sekateStatysta

@macgajster taplanie taplaniem, też jestem jego przeciwnikiem, tylko lepiej to w głowie poukładać, żeby sobie z ewentualnym powrotem myśli poradzić, bo "tu i teraz" jest inna robota to zrobienia - swoje własne życie.

Dysfunkcja dla mnie jest wygodna, bo mogę w nią wszystko wrzucić, jaka konkretnie jest to dysfunkcja nie ma żadnego znaczenia, bo efekt tej dysfunkcji jest taki sam.

Żeby nie było, sam mam podobną historię. Alkoholowych historii z dzieciństwa pamiętam kilka (nazwijmy to okazjonalnie, przez jakiś okres czasu), za to byłem zapomniany, bo poświęcano się innym osobom. Nawet na to określenia nie ma - uzależnienie od ludzi (może syndrom Mojżesza?). Zaspokajanie ich "potrzeb": na siłę, na wyrost, a w zasadzie to zaspokajanie swojej własnej potrzeby bycia zauważonym i docenionym (oczywiście bez efektu i to się nigdy nie kończy).

@sekate tak, wiem o DDD, ale "dysfunkcja", to takie meh, tylko lekka niedoskonałość. Alkoholizm jest za to czymś grubym. Wolę oddać powagę sytuacji, bo zaburzenia dzieci z obu domów są bardzo podobne i krzywdzące.

Zdaję sobie sprawę, że pokolenie przedwojenne wychowujące pokolenie powojenne, to coś, co wtedy wymagało pomocy psychologicznej lub nawet psychiatrycznej. Tylko wiemy jakie były realia.

Dlatego zamiast oceniać i wściekać się, a przy okazji wypominać i przekazywać informację zwrotną, która teraz już nie ma sensu jeśli nawet trafi, wolę budować dla siebie coś lepszego. Nic mi nie zmieni taplanie się w przeszłości poza dodaniem nerwów, których i tak mam już sporo sam z siebie.