hejtoczyta

Kategoria: Literatura

Społeczność osób lubiących czytać książki.

211 członków
571 wpisów

bojowonastawionaowcaMistrz

w hejtoczyta 3 lata temu

408 + 1 = 409

Prywatny licznik: 22+1=23

Tytuł: Minuty. Reportaże o starości

Autor: Iza Klementowska

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Marginesy

ISBN: 9788367262873

Liczba stron: 340

Ocena: 8/10

Kontynuacja zaległości recenzenckich, to już maj. Zbiór kilkunastu niezbyt długich reportaży o starości — o tym, jak żyją, jak sobie radzą z przemijaniem, z odchodzącymi bliskimi, z rosnącym brakiem samodzielności, ale też z rozpoczynaniem zupełnie nowego życia w ośrodkach dla osób starszych czy nowych miłościach.

Miałem kilka momentów, kiedy byłem podirytowany doborem treści (no bo jaki jest sens porównywać życie przeciętnego emeryta w Polsce do pary w wieku emeryckim z Wielkiej Brytanii, która na starość przenosi się do ciepłej Hiszpanii? Nie lubię takich tendencyjnych przypadków), ale na szczęście w zdecydowanej większości był to bardzo dobry, pouczający i, pomimo jednak smutnego tematu, naprawdę ciepły zbiór reportaży. Dobrze, że (pomijając takie przypadki jak wcześniejszy nawias) były pokazane różne sposoby radzenia sobie ze starością w Polsce, dające materiał do przemyśleń co i jak można robić lepiej i z większym wyczuciem dla osób starszych.

Bo, pomimo kolejnych trzynastek i czternastek, to wciąż jest grupa zapomniana i zaniedbana, o których losy systemowo się nie dba. I kolejne przepływy pieniędzy tego w żaden sposób nie są w stanie zmienić. Ile można co kilka dni czekać w kolejkach do lekarza, żeby tam wejść na 5 minut i "mieć" w końcu kogoś, kto wysłucha? A potem zdziwienie, że takie osoby się radykalizują (tak, bo to nie dotyczy wyłącznie osób, nazwijmy to, "migranckich (w którymkolwiek pokoleniu)") w poglądach...

#bookmeter #czytajzhejto #ksiazki #polska

mollLider3 lata temu3

@bojowonastawionaowca

"Ile można co kilka dni czekać w kolejkach do lekarza, żeby tam wejść na 5 minut i "mieć" w końcu kogoś, kto wysłucha?"

Z drugiej strony... Do klubu seniora nie pójdą albo do świetlicy, bo oni nie są starzy...

bojowonastawionaowcaMistrz3 lata temu2

@moll Niestety, ale mam wrażenie, że to z powodu tego, że po prostu potrzeba czasu i dosłownie wyciągania ręki do takich ludzi, żeby się przekonywali do takich instytucji. Jak miałem przyjemność poznać kilka naprawdę fajnych i życiowych seniorek, no to zdecydowanie największą rolę w ich "trzymaniu się" miały różnego rodzaju kluby czy organizacje zrzeszające takie osoby. W innym wypadku będą skazane na szarlatanów wyciągających od nich kasę. A patrząc na sytuację demograficzną, to takich osób z każdym rokiem po prostu przybywa...

mollLider3 lata temu2

@bojowonastawionaowca albo ich wymarcia, no mentalności nie zmienisz. W kolejkach do rodzinnego pierdzą w ławeczkę geriatrycznym stadem, że jak ktoś naprawdę potrzebuje dostać się do lekarza pierwszego kontaktu to nie ma takiej opcji, ale robienie tego samego w przyjemniejszych warunkach jest poniżej ich godności. Lepiej u lekarza albo zamknać się w domu na cztery spusty samemu, bo rodzina z nimi nie wytrzymuje, więc siedzą przed TV.

bojowonastawionaowcaMistrz3 lata temu2

@moll Mam wrażenie, że to kolejna rzecz w Polsce, gdzie można się łudzić, że "jak wymrą, to się poprawi" - ale wydaje mi się, że to właśnie jest ułuda. Bo jak wymrą ci, którzy siedzą przez TV, to będą już ci, którzy będą siedzieć przed komputerem albo telefonem, czy co tam się w przyszłości pojawi i przez to, że będzie ich odsetkowo coraz więcej w populacji, tak będą mieli coraz większy wpływ na funkcjonowanie państwa. Jeśli się ich nie zagospodaruje, to będą tylko bardziej skłonni na manipulacje, jak do tej pory. Więc IMO prędzej czy później problemem osób starszych trzeba się będzie zająć, bo, niespodzianka, same pieniądze niczego nie rozwiązują (a to ulubiona metoda łaskawie nam rządzących).

A problem przesiadywania u lekarzy pierwszego kontaktu już dawno powinno się rozwiązać przez każdorazową konieczność płacenia paru złotych przy wejściu, tak jak to ma miejsce w wielu innych państwach.

mollLider3 lata temu2

@bojowonastawionaowca może tych przed komputerem będzie łatwiej zagospodarować, bo internet daje większe pole do interakcji.

To byłoby dobre, bo symboliczną opłata nie zaboli jak faktycznie potrzebujesz, za to przy zbyt częstych wizytach zniechęci

Pokaż więcej komentarzy (5)

bojowonastawionaowcaMistrz

w hejtoczyta 3 lata temu

406 + 1 = 407

Prywatny licznik: 21+1=22

Tytuł: Żywe morze snów na jawie

Autor: Richard Flanagan

Kategoria: powieść

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

ISBN: 9788308075081

Liczba stron: 272

Ocena: 7/10

Kolej na zaległości z maja, czyli najnowszą książkę autora, którego zdecydowanie polubiłem po "Ścieżkach północy", zaś kolejne publikowane w Polsce (a pisane chronologicznie jako pierwsze) dzieła były dla mnie nieco rozczarowaniem. Autor to Richard Flanagan, więc wiadomo, że przenosimy się do Australii. Kluczem w powieści jest przenikanie i zanikanie — tak widzimy te procesy występujące w zasadzie na każdym poziomie życia: zarówno na poziomie osobistym, międzyludzkim, jak i globalnym.

Pomijając bardzo ważny etyczny i filozoficzny temat tego, czy i kiedy człowiek może zdecydować o własnej śmierci, bardzo fajnym zabiegiem było postępujące zanikanie kolejnych części ciała, które, przynajmniej jak ja to rozumiem, miało pokazywać zanikające relacje społeczne i przenoszenie swojego życia w świat wirtualny (nieustanne siedzenie przed monitorem mimo braku oczu? Bardzo fajny koncept). Generalnie autor nie jest, delikatnie mówiąc, wielkim miłośnikiem cyfryzacji naszego życia i często daje temu wyraz. Na to wszystko nakłada się problem katastrof naturalnych wywoływanych postępującymi zmianami klimatycznymi, które Australię w ostatnich latach dosyć dotkliwie dotykały za sprawą pożarów.

Innych, ważnych tematów, nawet jeśli odrobinę wyświechtanych (np. kontrast między korpoosobą, poświęcającą wszystko dla pracy i kariery, a później próbującą to ratować pieniędzmi vs osobą może mniej sprytną i inteligentną, ale która jest emocjonalnie zaangażowana w relacje z najbliższymi osobami), jest całkiem sporo. Flanagan całkiem dobrze to wszystko połączył i mimo paru miejsc, w których miałem takie "o co tu chodzi?", to czytało się tę książkę bardzo dobrze. Poziomu "Ścieżek północy" to nie przebiło, niemniej poczucie dobrej lektury i wywołanie paru egzystencjalnych pytań oceniam pozytywnie :smiley: Mam nadzieję, że kolejne jego książki będą co najmniej na tym poziomie 😉

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.vercel.app/

#bookmeter #czytajzhejto #ksiazki #australia

bojowonastawionaowcaMistrz

w hejtoczyta 3 lata temu

405 + 1 = 406

Prywatny licznik: 20+1=21

Tytuł: Szklany klosz

Autor: Sylvia Plath

Kategoria: powieść

Wydawnictwo: Marginesy

ISBN: 9788366140035

Liczba stron: 344

Ocena: 7/10

Ciąg dalszy zaległości, jeszcze kwietniowe. Przenosiny w zupełnie inną przestrzeń, może czas podobny, ale warunki życiowe zgoła inne: druga połówka XX wieku i przeżywające bardzo gwałtowny rozwój Stany Zjednoczone. W tłoki tego pędu zostaje wrzucona Esther, która przyjeżdża z prowincji do wielkiego Nowego Jorku na staż dziennikarski. Niby tworzy to dla niej wyjątkową szansę na skosztowanie wielkiego mitu amerykańskiego snu, natomiast nie jest w stanie jej wykorzystać ze względu na wpadanie w odmęty choroby psychicznej, z którą przez całą drugą połowę książki się zmaga, przeżywając (czasem nawet niekoniecznie sama) wzloty i upadki.

Moim zdaniem bardzo dobrze przedstawiony obraz załamania nerwowego i tego, jak w ówczesnych latach sobie z nim radzono (spoiler: niezbyt przyjemnie). Przyznam, nie wszystko było dla mnie w pełni zrozumiałe, ale dało materiał do przemyśleń. "W bonusie" dochodzi fakt, że autorka miesiąc później popełniła samobójstwo, co daje sporo pola do interpretacji. Sama książka nie była jakoś zachwycająca dla mnie, dlatego uczciwa siódemka.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.vercel.app/

#bookmeter #czytajzhejto #ksiazki #psychologia

bojowonastawionaowcaMistrz

w hejtoczyta 3 lata temu

404 + 1 = 405

Prywatny licznik: 19+1=20

Tytuł: Ostatni świadkowie. Utwory solowe na głos dziecięcy

Autor: Swietłana Aleksijewicz

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

ISBN: 9788375365146

Liczba stron: 232

Ocena: 8/10

Dawno się na tagu nie udzielałem, pora wrócić po wojażach, odpoczynkach i sesjach 😛 Ale muszę też niestety przyznać, że II kwartał tego roku był duuużo słabszy czytelniczo niż pierwsze 3 miesiące tego roku, pora się wziąć za czytanie :smiley: Najpierw jednak zaległości recenzenckie:

Pierwsza zaległość, jeszcze z kwietnia, to kolejna pozycja Swietłany Aleksijewicz, noblistki z Białorusi, którą absolutnie ubóstwiam za zdolności udzielania głosu zupełnie zwyczajnym osobom. Kilka poprzednich pozycji (Cynkowi chłopcy, Wojna nie ma w sobie nic z kobiety czy Czasy secondhand) jest u mnie od wielu lat w osobistym topie książkowym, natomiast Ostatni świadkowie, o ile dalej są bardzo dobrą pozycją, tak IMO nie dorównuje poprzednio przeze mnie wymienionym.

Jasne, każda historia jest poruszająca i nie można obok nich przejść obojętnie — tego, co się działo z bliskimi czy domem ocalałego dziecka, tak te historie często były na tyle krótkie i podobne do siebie, że po prostu zaczęły się ze sobą scalać i wydaje mi się, że po tych paru miesiącach nie pozostała mi ani jedna "wyróżniająca się" (ja wiem, złe słowo) historia. Ot, po prostu okrucieństwo wojny na masową skalę.

Z całego czytania najbardziej mnie wstrząsnęła chyba jedna kwestia, o której dopiero teraz się dowiedziałem, mimo mojego wcześniejszego zainteresowania II WŚ — otóż Niemcy na masową skalę pobierali krew dzieci dla swoich żołnierzy, ponieważ wierzyli w uzdrawiającą moc takiej krwi. Nie muszę chyba mówić, że takie pobieranie krwi było, hm, dosyć jednorazowe, a losami dzieci po pobraniu za bardzo się nie przejmowano... Małe dzieci zaskakująco dużo pamiętają z tamtego okresu i warto było przeczytać ich wspomnienia.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.vercel.app/

#bookmeter #ksiazki #bialorus #niemcy #iiwojnaswiatowa

mrocznykalafiorOsobistość3 lata temu1

Czytałem sporo książek o 2WŚ ale ta była wyjątkowa

konik_polanowyFenomen

w hejtoczyta 3 lata temu

401 + 1 = 402

Tytuł: O umysłowym i moralnym niedorozwoju kobiety

Autor: paul Julius Möbius, Katinka von Rosen

Kategoria: socjologia, psychologia

Ocena: 7/10

Zanim sięgnie się po tą książkę to trzeba uzmysłowić sobie kto i w jakich okolicznościach ją pisał. Paul Julius Möbius - niemeicki lekarz neurolog w 1900 roku. Jeśli ktoś nie wie, co się działo wcześniej i nie zna nazwisk z dziedziny psychologii to potraktuje tę książkę emocjonalnie, jako mizgonie i najlepiej, żeby jej nie było z racji niepoprawności politycznej. Dana persona traci możliwość zapoznania się z obiekcjami, które są rozwiewane przy wydawaniu kolejnych wydań i drugą częścią, pisaną przez kobietę-Katinka von Rosen, która pisała głównie o moralności. Tych, co chcą zapoznać się, jako firmware zachowań mają kobiety to zapraszam do lektury.

Prywatny licznik: 84/200