Nie miałem w planach pisać już niczego więcej, miałem w planach położyć się spać, ale gra słów satyr-satyra, która podstępnie pojawiła się w poprzednim wpisie nie chciała dać mi spokoju, więc proszę bardzo:
Nie tylko staram się, po stoicku, nie przejmować tym, co do mnie dociera, ale staram się też, żeby to w ogóle do mnie nie docierało, bo po co mam się denerwować czymś, na co i tak nie mam żadnego wpływu? Tyle tylko, że tak się nie da. Nie da się tak całkowicie odciąć od świata, tak jak i nie da się też całkowicie zignorować tego, co wbrew mojej woli i tak do mnie dociera. Poziom chamstwa, głupoty, absurdu i megalomanii jest tak olbrzymi, że trudno od tego nie zwariować, a żeby nie zwariować, to znam tylko dwa rozwiązania – alkohol i satyra. Za alkoholem nie przepadam, satyrę natomiast lubię. Tak samo jak i lubię satyrów, tych bożków lubieżników, choć to akurat temat na zupełnie inny wytwór:
w związku z tym, że dopiero zauważyłam, że to ja powinnam wybrać dzisiejsze rymy, wziełam pierwszą lepszą książkę, która stała na półce i otworzyłam ją na pierwszej lepszej stronie - dziś rymujemy do piosenki Wrócimy Wiktora Budzyńskiego:
Dziś małżonek dostał zakupową misję, Pojechał zbiorkomem, a ja z niego kisnę. Z wszystkim obeznany i jak papież święty - Zapomniał biletu i został ujęty.
Kiedy byłem małym chłopcem, fascynowała mnie – jak pewnie większość małych chłopców, przynajmniej w tamtym okresie – wojna. Namiętnie oglądałem Czterech pancernych i psa i wojna wydawała mi się wspaniałą przygodą. Od dawna jednak myślę, że tego typu romantyzowanie wojny nie powinno mieć miejsca, a i uważam, że pozbawienie pierwszej strofy wykorzystanego w czołówce tego serialu tekstu pani Osieckiej, mocno wypacza jego wymowę. To ja dzisiaj tak w kontrze do tej najbardziej chyba znanej, dwustrofowej wersji tego utworu:
No przecież takiej okazji nie można było zmarnować!
Wytwór poniższy opiera swoją konstrukcję na dwóch wypróbowanych toposach literackich – po pierwsze mówi o przyłapaniu kogoś in flagranti, no a po drugie mówi o tym, że zawsze, cokolwiek by się nie działo, winnym jest mężczyzna:
Witam w najnowszej odsłonie bitwy #nasonety ! Na wstępie chciałem się pochwalić nagrodą od @dradrian_zwierachs , czyli wspaniałym wykonaniem muzyczno-wokalnym mojego ostatniego punkowego sonetu "Bunt" <— zapraszam do odsłuchania, bo naprawdę warto!
*
Jeśli zaś chodzi o obecną edycję, to będziemy w niej rymować do fragmentu wiersza Leopolda Staffa pod tytułem:
*
Deszcz jesienny
Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich miodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...
To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
*
Chciałbym abyśmy w tejże edycji pozostali przy tematyce deszczu, dlatego warunkiem do jej zakończenia będzie napisanie wierszy w tematach:
* Deszcz jesienny
* Deszcz wiosenny
* Deszcz letni
* Deszcz zimowy
* Deszcz meteorytów
* Dowolnego rodzaju innego deszczu (łez, żab?)
Dopiero po napisaniu tych 6 wierszy obecna edycja zostanie zamknięta. Powodzenia i dobrej zabawy!
Kurde, włączyłem sobie to nagranie na odpowiednio kiepskich głośnikach, tak jak należy słuchać punk-rocka i muszę przyznać, że klasa, panie @dradrian_zwierachs!
Dziwne dziś córce zadano pytanie, o profil jej wymażonego męża. Ugryzła temat dość nietypowo bo rzekła, że chciałaby Übermenscha... Potem dodała jeszcze od siebie coś po czym przeszły mnie zimne ciarki, Albowiem złych kandydatów będzie tłukła patelnią, a ciała wrzucała wprost do śmieciarki.
Tak było, nie zmyślam. Jak zaczęła wymieniać cechy to jakbym zaratustrę słuchał, a pod koniec powiedziała "męża", lecz przy jej seplenieniu było "mensza"... tego über to już sam dodałem bo ona jeszcze Nietzschego nie czytała w oryginale i pojęcia nie słyszała. Ale opis się zgadzał.
A druga część to w zasadzie dość wierny cytat.
Jak tylko nauczy się czytać i pisać to zgłaszam ją na tutejszego moderatora ds. Przegrywów. Ona ma już ostateczne rozwiązanie ich kwestii.