#necrobook

Podwójny portret, Lucian Freud, rok 1986, kolekcja prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

345/1000- Legenda o mężczyźnie, który połykał konia

Dawno temu w Oshio no Ura w prowincji Kaga miał żyć wyjątkowo zamożny człek o imieniu Chojiro. Chojiro niezwykle lubił mięso, a trzeba tutaj dodać, że jedzenie mięsa było w dawnej Japonii praktyką bardzo niemile widzianą. Dla mężczyzny nie było jednak rzeczy zakazanych, a mięsa zwykle miał pod dostatkiem ze względu na posiadanie w swoich włościach koni, łącznie 300 sztuk.

Za każdym razem, gdy któryś z koni wyzionął ducha, Chojiro oprawiał jego mięso, by następnie z radością rozkoszować się jego smakiem. Dzięki temu zakazanego pokarmu zawsze miał pod dostatkiem.

Liczba koni należących do mężczyzny zaczęła się w końcu mocno kurczyć, a wraz z tym skurczeniu uległy zapasy mięsa w jego spiżarni. W dniu, w którym zapasy zniknęły całkowicie, Chojiro postanowił zabić najsłabszego konia, który ze względu na wiek stawał się powoli niezdolny do pracy. Dzień, w którym ubił zwierzę, stał się dla niego początkiem koszmaru, bowiem od tej pory miał nawiedzać go żądny zemsty duch zwierzęcia.

Każdej nocy zjawa nawiedzała Chojiro w jego śnie, gdzie ściskała jego gardło. Dodatkowo każdego wieczoru dokładnie w czasie, kiedy doszło do zaszlachtowania zwierzęcia, przed mężczyzną ukazywał się duch, który siłą wciskał się w jego gardło torując sobie drogę aż do żołądka, gdzie dodatkowo męczył swojego oprawcę gwałtownym wierzganiem.

Cierpienie mężczyzny nie miało końca, po pewnym czasie z powodu tych ciężkich przeżyć dostał silnej gorączki oraz halucynacji. Pogrążał się stopniowo w szaleństwie krzycząc i wyznając wszystkie popełnione grzechy. Lekarze rozkładali ręce nie potrafiąc pomóc Chojiro, tak samo też nie pomogły modlitwy duchownych. W końcu stan chorego po 100 dniach niewymownych cierpień uległ pogorszeniu, a Chojiro umarł. W całej okolicy rozeszły się plotki na temat stanu ciała mężczyzny, które było powyginane przypominając to u starego konia mającego za sobą zbyt wiele ciężkiej pracy.

Legenda ta jest jedną z popularniejszych w Japonii, prawdopodobnie najbardziej znana jej wersja ukazała się w "Ehon Hyakumonogatari", zbiorze ilustrowanych opowieści wydanym w okresie Edo. Pewne źródła głoszą, że może być ona inspirowana w pewnym stopniu inną legendą o XVII-wiecznym magiku, Shioya Chojiro. Magik ów potrafił m.in. połykać miecze, ale jego najbardziej spektakularnym trikiem miało być donbajutsu(technika połykania konia), podczas którego potrafił on pochłonąć całe żywe zwierzę w obecności widzów.

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Salvador Dali, kobieta z głową z róż, rok 1935, obecnie Kunsthaus w Zurychu.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

343-344/1000- Shinshaku/Shiofuki

Shinshaku to pasożyt-yokai, który po wniknięciu do ciała człowieka przemieszcza się w rejon pomiędzy pępkiem i sercem i tam spokojnie sobie rośnie.

Żywiciel istoty zaczyna rozwijać w sobie miłość do gorzkich rzeczy i zapachu spalenizny. Do tego jego wola i sfera emocjonalna ulegają dużemu osłabieniu.

Stare zapiski mówią o dużej skuteczności akupunktury, jednak jest to dobry sposób tylko i wyłącznie w okresie, gdy pasożyt dopiero dojrzewa. Po osiągnięciu dorosłości stworek jest dużo trudniejszy do usunięcia. 

Shiofuki to wodny yokai, który pewnymi cechami fizycznymi przypomina słonia, szczególnie uszami i posiadaną trąbą.

Stworzenie żyje podobno daleko od wybrzeży, przez co jest bardzo mało znane. Wynurza się na powierzchnię tylko po to, by wyrzucić w powietrze strumień wody przy pomocy trąby.

Jedyna wzmianka na temat istoty znajduje się w "Bakemono zukushi emaki", zwoju z 1820 roku stworzonym przez anonimowego autora, który zamieścił w nim wizerunki różnych fantastycznych potworków.

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Rene Magritte, La clairvoyance, autoportret wykonany w roku 1936, kolekcja prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo #renemagritte

Encyklopedia mitologii japońskiej

342/1000- Shinkiro

Shinkiro to fenomen ukazujący się w oddali w postaci niezwykłego miasta z wieżami oraz pagodami. Miał się on objawiać wyłącznie marynarzom jako cel widoczny daleko na horyzoncie i pozostawał absolutnie niemożliwy do osiągnięcia.

Ta niesamowita iluzja miała być dziełem gigantycznych małży, które tworzyły ją za pomocą swojego oddechu. Były one uznawane za święte stworzenia znane jako shin. Wierzono, że obraz "przesyłany" przez oddech stworzeń miał ukazywać legendarne podwodne królestwo Ryugu i siedzibę tamtejszego władcy.

Dzisiaj znamy oczywiście to zjawisko jako miraż(który w Japonii nadal jest znany pod określeniem shinkiro).

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Ocena, Grant Wood, rok 1931, Dubuque Museum of Art.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

341/1000- Shinigami

Jeśli chodzi o motyw śmierci w japońskiej mitologii, jednym z najczęściej kojarzonych z tym tematem bytów jest shinigami, wyjątkowo mroczny duch o z grubsza ludzkim wyglądzie.

Śmierć jest dla shinigami potężnym magnesem, szczególnie mocno przyciągają je miejsca, w których doszło do makabrycznego morderstwa bądź też samobójstwa. Jeśli napotkają tam kogoś żyjącego, jest szansa, że dojdzie do opętania.

Shinigami, który przyczepi się do osoby żywej, całkowicie zmienia jej sposób myślenia. Ofiara zaczyna obsesyjnie rozmyślać o śmierci, a także rozważać możliwość ewentualnego samobójstwa. Większe szanse na opętanie przez shinigami mają osoby na wskroś złe. Samo ujrzenie shinigami jest już jednak niebezpieczne dla każdego, kto będzie miał pecha go spotkać. Taka osoba z pewnością nie umrze z przyczyn naturalnych, a jej śmierć będzie wyjątkowo okrutna.

Według legend shinigami mogą odpowiadać za serię zgonów powtarzających się przez pewien okres czasu. Jeśli w jednym obszarze dojdzie do zbrodni lub samobójstwa, miejsce zostanie zbrukane, a zła energia przyciągnie kolejne negatywne wydarzenie. Przyczyni się do tego też pomoc złych duchów, które przywołają na ten obszar osobę o równie splamionej złem duszy. W przetrwaniu cyklu kolejnych śmierci pomóc może tylko oczyszczający egzorcyzm, który przywróci wszystko do normalności.

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Paul Gauguin, śnieg w Kopenhadze, rok 1884, obecnie własność prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

340/1000- Shinchu

Shinchu to rodzaj owadzich bóstw o rozmiarach, które według legend przewyższają te osiągane przez słonie.

Shinchu uznaje się za sprzymierzeńców ludzi i zaciekłych wrogów wszelkich demonów i złych duchów, szczególnie tych związanych z rozprzestrzenianiem chorób. Przy kontakcie z nieczystą istotą shinchu dosłownie rozrywa ją na strzępy pozostawiając za sobą szlak pokryty mnóstwem krwi i kawałków ciał. Mówi się, że ich apetyt zmusza je do pożerania trzech tysięcy wrogów każdego ranka i kolejnych trzech tysięcy wieczorem.

Shinchu żyją na mitycznym kontynencie znanym jako Enbutai, gdzie pełnią rolę obrońców zamieszkujących ów świat ludzi.

Słowo shinchu odnosi się też do jedwabników, owadów bardzo poważanych we wschodnim kręgu kulturowym.

#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska

Topniejący śnieg, Fontainebleau, Paul Cezanne, rok 1880, MoMA w Nowym Jorku.

#necrobook #sztuka #malarstwo #paulcezanne

Encyklopedia mitologii japońskiej

339/1000- Shikome

Shikome to słówko odnoszące się do kijo, żeńskich demonów wyglądających jak przeraźliwie brzydkie kobiety. Wyróżnia je nie tylko ich "piękno", ale także pewne fizyczne cechy upodabniające je do zwierząt takie jak pazury, łapy, sterczące uszy czy też sierść. Posiadają długie, czarne włosy, paskudnie wyglądające piersi i równie paskudny uśmiech.

Shikome próbują cały czas ukrywać mankamenty swojego wyglądu używając makijażu oraz odpowiedniego stroju, jednak wszystkie ich wysiłki idą na marne, a nawet powodują, że ich brzydota jest jeszcze bardziej widoczna.

Stwory te uznaje się za pełniące funkcję strażniczek w krainie umarłych. Według legend są groźne i szybkie, tylko jednym skokiem są podobno w stanie pokonać 4 tysiące kilometrów. Są również potwornie żarłoczne pochłaniając każde zdobyte jedzenie w mgnieniu oka.

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Szachy, Honore Daumier, obraz wykonany pomiędzy 1863 i 1867 rokiem, obecnie w paryskim Petit Palais.

#necrobook #sztuka #malarstwo #daumier

Jeune femme, chapeau fleuri de roses, Auguste Rodin, rzeźba z roku 1864, Musee Rodin w Paryżu.

#necrobook #rzezba #augusterodin #rodin #obiektymuzealne

Konie na łące, Edgar Degas, obraz z roku 1871, własność National Gallery of Art w Waszyngtonie.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Katsushika Hokusai i jego praca ukazująca jaskółki i truskawki, datowana na rok 1834, obecnie własność Musee Guimet w Paryżu.

#necrobook #sztuka #ukiyoe

Route de Versailles à Louveciennes, Camille Pissarro, rok 1869, własność Walters Art Museum w Baltimore.

#necrobook #sztuka #malarstwo #pissarro

Śpiący koteł, Auguste Renoir, obraz z roku 1862, obecnie w kolekcji jakiegoś nieznanego szczęściarza.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Widok z Rouelles, Claude Monet, obraz z roku 1858, obecnie kolekcja prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo #monet

The Fair Toxophilites, William Powell Frith, obraz z roku 1872, aktualnie Royal Albert Memorial Museum & Art Gallery w Exeter.
Mam nadzieję, że jeszcze nie było tego obrazu na Hejto, bo mam dziwne wrażenie, że już go kiedyś tutaj widziałem(wyszukiwarka nic nie znajduje).

#necrobook #sztuka #malarstwo