#wojna

Wczoraj bylo o powrocie rosyjskich hokeistow do zmagan na arenie miedzynarodowej, a dzisiaj z Kommersanta wrzucam ja - o siatkówce:

„Staraliśmy się jak najlepiej wykorzystać potencjał naszych zawodników i klubów”

Prezes VFV Stanisław Szewczenko — o powrocie rosyjskich siatkarzy na arenę międzynarodową

04.11.2026, 17:13

Siatkówka stała się pierwszą spośród sportów zespołowych, w której obie główne organizacje międzynarodowe — Międzynarodowa Federacja Siatkówki (FIVB) oraz Europejska Konfederacja Siatkówki (CEV) — zniosły wszelkie ograniczenia dotyczące reprezentantów Rosji. Prezes Ogólnorosyjskiej Federacji Siatkówki (VFV) Stanisław Szewczenko opowiedział korespondentowi specjalnemu „Kommersanta” Aleksiejowi Dospiechowowi, dlaczego organizacje te, w przeciwieństwie do tych nadzorujących inne dyscypliny sportowe, tak szybko zrezygnowały z sankcji, a także o tym, czego oczekuje od powrotu.



— W dyscyplinach zespołowych powrót Rosji do światowego sportu przebiega, delikatnie mówiąc, powoli, pomimo letnich zaleceń Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W większości przypadków nadal nie ma zgody na udział. W innych przypadkach zgody uzyskuje się w drodze arbitrażu, po czym i tak, podobnie jak w hokeju, napotyka się na problemy. Dlaczego w siatkówce udało się przełamać tę blokadę? Na czym polega pański sekret?

— Nie sądzę, by istniał jakiś sekret. Z jednej strony jest to wyraz szacunku światowej społeczności siatkarskiej dla naszych — radzieckich i rosyjskich — osiągnięć w siatkówce. Z drugiej strony — to konsekwencja tego, że zawsze utrzymywaliśmy dobre, konstruktywne relacje zarówno z Międzynarodową Federacją Siatkówki, jak i z Europejską Konfederacją Siatkówki. Organizowaliśmy wiele znaczących wydarzeń: finał Ligi Światowej, mistrzostwa Europy, krajowe etapy Ligi Narodów, kwalifikacje olimpijskie, duże turnieje siatkówki plażowej. Współpraca nigdy nie została przerwana. Nawet po wprowadzeniu sankcji braliśmy udział w pracach różnych komitetów tych organizacji. Oczywiście duży udział w rozwiązaniu kwestii dopuszczenia do rozgrywek miały administracja prezydenta Federacji Rosyjskiej oraz rosyjskie Ministerstwo Sportu. Za co im serdecznie dziękujemy.



— Zarówno w FIVB, jak i w CEV w 2024 roku, czyli już w okresie obowiązywania sankcji, zmienili się prezesi i wielu członków kierownictwa najwyższego szczebla. Czy z nowymi szefami utrzymują Państwo takie same relacje?

— Z Fabiom Azevedu (prezesem FIVB — „Kommersant”) znamy się od wielu dziesięcioleci. Z Rokiem Sikiričem (prezes CEV. — „Kommersant”) również utrzymujemy normalne, biznesowe relacje. Obaj, jeśli pan nie wie, przyjeżdżali do Moskwy. Bardzo się cieszę, że zarówno jeden, jak i drugi na pierwszym miejscu stawiają sport, a nie politykę. Ale to zrozumiałe. Sami wywodzą się ze świata sportu, rozumieją go.

— Czy sam spodziewał się Pan, że proces przywrócenia przebiegnie tak szybko? Wszystko rozstrzygnęło się dosłownie w ciągu miesiąca: najpierw FIVB zniosła ograniczenia, a zaraz po niej CEV. Natychmiast nastąpiło dopuszczenie do największych turniejów. Czy naprawdę nikt nie był temu przeciwny?

— Byli przeciwnicy. Tradycyjni, powiedzmy tak — kraje bałtyckie, Polska, Ukraina. Pozostali przyjęli zniesienie sankcji zupełnie normalnie. Przekonaliśmy się o tym, gdy pod koniec września odwiedziliśmy kongres CEV we Włoszech. Powtórzę: moim zdaniem, jeśli federacją kierują byli sportowcy, ludzie ze świata sportu, nie ma żadnych problemów.



— Proszę posłuchać, rzeczywistość obala tę tezę. Inne federacje również są kierowane przez ludzi ze świata sportu, jak pan mówi, ale nie ma tu miejsca na politykę.

— Przynajmniej w siatkówce zawsze utrzymywaliśmy kontakt. I rozmawialiśmy przede wszystkim o sporcie. O polityce — dopiero w drugiej kolejności.

— Gdyby koledzy z innych dyscyplin, które wciąż pozostają w izolacji, poprosili pana o udzielenie im wskazówek, jakie by one były?

— Nie znam niuansów sytuacji w innych dyscyplinach sportowych. Znam natomiast te związane z siatkówką. Dlatego nie mam prawa niczego doradzać.

— Rosja i VFV zawsze miały silną reprezentację w czołowych międzynarodowych organizacjach. Czy ta reprezentacja się utrzymała?

— Rozumie pan, że odbyły się nowe wybory, więc utrzymanie jej na dotychczasowym poziomie było niemożliwe. Ale i tak jest ona dość solidna. Obecnie mamy czterech przedstawicieli w różnych komisjach FIVB.

— Czy jest pan pewien, że postąpił pan słusznie, odmawiając udziału w przyszłorocznych mistrzostwach świata mężczyzn w Polsce, mimo że FIVB zatwierdziła dopuszczenie do nich reprezentacji Rosji?

— Zacznijmy od tego, że na wszystkich szczeblach jasno dano nam do zrozumienia, że po prostu nie wpuszczą nas na te mistrzostwa. Poza tym powiedziano nam, że organizatorzy nie są gotowi zapewnić nam bezpieczeństwa. To w zasadzie oficjalne stanowisko strony przyjmującej. Po co mielibyśmy jechać na taki turniej?



— No tak, widzimy, że obecnie ci, którzy nie chcą przyjmować rosyjskich sportowców, po prostu odmawiają im wydania wiz. Gimnastyka artystyczna to doskonały przykład.

— Wymyśliliby cokolwiek… Ale ogólnie rozumiem kraj-organizatora. Przecież zawsze byliśmy jego głównymi rywalami (we wrześniu reprezentacja Polski po raz drugi z rzędu wygrała mistrzostwa Europy. — „Kommersant”).

— A w przypadku kobiet sytuacja wygląda zupełnie inaczej, skoro zgodziłyście się wystąpić na mistrzostwach świata w USA i Kanadzie?

— Tam już odbyło się losowanie. Rozpoczynamy turniej w Omaha. W Stanach Zjednoczonych nie mamy żadnych problemów.

— A co z mistrzostwami świata w 2022 roku, które po nałożeniu sankcji odebrano Rosji? Czy ta sprawa jest już, nawiasem mówiąc, zamknięta? Jeśli się nie mylę, VFV kwestionowało tę decyzję?

— Nie, sprawa nie jest zamknięta. Nadal toczymy spór sądowy z FIVB. Jak państwo wiecie, chcieliśmy zorganizować wyjątkowe mistrzostwa: na terenie całego kraju. Moskwa już gościła mistrzostwa świata — w 1952 i 1962 roku. Chcieliśmy więc zamknąć ten rozdział finałem na stadionie „Dynamo”, na którym odbyły się mistrzostwa w 1952 roku, ale włączyć do tego również Syberię, Ural i Kaliningrad. Chcieliśmy pokazać światu całą Rosję. Była to więc bardzo bolesna strata. Mam jednak nadzieję, że mistrzostwa świata mimo wszystko odbędą się w Rosji.



— Kiedy? Czy to zależy od wyniku postępowania przed CAS?

— Nie podgrzewajmy atmosfery szczegółami.

— A przynajmniej kiedy zapadnie decyzja?

— Rozprawy przed CAS zaplanowano na połowę grudnia.

— Moim zdaniem jedyną nadal nierozstrzygniętą kwestią dotyczącą udziału Rosji w międzynarodowych rozgrywkach są puchary europejskie. Kiedy krajowe kluby będą mogły w nich zagrać?

— W sprawie pucharów europejskich CEV podejmie decyzję później. Ten sezon oczywiście opuszczamy. Liczę, że w następnym już będziemy grać.

— A czy miejsca dla rosyjskich klubów, które zawsze odgrywały wiodącą rolę, zostaną zachowane?

— Ta kwestia również, jak widać, będzie jeszcze przedmiotem dyskusji.

— Kiedy rosyjscy sportowcy powrócą do siatkówki plażowej?

— W najbliższym czasie — w listopadzie i grudniu — prawdopodobnie odbędą się wyjazdy na międzynarodowe turnieje.

#rosja #wojna #pravda #siatkowka #sport #polska #ukraina

Dobra, dosc na tym - deepl tak mi kuleje, ze kazdy akapit to pare minut straconych - a widze, ze ten wywiad to jeszcze chyba 4-5x wiecej materialu.

Na pozegnanie, zebysmy wiedzieli co kiedys oznaczal udział Rosjan w swiatowej siatkówce - screenshot z polsatu:

Co robi gołym murzyn na środku pola z tablicą gorącą o pomoc po angielsku?

Być może nigdy się nie dowiemy.

Ta wojna jest co raz dziwniejsza.

https://nypost.com/2026/10/29/world-news/naked-russian-mercenary-holds-up-sign-pleading-for-help-to-ukrainian-drone/

#wojna #wideozwojny #murzyn trochę #czarnyhumor

Filmik opublikowany przez 77. Brygadę Desantowo-Szturmową Sił Zbrojnych Ukrainy

https://streamable.com/g8l1sj

#ukraina #wojna #rosja #wideozwojny #77brygada #spadochroniarstwo

Sroda, Kommersant, tylko obrazek wrzuce:

Donald Trump nie spełnił pokładanych w nim nadziei

Republikanie ponieśli sromotną porażkę w wyborach do Kongresu

#rosja #wojna #usa #ukraina #gospodarka #polityka #pravda

Świeżutka listopadowa praca chłopaków z jednostki SIGNUM:flag-ua:Kierunek łymański:skull_and_crossbones:

https://streamable.com/9294hl

#ukraina #wojna #rosja #wideozwojny #signum

Republika Adygei (Rosja)

Centrum logistyczne OZON w nocy i nad ranem😊

https://streamable.com/dlmskf

#ukraina #wojna #rosja #wideozwojny #ozon #wildberries #republikaadygei

Ruskie straty na dzień 04.11.2026r.

#wojna #ukraina #rosja #rosyjskiestraty

https://zapiskiczynionepodrodze.blogspot.com/2026/11/dziennik-wojny-kultura-propaganda-i.html

Nowy wpis na blogu o tematyce okołowojennej.

Nie jestem autorem i nie podzielam wielu jego pogladów.

#wojna #rosja #ukraina #blog #dziennikwojny

Republika Adygei (Rosja)

OZON właśnie poinformował o ataku na centrum logistyczne. Filmików od kacapów póki co nie ma

#ukraina #wojna #rosja #ozon #wildberries #republikaadygei

Kolejny dron o napędzie odrzutowym zniszczony przez Siły Zbrojne Ukrainy!

https://streamable.com/742o49

#ukraina #wojna #rosja #wideozwojny #sbu

Tak to zostawię odnośnie wojny polsko-polskiej.

W XVIII wieku było podobnie.

#polityka #polska #wojna #rosja #bialorus

Podsumowanie pracy 225. Pułku za październik

Filmik opublikowany przez 225. Pułk Szturmowy Sił Zbrojnych Ukrainy

https://streamable.com/6c8ulo

#ukraina #wojna #rosja #wideozwojny #225pulk

Na bank już było, Ale tutaj oficjalnie, już na spokojnie. Bolszewicka swołocz znowu coś knuje na granicy a my tracimy np paliwo przerzucając chłopaków na granice. rosja #wojna #ukraina #wiadomoscipolska #polska #bialorus #granica

Od Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Ukrainy

#ukraina #wojna #rosja #generalstaffzsu

#heheszki #rosja #ukraina #wojna #kacapyjebane

Świeżutka listopadowa praca chłopaków z jednostki SIGNUM:flag-ua:

https://streamable.com/or196k

#ukraina #wojna #rosja #wideozwojny #signum

Kto kogo straszy wojną nuklearną? Polityczna tragikomedia, czyli wojna informacyjna wszystkich przeciwko wszystkim*

Podczas gdy politycy w Jerozolimie dzielą między siebie mandaty, na arenę międzynarodową trafił przerażający scenariusz, który wiąże przyszłość stanowiska premiera z globalną...

* Od mitów do placówek: dlaczego Flota Północna wysłała okręty do strefy „Ziemi Sannikowa”

* Tunç Akkoç: „Ambicji jest wiele, pieniędzy mało”

* Trump ożywił ideę złotej floty: w planach są pancerniki i setki małych bezzałogowych jednostek

* Koniec spokojnego golfa: rezydencja Trumpa zamienia się w obiekt wojskowy

* Samolot rozbił się na kamiennej powierzchni na Florydzie, niedaleko twierdzy Trumpa. Gubernator podsycił intrygę

* Iran uznał MI6 za wroga numer jeden. Dlaczego Kreml nadal pozostawia otwarte drzwi do Londynu

* Wybory do Kongresu mogą okazać się ciosem dla Europy: Trump wie, na co należy naciskać w pierwszej kolejności

Do przetlumaczenia wybralem ten pozycjonowany najwyzej - glowny - dlugie, nie czytalem dokladnie analizujac ale jak zwykle czerwony raj kreuje sie na gołompka pokoju:

Kto kogo straszy wojną nuklearną? Polityczna tragikomedia, czyli wojna informacyjna wszystkich przeciwko wszystkim

SŁUŻBY BEZPIECZEŃSTWA » WIADOMOŚCI WOJSKOWE

Jeszcze całkiem niedawno straszono Izraelczyków wojną. Nie jakąkolwiek zwykłą, do której ludność naszego wielce cierpiącego kraju niestety zdążyła już przyzwyczaić się, ale zupełnie wyjątkową – wojną mającą na celu uratowanie Binjamina Netanjahu przed nieuchronną porażką polityczną.



Wszystko zostało zaplanowane niemal co do godziny. Netanjahu lada chwila rozpocznie masowe bombardowania Strefy Gazy. Albo Libanu. Albo Iranu. W skrajnym przypadku – wszystkich naraz. I wtedy, oczywiście, nikt nie będzie miał głowy do wyborów. Lokale wyborcze zostaną zamknięte, demokracja dobiegnie końca, a Netanjahu będzie rządził wiecznie.



Obraz sytuacji wydawał się naprawdę apokaliptyczny. Prawda, pojawił się jeden mały problem prawny. W Izraelu sama wojna nie stanowi podstawy do odwołania wyborów parlamentarnych.

Przypominali o tym prawnicy, specjaliści od prawa wyborczego oraz osoby choćby w niewielkim stopniu zaznajomione z funkcjonowaniem izraelskiego systemu politycznego. Zgodnie z art. 9A Ustawy zasadniczej o Knesecie przesunięcie terminu wyborów wymaga uchwalenia specjalnej ustawy, popartej przez co najmniej 80 spośród 120 posłów. Ponadto muszą zaistnieć nadzwyczajne okoliczności, które rzeczywiście uniemożliwiają przeprowadzenie głosowania, a przesunięcie terminu jest dopuszczalne jedynie na okres niezbędny do przezwyciężenia tych okoliczności.

Innymi słowy, Netanjahu nie wystarczy zadzwonić do szefa Sztabu Generalnego, rozkazać wystrzelenie kilku rakiet i ogłosić: „Panowie, wybory odwołuję, zostaję”. Ale kogo interesują nudne szczegóły prawne, skoro można nakreślić tak piękną polityczną katastrofę?

I oto nadszedł 27 października. Wybory się odbyły. Wyborcy przyszli do lokali wyborczych. Karty do głosowania zostały policzone. Demokracja, ku pewnemu zdziwieniu jej najbardziej zaniepokojonych obrońców, przetrwała kolejny dzień. Wydawałoby się, że teraz można się uspokoić. Ale nie. W wojnie informacyjnej znacznie trudniej jest odwołać alarm niż go ogłosić.



Wybory się zakończyły. Czy to początek zwycięstwa?

Wyniki okazały się niezwykle interesujące i praktycznie dla nikogo nieprzewidywalne. Prawicowy blok religijny Netanjahu zdobył 53 mandaty. Żydowskie partie opozycyjne – 48. Partie arabskie – kolejne 19.

Matematyka jest tu naprawdę fascynująca. Jeśli zsumujemy 48 i 19, otrzymamy 67. A 67, jak wiadomo, jest większe od 61. W związku z tym na papierze przeciwnicy Netanjahu dysponują większością.

Pozostała tylko drobnostka: przekonać wszystkie te partie, by doszły do porozumienia między sobą. Przy czym pożądane jest, aby uzgodniły nie tylko kwestię odejścia Netanjahu, ale także to, kto ma go zastąpić, kto zostanie premierem, kto obejmie kluczowe resorty i jaką politykę zamierza prowadzić nowy rząd.

Problem polega na tym, że hasło „Rak lo Bibi” – „Tylko nie Bibi” – rzeczywiście jednoczy bardzo różnych polityków. Jednak gdy tylko przejdzie się od tej wspaniałej formuły do kwestii bezpieczeństwa narodowego, stosunków z Palestyńczykami, relacji między religią a państwem, gospodarki czy struktury przyszłego rządu, ujawniają się dość istotne rozbieżności.

Pisaliśmy już, że programy partii różnią się od siebie na tyle, że utworzenie wspólnego rządu wymagałoby poważnego zrewidowania wielu obietnic wyborczych. Myślę, że jeszcze nie raz nasi wyborcy będą zaskoczeni tym, jak przywódcy partii, aby osiągnąć choćby jakiś kompromis między sobą, będą rezygnować z większości złożonych przez siebie obietnic wyborczych.



Ale to nie jest największy problem – chodzi o to, że praktycznie każdy znaczący przywódca opozycji uważa się za godnego objęcia stanowiska premiera. Na tym polega swego rodzaju paradoks izraelskiej opozycji. Dopóki mowa jest o dymisji Netanjahu – wszyscy są zgodni. Gdy tylko pojawia się kwestia tego, kto zajmie jego miejsce, zaczyna się zupełnie inna historia polityczna.

Gdyby opozycja rzeczywiście dysponowała gotową większością 67 posłów, zjednoczonych nie tylko przez arytmetykę, ale i wspólny program polityczny, kwestia zmiany rządu byłaby znacznie łatwiejsza do rozwiązania. Jednak nawet możliwość współpracy z partiami arabskimi wywołuje poważne sprzeczności wewnątrz samego obozu opozycyjnego.

Niemniej jednak oświadczenia polityczne brzmią uroczyście: lada chwila zostanie zmieniony przewodniczący Knesetu, lada chwila powstanie nowa koalicja, lada chwila władza przejdzie w inne ręce. To wspaniałe izraelskie „już wkrótce” stopniowo przekształca się w samodzielny program polityczny.

Okazuje się jednak, że na drodze do świetlanej przyszłości ponownie stoi przebiegły Bibi. I teraz, jak się wydaje, jest gotów nie tylko rozpocząć wojnę. Teraz, aby utrzymać władzę, potrzebuje koniecznie wojny nuklearnej.



Zwykła wojna już nie przeraża. Przechodzimy do wojny nuklearnej

Rzeczywiście, czym dziś można przestraszyć izraelskiego wyborcę? Ostrzałami rakietowymi? To już za nami. Wojną z Iranem? To też nic nowego. Bombardowaniami Libanu? Tym już dawno trudno wywołać polityczną sensację.

W pewnym sensie Izrael znalazł się w paradoksalnej sytuacji: tak bardzo przyzwyczaił się do życia w warunkach zagrożeń wojskowych, że aby wywołać kolejną polityczną apokalipsę, trzeba nieustannie podnosić poprzeczkę.

I tu na międzynarodowej scenie informacyjnej pojawia się amerykański dziennikarz Tucker Carlson. Carlson – były prezenter stacji Fox News, znany amerykański komentator konserwatywny, sprzeciwiający się zakrojonej na szeroką skalę interwencji wojskowej USA za granicą i krytycznie oceniający amerykańskie poparcie dla działań wojennych Izraela.

2 listopada przedstawił on naprawdę imponujący obraz sytuacji. Według niego Netanjahu desperacko próbuje przekonać Trumpa do przeprowadzenia ataku nuklearnego na irański podziemny obiekt Pickaxe Mountain, ponieważ konwencjonalna broń amerykańska rzekomo nie jest w stanie zniszczyć infrastruktury położonej głęboko w górach. A co najważniejsze – wszystko to jest Netanjahu niezbędne do utrzymania własnej władzy.



Innymi słowy, powstaje tu znakomita konstrukcja polityczna. Aby utrzymać stanowisko premiera w Izraelu, Netanjahu musi przekonać prezydenta USA do użycia broni jądrowej przeciwko Iranowi, narazić na niebezpieczeństwo cały Bliski Wschód, zburzyć istniejące od dziesięcioleci ograniczenia dotyczące stosowania broni jądrowej i postawić świat na krawędzi globalnej katastrofy. A wszystko to dla kilku dodatkowych głosów w Knesecie.

Trzeba przyznać, że ta historia zasługuje nie tyle na analizę polityczną, co na hollywoodzki film katastroficzny. Jest jednak jeden istotny szczegół: Carlson nie przedstawił żadnych publicznych dowodów na przygotowywanie amerykańskiego ataku nuklearnego.

Istnieją doniesienia, że Netanjahu rzeczywiście opowiada się za wznowieniem amerykańskich ataków na Iran. Jednak między dyskusją na temat zwykłej operacji wojskowej a decyzją o użyciu broni jądrowej leży przepaść, której nie da się pokonać jednym dziennikarskim przypuszczeniem. Można ją jednak pokonać w przestrzeni informacyjnej.

I tu zaczyna się najciekawsza część.



A teraz spójrzmy na amerykański zegar

Podczas gdy izraelscy politycy ustalają, kto dokładnie zwyciężył 27 października, w Stanach Zjednoczonych obowiązuje inna data – 3 listopada. Dzisiaj odbywają się wybory uzupełniające do Kongresu USA.



I nagle agenda informacyjna nabiera uderzającej synchronizacji. Amerykańskiemu wyborcy przedstawia się następujący scenariusz: Trump do wyborów powstrzymuje eskalację militarną, a po zamknięciu lokali wyborczych może ponownie rozpocząć bombardowania Iranu. Co więcej, nie chodzi tu już tylko o kolejną operację na odległym Bliskim Wschodzie, ale o możliwe użycie broni jądrowej.

Wychodzi na to, że mamy do czynienia z bardzo wymownym motywem przedwyborczym. Dzisiaj głosowanie. Jutro wojna. Pojutrze – nie wiadomo co.

Trump, który stara się przedstawiać siebie jako polityka zdolnego do zawierania korzystnych porozumień i kończenia wojen, nagle znajduje się w centrum zupełnie przeciwnego wizerunku: prezydenta, za którym rzekomo kryje się zagrożenie nową globalną katastrofą. I tu należy zadać pytanie: komu opłaca się rozpowszechnianie właśnie takiego scenariusza na dobę przed amerykańskimi wyborami?

Oczywiście prymitywne byłoby twierdzenie, że wszyscy krytycy Trumpa działają według jednego planu lub że Carlson realizuje czyjeś przedwyborcze zlecenie. Co więcej, sam Carlson należy do amerykańskiego obozu konserwatywnego, a jego stanowisko odzwierciedla rzeczywiste sprzeczności wewnątrz prawicowych sił w USA w kwestii wojny z Iranem.



Jednak wpływ informacyjny takich ostrzeżeń obiektywnie wykracza daleko poza ramy polityki izraelskiej. Strach przed nową wojną staje się częścią amerykańskiej debaty politycznej. Wpływa on na stosunek wyborców do Trumpa, jego administracji oraz kandydatów związanych z Partią Republikańską.

W ten sposób ten sam wątek informacyjny działa jednocześnie na dwóch scenach politycznych: w Izraelu – wokół przyszłości Netanjahu, w USA – wokół przyszłego wpływu politycznego Trumpa.

I jeśli dla izraelskiej publiczności wystarczy obraz wojny prowadzonej w celu utrzymania władzy, to dla amerykańskiej publiczności stawka wzrasta do groźby katastrofy nuklearnej. Dobrze wymyślone. Tylko kto powiedział, że na tym kończy się wojna informacyjna?

Iran, świat arabski i turystyka radioaktywna

Przyjrzyjmy się teraz trzeciej stronie – Iranowi. W ciągu ostatnich tygodni trwają złożone kontakty dyplomatyczne między Waszyngtonem a Teheranem z udziałem regionalnych pośredników. Omawiane są różne warianty rozwiązania konfliktu, warunki wznowienia negocjacji, kwestie programu jądrowego oraz bezpieczeństwa żeglugi. I właśnie w tym momencie przestrzeń informacyjna wypełnia się ostrzeżeniami o możliwym ataku jądrowym.

Dla Teheranu takie doniesienia mogą służyć jednocześnie jako argument za zaostrzeniem stanowiska obronnego oraz dodatkowa zachęta do poszukiwania gwarancji dyplomatycznych.



Są jednak też inni adresaci — arabskie monarchie Zatoki Perskiej. Dzisiaj proponuje się im w praktyce następującą perspektywę. Załóżmy, że Amerykanie rzeczywiście przeprowadzą atak nuklearny na irański obiekt podziemny. Co dalej?

Skażenie radioaktywne, zakłócenia w międzynarodowej żegludze, panika na rynkach energetycznych, nowe fale uchodźców, zagrożenia dla zaopatrzenia w wodę, transportu i turystyki.

Oczywiście rzeczywista skala takich konsekwencji zależy od wielu czynników technicznych. Jednak wojna informacyjna nie lubi szczegółów.

Zamiast skomplikowanych obliczeń pojawia się prosty i zrozumiały obraz: jeszcze wczoraj zapraszaliście turystów na wypoczynek na pięknych plażach Zatoki Perskiej, a jutro będziecie musieli wyjaśniać, dlaczego w sąsiedztwie waszego pięciogwiazdkowego hotelu pojawiło się zagrożenie skażeniem radioaktywnym.

Ropa naftowa prawdopodobnie nigdzie nie zniknie. Ale spróbujcie sprzedać pakiet turystyczny z widokiem na potencjalny poligon jądrowy. Oto nowa bliskowschodnia reklama turystyczna: słońce, morze, luksusowe hotele i geopolityczna niepewność w prezencie.

Oczywiście to groteska. Jednak za tym kryją się całkiem realne interesy gospodarcze państw regionu, którym nowa wielka wojna, zwłaszcza z elementem jądrowym, jest zupełnie niepotrzebna.

W związku z tym oświadczenia o możliwym ataku jądrowym wywierają presję nie tylko na Izrael, Iran czy Stany Zjednoczone, ale także na regionalnych pośredników zainteresowanych jak najszybszym dyplomatycznym rozwiązaniem konfliktu.



Tymczasem w Moskwie proponuje się rozmowy

I w tym miejscu nie sposób nie wspomnieć o kolejnym graczu w niezwykle skomplikowanej grze politycznej na Bliskim Wschodzie — Rosji. 29 października Moskwa potwierdziła gotowość do pełnienia roli pośrednika między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, a także do przejęcia części irańskich zapasów wzbogaconego uranu, o ile strony uzgodnią takie rozwiązanie. Oczywiście na razie jest to jedynie propozycja dyplomatyczna, a nie gotowe porozumienie.

Zwróćmy jednak uwagę na pewien paradoks. Podczas gdy niektórzy komentatorzy polityczni praktycznie wyznaczają datę wybuchu wojny nuklearnej, inni uczestnicy międzynarodowej sceny politycznej nadal omawiają warunki kompromisu.

Z jednej strony – groźby nowych bombardowań. Z drugiej – negocjacje, mediacje, propozycje dotyczące kontroli nad materiałami jądrowymi oraz poszukiwanie rozwiązań akceptowalnych dla obu stron.

Co więcej, żadna z tych ścieżek nie wyklucza drugiej. Przygotowania wojskowe mogą służyć jako narzędzie presji dyplomatycznej, a kontakty dyplomatyczne mogą trwać nawet w sytuacji wysokiego prawdopodobieństwa wznowienia działań wojennych.

Właśnie dlatego tak ważne jest odróżnianie rzeczywistych decyzji przywódców państwowych od scenariuszy informacyjnych rozpowszechnianych w przestrzeni publicznej.

W końcu negocjacje to nudna sprawa. Wymagają kompromisów, dokumentów technicznych, gwarancji, weryfikacji i cierpliwości. A wojna nuklearna to zupełnie inna sprawa. Wystarczy jeden krzykliwy nagłówek, a cały świat już dyskutuje o końcu cywilizacji.



Wojna informacyjna wszystkich przeciwko wszystkim

I tak doszliśmy do sedna sprawy. We współczesnej wojnie informacyjnej istnienie jednolitego sztabu, jednego zleceniodawcy czy jednego centrum dowodzenia nie jest wcale konieczne. Wystarczy, by różni uczestnicy procesu politycznego dostrzegli własną korzyść w rozpowszechnianiu tego samego tematu informacyjnego.

Izraelscy przeciwnicy Netanjahu postrzegają ewentualną wojnę przez pryzmat walki o władzę.

Zwolennicy twardej polityki wobec Iranu mogą wykorzystać groźbę operacji wojskowej jako środek nacisku na Teheran.

Amerykańscy przeciwnicy nowej interwencji na Bliskim Wschodzie zyskują argument do walki przeciwko rozszerzaniu zobowiązań wojskowych USA.

Polityczni przeciwnicy Trumpa zyskują dodatkowy pretekst do podważania skutków jego kursu polityki zagranicznej.

Iran może wykorzystać groźbę ataku do wzmocnienia własnej pozycji negocjacyjnej i mobilizacji opinii publicznej.

Państwa arabskie zyskują nowe podstawy do domagania się przyspieszenia procesu dyplomatycznego.

Rosja wykazuje gotowość do zaproponowania alternatywnych mechanizmów rozwiązania konfliktu.

Każdy z uczestników działa w oparciu o własne interesy. Jednocześnie identyczne komunikaty mogą być rozpowszechniane przez osoby, które w codziennym życiu politycznym nie zgadzają się ze sobą praktycznie w żadnej kwestii.



Na tym polega jeden z najbardziej charakterystycznych mechanizmów współczesnej wojny informacyjnej: zbieżność rozpowszechnianych tez wcale nie oznacza zbieżności celów politycznych.

Jedni chcą osłabić Netanjahu. Inni – ograniczyć wpływ Trumpa. Trzeci – zwiększyć presję na Iran. Czwarty – zmusić Waszyngton i Teheran do szybszego osiągnięcia porozumienia.

Jednak środek informacyjny okazuje się wspólny. Strach. Przy czym strach ten powinien stopniowo narastać. Najpierw społeczeństwo straszyło się kolejnym atakiem rakietowym. Potem – wielką wojną regionalną. Teraz – katastrofą nuklearną. Jaki będzie następny argument informacyjny, jeśli ta prognoza również się nie sprawdzi? Koniec świata zgodnie z ustalonym harmonogramem?

Zamiast podsumowania. Wojna nuklearna zgodnie z harmonogramem

Najbardziej tragikomiczne w obecnej sytuacji jest to, że realne zagrożenie nową wojną rzeczywiście istnieje. Według doniesień amerykańskich mediów Waszyngton rozważa możliwość wznowienia ataków wojskowych na Iran, choć Trump jednocześnie kontynuuje wysiłki dyplomatyczne. Netanjahu jest zainteresowany bardziej zdecydowanymi działaniami, a Teheran ostrzega przed możliwą odpowiedzią.



W związku z tym sytuacja międzynarodowa pozostaje niebezpieczna i nieprzewidywalna. Jednak zagrożenie wojną a twierdzenie o jej nieuchronności to nie to samo.

Tym bardziej, gdy zaczynają pojawiać się konkretne daty, niemal teatralnie powiązane z kalendarzem wyborczym. W Izraelu obiecano nam, że wojna przeszkodzi w przeprowadzeniu wyborów 27 października. Nie przeszkodziła. Teraz dyskutuje się o możliwości wybuchu nowej wojny zaraz po amerykańskich wyborach 3 listopada.

A żeby nikt nie wątpił w powagę ostrzeżenia, zwykła wojna już nie wystarcza. Koniecznie musi to być wojna nuklearna.

I tu pojawia się uzasadnione podejrzenie: nie tyle wyznacza się wojnę na dogodny termin, co wykorzystuje się datę wyborów do wywołania kolejnej informacyjnej apokalipsy.

Ostatecznie nie chodzi tylko o to, czy ktoś zamierza uderzyć na Iran. Chodzi o to, kto, w jakim celu i dla jakiej grupy odbiorców codziennie ogłasza, że ta wojna jest praktycznie nieunikniona.

Ponieważ współczesna wojna informacyjna – to nie zawsze walka dwóch stron. To wojna wszystkich przeciwko wszystkim, w której każdy dąży do własnych celów, wykorzystuje cudze lęki i próbuje czerpać korzyści polityczne z ogólnego chaosu.



A najniebezpieczniejsze jest to, że w tej grze prawdziwa wojna może czasem stać się kontynuacją wojny informacyjnej. Wtedy wszyscy naprawdę przestaną myśleć o wyborach. I już zupełnie nie będzie miało znaczenia, kto najgłośniej krzyczał: „Tylko nie Bibi!” albo „Tylko nie Trump!”. W końcu wojna nuklearna to jedyne polityczne przedstawienie, w którym widzowie ryzykują śmierć razem z aktorami.

#rosja #wojna #geopolityka #pravda #usa #izrael #ukraina #iran

W podkijowskiej miejscowości Petropawliwska Borszczahówka doszło do protestów wokół budynku powiązanego z jednostką Azow, który według relacji miał służyć jako miejsce przetrzymywania zmobilizowanych żołnierzy i dezerterów. Rodziny i demonstranci twierdzili, że w budynku przetrzymywano nawet około

Ruskie straty na dzień 03.11.2026r.

#wojna #ukraina #rosja #rosyjskiestraty

Uuu. W Rosji krucho z kasą.

W Petersburgu po raz drugi w ciągu miesiąca obniżono premie za podpisywanie kontraktów z Ministerstwem Obrony.

Jednorazowa opłata wynosi teraz 800 000 rubli: 400 000 rubli przeznacza miasto, a pozostałe 400 000 rubli Ministerstwo Obrony. Poinformowała o tym gazeta „Fontanka”, powołując się na okręgowe centra informacji wojskowej i infolinię Smolny.

Poprzednia obniżka nastąpiła w połowie października, kiedy to opłata miejska została zmniejszona z 3,5 miliona do 1 miliona rubli dla większości żołnierzy kontraktowych. Dla operatorów dronów zachowano poprzednie 3,5 miliona rubli. Anulowano również dodatkową premię w wysokości 600 000 rubli za zatrudnienie w przedsiębiorstwie miejskim.

W ten sposób w ciągu miesiąca jednorazowa premia dla większości osób chcących podpisać umowę została zmniejszona z 3,9 miliona do 800 000 rubli.

Ponadto jak informuje Bloomberg Ministerstwo Obrony Rosji planuje po raz pierwszy opóźnić wypłatę pensji za grudzień do stycznia przyszłego roku.

Zgodnie z projektem zarządzenia Ministerstwa Obrony Rosji, od 2026 roku pensje za grudzień będą wypłacane między 11 a 21 stycznia następnego roku. Wcześniej rosyjscy żołnierze mieli otrzymywać wynagrodzenia za grudzień do końca obecnego roku.

Z prognoz wynika, że wydatki rządowe Rosji w tym roku przekroczą pierwotny plan o około 10% i osiągną 48,5 biliona rubli (602 miliardy dolarów). Oczekuje się, że deficyt federalnego budżetu wzrośnie do 7,3 biliona rubli, czyli 3,2% PKB. We wrześniu ta wartość wynosiła około 2,2%.

Według szacunków rosyjskich urzędników, wydatki na wojsko będą spadać jedynie w umiarkowanym tempie. W 2028 roku mają one wynieść łącznie 16,6 bln rubli, a w 2029 roku – 16,3 bln rubli. Dla porównania, w przyszłym roku spodziewany jest rekordowy poziom 17,1 bln rubli.

Zgodnie z uzasadnieniem do projektu budżetu, w ciągu najbliższych trzech lat wypłaty dla personelu wojskowego będą stanowić od 9% do 10,4% całości wydatków na obronność kraju.

Deficyt budżetu federalnego Rosji w okresie styczeń-wrzesień 2026 roku wyniósł 5,186 bln rubli, czyli 2,2% PKB. To o 37% więcej niż Kreml planował na cały rok.

#wojna #rosja #ukraina