodowej wśród kobiet w Katarze wzrósł do 57%, co stanowi najlepszy wynik w całym świecie arabskim.

Reformy Hamada były tym łatwiejsze w realizacji, że Katarczycy o ile – tak jak Saudyjczycy – są wahhabitami, to jednak ich światopogląd jest bardziej liberalny. Nie bez powodu o katarskim wahhabizmie mówi się „wahhabizm morza”, a o saudyjskim – „wahhabizm pustyni”.

Mimo wielu reform, rządy Hamada nie przyniosły jednak całkowitej liberalizacji życia politycznego, a władza emira nadal jest niemal nieograniczona. Cześć reform była fasadowa i miała na celu nie rzeczywistą „demokratyzację kraju”, lecz tylko wywołanie takiego złudzenia.

„Demokratyczne” reformy de facto obdzierały plemiona z resztek dawnej autonomii i zwiększały władzę emira. Pozbawiając plemiona starych przywilejów, w zamian tworzono, teoretycznie, demokratyczne instytucje, którym jednak powierzono mniejszą władzę niż dotychczasowym instytucjom plemiennym.

Autorytarne rządy emira są jednak akceptowane ze względu na powszechny dobrobyt. Tylko ok. 11% mieszkańców Kataru posiada katarskie obywatelstwo (ok. 330 tys.). Osoby te opływają w luksusie, otrzymując ogromne wsparcie finansowe od państwa.

Soft power to przyszłość

Katar jest zbyt słabym militarnie krajem, aby wpływać na sytuację w regionie przy pomocy środków militarnych. Karabiny to jednak przeżytek. Teraz światem można sterować przy pomocy mass mediów. W 1996 r. Hamad założył Al Jazeerę, która stała się perła katarskiego „soft power”.

Al Jazeera jest obecnie jedną z największych stacji telewizyjnych w świecie arabskim, a dzięki internetowi i nadawaniu w kilku językach, dociera do ludzi we wszystkich zakątkach świata. To silny oręż w polityce zagranicznej Kataru, co widać było zwłaszcza podczas arabskiej wiosny (2010/2011), gdy relacje Al Jazeery z Egiptu odegrały duża rolę w upadku władzy prezydenta Hosniego Mubaraka.

Kolejnym ważnym narzędziem katarskiego soft power jest bardzo sprawna dyplomacja, która specjalizuje się w regionalnych mediacjach. To właśnie Katar odegrał kluczową rolę przy uniknięciu wybuchu wojny domowej w Libanie w 2008 r. czy przy negocjacjach USA-Talibowie, które zakończyły się oficjalnie wycofaniem USA z Afganistanu.

Katar jest także przystanią, w której mogą schronić się rożni uchodźcy polityczni z krajów arabskich – np. Jusuf al-Kardawi (1926-2022), Egipcjanin, który jest uważany za jednego z ideologów Bractwa Muzułmańskiego, nie tylko otrzymał schronienie w Katarze, ale także przez wiele lat prowadził na antenie Al Jazeery własny program telewizyjny.

Między Saudami a Iranem, czyli relacje Kataru z sąsiadami

Po objęciu władzy w 1995 r. przez Hamada, Katar zaczął prowadzić bardzo asertywną i multipolarną politykę zagraniczną. Katar jest regionalnym unikatem, który posiada dobre relacje zarówno z Iranem, jak i z USA.

W 2009 r. CENTCOM (dowództwo armii USA na Bliskim Wschodzie) przekształciło bazę lotniczą Al Udeid w Katarze w swoją kwaterę polową. Obecnie jest to największa baza wojskowa USA w regionie, a na jej terenie stacjonuje ok. 10.000 żołnierzy.

Nie przeszkadza to Katarczykom utrzymywać dobrych relacji także z Iranem. Katar i Iran są współwłaścicielami największego pola gazowego na świecie (North Dome/South Pars). Katar stroni od krytykowania polityki zagranicznej Teheranu, emir Kataru regularnie odwiedza Katar, a katarscy dyplomaci wielokrotnie wykonywali przyjazne gesty w kierunku Iranu np. szef katarskiego MSZ-u złożył kondolencje Irańczykom po zabiciu gen. Solejmaniego przez Amerykanów w 2020 r.

Ważnym partnerem Kataru jest także Turcja, która za czasów prezydenta Erdogan ponownie zainteresowała się Zatoką Perską. Katar i Turcja to główni sponsorzy Bractwa Muzułmańskiego. W Katarze znajduje się także turecka baza wojskowa, na której terenie docelowo ma stacjonować ok. 3.000 żołnierzy.

Rosnąca rola Kataru fatalnie wpłynęła jednak na relacje małego emiratu z Arabią Saudyjską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, które mają pretensję do Kataru o wspieranie Bractwa Muzułmańskiego (AS i ZEA uważają Bractwo za organizację terrorystyczną). Saudom i Emiratom bardzo nie podoba się także wpływ Al Jazeery na nastroje wśród mieszkańców regionu – tym bardziej że Al Jazeera nie stroni od krytyki Saudów i Emiratów.

Zmiana warty

W 2013 r. Hamad abdykował na rzecz swojego syna Tamima, który został nowym emirem. Dokładne powody takiego ruchu nie są znane. Wydaje się jednak, że na tę decyzję wpłynęło kilka czynników – głównie pogarszający się stan zdrowia Hamada oraz bardzo napięte relacje z sąsiadami.

Po protestach arabskiej wiosny relacje między Katarem a Arabią Saudyjską były bardzo złe. Szczególnie problematyczna była sprawa Egiptu. Katar poparł protestujących, Bractwo Muzułmańskie i nowego prezydenta Morsiego (powiązanego z bractwem). Saudowie stali natomiast po drugiej stronie barykady. Najpierw w 2011 r. poparli prezydenta Hosniego Mubaraka, a w 2013 r. sponsorowali pucz wojskowy, który odsunął Morskiego od władzy.

Objęcie tronu przez Tamima miało stanowić okazję do resetu relacji z Saudami. Historia potoczyła się jednak w zupełnie innym kierunku.

Kryzys katarski

W 2017 r. Arabia Saudyjska, Bahrajn, ZEA oraz Egipt rozpoczęły blokadę lądową Kataru, domagając się m.in. zamknięcia Al Jazeery, wydalenia tureckich żołnierzy, zakończenia wsparcia Kataru dla Bractwa Muzułmańskiego i ograniczenia kontaktów Kataru z Iranem.

Początkowo blokadę poparł nawet prezydent Trump, jednak wkrótce – prawdopodobnie po rozmowach ze swoimi doradcami – zmienił zdanie i wezwał do pokojowego rozwiązania konfliktu. Obecność amerykańskich wojsk na terenie bazy Al Udejd zablokowała ewentualną saudyjsko-emiracką inwazję na Katar.

Od razu po stronie Kataru opowiedziały się także Turcja i Iran. Turecki parlament zatwierdził wysłanie wysłanie żołnierzy do Kataru, a Iran zaoferował Katarowi dostęp do swoich portów handlowych – po rozpoczęciu blokady Katar miał problem z importem części towarów, które wcześniej przechodziły przez porty AS i ZEA.

Ostatecznie blokada zakończyła się spektakularną klęską Saudów i Emiratów, pchając Katar prosto w ramiona Turcji i Iranu. Po porażce wyborczej Trumpa, w styczniu 2021 r. w saudyjskim Al Ula podpisano porozumienie, które położyło kres blokadzie. Oznaczało to ogromne zwycięstwo emira Tamima, który nie został zmuszony do żadnych ustępstw na rzecz Saudów.

Małe mocarstwo

Hamad wprowadził Katar w XXI w. Tamim kontynuuje jego dzieło. W ciągu zaledwie 30 lat, Katar przeszedł ogromne zmiany, przeobrażając się z nieistotnego gracza w małe, regionalne mocarstwo. Uzbrojony w torby wypchane dolarami, Al Jazeerę i sprawną dyplomację, Katar jest w stanie nie tylko rywalizować z Arabią Saudyjską czy Emiratami, ale także wygrywać tę rywalizację – co najlepiej pokazuje przykład kryzysu katarskiego.

Organizacja piłkarskich Mistrzostw Świata, mimo że na świecie budzi ogromne kontrowersje, to dla samego Kataru jest zwieńczeniem pewnego procesu zwiększania roli Kataru na arenie międzynarodowej, rozpoczętego w latach 90. przez Hamada.

To pierwszy wpis poświęcony Katarowi. Tym razem o Katarze i wielkiej polityce, ale za kilka dni pojawią się kolejne „odcinki” katarskiej serii. Bliżej przyjrzę się w nich m.in. powiązaniom Kataru z Bractwem Muzułmańskim oraz warunkom życia i pracy robotników, którzy wybudowali katarskie stadiony, na których za kilka dni rozegrane zostaną piłkarskie Mistrzostwa Świata.

_______________

Info wrzucam na:

- stronę Facebook Puls Lewantu

- Twittera

- stronę internetową

- #lagunacontent

_______________

Jeśli ktoś docenia moją pracę i chciałby postawić mi wirtualną kawę, to może to zrobić pod tym linkiem. Przypominam też, że mam też Patronite - dla Patronów przygotowuję cotygodniowe przeglądy prasy, sesje Q&A, wczesny dostęp do artykułów i inne fajne rzeczy. ( ͡° ͜ʖ ͡°)

#bliskiwschod #pilkanozna #katar #geopolityka #lagunacontent

Od 01.12.2022 r. Turcja zamknie Bosfor i Dardanele dla statków przewożących ropę naftową, jeżeli nie posiadają one ubezpieczenia.

Jak podaje Bloomberg, tureckie Ministerstwo Transportu wysłało taką informację do właścicieli statków. Swobodne uzyskanie ubezpieczenia przez rosyjskich przewoźników naftowych w ramach nowych sankcji będzie praktycznie niemożliwe: od 5 grudnia będzie ono dostępne tylko dla tankowców przewożących ropę po cenie poniżej ustalonego "pułapu".

Zdrajca i kolaborant służący Rosjanom opisuje rosyjską ofensywę pod Pawłowką. Straty w ludziach są mniej ważne, niż osiągniecie celu. Straty w Pawłowce są duże z powodu złego planowania, a w rosyjskim sztabie szuka się kozła ofiarnego, na kogo można zwalić winę, czyli w rosyjskim wojsku bez zmian.

Tłumaczenie:

>

> Po zakończeniu fazy mariupolskiej mieliśmy kilka tygodni na uporządkowanie swoich spraw i jakoś tak się złożyło, że większość dowódców jednostek pojawiła się w sztabie i doszło do rozmowy off-the-record. Zauważając, że mieliśmy powody do zadowolenia z wyników, nalegałem jednak na obiektywny osąd: gdyby jednostki wojskowe, które maszerowały naprzód i poniosły ciężkie straty, nie zbliżyły nas do miasta - zostalibyśmy wykończeni na rogatkach miasta. Po podsumowaniu, że nie ma znaczącego zwycięstwa bez znacznych strat i po podsumowaniu, że osiągnięcie celu jest o krok przed ratowaniem życia, zostawiłam chłopców w zamyśłach.

> Ale ważne jest tutaj określenie formatu celu... Jeżeli idziemy szerokim frontem i realizujemy cele na dużą skalę, to tak - ponosimy również znaczne straty. Ale są one proporcjonalnie niższe niż wtedy, gdy walczymy o kawałek taktyczny, przecinając obronę przeciwnika bez naruszania infrastruktury frontu. W tym przypadku otrzymujemy ciosy zarówno z przodu, jak i z boków - wszystko skupia się w jednym punkcie i wypala nas jak promień słońca skupione przez soczewkę.

> I tu właśnie łamie się zasada celowości, kiedy zwycięstwo staje się takim bólem głowy, że wolałbym zostawić taki kawałek wrogowi i zrobić z nim to, co on robi z nami, wygrywając nie kilometrami kwadratowymi, ale liczbą personelu wroga, który został wyłączony z akcji. Ale żeby zaatakować szerokim frontem - trzeba przygotować operację, zgromadzić zasoby, utworzyć rezerwy, a nie wyciskać z armii ostatnie soki, nie pozostawiając sił nawet na obronę.

> Będę kontynuował publikację, przechodząc od ogólnego rozumowania do konkretów - wrócę do nieszczęsnej Pawłowki. W momencie powstania pomysłu ofensywa miała iść w dwóch kierunkach. Ja i moi dowódcy brygady, omawiając naszą zdolność do rozwinięcia takiej ofensywy w obecnym momencie, doszliśmy do wniosku, że realizacja tego planu jest w oczywisty sposób niemożliwa: wzmocnienie (zmobilizowanymi przyp. @Aryo) nie było wyszkolone, brak zapasów amunicji, której wystarczyło tylko na pierwszy szturm... Ale dowódcy brygad, które miały rozwiązać problem, nie mogli się przebić do tych, którzy byli wyżej - ci (wyżej) chcieli uzyskać jakikolwiek rezultat za wszelką cenę.

> Ale jakoś zrozumieli, że w słowach dowódców brygad jest gotowość i zrobili krok, który doprowadził do obserwowanych skutków: zamiast hamować i przygotować się, skrócili plan ataku w dwóch kierunkach i rzucili wszystkie słabe siły na Pawłowkę jak na ogień, nie rozciągając wroga i pozwalając mu skupić uwagę w wąskim obszarze. To, że usunęli drugi kierunek ataku dowiedzieliśmy się już w trakcie procesu. A kiedy napisałem, że uważam, iż ofensywa jest przedwczesna, ale że mamy nadzieję na sukces - nie wiedzieliśmy tego i dlatego mieliśmy nadzieję, chociaż wiedzieliśmy, że nie jesteśmy wystarczająco silni.

> Dla przypomnienia, czterdziesta brygada miała dwa bataliony rozciągnięte na dziesiątki kilometrów obrony i miała bardzo małą siłę ofensywną. Pięćdziesiąta piąta była bardziej skoncentrowana, ale też nie obfitowała w siłe żywej. Teraz, gdy błędy w planowaniu spowodowały nieuzasadnione straty przy mizernym wyniku, chcą obwiniać dowódcę brygady z "czterdziestki", że rzekomo był zbyt powolny na swojej flance, co doprowadziło do strat jego kolegów ze stopiędziesiąpiątej. Chcą go obciążyć sprawą karną i przedstawić go kozłem ofiarnym w sytuacji, gdzie dla wszystkich było jasne, że winni są tylko ci, którzy wymyślali plan, a nie wykonawcy, którzy do końca wykonywali swoje obowiązki. Byłoby słuszne, gdyby głównodowodzący Surowikin szczegółowo zbadał ten epizod i nie dopuścił do tego, aby niewinny człowiek został "pożarty".

wspieram zrzutkę na wyposażenie zimowe dla Ukrainy

https://zrzutka.pl/88d5ug

kawa dla Aryo:

https://buycoffee.to/_234_2S

link do posta:

https://t.me/aleksandr_skif/2483

https://t.me/aleksandr_skif/2484