#kosmos

Zdjęcie Saturna wykonany przez sondę Cassini w 2014 roku.

Misja Cassini-Huygens była bezzałogowym przedsięwzięciem NASA i ESA, stworzonym do badań Saturna oraz jego systemu. Sonda została wystrzelona w październiku 1997 roku i w lipcu 2004 roku stała się pierwszym sztucznym satelitą tej planety. W styczniu 2005 roku odłączony próbnik Huygens wylądował na powierzchni Tytana. Celem misji była dogłębna eksploracja Saturna, jego pierścieni, księżyców i magnetosfery. Sonda zakończyła działanie w atmosferze gazowego giganta we wrześniu 2017 roku.

#kosmos #astronomia #ciekawostki #nauka

Galaktyka Andromedy (M31) w centrum kadru — zdjęcie wykonane na Saharze w Maroku w zeszłym miesiącu.

Finalna fotografia to złożenie trzech ekspozycji nieba oraz jednej ekspozycji pierwszego planu. Wszystkie ujęcia wykonano tym samym aparatem, z tego samego miejsca i tego samego dnia.
Pierwszy plan został sfotografowany wieczorem, podczas tzw. błękitnej godziny.

#kosmos #astronomia #fotografia

NGC 3370 (PGC 32207 lub UGC 5887) to galaktyka spiralna znajdująca się w gwiazdozbiorze Lwa w odległości około 100 milionów lat świetlnych. Została odkryta 21 marca 1784 roku przez Williama Herschela.

#astronomia #ciekawostki #kosmos

NGC 253, czyli Galaktyka Rzeźbiarza (znana też jako Srebrna Moneta), to spiralna galaktyka z poprzeczką położona w gwiazdozbiorze Rzeźbiarza. Znajduje się około 11,6 miliona lat świetlnych od Ziemi.
Została odkryta 23 września 1783 roku przez Caroline Herschel (siostrę Williama).

#astronomia #kosmos #ciekawostki

Kadr przedstawia Galaktykę Andromedy (M31), największą galaktykę spiralną w Lokalnej Grupie, wraz z jej satelitami – eliptycznymi galaktykami M32 i M110.
M32 widoczna jest tuż na lewo od jądra M31, natomiast M110 poniżej i po prawej stronie. Układ ten stanowi klasyczny przykład interakcji dużej galaktyki spiralnej z jej towarzyszącymi obiektami eliptycznymi.

Źródło obrazu i prawa autorskie: Piotr Czerski

#kosmos #astronomia

Przeglądałem swoje wpisy i zauważyłem, że nie chwaliłem się jeszcze na tym portalu moim najlepszym zdjęciem Jowisza.

Pamiętam to jak dziś - miałem już pakować się ze sprzętem z powodu zachmurzenia, gdy nagle chmury się rozeszły, a warunki obserwacyjne z beznadziejnych stały się idealne.

Chciałem nawet zrobić animację obrotu planety z jej księżycami, ale brak doświadczenia i wyczerpująca się bateria w laptopie przesądziły sprawę i musiałem się zadowolić jedynie zdjęciem.

Na poniższym zdjęciu załapał się Jowisz z niesamowitymi detalami jak na możliwości mojego teleskopu (6 calowe zwierciadło).
Jest też słynna Wielka Czerwona Plama - olbrzymi antycyklon o średnicy większej od średnicy Ziemi.

Cień na tarczę Jowisza rzuca wulkaniczny księżyc Io. Wydaje się znajdować bardzo blisko planety, ale nic bardziej mylnego - z racji tego, że Jowisz był kilka dni od opozycji oglądamy sytuację niemal prostopadle. Io jest nieco większa od naszego Księżyca i okrąża Jowisza w podobnej odległości (około 350 tysięcy kilometrów, kiedy ta wartość dla ziemskiego Księżyca wynosi średnio 384 tysiące kilometrów).

Po prawej stronie mamy za to Ganimedesa - największy księżyc w Układzie Słonecznym, ze swoją średnicą 5268 kilometrów większy nawet od najmniejszej planety, czyli Merkurego.

A to wszystko widziane z odległości nieco poniżej 600 milionów kilometrów lub inaczej mówiąc około pół godziny świetlnej

#astronomia #kosmos #astrofotografia

Kolejne pięknie zdjęcie komety C/2025 A6 (Lemmon) sprzed kilku tygodni. Tym razem nad Łomnicą w Tatrach Wysokich.

Źródło i prawa autorskie: Robert Barsa

#astronomia #kosmos #fotografia

NGC 6914 (czyli także LBN 274) – niezwykła mgławica refleksyjna w gwiazdozbiorze Łabędzia.
Odkryta 29 sierpnia 1881 roku przez Édouarda Stephana. To najbardziej na północ wysunięta z trzech podobnych mgławic w tym rejonie – możliwe, że wszystkie są fragmentami jednego ogromnego obłoku gazu i pyłu.

Źródło obrazu i prawa autorskie: Giorgio Ferrari

#kosmos #astronomia #ciekawostki

Na odświeżonym graficznie zdjęciu z Teleskopu Hubble’a widać, jak gromada GAL-CLUS-022058c rozciąga obraz odległej, żółto-czerwonej galaktyki w efektowne łuki - Pierścień Einsteina

#kosmos #astronomia #ciekawostki

I dobrze

#heheszki #kosmos

Mars ma dwa maleńkie księżyce — Fobosa i Deimosa, czyli Strach i Trwogę.
Najprawdopodobniej są to przechwycone planetoidy z pasa między Marsem a Jowiszem lub nawet z dalszych rejonów Układu Słonecznego. Na zdjęciu z sondy Mars Reconnaissance Orbiter widać większego z nich — Fobosa, silnie pokrytego kraterami i wyglądającego jak planetoida. Krąży on niezwykle blisko Marsa, zaledwie 5800 km nad powierzchnią. To tak blisko, że siły pływowe powoli ściągają go w dół. Za około 100 milionów lat Fobos spadnie na Marsa albo zostanie rozerwany, tworząc wokół planety pierścień.

#kosmos #astronomia

Fajny ten Księżyc, nie?
A jednak to… Merkury!

Najmniejsza planeta Układu Słonecznego, choć podobna rozmiarami do Księżyca, jest znacznie masywniejsza — składa się głównie z żelaza, dzięki czemu ustępuje gęstością jedynie Ziemi. Temperatura na jego powierzchni waha się od −173 °C do 427 °C. Merkury ma też duże, żelazne jądro generujące pole magnetyczne około 100 razy słabsze od ziemskiego.

Zdjęcie pochodzi z sondy BepiColombo i zostało wykonane w czerwcu 2022 roku.

#kosmos #astronomia #ciekawostki

Cześć,

Robię ten wpis jako eksperyment. Nie jestem autorem. Materiał tutaj wrzucany jest transkrypcją poszczególnych rozdziałów z serii Historia Ziemi na kanale NaukowoTV. Uważam ten materiał za naprawdę ciekawy, aczkolwiek odcinki trwają dość długo (1h) więc stąd pomysł na taką zajawkę.

Link to kanału i jeśli wciągnie cię materiał to daj lajka autorowi materiału bo myślę że zrobił kawał dobrej roboty 😉 Polecam również obejrzeć bo autor filmu zamieszcza ciekawe zdjęcia w swoim materiale.

https://www.youtube.com/watch?v=f5MsB4TTNlI&list=PLpIzk_LwSClFdcTPiOHgd-jZlNLUtpcyC

Na ten moment wrzucę 3 i zobaczymy czy Tomeczki i Tomkinie będą chciał w takiej formie.


PROLOG do historii Ziemi part 1

Zbadanie historii naszej planety nie jest łatwym zadaniem - istnieje ona od miliardów lat. Egzystencja gatunku ludzkiego to zaledwie mrugnięcie okiem w porównaniu do wieku planety. Jednak jesteśmy jedynym ziemskim gatunkiem, który ma sukcesy w odkrywaniu tej wiedzy.

Na Ziemi istnieją pewne ślady z dawnych czasów - tylko należy umieć je odczytać. A co z narodzinami Układu Słonecznego? Przecież takich śladów nie ma na planecie. Skąd wiemy, kiedy Układ Słoneczny się narodził i jak do tego doszło?

Na szczęście pewne narzędzia pozwalają nam odkryć tę tajemnicę. Przede wszystkim ciała Układu Słonecznego posiadają pewne parametry, takie jak masa, prędkość, gęstość i tym podobne. Każdy rzetelny scenariusz powstania i ewolucji układu musi objaśniać zarówno jego ogólną strukturę, jak i naturę konkretnych obiektów. Właśnie o te parametry. Dzięki nim wiele scenariuszy możemy wykluczyć i wskazać na te mniej lub bardziej prawdopodobne. Dziś wiemy, że każdy obiekt w układzie ma swoją historię. Dzieje kosmosu są mocno wyryte na powierzchni ciał niebieskich - w ich składzie chemicznym, budowie i właściwościach fizycznych, a także kształtach i rozmiarach orbit, po których się poruszają.

Interpretacja tych danych jest trudna - to wnikliwa praca detektywistyczna, angażująca wiele dziedzin nauki.

Hipoteza mgławicowa

Już w XVIII wieku naukowcy poprzez analizy postawili hipotezę mgławicową i co ciekawe, obowiązuje ona do dziś, choć oczywiście nie do końca w takim kształcie jak pierwsi myśliciele postulowali. Pierwszym, który pisał o początkach Układu Słonecznego był Immanuel Kant. Według Kanta układ planetarny miał swój początek w obłoku materii, z którego uformowały się mniejsze grudy materii przyciągające kolejne porcje kosmicznego budulca. Coraz gęstsze skupiska zbliżały się do Słońca - im bliżej gwiazdy znajdowały się wyłaniające się z tej masy planety, tym charakteryzowały się większą gęstością.

Książka Kanta „Powszechna historia naturalna i teoria nieba” nie dotarła do wielu czytelników, dlatego szerszym echem odbiła się napisana w 1796 roku przez Pierre’a Simona de Laplace’a rozprawa „O systemie świata”. Często mówi się, że to właśnie Laplace przedstawił hipotezę mgławicową, choć jego koncepcja jest bardzo podobna do koncepcji Kanta.

Laplace postulował, że planety uformowały się z obłoku gazu, powoli obracającego się wokół Słońca. Z czasem chmura gazu ostygła i skurczyła się, a tempo jej obrotu wokół naszej gwiazdy radykalnie przyspieszyło, zmieniając obłok w płaski dysk. W miarę jak gazowy dysk zwiększał prędkość obrotu, siła odśrodkowa zaczęła przeważać nad grawitacją Słońca, wyrzucając w przestrzeń pierścienie gazu z zewnętrznej krawędzi dysku. Każdy z tych pierścieni następnie się zagęścił, tworząc planety. Analogicznie, tylko na mniejszą skalę, powstały księżyce.

Hipoteza mgławicowa Kanta i Laplace’a, która głosi, że Układ Słoneczny powstał w wyniku grawitacyjnego zapadnięcia się fragmentu olbrzymiego obłoku molekularnego, przeszła na przestrzeni 200 lat wiele modyfikacji, jednak nadal jest najlepszym wyjaśnieniem kwestii powstania Układu Słonecznego. Era badań kosmicznych, zapoczątkowana w latach 50. XX wieku, a także odkrycie pierwszych egzoplanet w latach 90., znacząco przyczyniły się do rozwoju tej teorii. Obecne obserwacje nieba, mgławic, gwiazd i właśnie egzoplanet dorzuciły wiele interesujących koncepcji i danych do hipotezy mgławicowej.

Dziś nie tylko możemy rozpisywać, jak teoretycznie powstają systemy planetarne — możemy takie systemy w różnym stadium rozwoju obserwować, a także symulować za pomocą komputerów. Wiele ciał w Układzie Słonecznym pozostaje niezmienionych przez miliardy lat i stanowi swego rodzaju „pamiętnik narodzin” układu. Badania meteorytów, próbek przywiezionych z Księżyca czy planetoid mogą dać wskazówki na temat powstania Układu Słonecznego i wieku Ziemi.

Meteoryt Allende

Badania meteorytów, ale także próbek przywiezionych z Księżyca czy planetoid również mogą nam dać wskazówki na temat powstania wszechświata, Układu Słonecznego czy wieku Ziemi. Jednym z najważniejszych takich meteorytów jest chondryt węglisty Allende, który spadł na Ziemię w 1969 roku. Meteoryt Allende nadal pozostaje największym okazem, jaki znaleziono na Ziemi - zebrano 2 tony odłamków różnej wielkości.

Skała ta powstała u zarania dziejów Układu Słonecznego, ale w przeciwieństwie do Ziemi nie osiągnęła wystarczająco dużej masy, by przekształcić się w samodzielny świat. Ten meteoryt to taka „fotografia” sprzed 4,56 miliarda lat — na jej podstawie możemy ustalić wiele kwestii.

----------------------------------------

Jeśli pasuje ci taka forma, masz uwagi albo uważasz że to kupa daj mi znać :smiley: Natomiast jeszcze raz bardzo mocno polecam kanał autora.

#historia #historiaZiemi #kosmos #NaukowoTV #ciekawostki

#rosja #kosmos

NGC 6744 (PGC 62836) to przepiękna galaktyka spiralna znajdująca się w gwiazdozbiorze Pawia, około 30 milionów lat świetlnych od Ziemi. Odkrył ją 30 czerwca 1826 roku James Dunlop.

To jeden z najjaśniejszych obiektów pozagalaktycznych w tej konstelacji — jej jasność to 10,6 mag.

NGC 6744 jest prawie dwa razy większa od Drogi Mlecznej, a jej struktura niezwykle przypomina naszą Galaktykę. Zdjęcia pokazują, jak mogłaby wyglądać Droga Mleczna, gdybyśmy mogli spojrzeć na nią z zewnątrz.

Źródło i prawa autorskie: Basudeb Chakrabarti

#kosmos #astronomia #ciekawostki

Gierka gdzie tworzy się układ planetarny który musi przetrwać 1000lat. Można dodać ciała o różnej masie i obserwować co się będzie działo.

https://stefanom.org/spc/

#kosmos #gry

Wyobraź sobie, że ten wpis nigdy by się nie skończył.\ Czytałbyś go wiecznie - bez ostatniego zdania, bez kropki, bez ulgi.\ Tak właśnie wygląda lęk przed nieskończonością. I tak działa nasz mózg, kiedy próbuje ogarnąć coś, czego ogarnąć się nie da. Albo jeszcze inaczej

Gromada w Pannie to masywna gromada galaktyk położona w centrum naszej Supergromady Lokalnej. Jej średnica sięga aż 15 milionów lat świetlnych, a znajduje się na pograniczu gwiazdozbiorów Panny i Warkocza Bereniki.

Odległość do jej centrum wynosi około 53,8 mln lat świetlnych, a w jej obrębie znajduje się aż około 2000 galaktyk — od niewielkich galaktyk karłowatych po ogromne galaktyki eliptyczne.

Źródło obrazu i prawa autorskie: Saulius Adomaitis

#kosmos #astronomia #ciekawostki

Nadolbrzym Sadr (Gamma Cygni ) leży w centrum Krzyża Północnego w gwiazdozbiorze Łabędzia, blisko płaszczyzny Drogi Mlecznej. Na poniższym obrazie o zakresie 3° (ok. 6 razy wiecej niż Księżyc w pełni) widać ją tuż pod środkiem kadru, wraz z mgławicą IC 1318 — znaną jako Mgławica Motyl — oraz młodą gromadą otwartą NGC 6910. Gamma Cygni znajduje się około 1800 lat świetlnych od Ziemi, a IC 1318 i NGC 6910 leżą w odległości 2000–5000 lat świetlnych.

Źródło obrazu i prawa autorskie: Min Xie, Chen Wu, Yizhou Zhang, and Benchu Tang

#astronomia #ciekawostki #kosmos

Wszystkie satelity konstelacji PIAST uzyskały dwukierunkową łączność z Ziemią - podała w sobotę wieczorem Wojskowa Akademia Techniczna, lider projektu. Dzień wcześniej satelity znalazły się na orbicie - zostały wyniesione przez rakietę Falcon 9 w misji Transporter-15. „Lider