#gamesmeter

2 + 1 = 3

Tytuł: RAGE 2
Developer: Avalanche Studios, id Software
Wydawca: Bethesda Softworks
Rok wydania: 14.05.2019
Gatunek: strzelanka
Sceneria: science-fiction - postapokalipsa
Użyta platforma: PC
Ocena: 5/10

Średnia gra.

Początek był niemrawy - zacząłem wątpić, czy chcę dalej w to grać.

Po prologu przed graczem staje otwarty świat wypełniony aktywnościami pobocznymi - dla mnie pogłębiający wątpliwość, czy naprawdę powinienem kontynuować rozgrywkę. Dałem szansę ze względu na świetny model strzelania. Naprawdę, strzela się bardzo dobrze.

Jednakże szybko zaczęło mi towarzyszyć uczucie, jakbym już grał w tę grę. Nie myliłem się - „RAGE 2” baaardzo przypomina „Mad Maxa”. Kolega uświadomił mnie, że nad tymi grami pracowało to samo studio. I kurczę, mogli się wykazać większą kreatywnością. Mam wrażenie, że postanowili wykorzystać wszystko, co już wcześniej stworzyli.

Struktura fabuły opiera się na trzech głównych zadaniach, których wykonanie pozwoli nam na pokonanie Głównego Złego. Dokładnie tak samo było w „Mad Maxie” - trzeba było udać się do trzech miast i zyskać przychylność ich przywódców. Pomagało w tym wykonywanie aktywności pobocznych, które również zostały przeniesione prawie jeden do jednego do „RAGE 2”. Mamy Wieże Władzy do zniszczenia, forty/bazy bandytów do wyczyszczenia, ba, po pustkowiach jeżdżą nawet konwoje podobne do tych z „Mad Maxa”. Twórcy wykazali się ogromnym lenistwem.

Dlatego mimo że rdzeń rozgrywki został wykonany bardzo przyzwoicie, bardzo szybko znudziłem się wykonywaniem aktywności pobocznych i po ulepszeniu postaci oraz interesujących mnie broni (a tych było niewiele, o czym za chwilę), zająłem się głównym wątkiem. Który w ogóle nie jest interesujący i w żaden sposób nie zaskakuje. Fabuła jest po to, żeby była.

Początkowy zachwyt nad modelem strzelania uległ rozczarowaniu, jakie mnie spotkało przy zdobywaniu nowych pukawek. Jedynie strzelba sprawiała mi ogromną frajdę - na wysokim poziomie trudności (3/5) przeciwnicy z czasem stali się niezłymi gąbkami na pociski i korzystanie z podstawowego, mimo że ulepszonego, karabinu było bezsensowne. Lepiej było podbiec do niemilców i wpakować im trochę śrutu z bliska. Czułem się trochę jak Teddy "T.K." Baha z „Borderlands 1”. :')

Kolejny raz stwierdzam, że otwarte światy, które są wypełnione nudnymi i powtarzalnymi aktywnościami, to zdecydowanie rzecz nie dla mnie. Wiem, że nikt nie każe mi robić wszystkiego, jednakże nie po to gram w grę, żeby olać większość nieinteresującej mnie zawartości.
#gry
#gamesmeter

1 + 1 = 2

Tytuł: Against The Storm
Developer: Eremite Games
Wydawca: Hooded Horse
Rok wydania: 01.11.2022
Gatunek: strategia, symulator, indie, RTS
Sceneria: Fantasy
Użyta platforma: PC
Ocena: 8,5/10

Against the Storm to rogulite city builder osadzony w świecie fantasy od polskiego studia Eremite Games.
W grze zostajemy namietnikiem który w imieniu królowej tworzy kolejne osady. Każda osada jest ograniczona czasowo. Wygrywamy jeśli napełnimy pasek reputacji. Przegrywamy jeśli pasek zniecierpliwienia królowej się napełni. Brzmi prosto. I tu wchodzi element losowości. W grze mamy cztery rasy plus piąta w dodatku. Na każdą wyprawę jednak wylosowane zostaje tylko trzy. Każda z nich ma swoje plusy i minusy.
Budynki potrzebne do zbierania zasobów oraz ich przetwarzania także w większości są losowe. Wybieramy je z danej przez gre puli na początku gry i pdczas zdobycia odpowiednich progów reputacji.
Do tego w podstawowej wersji gry dostajemy sześć róznych biomów każdy z innym rodzajem zasobów i wymagający czasami innego podejścia do gry. Samo budowanie osady wymaga od nas przebijania się przez wrogi las w poszukiwaniu surowców. Sprawia to, że czasami musimy zmierzyć się z wydarzeniami. Ich ignorowanie może mieć bardzo negatywne skutki dla naszej osady. Element rogulite przejawia się możliwością kupowania ulepszeń w cytadeli za zasoby zdobyte za ukończenie osady co ułatwia trochę grę. To wszystko i jeszcze więcej sprawia, że każda nowa osada to inne wyzwania co ma duży wpływ na regrywalność.

Oprawa audiowizualna jest na wysokim poziomie. Graficznie gra bywa momentami bardzo ładna jak na indyczka. Muzyka to bardzo przyjemny ambient który świetnie oddaje atmosferę gry. Momentami można się zrelaksować innym razem wzmaga uczucie niepewności. Developerzy odwalają kawał dobrej roboty. Wysłuchują uwag społeczności co ma wpływ na QoL w grze.

W AtS spędziłem już ponad 450 godzin grając od bety. Raz już ją "przeszedłem" ale po zmianach próbuję osiągnąc to po raz drugi. Mimo tylu godzin nie udało mi się jeszcze doświadczyć całej dostępnej zawartości. Uważam, że takie swieże podejście i połączenie city buildera z elemantami losowości i rogulite oraz wymuszanie kończenia swoich osad wprowadziło świeży powiew w tym gatunku gier.

Against the Storm polecam ludziom lubującym się w zarządzaniu "miastem" szukającym czegoś nietypowego w tym gatunku, jakiegoś wyzwania. Nie polecam za to osobom które odrzuca element losowości w grach.

#gamesmeter #gry

0 + 1 = 1

Tytuł: No Man's Sky
Developer: Hello Games
Wydawca: różni (505 Games, Sony Interactive Entertainment, Hello Games)
Rok wydania: 2016 (PC, PS4)
Gatunek: sandbox, survival
Sceneria: science-fiction
Użyta platforma: PC
Ocena: 8/10

Prawdopodobnie każdy, kto interesuje się grami komputerowymi, słyszał o No Man's Sky. Oczekiwania przed premierą były ogromne, ale debiut w 2016 roku niestety "nie dowiózł". Wielu funkcji brakowało, a gra zdecydowanie nie spełniła oczekiwań.
Grałem na premierę i, chociaż nie poddałem się fali hype'u, niestety trochę się rozczarowałem. Po prostu nie za bardzo było co w niej robić.
Dziś jednak No Man's Sky to opowieść o tym, jak grę można naprawić. Co prawda twórcom zajęło to trochę czasu (można przyjąć że jakieś 6 lat 😉 ), ale darmowe aktualizacje stopniowo wprowadzały nowe mechanizmy i rozszerzały możliwości gracza. Regularnie wracałem do gry przy okazji większych aktualizacji i za każdym razem bawiłem się świetnie.
Jak wspomniałem wcześniej, na początku brakowało w grze rzeczy do zrobienia, ale obecnie daje ona naprawdę dużą swobodę w wyborze stylu gry. Można eksplorować, walczyć, budować bazy, handlować, konstruować statki czy zarządzać osadami. To, co podoba mi się mniej, to fakt, że po rozpoczęciu nowej gry jesteśmy wręcz zasypywani zadaniami, które mają wytłumaczyć wszystkie mechanizmy. I chociaż mechanizmy te są dobrze wyjaśnione i odpowiednio rozbudowane, brakuje im większej głębi, ale dla mnie balans ten był odpowiednio wyważony. Warto jednak wspomnieć o pewnym stopniu grindu, który nie każdemu przypadnie do gustu.
Gra jest także bardzo ładna, nawet mimo upływu lat.

Spędziłem w No Man's Sky ponad 150 godzin, choć nigdy jej tak naprawdę nie "ukończyłem" — chociaż nie da się jej tak naprawdę skończyć. Dziś jednak sytuacja się zmieniła, bo właśnie "zaliczyłem" trzy główne misje, które gra oferuje.

Czy wrócę jeszcze do No Man's Sky? Oczywiście!
Czy polecam tę grę innym? Tak, ale tylko jeśli lubisz gry eksploracyjne i dobrze się bawisz, gdy gra nie narzuca ci jasno określonych celów. No i jeśli masz sporo czasu.

#gamesmeter #gry

Jak mamy #bookmeter i #filmmeter to może ktoś byłby chętny na #gamesmeter ?
Sądzę że osoby grające w gry komputerowe mają na swoich "kupkach wstydu" kilka gier, które warto by było jednak przejść (*^-^).

Ze swojej strony mam zamiar dokończyć No Man's Sky (trzy główne misje), a potem się zobaczy - niestety, jest z czego wybierać ʕ⁠•⁠ᴥ⁠•⁠ʔ