#pracbaza #korposwiat #kapitalis #codochuja
Na początku tego roku dynamiczny startup, któremu jako prężny jednoosobowy przedsiębiorca świadczyłem od wielu lat usługi programistyczne, wziął upadł i sobie głupi ryj rozwalił, wobec czego niedługo później zostałem senior szczurem na UłoPie w korporacji z prawdziwego zdarzenia (~1500x [sic] więcej pracowników, biuro w szklanym biurowcu na skraju Mordoru, brak przerw w zaopatrzeniu w kawę i mleko, itd. itp.).
Szok kulturowy był więc kwestią absolutnie oczywistą. Zdążyłem już się oswoić, że nie jest mile widziane spanie w godzinach pracy, że trzeba formalnie usprawiedliwiać nieobecności i należy pamiętać o karcie do drzwi jak się idzie na dwójkę.
Ale wciąż mi konkretnie ryje banię fakt, że zamiast być produktywnym, to spędzam czas głównie albo na ciągłym zawracaniu d⁎⁎y kolegom, żeby załatwili mi jakąś głupotę, albo na czekaniu tygodniami, aż w końcu tę głupotę załatwią, albo na wypełnianiu ankietek, sprawdzających, czy na pewno rozumiem, że nie należy wyzywać współpracowników od debili i kraść karteczek samoprzylepnych. Nie mogę pojąć, jakim cudem ich na to stać xD
Dlaczego to działa?! Dlaczego wysiadywanie dupogodzin przez tysiące ludzi, których zatrudnienie przecież kosztuje krocie, przynosi realne korzyści? Jakim cudem zespół kilkudziesięciu ogarniętych ludzi z dobrym, ciekawym i pożytecznym produktem, rozwijanym za grosze, opychanym na całym świecie, z rządowymi kontraktami i wszelkimi perspektywami na świetlaną przyszłość nagle się potyka o własne nogi i spektakularnie imploduje, a taki biurokratyczny rozpasany walec drogowy, przepalający potężne hajsiwo na udawanie, że jest do czegokolwiek potrzebny, jedzie i jedzie i jedzie i ma się dobrze?
Od kiedy ten cały covid j⁎⁎⁎ął, to każdy rok jest gorszy od poprzedniego.
vid rel
https://www.youtube.com/watch?v=40nB6QuvqpE