Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#tuwim

Gruba ryba

w Poezja Śpiewana

6

+ - Wiersz, w którym autor grzecznie, ale stanowczo uprasza liczne zastępy bliźnich, aby go w d⁎⁎ę pocałowali

Każdy zna wersję grupy teatru Roma...

Gruba ryba2
Gruba ryba1

@Hoszin

Każdy zna wersję grupy teatru Roma...

😉

Gruba ryba1

@Heheszki możliwe ale jest tam , nie wiem kto to ale jest śliczna.

Gruba ryba2

@Hoszin Kamila Klimczak, poczytaj wywiady to może Ci przejdzie :stuck_out_tongue_winking_eye:

Pokaż więcej komentarzy (6)

Gruba ryba

w Poezja Śpiewana

13

+ - Do prostego Człowieka

Gdy do murów klajstrem świeżym przylepiać zaczną obwieszczenia

Gdy do ludności, do żołnierzy na alarm czarny druk uderzy

I byle drab, i byle szczeniak, w odwieczne kłamstwa ich uwierzy

Że trzeba iść i z armat walić. Mordować, grabić, truć i palić.

Do prostego człowieka – wiersz Juliana Tuwima opublikowany w 1929 w dzienniku „Robotnik”. Wiersz został opublikowany 27 października 1929 w dzienniku „Robotnik”, wydawanym wówczas w Warszawie.
Gruba ryba5

za⁎⁎⁎⁎sty kawałek.

podobnie mi się podoba "wojenka"- lao che

Gruba ryba4

@Hoszin utwór, utwór - pamiętajmy że to przede wszystkim wiersz:

Kiedy rozścierwi się, rozchami, wrzask z liter zpierwszych stron dzienników

A stado dzikich bab kwiatami obrzucać zacznie żołnierzyków

To chyba moje ulubione strofy, takie wkurwienie z tego bije - żaden tam defetyzm :slightly_smiling_face:

Gruba ryba2

@Heheszki ogólnie całość jest zajebiste i w obecny czasach to powinno lecieć w radio.

GURU2

@Heheszki Akurat! Fun fakt ich piosenka była hitem w Korei

Pokaż więcej komentarzy (9)

Sum

w Poezja/Cytaty/Proza

10

"Do prostego człowieka"

Gdy znów do murów klajstrem świeżym

Przylepiać zaczną obwieszczenia,

Gdy »do ludności«, »do żołnierzy«

Na alarm czarny druk uderzy

I byle drab, i byle szczeniak

W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,

Że trzeba iść i z armat walić,

Mordować, grabić, truć i palić;

Gdy zaczną na tysiączną modłę

Ojczyznę szarpać deklinacją

I łudzić kolorowym godłem,

I judzić »historyczną racją«

O piędzi, chwale i rubieży,

O ojcach, dziadach i sztandarach,

O bohaterach i ofiarach;

Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin

Pobłogosławić twój karabin,

Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,

Że za ojczyznę — bić się trzeba;

Kiedy rozścierwi się, rozchami

Wrzask liter z pierwszych stron dzienników

A stado dzikich bab — kwiatami

Obrzucać zacznie »żołnierzyków«. —

— O przyjacielu nieuczony,

Mój bliźni z tej czy innej ziemi!

Wiedz, że na trwogę biją w dzwony

Króle z panami brzuchatemi;

Wiedz, że to bujda, granda zwykła,

Gdy ci wołają: »Broń na ramię!«,

Że im gdzieś nafta z ziemi sikła

I obrodziła dolarami;

Że coś im w bankach nie sztymuje,

Że gdzieś zwęszyli kasy pełne

Lub upatrzyły tłuste szuje

Cło jakieś grubsze na bawełnę.

Rżnij karabinem w bruk ulicy!

Twoja jest krew, a ich jest nafta!

I od stolicy do stolicy

Zawołaj, broniąc swej krwawicy:

»Bujać — to my, panowie szlachta!«

Julian Tuwim

https://wolnelektury.pl/media/book/pdf/tuwim-do-prostego-czlowieka.pdf

https://wolnelektury.pl/media/book/epub/tuwim-do-prostego-czlowieka.epub

https://youtu.be/7wChlvZbXjY

Sto lat później i nadal aktualne.