Wpis użytkownika fonfi w Kawiarnia "Za Firewallem"

Dzień dobry wieczór się z Państwem,
Odnoszę wrażenie, że moja wygrana w ostatniej edycji zabawy #nasonety była niechcący. Wrażenie takie odnoszę ponieważ "zwycięski" (cudzysłów zamierzony) sonet "Niedzielny poranek" niechcący opublikowałem w społeczności rowerowej, co niechcący przysporzyło mi dodatkowych głosów. Czuję się przez to, jakbym oszukiwał i - podkreślam - niechcący odebrał zwycięstwo kawiarnianemu opus magnum autorstwa kolegi @splash545 .

Za co Kolegę przepraszam.

I to nie niechcący, tylko szczerze.

No dobrze, mleko się rozlało, czas posprzątać i otworzyć kolejną, XCIII (słownie: 93) edycję zabawy #nasonety . Co też niniejszym czynię.
A w tym tygodniu wybrałem dla Państwa utwór "Czytając sonety" pani Krystyny Koneckiej, z tomiku "Ogrody Szekspira".

Czytając sonety

Identyczne w konstrukcji. Równe _wizualnie_.
Najliryczniej na świecie miłość _rymujące_.
A intencje autora chronią tak _genialnie_,
że jak we mgle badacze pośród wersów _błądzą_.

Czy adresatem wyznań był protektor-_hrabia_?
Czy adresatką próżna dwórka? Lub czy _bliskie_
prawdy jest to, że właśnie rym Williama _zwabiał_
gdy pragnął „tylko śmierci znużony tym _wszystkim_”?

A jeżeli te strofy to najczystszej _wody_
gra elokwentna erotycznej _wyobraźni_?
A może kpina z formy i kanonów _mody_?

Czy uwięziona w rymach rzeczywistość _jaźni_?
Dotąd wpędza w dyskomfort badaczy _sonetów_
szkolne pytanie: Co na myśli miał _poeta_.

Jak zawsze, dla formalności przypomnę tylko, że zabawa trwa do najbliższego piątku, czyli do 19.09.2025, kiedy to zwycięzcę wyłonimy na podstawie Państwa głosów. Tak jak napisałem wcześniej mam szczerą nadzieję, że dostanę od Państwa pokaźny zbiór utworów, żebym mógł się w podsumowaniu zrehabilitować.

Na koniec jeszcze szybkie przypomnienie zasad: układamy sonet, w którym rymy w poszczególnych wersach zgadzają się z rymami w tych samych wersach w powyższym utworze "dawcy".

Powodzenia i udanego rymowania!