Księżniczka z Bagicza, czyli wielkie archeologiczne śledztwo nad Bałtykiem. Eksperci poznali odpowiedź na palące pytanie

Po ponad stu latach niepewności naukowcy w końcu ustalili, kiedy żyła i zmarła kobieta określana w literaturze jako “księżniczka z Bagicza”. Jej szczątki oraz drewniana trumna, które od końca XIX wieku znajdowały się w kolekcjach muzealnych i fascynowały archeologów, pochodzą z około 120 roku. Do takich wniosków doszli autorzy najnowszych badań dendrochronologicznych.

* W Bagiczu, pod koniec XIX wieku, przypadkowo odkryto dobrze zachowany pochówek kobiety z bogatym wyposażeniem (brązowe ozdoby, szklana kolia, drewniana trumna z jednego pnia), co jest rzadkością w polskiej archeologii.

* Wieloletnie rozbieżności w datowaniu (styl przedmiotów wskazywał na 110-160 r. n.e., a wcześniejsze datowanie radiowęglowe zęba na ok. 30 r. n.e.) zostały rozwiązane dzięki nowym badaniom.

* Zespół archeologów, stosując dendrochronologię (analizę słojów drewna) trumny, ustalił, że dąb został ścięty około 120 roku n.e., co czyni ją najstarszą zachowaną drewnianą trumną z tego okresu w Polsce.

* Wcześniejsze datowanie radiowęglowe mogło być zafałszowane przez tzw. efekt rezerwuarowy, wynikający ze spożycia przez zmarłą ryb lub organizmów zawierających starszy węgiel.

* Kobieta, popularnie nazywana „księżniczką”, prawdopodobnie należała do społeczności kultury wielbarskiej, a jej dokładny status społeczny jest nadal tematem badań; planowane są analizy DNA, aby dowiedzieć się więcej o jej pochodzeniu i wyglądzie.