SpleenFenomen

Posucha na tagu #narysunki więc coś trzeba ruszyć.

Kota kiedyś miałem, co gardził drogą, zdrową i odżywczą karmą. Żadna tam Sheba, Dolina Noteci czy inne, bogate w mięso wyroby. Tylko Tesco Value (bo to jeszcze za czasów Tesco w Polsce było). Nic innego żreć nie chciał.

776 + 1 = 777

Tytuł: Project Hail Mary

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Familijny / Sci-Fi

Reżyseria: Phil Lord, Christopher Miller

Czas trwania: 156 min

Ocena: 8/10

Budzisz się w kapsule hibernacyjnej na statku kosmicznym i nie wiesz skąd się tu wziąłeś. Z czasem jednak zaczynasz odkrywać, że jesteś zdolny wyliczyć ze wzorów swoje położenie w kosmosie, więc chyba nie jesteś pierwszym z brzegu debilem.

Oto rozpoczęcie ciekawej historii o nietuzinkowej przyjaźni w otoczonym pustką bezkresie próżnej przestrzen... ej jednak chyba ta przestrzeń nie jest wcale taka pusta, bo jak się okazuje, dość obficie jest wypełniona astrofagami. Czym one są? Dowiesz się oglądając film.

Ja to w ogóle jestem miłośnikiem historii Andy-ego Weir-a. A ta fascynacja zaczęła się dawno temu, zanim jeszcze stał się bardzo sławny - po przeczytaniu opowiadania Jajko - bardzo polecam, da się to znaleźć w necie. Jak tylko się dowiedziałem, że będzie kolejna ekranizacja jego prozy, bardzo się ucieszyłem.

Czy efekt końcowy sprostał moim oczekiwaniom? Jak najbardziej! Świetna rozrywka, jakiej bardzo wszystkim trzeba. Nie jest to przygnębiające hard s-f, nie jest to klaustrofobiczny horror, a bardzo zgrabna przygodówka - czuć w tym podobieństwo do Marsjanina, Interstellar czy nawet do Cast Away, bo samotność w tym filmie odgrywa dużą rolę.

Są fajne, bardzo oryginalne motywy - zarówno wiszącego w powietrzu zagrożenia, ale także takiej fascynującej tajemniczości - bo wraz z bohaterem odkrywamy o co tutaj w tym wszystkim chodzi.

Dwa momenty utknęły mi w pamięci przede wszystkim. Pierwszy to piosenka karaoke. Ależ dobrali słowa, no po prostu wzruszenie na maksa. W ogóle lubię, jak w filmie pojawia się piosenka, a jak jest tak mistrzowsko wkomponowana, to już w ogóle sztos. Drugim motywem, było to jak w retrospekcji przekonali bohatera do misji. Nie będę tu spoilerował, ale przyznaję, że to było dobre!

W ogóle ładne są kolory, ładne ujęcia i główny bohater też ładny 😋

Na minus to zdecydowanie długość filmu. Jak już sofa zaczynała gnieść w dupsko, myślałem, że zbliżamy się powoli do końca i jak sprawdziłem, okazało się, że jeszcze nawet połowa filmu nie minęła, to aż poczułem skręt kiszek, że jeszcze tyle siedzenia.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

Zacząłem oglądać serial Reacher, i niestety raczej się poddam. Dam mu jeszcze 1 odcinek, ale nie widzę tego.

Jeśli ktoś kocha historie w stylu "Renegat", "Drużyna A" lub "Wykidajło", to na bank jest to historia dla niego. Jest tu kalka na kalce jeśli chodzi o takie banały.

Mamy wielkiego mięśniaka, który sam wymierza sprawiedliwość. Jest to oczywiście były komandos, czy jakiś tam inny specjals, więc w walce wręcz, obsłudze broni a także survivalu nie ma sobie równych. Do tego jest milczkiem i odzywa się tylko wtedy, gdy musi - a nie sorry, tylko wtedy, kiedy chce. Nie ma bagażu, podróżuje bez żadnej torby. Nie ma też domu ani rodziny, wiadomka.

Mamy też małą społeczność ze skorumpowanym, zepsutym do szpiku kości lokalnym milionerem, który dociska lud i robi co mu się podoba. Oczywiście miejscową policję ma w garści. Ale hola! Nie całą policję - jest przecież dwójka sprawiedliwych - doświadczony życiem detektyw i młoda aspiranta- żółtodziób, którzy łączą siły z Reacherem, aby wyplenić patologię z miasteczka.

Są sceny z gołą klatą, jest scena jak młoda policjantka zszywa ranę ciętą na plecach głównego bohatera i jego to wcale nie boli. Jest także scena, jak Reacher po położeniu księżyca na niebie szacuje, że kilka dni temu ten księżyc był o 26 stopni przesunięty o tej godzinie, więc światło w miejscu zbrodni padało jakoś tam inaczej, więc coś to znaczy.

Jest wreszcie stary dziadek, golibroda - mędrzec, z którym co jakiś czas Reacher rozmawia o bluesie, o życiu i sensie istnienia.

Normalnie pisząc to mam wrażenie, że robię sobie bekę, a wszystkie te rzeczy wiem po obejrzeniu zaledwie 3 odcinków.

Serial dla nostalgików tęskniących za latami 80 kinematografii, dla 13 letnich chłopaków oraz dla Twojego starego.

#seriale

Na początku chciałbym bardzo wszystkich przeprosić za to co tu poniżej wkleję.

Zainspirowany pawiem na chodniku, poczułem przypływ weny i jadąc do kołchozu autobusem, "wyrzygałem" myśli na papier.

Rzygowiny

Kiedy meszek sprószy usta
W sakwie kisi się kapusta
W portkach lufa kolubryny
Wiedz, że czas już na dziewczyny

Zamiast drinka i kolacji
Pokaż poziom egzaltacji
I zapraszaj swe Karyny
Na przepyszne rzygowiny

Rzygowiny kolorowe
Buraczane, marchewkowe
Ostre, niczym cierń akacji
Prosto z muszli w ubikacji

Gdy spożyjesz witaminy
Zdrowe będą rzygowiny
Słodkie będą, jeśli wcześniej
Prosto z drzewa zjesz czereśnie

By zapewnić przypływ treści
Jedz gdy nawet się nie mieści
Stron od kropli żołądkowych
Efekt będzie wystrzałowy

Dzięki temu, daję słowo
Randkę zrobisz koncertową
Może trochę zbyt nachalnie
Ale za to oryginalnie

Wiedz, że żadna się nie oprze
Bowiem szybko do niej dotrze
Że dziś będzie w siódmym niebie,
Bo jej dałeś coś od siebie

Nie prezenty, ani kwiaty
Nie kolczyki lub brokaty
A spotkanie w drzwiach latryny
I domowe rzygowiny

#tworczoscwlasna #poezja

Już za chwileczkę, już za momencik, jadę się spotkać z ziomkami ze szkoły średniej.

Szkoła ta miała miejsce dawno temu, jeszcze kiedy prezydentem był Kwaśniewski. Jako młodzi, niepokorni, zbuntowani chłopcy bez komórek w kieszeni, bardzo do serca braliśmy przykład z głowy państwa, szczególnie w obszarach konsumpcji płynów. A, że to było na ścianie wschodniej, to brak kasy przeszkodą nie był, bowiem na bazarkach można było tanio dostać podejrzanie wyglądający napitek. Były wódki Bolchoy, w prostokątnych, litrowych butelkach. Były także w zieolnych, kwadratowych butelkach wódki: Starka oraz porzeczkówka. Potem, z czasem pojawiać się zaczynały coraz to bardziej dziwne wynazaki, typu wódka w puszce, w kartonie, w plastikowej butelce. Niemniej jednak królem taniego chlania był spirytus zza Buga. Przemycany w pognieconych butelkach po wodzie mineralnej, w słoikach, a nawet raz widziałem w woreczkach. O tym może być inny wpis, bo to temat rzeka.

No więc po latach rozłąki, znowu się spotkamy i niech się starówka w Lublinie ma na baczności, bo wypełźnie dzisiaj i stado dziadów. Nie no, kultura będzie, wiadomo.

Ale nie o tym chciałem. No więc, jak powszechnie wiadomo, kiedy stare capy próbują znaleźć termin spotkania, który będzie każdemu pasował, to jest z rok planowania. Bo wiadomo, jeden ma poligon, inny nockę w pracy, trzeci chore dzieci, czwarty akurat na urlopie gdzieś za granicą, a piątego to w maju żona nie puści. Po całych miesiącach prób, w końcu udało się znaleźć termin!

Jak już data została zatwierdzona, bez żadnego veta, to przyszło nam zarezerwować nocleg. Marzyły nam się obszerne komnaty, pokoje z wielkim TV, co by jakiś meczyk wskoczył na ekran, wygodne sofy i tarasy. Otóż takiego wała, bowiem jak się okazało, dokładnie w ten sam weekend, w Lublinie ma miejsce światowy kongres Świadków Jehowy. Ma kilkadziesiąt tysięcy wiernych zjechać i jak szukaliśmy noclegów, to nas odsyłano z kwitkiem, mówiąc, że na ten weekend, to poszło wszystko już pół roku temu. No i kotwica nam w plecy. Ale data ustalona, jak odpuścimy, to z rok znowu zajmie nam znalezienie dogodnego terminu. Tak więc bierzemy cokolwiek!

Zarezerwowaliśmy dwa mieszkania, każde po 25m2. W każdym z nich zadokuje się po 4 chłopa. Będzie jak w akademiku, więzieniu albo na okręcie. Będzie ocieranie się o siebie, kolejki do kibla oraz niemożliwość odwrócenia wzroku od towarzyszy, bo gdzie się nie odwrócisz, to będzie tam inna morda. I co w związku z tym? Nic, bo wiem, że będzie zawaliście. Jak za lat szczeniackich, ponownie razem. W ten weekend znowu będziemy młodzi!

#nostalgia #lublin

Ale mam protipa związanego z #depresja dla osób, które mają kogoś u swojego boku - partnera, rodzinę czy współlokatora.

Najpierw kontekst: spotkałem wczoraj dalekiego znajomego i chwilę pogadaliśmy. Koleś powiedział mi, że przeżył silne załamanie nerwowe. Po prostu jednego dnia nie dał rady wstać z łóżka. Nagle zaczął go paraliżować stres, strach, poczucie bezsensu i po prostu nie poszedł do pracy, a nawet nie wyszedł z sypialni, tylko leżał i gapił się w sufit. Sporo czasu zajęło mu ogarnięcie tego stanu (wspominał także o leczeniu farmakologicznym) i nieoceniona stała się tu pomoc małżonki, która okazała wiele wsparcia.

I przez tą historię, z drugą połówką zaczęliśmy się zastanawiać i zadawać nawzajem pytania typu:

Jakich akcji oczekujesz po mnie, kiedy pewnego dnia coś takiego by cię dopadło?

Wydaje mi się, że takie pytanie jest niesamowicie ważne do zadania sobie w związku. Nie znamy w sumie dnia ani godziny, kiedy coś takiego może nastąpić. Ten znajomy dzień przed incydentem normalnie pracował, rozmawiał z ludźmi. Pewnie już wtedy coś niedobrego kiełkowało w jego jaźni, ale nie dawało o sobie znać w taki sposób, aby było to widoczne oraz możliwe do zapobiegnięcia.

To co z różową uzgodniliśmy jako nasz plan działania:

Jeśli nie będzie dało się dogadać, bo ten leżący tylko coś bełkocze - to od razu telefon alarmowy, bo to może być udar.

Jeśli rozmowa będzie możliwa, ale będą to rzeczy typu "boję się", "nie wyjdę z łóżka", "tak będę leżał" - to druga osoba musi skontaktować się z pracodawcą cierpiącego i dać znać, że dzisiaj bierze urlop na żądanie, a następnie spróbować ogarnąć lekarza pierwszego kontaktu. Najlepiej samemu także wziąć urlop na ten dzień, aby spędzić go razem z cierpiącym i spróbować dopilnować, aby zjadł albo aby nie wykręcił czegoś, czego mógłby żałować.

Uznaliśmy wspólnie, że to jest dość ważne, aby sobie opracować jakiś plan na taki wypadek, co by nie było paniki, chaotycznego działania lub bagatelizowania problemu.

Zatankujcie sobie Tomeczki i Tomkinie samochód do pełna. O północy dzisiaj będzie korekta cen paliw i jest ryzyko, że wywali do góry.

Na niektórych stacjach widziałem już małe kolejki.

#motoryzacja

Gdy żar z gwiazdy pali wrzątkiem

Nie jedz jajec z Hamerajtem

Nie podniecaj się dziewczątkiem

Nie zaprzątaj głowy bajtem

Spocznij obok pnia jabłoni

Niech cień liści Cię ochroni

Zimne trzymaj obok trunki

Włącz muzyczkę w stylu funky

Weź kęs pizzy pepperoni

Ściśnij mocno pisak w dłoni

I gdy stworzysz już malunki

Wrzuć na czelendż  #narysunki

Przed państwem rysunek pod tytułem _"Tu też jest dobrze"._

Tym samym wszystkim Wam życzę chillowej niedzieli w tym sakramenckim gorącu.

Ale sztos byłoby, jakby zrobili nowe Call of Duty z wojną na Ukrainie. Obrona Azowstal, misje z dronowaniem konwojów, pojedynczych wojaków w krzakach lub rafinerii w Moskwie.

Grałoby się, a do tego Rosjanie by zgrzytali zębami, że są tymi złymi (choć to akurat nie nowość w popkulturze).

#gry

W mojej okolicy, na drogach osiedlowych ma miejsce masowa wymiana znaków drogowych. "Ustąp pierwszeństwa" znika, a na jego miejsce pojawia się "koniec drogi wewnętrznej".

Pytanie do jakiegoś mądrego człowieka w temacie drogownictwa - o co tu chodzi? Czy to wynik jakiejś nieprzemyślanej ustawy?

Mój zdrowy rozsądek mówi mi, że to jest proszenie się o kłopoty. Żółty trójkąt jest tak oczywisty, że wręcz pamięć mięśniowa działa aby zwolnić i zachować ostrożność. Ten znak z napisem jest często ignorowany - bo sądzę, że dla wielu wydaje się mało ważny, że nie wspomnę nawet o cudzoziemcach za kółkiem, z których wielu pewnie totalnie nie ogarnia o co w nim chodzi.

#znakidrogowe

O co chodzi z tym nękaniem PingWina? Widzę, że to jest modne czy coś. #gownowpis

Ostatnio @Ragnarokk zaczął fajną dyskusję i podróżach w czasie. Dzisiaj @Deykun przypomniał mi swoim wpisem ten wątek. Tak więc, mały komentarz z mojej strony w formie rysunku.

#tworczoscwlasna

Wczoraj rozmawiałem z typkami z pracy o #motoryzacja , bo skłaniam się do wymiany mojego 15 letniego Passeratti na coś świeższego. I pytałem, czy ich auta spełniają ich oczekiwania. I tak:
- jeden ma Hyundai Tucson z 2016, diesel: żre mu tyle oleju, że co miesiąc prawie litr dolewa. Do tego kilka miesięcy temu mu się zepsuł silnik i wydał na to 15k pln.
- drugi ma Focusa, nie pamiętam jaki rok, ale jakoś z rok, dwa po gwarancji i mówi, że wydaje jakieś 10k rocznie na auto (na same naprawy usterek)
- trzeci ma starego Citroena i chciał kupić nowego, to mu mechanik powiedział, że te nowe to do końca gwarancji mało kiedy dociągają bez przejażdżki co najmniej raz lawetą

Trochę mnie to zmartwiło, bo w moim to w sumie nic się nie psuje, a wymienić bym chciał, jedynie dlatego, że fajnie byłoby mieć android auto.

Poważnie to tak wygląda w tych trochę nowszych autach, czy to tylko zbiegowisko pechowych kierowców było?

I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień 17 konkursu #narysunki , czyli jego zakończenie.

Zaspamowałem tag dużą ilością prac, myśląc, że przemienię niemoc twórczą użytkowników, w wytrawną niczym wino wenę. Wiedzcie przy tym, że większa jest moja radość z jednego artysty, co wrzuca własną, odręczną twórczość, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu twórców memów w AI!

Bardzo dziękuję za udział i przesłanie prac odważnym użytkownikom - zaprawdę godne to i sprawiedliwe!

Ja, tak jak pisałem, nie brałem udziału w plebiscycie, a zatem po przejrzeniu tagu mamy trzy rewelacyjne prace. Jak moglibyśmy docenić trójkę odważnych artystów? Idealnie byłoby zrobić wystawę, przybić te dzieła do sztalugi i ustawić tak, aby wszyscy widzieli, najlepiej na jakiejś górze! Trzy majestatyczne stojaki drewniane z pięknymi pracami na skalistym szczycie, a za nimi kotłujące się ciemne chmurzyska. Nie wiem jak Wy, ale ja to widzę oczami wyobraźni!

Na najbardziej wyeksponowanej pozycji, praca, która zdobyła najwięcej piorunów:

@m_h - ze swoją wizją pasterza owieczek - gratuluję!

https://www.hejto.pl/wpis/w-zwiazku-z-tym-ze-nie-zdazylem-na-ostatnia-edycje-narysunki-chcialbym-zglosic-j

Zaraz obok, po dwóch stronach, sztalugi kolejnych uczestników:

@Taxidriver oraz... @m_h ponownie! A zatem m_h występuje dzisiaj w dwóch osobach!

https://www.hejto.pl/wpis/wrzucam-jeszcze-raz-poprawiona-wersje-brzemie-spoleczenstwa-za-sugestia-narysunk

https://www.hejto.pl/wpis/spleen-zachecil-mnie-ostatnim-wpisem-do-sprobowania-nowych-technik-akurat-wypozy

Składam wielki hołd artystom, którzy odważyli się pokazać swoją twórczość publicznie. Co do tych, co rozważali wziąć udział, ale się krępowali - nie lękajcie się! (najgorsze co może Was spotkać, to mało piorunów).

Zgodnie z tradycją, @m_h do Ciebie należy przez kolejny cykl niesienie tagu #narysunki na barkach oraz zorganizowanie tematu kolejnego wyzwania artystycznego.

Kończąc, zachęcam wszystkich do wypiorunowania do granic możliwości wszystkich trzech nadesłanych prac, które zalinkowałem powyżej. Doceńmy starania, odwagę oraz wspaniałość tych dwóch osób (z czego jedna w dwóch osobach, pamiętajmy to) - bez takich użytkowników jak oni, ten portal nie byłby tym, czy jest - czyli enklawą wspaniałych ludzi, w zdominowanym przez trolli, boty i hejterów świecie.

Jeszcze raz dzięki!

Kolejna praca w cyklu "Nie ma kołaczy".
#narysunki

Ilustracja do wpisu:
https://www.hejto.pl/wpis/bez-pracy-nie-ma-kolaczy-part-13-kelnerka-w-kawiarnii-niemakolaczy-jak-tylko-zos

#heheszki #ai

Produkuję taśmowo te #narysunki

Tytuł: "praca przy taśmie"

#narysunki

Krótka przerwa w call center.

Wpisy Cori01 pojawiają się częściej, niż jestem w stanie zareagować...

Dzisiaj w #narysunki dzieło inspirowane wpisem: https://www.hejto.pl/wpis/bez-pracy-nie-ma-kolaczy-niemakolaczy-part-5-sprzedawczyni-w-quot-ekskluzywnym-q

tytuł: Praca w środowisku ściśle monitorowanym.

Trochę lat temu, jak studiowałem w Krakowie, powszechne były puby otwarte "do ostatniego klienta". Wiele z nich po prostu wypraszało ludzi o pewnej godzinie, ale nie wszystkie, były bowiem takie, które do sprawy podchodziły honorowo.

Raz zdarzyło nam się zabalować w Alechemii i na sam koniec posiadówy przysnąłem. Przebudziłem się około 7 rano, obok mnie dwie osoby z grupy jeszcze coś tam bełkoczące do siebie. Na stołach obok krzesła pozakładane na blaty. Ze zgrozą stwierdziłem, że już zupełnie jasno, a za oknem rozpoczął się normalny dzień i widać przechodniów, którzy rozpoczęli już poranek. Zapowiedziałem, że koniec imprezy i poleciłem opuszczenie lokalu. Dwa golemy posłusznie wstały i ruszyły do drzwi.

Jak tylko wyszliśmy, za nami barmanka od razu zaciągnęła kratę.

Do tej pory mnie skręca jak sobie to przypomnę i chciałbym tą panią z obsługi wręcz za to przeprosić. Zamiast wyjść z pracy gdzieś o drugiej lub trzeciej, musiała siedzieć do rana, bo tak właściciel baru sobie wymyślił.

#alkoholizm