KuduatyPraktykant

Nowy rok, nowx ja.

Zdanie które słyszymy wielokrotnie przy okazji Nowego Roku stało się zdaniem memem bo wiele takich prób odmienienia siebie kończą się nawet nie w raz z końcem stycznia, jednak są wśród nas osoby które starają się, często nawet od lat, o wykonanie bardzo istotnej zmiany w swoim życiu jednak na drodze staje im skostniałe polskie prawo. Mowa o osobach transseksualnych, które by wykonać korektę swojej płci przypisanej przy urodzeniu, a z którą się nie identyfikują, muszą przejść przez skomplikowany proces psychologiczno-farmakoloiczny by i tak na samym końcu nie móc wykonać korekty płci, na tą którą odczuwają, od ręki ponieważ polskie prawo wymaga od nich pozwania swoich rodziców. Rodziców którzy często są przeciwni całej korekcie i starają się utrudnić lub przynajmniej przedłożyć cały proces utrudniając swoim dzieciom życia. Co jeszcze bardziej absurdalne mimo iż w większości przypadków sądy na całe szczęście przychylają się do korekt, to dalej zdarzają się przypadki w których sądy takiej zmiany odmawiają.

Sama zmiana oznaczenia płci w polskim prawie uregulowana nie jest, jednak orzeczenie Sądu Najwyższego z roku 1991 stanowi, że przynależność do danej płci jest dobrem osobistnym podlegającym ochronie, a orzeczenie tegoż samego z roku 1995 wskazuje rodziców jako stronę którą należy pozwać. Od 28 lat nie zrobiono realnie NIC by ten status zmienić ponieważ projekt ustawy z 2015 roku został przez rząd PO przeciągnięta na tyle długo, że trafiła pod pióro Andrzeja Dudy który zawetował całą ustawę czyszcząc ręce poprzedniej władzy.

Dodatkowo osoby po realnej korekcie w zdecydowanej mniejszości odczuwają jakiekolwiek niezadowolenie z jej dokonania, co w 2018 roku pokazała meta-analiza Uniwersytetu of Cornell gdzie 93% badanych wykazało poprawę stanu psychicznego, a pozostałe 7% opowiadało o mieszanych lub neutralnych odczuciach, żadne nie wykazało pogorszenia swojego stanu psychicznego.

https://whatweknow.inequality.cornell.edu/topics/lgbt-equality/what-does-the-scholarly-research-say-about-the-well-being-of-transgender-people/

Polskie prawo w tym temacie jest okropne, a każdy powinien móc czuć się dobrze w swoim ciele, a takie sprawy jak zmiana oznaczenia płci powinna być robiona na drodze urzędowej, a nie wyczerpującej psychicznie i finansowo drodze sądowej.

Dziś walentynki, a czy jest coś romantyczniejszego niż Ferrari Testarossa w kolorze Rosso Corsa?

Ferrari Testarossa, a także 512TR i F512 M to produkowany w latach 1984-96 supersamochód "średniej" półki ze stajni Ferrari. Samochód został zaprezentowany w Paryżu w 1984 roku. Auto stało się bardzo popularne i w ciągu siedmiu lat złożono ponad 7 tys. egzemplarzy. Mimo wielu przeróbek mających przystosować auto do torów wyścigowych, Testarossa nigdy nie odniosła sukcesów podczas wyścigów. Model ten jest jednym z najbardziej spektakularnych modeli w gamie Ferrari, który odniósł niebywały sukces komercyjny, a także umocnił pozycję jako producenta egzotycznych supersamochodów. Po zakończeniu produkcji modelu F40 (o którym też kiedyś postaram się napisać) w 1992 przez 3 lata pełnił funkcję flagowego modelu firmy Ferrari do czasu prezentacji następcy modelu F50 w 1995 roku. Samochód ten stał się punktem odniesienia do oceny innych samochodów sportowych lat 80. i 90.

Silnikiem pod maską, przez cały czas trwania produkcji pozostawało 4.9L V12 z kątem rozwarcia 180°, 48 zaworami (4 na cylinder), DOHC. Jedyną różnicą między modelem z lat 84-91 a tymi 92-96 są wtryski (oba Bosha ale wcześniejszy ma K-Jetronic, późniejsze Motronic) oraz generowaną mocą (84-91: 390KM, 91-94: 428KM, 94-96: 440KM) samochód rozpędzał się do "setki" w okolicach 5s, a maksymalna prędkość w zależności od modelu to 295km/h lub 315km/h w późniejszej serii.

Samochód dosyć tani jak na klasyczne Ferrari, można dorwać za ok. 500tys zł, na Otomoto jest jedna oferta za 680tys. Niesamowite wrażenie robi na żywo, pamiętam jak za dzieciaka najpierw zobaczyłem je w gumie Turbo, a potem na jakiejś wystawie w Niemczech i tak sobie stałem przez półgodziny i marzyłem, żeby sobie takie kiedyś kupić. Tego samego dnia widziałem wiele samochodów różnych marek, ale moje serce zostało przy stajni czerwonych.

Niestety w przeciwieństwie do mojej późniejszej miłości czyli Volvo 242, nasza Testarossa nie nadaje się raczej na daily, średnie zużycie paliwa to jakieś 18l, a przy jeździe po mieście nawet 27l także ekonomiczne to ono nie jest. Ale jak było by mnie stać na samochód to raczej na paliwo też.

W sierpniu 1974 roku firma Volvo zaprezentowała nową generację samochodów — serie 240 i 260.

Te nowe modele stanowiły rozwinięcie serii 140 i były bardzo podobne do swoich poprzedników. Zmiany objęły nowy przód, duże zderzaki i zmodernizowane podwozie z przednim zawieszeniem typu McPherson. Jednocześnie zaczęto stosować nową serię 4-cylindrowych silników z wałkiem rozrządu w głowicy. Przez pewien czas w wersjach podstawowych oferowano jeszcze poprzedni 4-cylindrowy silnik.

Popyt na samochody dwudrzwiowe wciąż był bardzo duży, zwłaszcza na rynku skandynawskim, i dlatego włączenie do gamy produktów wersji 2-drzwiowej wydawało się oczywiste. Jednak ze względu na to, że trend zmierzał ku samochodom 4-drzwiowym, model 242 został wycofany z produkcji o wiele wcześniej niż modele 244 i 245.

W kolejnych latach samochód Volvo 242 był produkowany z wieloma różnymi silnikami i skrzyniami biegów.

Najbardziej spektakularnymi wersjami były wprowadzony pod koniec lat siedemdziesiątych model 242GT i sprzedawana w Ameryce Północnej wersja 240 Turbo z lat osiemdziesiątych. Obydwa modele oferowały doskonałe osiągi i stanowiły pełne potwierdzenie starego porzekadła „wilk w owczej skórze”.

Pomimo pozasportowego wizerunku Volvo 240 odniosło sukcesy w wyścigach samochodów turystycznych w latach 80. W 1983 roku Volvo wyprodukowało 505 sztuk wersji 240 Turbo z większą turbosprężarką i innymi modyfikacjami wydajności.
Wszystkie te samochody były eksportowane do Stanów Zjednoczonych ze specjalnym zestawem wyposażenia w bagażniku każdego samochodu. 270 z nich zostało wyposażonych w Long Beach, a kolejne 240 zostały wyposażone w ten sam zestaw na wschodnim wybrzeżu w zakładzie Volvo Penta w Chesapeake Bay.

Niemniej jednak 240 Turbo okazał się skutecznym konkurentem i w 1984 roku wygrał rundę Zolder w Mistrzostwach Europy Samochodów Turystycznych.

W grupie A ważył 1065 kg , a jego silnik o pojemności 2.1 litra z turbodoładowaniem wytwarzał około 350 KM (261 kW). Chociaż był to duży samochód i brakowało mu zwinności oraz pomimo swojego pudełkowatego, nieaerodynamicznego wyglądu, był szybki w linii prostej (osiągał nawet 260 km/h na szybszych torach, takich jak Monza, Hockenheim i Bathurst) i okazały się niezawodne.

Ponieważ jest tani i wytrzymały, 240 stał się również bardzo powszechny na wśród "rajdowców" ulicznych. W Wielkiej Brytanii 240 jest popularny wśród niedzielnych rajdowców ze względu na swoją wytrzymałość.

W Stanach Zjednoczonych 240 regularnie pojawia się w wyścigach wytrzymałościowych, wzorowanych na LeMons, w których ceniona jest niezawodność, trwałość i łatwość w dostępności części.

Ach kupiłbym sobie takie 242 GLT

- Dzień dobry.
- Co chcesz przez to powiedzieć? Czy życzysz mi dobrego dnia; czy oznajmiasz, że dzień jest dobry, niezależnie od tego, co ja o nim myślę; czy sam się dobrze tego ranka czujesz, czy może uważasz, że dzisiaj należy być dobrym?