#necrobook

Autor: Stanisław Witkiewicz

Tytuł/opis: Źródło

Rok: 1896

#necrobook #malarstwo #stanislawwitkiewicz

Lepnica bezłodygowa to bylina (czyli roślina wieloletnia, której nadziemne części nie drewnieją), kuzynka powszechnie znanych i lubianych goździków. Potocznie nazywa się ją kwitnącym mchem, co jest określeniem podwójnie mylącym, bo nie dość, że lepnica mchem nie jest, to na dodatek

Skalnica gronkowa jest wieloletnią, zimozieloną byliną, tworzącą gęste darnie złożone z charakterystycznych, licznych półkolistych różyczek liściowych. Jest rośliną poduszkową – u podstawy łodygi wypuszcza ona liczne pąki i pędy przybyszowe, wytwarzając w ten sposób twardą

Na trasie z Pińczowa do Buska-Zdroju, tuż przy lesie, można podziwiać niecodzienny widok – majestatyczną ponad 100-letnią sosnę z odsłoniętym systemem korzeniowym. Najbardziej charakterystyczną cechą tej sosny są odsłonięte na wysokość aż 3 metrów korzenie, które są powodem

Wraz z dyrektorem Ogrodu Botanicznego dr. hab. Marcinem Zychem zabieramy Was na pogranicze Kalifornii i Nevady w Góry Białe, by zagłębić się w niezwykły w swojej formie las sosen długowiecznych. Dyrektor Ogrodu Botanicznego UW to biolog, badacz ewolucjonista, etnobotanik, od lat zajmujący

Autor: Roman Kochanowski

Tytuł/opis: Cztery pory roku: Zima

Rok: 1880

#necrobook #malarstwo #zima #poryroku

Osłabiony osobnik tego gatunku został znaleziony koło miejscowości Bogacka Szklarnia w gminie Wołczyn. Niestety okazało się, że ptak ma połamane kości skrzydła i mimo udzielonej mu pomocy w Opolskim Centrum Leczenia i Rehabilitacji Dzikich Zwierząt Avi nie przeżył i został stamtąd

Autor: Stefan Filipkiewicz

Tytuł/opis: Leśny potok podczas zimy

Rok: 1919

#necrobook #malarstwo #strumyki

W starożytności tojad wykorzystywany był jako zabójcza trucizna. W średniowieczu używano go do zatruwania strzał i mieczy. W okresie renesansu w Europie był najczęściej stosowaną trucizną. Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że

Włochatka (Aegolius funereus) występuje w naszym kraju głównie na północy oraz w górach. Tę drobną, leśną sowę charakteryzuje duża głowa oraz krępa sylwetka, a w jej upierzeniu przeważa brązowy kolor z perłowymi plamami. Jasnoszara szlara jest wyraźna, podobnie jak lekko uniesione

Autor: Thomas Ender

Opis/tytuł: Wielka Łomnica

Rok: 1867

#necrobook #malarstwo #krajobrazy

Nowożytne porzekadło niemieckie mówiło, że coś lub ktoś może cuchnąć jak dżuma, a więc okropnie i bezmiernie. Es stinkt wie die Pest lub Es stinkt pestlich – mawiali niekiedy mieszkańcy Prus Królewskich. Porzekadło to wiązało się z co najmniej dwoma prawdami. Przede

Pomurnik to btaszek z rodziny Pomurników(Tichodromatidae), której jest jedynym przedstawicielem. Jego nazwa łacińska odnosi się do niezwykłego środowiska życia – stromych, skalistych terenów, kamieniołomów, urwisk i turni wysokogórskich. Tichodroma muraria oznacza kogoś

Szarotka alpejska(leontopodium alpinum), na Podhalu zwana kocią łapką, to jeden z botanicznych symboli Tatr, ale też jeden z najbardziej znanych kwiatów alpejskich. Zarówno w Polsce jak i wielu europejskich krajach objęta jest ścisłą ochroną gatunkową.\ Rośnie tylko na podłożu

Długie, o lancetowatym kształcie, błyszczące z wierzchu i o bardzo efektownym wyglądzie liście – to właśnie języcznik zwyczajny, rzadka paproć, która objęta jest ścisłą ochroną.\ Paproć zwana też językiem jelenim, właśnie od kształtu liści, jest rośliną zimozieloną, jej

Autor: Wojciech Gerson

Opis: Park Słotwiński w Krynicy

Rok: 1882

#necrobook #malarstwo #wojciechgerson

O wodnych stworach pitolenie

Jeśli chodzi o wodne demony, za najgroźniejszego uważano demona rzek i dużych jezior, wyjątkowo złośliwego wobec rybaków, flisaków, pasterzy i bydła. Demon ten potrafił tworzyć wiry wodne, a także sprawiać, że woda występowała z brzegów zatapiając pola i domy. Lubił także własnoręcznie topić ludzi jak i namawiać ich do samobójstwa przez utopienie. Był on znany na terenie kraju pod różnymi nazwami: topielec, toplec, topień, topnik, utopiec itd. Czasem był znany pod postacią kobiecą jako topielica lub wodnica. Wierzono że utopiec szczególnie lubi wymierzać karę tym, którzy przybywają nad wodę w tak zwanym czasie zakazanym( w południe, święto czy też podczas niedzielnej mszy świętej).

Na Mazowszu demon wodny ukazywał się jako mężczyzna z zieloną brodą, w Wielkopolsce i Małopolsce przybierał zaś postać młodego mężczyzny, który był w całości ubrany na czarno(Bardzo wczesnym rankiem spotkałam nad Dunajcem nieruchomo stojącego, ubranego na czarno mężczyznę w kapeluszu. Nie łowił ryb, stał tylko w milczeniu I patrzył w wodę. Bardzo się go bałam. Na dźwięk chrześcijańskiego pozdrowienia odskoczył jak oparzony. Co było dalej, nie wiem, ponieważ bałam się odwrócić w jego stronę- historia z początku XX wieku).

Inna historia opowiada o grupie pasterzy, do których podszedł nieznany chłop, który chciał ogrzać się przy rozpalonym przez nich ognisku. Odegnany przemienił się w czarnego psa, który to oparzony przez jednego z pasterzy zapowiedział: "Poczekaj, jeszcze mnie popamiętasz, przepowiadam ci, jeszcze dzisiaj utopisz się w kałuży". Kiedy chłop wyruszył w południe wiązać krowy, upadł prosto w kałużę, z której już się nie podniósł.

Rybacy z Krościenka wierzyli, że ich pola nawiedzają węgorze, które objadają się zielonym groszkiem. Taki opis idealnie pasuje do ukrywającego się pod postacią ryby topielca, który według wierzeń lubił zajadać się bobem oraz grochem.

Jeśli chodzi o wodne stwory, można tutaj też przytoczyć choćby popularne boginki. Kiedyś mówiono o nich tak: "W usypiskach leśnych siedziały boginki, dziewki o obfitych piersiach, co na młodych chłopców okrutnie były zawzięte. W potokach klaskały piersiami w celu zwabienia młodego amanta. Kto się dostał w ich objęcia, całe życie wystrzegał się dziewek."

Demony wodne mogły przybierać wiele form zwierzęcych, oprócz psa mogły przemienić się także w barana, konia, kozła, królika czy też kaczkę. W Korczewie wierzono, że w pobliżu tamtejszych źródeł demon ukazuje się pod postacią czarnego barana. W okolicach Obidzy i Istebnej topielec miał przybierać postać małego chłopca z długimi włosami, którego od zwykłego dziecka miały odróżniać gęsie łapy oraz różki. Widziano też demona przybierającego postać raka oraz niedźwiedzia.

#necrobook #mitologiaslowianska #demonywodne #topielec

Już sama nazwa odstrasza! Wilczełyko… Określenie „wilcze, wilczy” od dawna używane było do nazywania roślin trujących (np. pokrzyk wilcza jagoda), a łyko kojarzy się z czymś twardym, żylastym, trudnym do pogryzienia… \ Łacińska nazwa wawrzynka wilczełyko brzmi dużo lepiej –

Czerwiec. Jasna, świeża zieleń wiosny z wolna ustępuje miejsca ciemniejszym jej odcieniom. W miejscach gdzie cień drzew miesza się z jaskrawym światłem, na pograniczu lasów i łąk napotkać możemy arystokratkę naszych dzikich kwiatów – lilię złotogłów. Przez górali zwana

Na Orawie, podobnie jak w innych karpackich regionach, funkcjonowała w przeszłości wiara w nadprzyrodzone istoty: demony, duchy i złe moce. Wierzono, że ich zgubna dla człowieka działalność wiąże się z konkretnymi miejscami, które po zmroku lepiej omijać z daleka. Należały do nich