Wpis użytkownika WujekAlien w Książki

@Telezajaczek nic nie uznałem, ale widzę, że na tagu robi się drugi wykop, że trzeba bronić swojej oceny bo śmiało się nie podążać za tłumem i widzi się jakąś wartość w książce.

@WujekAlien ja nie próbowałam cię przekonać, żebyś zmienił ocenę, ale musiałam stanąć w obronie osób, które oceniły ją na 1-3/10 gdy dostały inny temat, niż oczekiwały, bo ich oceny są tak samo wartościowe, jak twoja, ale to ty uznałeś, że to twoja ocena jest lepsza moralnie, bo za same smutne historie rzeczywistych ludzi należy się ocena x-wzwyż. Cytując:

Ocenianie jej mocno negatywnie przez clickbait w tytule jest lekko nie na miejscu. Gdybym był jednym z ludzi, którzy opowiedzieli swoją historię autorce, mocno bym się wkurwil na takie oceny i pewnie pomyślał, na co mi to było, skoro moja historia przegrała z clickbaitem

@Telezajaczek powiedziałem, że to książka z historiami realnych ludzi, przez to jest chaotyczna i nieuporządkowana, ale zasługuje na coś więcej niż: clickbajt w tytule - 1/10 i yolo. Tyle, nie chcesz to nie czytaj, ale nie próbuj przekonywać kogoś, kto przeczytał, że jest do dupy z powodu clickbaitu.

Większość książek czytam nie patrząc na opinie, głównie dlatego, że jeszcze ich nie ma (przynajmniej po polsku), ale też dlatego, że mnie one nie interesują. Jeśli Ty sugerujesz się opiniami przed czytaniem, to masz do tego prawo i śmiało olewaj takie lektury.

@WujekAlien no bo wyskoczyłeś z argumentami że trzeba tę książkę ocenić wyżej, bo Grażynce, która podzieliła się historią swojego dzieciństwa, inaczej zrobi się przykro i że wgl temat się zgadza, a ci, co oceniają na 1/10 przesadzają. No to ludzie oceniają wg własnej skali, jak kogoś wkurzyło, że książka rozmija się z tematem, który ma poruszać, to tak samo jak ty dałeś 6/10, oni mają prawo wystawić 1/10 i mieć wyjebane, że może komuś się zrobi przykro.

@Telezajaczek właśnie dlatego nie bardzo kumam czemu próbujesz mi wytłumaczyć czemu fail z podtytułem ma przesądzić mi ocenę książki. Przeczytaj i oceń treść, albo nie czytaj wcale, masz do tego prawo i tyle. Ja przeczytałem i uważam, że 6/10 jest zasłużone w mojej skali ocen - tyle :)

@WujekAlien to nie jest ocenianie książki po okładce - to jest właśnie ocena pod względem zawartości i wartości merytorycznej. Jeśli masz tytuł i blurby sugerujące, że będzie to historia X, a w finale otrzymujesz coś zupełnie innego, to stwierdzenie "ta książka jest nie na temat" nie jest ocenianiem po okładce. W tym przypadku - skoro książka jest o patologicznym wychowaniu, dlaczego nie dano tytułu w stylu "Dobrze wychowani. Historie patologicznego dzieciństwa", tak ciężko byłoby wymyśleć inny tytuł?

Że ciebie poruszyły te historie i dałeś 6/10, no to masz do tego prawo, ale argumenty, że trzeba bronić niezrozumiałej decyzji autorki i/lub wydawnictwa, bo w sumie książka i tak jest o przemocy domowej, a Grażynce, która opowiedziała, jak ojciec ją bił kablem, zrobi się przykro, bo książka ma 5/10 na LC, są równie trafne, jak tytuł tej książki.

@Telezajaczek nie zmniejsza, natomiast to jest jak z ocenianiem książki po okładce, albo po tym jaki blurb się na niej znalazł. Olewamy treść, bo ktoś dopisał podtytuł: jak wytresowano milenialsow, a w książce w treści nic o tym nie ma. Tu nikt nie mówi o milenialsach, tylko o patologicznym wychowaniu, które nie ma jasnej granicy między jednym pokoleniem a drugim. I to z tej perspektywy oceniam książkę, a nie czy jest o milenialsach, jak ktoś dopisał na okładce ;)

@WujekAlien no ale czy to zmniejsza jakkolwiek winę autorki i wydawnictwa? Bo tutaj jest tak, że 1. Albo nikt z nich nie sprawdził, w jakich latach rodzili się millenialsi, a to dosłownie 10 sekund szukania w Google; 2. Albo wiedzieli, że w sumie to wywiady nie były przeprowadzane z millenialsami, ale stwierdzili "chuj, zostaw tak". Nikt się nie czepia że Grażyna Nowak opowiedziała, jak ojciec bił ją kablem od prodiża.

Poza tym, to, że ktoś podzieli się swoją bolesną historią, nie powinno być jedynym elementem stanowiącym wartość dzieła - historie rozmówców to jedno, ale ostatecznie to autor/ka reportażu ma nadać wywiadom spójną strukturę i pisać reportaż według wybranej myśli przewodniej.

@Telezajaczek jestem mega ciekaw ile osób realnie ją przeczytało, bo to książka, w której ludzie dzielą się swoją traumą i rozgrzebują rany, które pewnie choć trochę się już zabliźniły. To nie jest fikcja literacka. Ocenianie jej mocno negatywnie przez clickbait w tytule jest lekko nie na miejscu. Gdybym był jednym z ludzi, którzy opowiedzieli swoją historię autorce, mocno bym się wkurwil na takie oceny i pewnie pomyślał, na co mi to było, skoro moja historia przegrała z clickbaitem.

@WujekAlien z ciekawości poczytałam inne opinie na LC i sporo osób wytknęło clickbait w tytule. Generalnie wtopa i autorki, i wydawnictwa.

@Telezajaczek cos może w tym być, na Goodreads 3.12 w 5. Stopniowej skali, więc 6/10

@WujekAlien widocznie jej się ten wiek bardziej rzucił w oczy, no generalnie ma rację z tym, że pisanie książki o millenialsach, gdy świadectw millenialsów w niej tyle, co kot napłakał, to ordynarny clickbait. 70s kids miały zupełnie inne życie od millenialsów. Na LC ta książka ma ocenę 5.9 na 154 ocen, więc raczej ogólnie jest kiepska.

@Telezajaczek chciałbym aż tak analizować tekst xD
Sprawdziłem na szybko rozdziały, może raz na przestrzeni kilkunastu stron pojawia się info o wieku rozmówcy. Nie jest to mocno zaznaczone na starcie wywiadu, ale tak pojawia się gdzieś 43, gdzieś indziej 50. Co wskazuje, że faktycznie książka nie traktuje tylko i wyłącznie o milenialsach :)

@WujekAlien wrzucam copy paste posta, ocena to 1/10

"Jak wytresowano milenialsów" - milenialsa (czyli osobę urodzoną między rokiem 1980 a 1997, czyli w takich najpopularniejszych granicach rocznikowych wskazywanych dla pokolenia Y) mamy jednego. Reszta to historię co najmniej pięćdziesięciolatków. Tak więc zaczynamy od "klikbajtu" już na okładce.
A co mamy dalej... 8 krótkich wywiadów z "milenialsami". Są to skrótowe rozmowy o ich dzieciństwie, dorosłości, podejściu do rodziców, rodzeństwa, relacji (w tym partnerskich) itd., dotykające ich traum i stopnia przepracowania tychże. Na wejście dostajemy w twarz mocnymi tematami - z gwałtami i molestowaniem włącznie, więc te "lżejsze" przypadku bliżej końca książki nie robią już takiego wrażenia na czytelniku. W każdym wywiadzie przewija się również pytanie o definicję szacunku, w wykonaniu bohaterów wywiadów, ale w dzieciństwie - odpowiedzi raczej takie, jakich udzieliłaby większość z nas ma etapie podstawówki. Całość kończy rozmowa z Mają Pisarek (psycholożką), która podsumowuje temat przemocy, jest tam trochę o rodzicielstwie i to akurat było najfajniejsze i najbardziej sensowne z całej pozycji.
Książka czyta się szybko i dobrze. To jej jedyna zaleta. Poza tym strata pieniędzy i czasu.

@Telezajaczek mówi o pokoleniu X wychowującym milenialsow ;) nie sprawdzę linka z wykopu bo nie mam tam konta, a bez niego nie da się podejrzeć treści 18+