#sar

Romantyczne morze, czyli jak nie utonąć

Dziś, w ramach przybliżania romantyzmu morza, będzie o tym jak na morzu nie utonąć.

Utonięcie na morzu jest zasadniczo dość proste i często się zdarza, ale jest obarczone różnym prawdopodobieństwem.

Utonąć na dużych jednostkach - statkach handlowych, okrętach wojennych (w czasie pokoju oczywiście) jest dość ciężko. O ile marynarz nie wypadnie nachlany za burtę albo nie zdarzy się jakiś wypadek, to obecnie jest tyle różnych procedur, systemów, komputerów i szmerów bajerów, że prawdopodobieństwo takiego zdarzenia, nawet jeżeli statek w efekcie zatonie, jest relatywnie niskie. Opisywanie wszystkich procedur i systemów przekracza ramy takiego gównowpisu. Co więcej, w przypadku dużych jednostek ich ewentualne problemy od razu powodują szeroką reakcję różnych służb i innych statków. A więc na ruskim tankowcu śpimy względnie spokojnie (o ile się nie przełamie na pół ze starości).

Co jednak w przypadku małych łupinek, jachcików żaglowych i motorowych? Z motorowymi jest prosto - te rzadko wypływają daleko, bo najczęściej małe jachty motorowe nie mają wystarczających zapasów paliwa na długie rejsy.

Natomiast w przypadku żaglówek mamy zwykle cztery sposoby wzywania pomocy:

- radiotelefon i sygnały MAYDAY (wezwania pomocy) lub PAN PAN (ponaglenia, w sytuacji gdy nie ma bezpośredniego zagrożenia życia). Sygnały te są też stosowane w lotnictwie. Odpowiednikiem sygnału MAYDAY wysyłanym przy użyciu kodu Morse'a jest znany sygnał S O S.

No dobrze, ale co jeżeli nikt nas nie usłyszy, a jest to bardzo prawdopodobne, gdy na jachcie mamy tylko nadajnik VHF o niewielkim zasięgu?

- możemy wykonać telefon do przyjaciela używając telefonu satelitarnego. Jednak to sposób niepewny, a i telefony satelitarne to nadal niezbyt rozpowszechnione urządzenie

- trzeci sposób, to wystrzelenie czerwonych rakiet lub zapalenie czerwonej flary, jednak szansa, że ktoś je zobaczy na środku oceanu i dodatkowo nie weźmie za sztuczne ognie albo kiboli Legii na wycieczce, jest znikoma.

Co zatem pozostaje? Modlitwa do Neptuna jest zawsze skuteczna, a poza nią mamy:

- system EPIRB (Emergency Position-Indicating Radio Beacon) funkcjonujący w ramach globalnego systemu GMDSS (Global Maritime Distress and Safety System – Światowy Morski System Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa), czyli po prostu satelitarny nadajnik radiowy aktywowany ręcznie lub automatycznie w przypadku zagrożenia. Nadajników EPIRB możemy też używać na lądzie i są one wykorzystywane np. przez alpinistów. Posiadanie EPIRB jest obowiązkowe dla jachtu morskiego w większości cywilizowanych krajów.

W przypadku jachtów EPIRB ma najczęściej postać pławy (bojki) przymocowanej gdzieś na pokładzie, która aktywuje się automatycznie w przypadku znalezienia się w wodzie. Czasem wykorzystuje się indywidualne (personalne, tzw. PLB Personal Beacon Indicator) nadajniki. Sygnał z bojki odbierany jest przez sieć satelitów Cospas-Sarsat i przekazywany do centrum koordynacyjnego. Centrum najpierw próbuje potwierdzić wezwanie, czy to drogą telefoniczną czy radiotelefoniczną, a w przypadku pozytywnej weryfikacji lub braku kontaktu rozpoczyna procedurę akcji ratowniczej powiadamiając lokalne centra SAR (Search&Rescue). Np. w USA jest to Coast Guard, a w Polsce wyspecjalizowane służby SAR.

W morze wychodzą statki, łodzie i wylatują samoloty/śmigłowce w rejon wskazywany przez boję EPIRB.

Prowadzenie akcji poszukiwawczo-ratowniczej na morzu jest zasadniczo ciężkie, a tym cięższe im gorsza pogoda. Szanse odnalezienia małej jednostki są oczywiście niezerowe, ale czasem bywa po prostu za późno. Do tego dochodzą problemy z ew. podejmowaniem ludzi z takich małych jednostek, ale to już temat na oddzielny wpis.

Oryginalny artykuł:
https://www.hejto.pl/wpis/romantyczne-morze-czyli-jak-nie-utonac

#morze #sar #kittytheskipper #niepijjakplywasz #hydepark #ciekawostki

Dziś, w ramach przybliżania romantyzmu morza, będzie o tym jak na morzu nie utonąć. Jak piszę gdzieś bezedury totalne to pls @bartek555 popraw mnie. Utonięcie na morzu jest zasadniczo dość proste i często się zdarza, ale jest obarczone różnym prawdopodobieństwem. Utonąć na dużych

Monitorowanie wykorzystania zasobów systemu Linux

Planowanie wydajności polega na przewidywaniu, jakie będą wymagania dotyczące wydajności systemu w przyszłości i planowaniu, jak te wymagania spełnić. Monitorowanie wykorzystania zasobów systemu jest ważne dla planowania wydajności, ponieważ pozwala ustalić, czy istniejące wykorzystanie zasobów zbliża się do granic wydajności serwera lub maszyny wirtualnej.

W Linuksie można wykorzystać szereg narzędzi do monitorowania wykorzystania zasobów systemowych. Należą do nich polecenia top, ps, pstree, vmstat, sar i free. Poniższe narzędzia są dostępne w systemie po jego instalacji. Często nie można instalować na maszynach klientów dodatkowego oprogramowania, stąd potrzeba znajomości tych najbardziej podstawowych narzędzi.

top

-a // sortowanie procesów według przydzielonej pamięci
-b // tryb wsadowy -> wysyłanie wyjścia do pliku lub innego programu
-n // określa ilość razy, ile razy polecenie top powinno zadziałać przed wyjściem
-p // pid lub ID

Najczęściej używam dużej litery P i potem małej i, celem wysortowania obciążenia procesora.

ps
Inaczej niż w przypadku polecenia top, wyjście z polecenia ps nie odświeża się dynamicznie.

ps aux
-a // lista procesów uruchamianych przez wszystkich użytkowników, a nie tylko przez bieżącego użytkownika
-u // szczegółowe informacje o każdym procesie
-x // obejmują procesy bez terminala sterującego, takie jak demony.

pstree
Informacje są sformatowane w strukturze drzewa; wątki dziecięce procesów są wymienione pod procesem rodzicielskim i są zamknięte w nawiasach klamrowych

sar
Raport z aktywności systemu zbiera statystyki aktywności systemu, domyślnie co 10 minut. Dane, które powracają, można wykorzystać do stworzenia bazowego pomiaru wydajności systemu, w celu porównania z wynikami późniejszego monitoringu.

-b // wyświetlanie szybkości transferu oraz danych wejściowych i wyjściowych, lub I/O, statystyk
-r // wyświetlanie statystyk dotyczących używanej pamięci
-W // wyświetlanie statystyk wymiany
-u // wyświetlanie statystyk wykorzystania procesora
[odstęp w sekundach] [licznik określający liczbę linii, które muszą zostać zwrócone na wyjściu]

vmstat
Polecenie wyświetlenia statystyk pamięci wirtualnej, które są przydatne do sprawdzenia, czy dostępna jest wystarczająca ilość pamięci dla aplikacji użytkownika.

Bez opcji, polecenie vmstat zwraca pojedynczy raport, który zawiera wartości średnie, na podstawie statystyk zebranych od ostatniego uruchomienia systemu.

Polecenie vmstat można stosować z różnymi opcjami. Można również określić opóźnienie w sekundach, które musi nastąpić przed zgłoszeniem nowego zestawu statystyk oraz wartość zliczania, która określa ilość raportów, które polecenie musi wygenerować.

Składnia: vmstat [opcje] opóźnienie zliczania
Przykład: vmstat -n 2 5
W tym przykładzie opcja n określa, że informacje w nagłówku powinny być wyświetlane tylko raz. Wartość opóźnienia wynosi 2, więc raporty będą generowane w odstępie dwóch sekund, a wartość licznika wynosi 5, więc polecenie wygeneruje w sumie pięć raportów.

Jeśli ustawiono opóźnienie, ale nie podano wartości zliczania, to polecenie będzie działać aż do jego zabicia.

-a // nieaktywne i aktywne statystyki strony
-m // wyświetla slabinfo, czyli informację o wykorzystaniu pamięci na poziomie slab. Jądra Linuksa wykorzystują pule slab do zarządzania pamięcią powyżej poziomu strony.
-s // do wydrukowania tabeli pamięci wirtualnej
-V // do wyświetlania informacji o wersji

free
Polecenie free służy do uzyskiwania statystyk w czasie rzeczywistym dotyczących ilości dostępnej pamięci – i ilości aktualnie wykorzystywanej – w systemie.

Bez żadnych opcji, wolna komenda zwraca całkowitą ilość pamięci fizycznej i wirtualnej, która jest używana i która jest obecnie wolna, jak również ilość pamięci, która jest w buforach jądra lub która jest buforowana. Wszystkie statystyki są wyrażone w kilobajtach.

Zauważ, że współdzielona kolumna jest teraz nieaktualna i powinna być ignorowana.

-b // aby wyświetlić statystyki w bajtach
-k // do wyświetlania statystyk w kilobajtach
-m // do wyświetlania statystyk w megabajtach
-g // do wyświetlania statystyk w gigabajtach
-o // aby zapobiec wyświetlaniu linii -/+ bufora/ pamięci podręcznej
-l // do wyświetlania szczegółowych statystyk wysokiej i niskiej pamięci
-s // skorzystaj z opcji, po której podaje się czas w sekundach, aby określić jak często statystyki powinny być aktualizowane
-t // aby wyświetlić wiersz podsumowujący, który zawiera sumaryczne informacje
-V // do wyświetlania informacji o wersji