Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

Książki

Kategoria: Literatura

  • 825 członków
  • 9408 wpisów

Mistrz

w Książki

1piorunów

1427 + 1 = 1428

Prywatny licznik: 38+1=39

Tytuł: Dzika rzecz. Polska muzyka i transformacja 1989-1993

Autor: Rafał Księżyk

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

Format: książka papierowa

ISBN: 9788381910767

Liczba stron: 408

Ocena: 7/10

Mam wrażenie, że niewiele mamy książek całościowo opisujących polską scenę muzyczną (pomijam biografie artystów czy zespołów). Jednym z nielicznych wyjątków jest autor, który w swojej książce postanowił opisać bardzo dynamicznie rozwijającą się scenę undergroundową polskiej muzyki tuż po transformacji systemowej. Muzyka typu techno, rave czy postpunk nie jest do końca tym, co szczególnie budzi moją uwagę i większość zespołów czy artystów była mi nieznana (ale dla chcących wtajemniczenia, autor na końcu zamieścił spis muzyki towarzyszącej książce), niemniej absolutnie nie byłem zawiedziony tą książką z jednego powodu.

Otóż moim zdaniem to nie muzyka jest główną bohaterką książki, a ludzie czasu transformacji, których kreatywność w życiu swoją pasją została bardzo gwałtownie uwolniona. I tak towarzyszymy opowieści autora o kartonowym murze rozbijanym na koncercie w Berlinie, pierwszych próbach szukania szczęścia na emigracji, rozwijających się "wytwórniach" muzycznych, festiwalowych zwycięstwach i porażkach, pojawiających się w losowych miejscach klubach muzycznych (pozdrawiam łódzkie podziemne bunkry xD), i tak dalej, i tak dalej, aż do przebicia się do mainstreamu radia i telewizji (na pewno ktoś kojarzy chociażby Lalamido).

Cezurą kończącą ten szalony okres w polskiej muzyce jest zdaniem autora rok 1994, kiedy to w przestrzeni pojawiają się nowe gwiazdy (głównie wokalistki), rynek fonograficzny zaczyna się konsolidować i stabilizować, wchodzi w życie ustawa o prawie autorskim, czy w końcu wejście na szerszy świat disco polo.

Mogę tylko powtórzyć - nawet nie będąc miłośnikiem muzyki towarzyszącej książki, bawiłem się naprawdę znakomicie. Liczba anegdotek jest przepotężna, polska muzyka zasługuje na takie uogólnione upamiętnienie dla młodszego pokolenia, do którego się zaliczam, jako że urodziłem się tuż po opisanym okresie. Świetna książka, szkoda, że nie ma takich więcej (tak, na Falę. Rok 1984 i polski postpunk się czaję 😉 )

Mistrz

w Książki

5piorunów

1426 + 1 = 1427

Prywatny licznik: 37+1=38

Tytuł: Moja Jugosławia

Autor: Goran Vojnović

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Wydawnictwo Akademickie SEDNO

Format: książka papierowa

ISBN: 9788379630820

Liczba stron: 244

Ocena: 6/10

Książek o bałkańskim burdelu nigdy za wiele. Burdel na poziomie państwowym jest naprawdę dobrze pokazany również na poziomie społecznym za pomocą tej książki. Brak zaufania do siebie wzajemnie wylewa się tu z każdej strony (doceniam zaznajamianie czytelnika z poszczególnymi obraźliwymi określeniami każdej nacji). I w tym wszystkim syn Słowenki oraz Serba (który z kolei miał matkę z Węgier), wychowany na wybrzeżu Chorwacji, po kilkunastu latach przypadkiem dowiaduje się, że jego uśmiercony ojciec wcale nie jest nieżywy, a jest serbskim zbrodniarzem wojennym oskarżonym o masakrę ludności cywilnej ukrywającym się przed sprawiedliwością.

No więc co, bohater udaje się tropem swojego ojca (i przy okazji własnej przeszłości), a jego jedynymi śladami są własne wspomnienia z dzieciństwa. Podróżujemy z bohaterem przez najważniejsze państwa tworzące niegdyś Jugosławię, poznając przy okazji blaski (mniej) i cienie (zdecydowanie więcej) życia na Bałkanach. Jakby mało było burdelu, bohater pokazuje również burdel panujący w jego życiu, z którym zdecydowanie sobie nie radzi i liczy, że odnalezienie ojca w czymś mu pomoże (spoiler alert: ).

No i byłoby fajnie, gdyby nie to, że postacie są strasznie płaskie, z czym się zgadzam z kolegą @George_Stark. Halo, przecież to Bałkany, pełne niesamowicie charakterystycznych postaci. A tymczasem nie spodziewam się, żebym jutro po przebudzeniu zauważył zapisanego w mojej pamięci chociaż jednego z bohaterów. Nie mam pojęcia z czego to wynika, ale to dla mnie duży zawód jeśli chodzi o książkę i dla którego nie czułem pragnienia przeczytania jeszcze jednej strony, jeszcze jednego rozdziału... Obiecywałem sobie więcej po książce nagrodzonej Angelusem. Szkoda.

Mistrz

w Książki

25piorunów

1425 + 1 = 1426

Tytuł: Mesjasz Diuny

Autor: Frank Herbert

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Rebis

Format: książka papierowa

ISBN: 9788381884532

Liczba stron: 288

Ocena: 9/10

Po wydarzeniach znanych z kart "Diuny" upłynęło kilkanaście lat. Paul Atryda zasiada na imperialnym tronie w swojej stolicy na planecie Arrakis, a jego fremeńskie legiony zdobyły i spustoszyły dziesiątki planet pod jego sztandarami. Jednakże zwycięstwo jest częściowe, gdyż jego wciąż istniejący przeciwnicy - Bene Gesserit, Gildia Kosmiczna oraz Bene Tleilax - zawiązują nowy spisek, mający na celu jego zniszczenie. Dzięki swoim profetycznym zdolnościom jest tego brutalnie świadomy, rozpaczliwie próbując znaleźć ścieżkę wśród nieskończonych możliwości przyszłości, która pozwoli ocalić jego i jego ukochaną Chani.

Książka długo leżała na półce, gdyż miałem irracjonalny opór przed sięgnięciem po nią. Impulsem do jej otwarcia była nieuchronnie zbliżająca się premiera trzeciej części Diuny w kinach. I bardzo tego żałuję, gdyż powieść wręcz mnie oczarowała. Świetnie się ją czytało, a fabuła w mojej opinii była ciekawsza niż Diuny, ale to także zasługa tego, że pierwszą część czytałem dopiero po obejrzeniu pierwszego filmu. Bardzo wartka akcja szybko mnie tak wciągnęła, że pół książki pochłonąłem w niedzielę.

Dodatkowo punkt w mojej ocenie za samo wydanie powieści - klimatyczna okładka i ilustracje plus klimatyczne dodatki wewnątrz potęgują przyjemność obcowania z książką.

Licznik : 16/12

Autorytet1piorunów

@bori Kurde a ja od wielu osób słyszałem żeby nie ruszać nic więcej oprócz pierwszej części bo są słabe i odklejone. A kusi mnie, nie powiem xD

Mistrz1piorunów

@hellgihad Jeśli akceptujesz uniwersum Diuny i oprócz czystego sci-fi także jego potężny aspekt religijno-mistyczno-parapsychiczny, to druga część w mojej ocenie jest tak samo "odklejona" jak pierwsza. Po prostu udana kontynuacja.

Pokaż więcej komentarzy (4)

Lider

w Książki

15piorunów

1422 + 1 = 1423

Tytuł: Chain Reaction

Autor: Lee Child, Andrew Child

Seria: Jack Reacher - Tom31

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Transworld

Format: ebook

Liczba stron: 384

Ocena: 7/10

31 tom serii z Jackiem Reacherem, najnowszy (wyszedł w październiku) i pierwszy, który przeczytałem po angielsku. Polska data premiery nie została jeszcze zapowiedziana, podobnie jak premiera 32 tomu, choć jest duża szansa, że seria będzie kontynuowana. Dlatego zostają mi już tylko opowiadania :white_frowning_face:

„Chain Reaction” to kolejny przykład tego, co nazywam bezpiecznym Reacherem - bez wodotrysków, wielkich eksperymentów, i zmian, które mogłyby nie spodobać się wieloletnim fanom serii.

Jest to tom z gatunku:

Akcja w teraźniejszości z ludźmi z jednostki 110 + głównie przemyty, gruba kasa, polityczno-korupcyjne wałki.

Tu osobą z jednostki 110 jest generał Susan Turner, która przejęła dowodzenie nad jednostką po Jacku, a w tym momencie jednostka liczy już kilkaset osób (z Reacherowych 10). Wpadają na siebie “przypadkiem”, gdy Reacher idzie odebrać nową kartę kredytową, a zamiast niej czeka wojskowy, który ma go doprowadzić na spotkanie z Susan.

Susan Turner, poznaliśmy już we wcześniejszych przygodach (po raz pierwszy w tomie 14 - “61 godzin” i po raz drugi, w tomie 18 - “Nigdy nie wracaj”, który został zekranizowany). Tu widzimy ją po raz 3. Kobieta dowodzi obecnie nową jednostką wojskową zajmującą się między innymi kontrwywiadem i zorganizowaną przestępczością, zbudowaną na podwalinach 110. Jeden z jej agentów (John Bisley) zostaje zamordowany podczas tajnej misji w Kolorado. Oficjalnie wszystko wygląda na zwykły napad rabunkowy, ale Turner podejrzewa, że śmierć nie była przypadkowa. Podobnie sądzi żona denata, prowadząca śledztwo na własną rękę. O miejscu misji agenta wiedziała tylko garstka osób, więc nie wykluczone, że ktoś z najbliższych ludzi Turner jest kretem.

Generał potrzebuje człowieka spoza układu, któremu może zaufać, czy jest ktoś lepszy niż Reacher?

Śledztwo prowadzi, Reachera i Turner, do Summertown w Kolorado, miejscowości, która właściwie nie istnieje. Mamy tam jedną restaurację, jeden motel, kilku mieszkańców, a do tego pięć ogromnych centrów danych i farmy fotowoltaiczne, które je zasilają. Po co ktoś miałby inwestować gigantyczne pieniądze w tak odizolowanym miejscu, pośrodku niczego? I dlaczego miałby zabić kogoś, kto się przy tym kręci? Bisley przed śmiercią badał działalność tych centrów danych.

Jak wspomniałem - to jest bardzo bezpieczny tom. Zbudowany z puzzli z wcześniejszych tomów, po za 4 torbami pełnymi broni, z którymi Reacher rusza na misję. Cała reszta to klisze, całkiem zgrabnie zebrane w jedną całość, całkiem poczytne i wciągające, ale wciąż klisze. Z drugiej strony, nie oczekuję, że po 31 tomach ta seria jeszcze mnie czymś zaskoczy i dla mnie jest dalej czytelniczą strefą komfortu, do której uciekam, gdy nie mam nic innego do czytania, albo mam zastój czytelniczy.

Myślę o zebraniu podsumowania tej serii. Dajcie znać, czy jesteście zainteresowani i chcielibyście je przeczytać 😉

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Pokaż więcej komentarzy (4)

Osobistość

w Książki

20piorunów

1421 + 1 = 1422

Tytuł: Żywiołaki

Autor: Michael McDowell

Kategoria: horror

Wydawnictwo: Vesper

Format: książka papierowa

ISBN: 9788377313886

Liczba stron: 332

Ocena: 7/10

Trochę nie wiem, co myśleć o tej książce: z jednej strony mamy wyrazisty klimat amerykańskiego południa lat 60. oraz 2 specyficzne, spowinowacone rodziny; z drugiej objawiającą się dosyć późno, ale już dosadniej, tajemnicę, której całokształtu nie ogarniał chyba nawet sam autor.

Ale od początku. Wspomniane rodziny to Savage'owie: Marian - zmarła przed chwilą matrona, od której pogrzebu i odprawionego w jego trakcie niepokojącego rytuału zawiązuje się akcja; Mary - zakonnica, córka Marian i Dauphin - trzeci najbogatszy mieszkaniec Mobile, syn Marian; oraz McCray'owie: Lawton - potentat nawozowy ubiegający się o miejsce w Kongresie; Duża Barbara - alkoholiczka (upraszczam, to nie jest zła kobieta); Luker - fotograf i hulaka, syn ww. dwójki; India - córka tegoż, wychowywana przezeń nader swobodnie i Leigh - najbardziej bezbarwna z pierwszoplanowych postaci, równiez córka ww. dwójki. Rodziny zostały spowinowacone przez związek dwójki wymienionej jako ostatnie w każdej rodzinie. Jak to się mawia po angielsku "last but not least" - Odessa, od dekad służąca Savage'ów, bardzo ważna postać w tej historii.

Tak jak wspomniałem: ma miejsce pogrzeb, niecodzienne wydarzenie w jego trakcie zasiewa ziarno wątpliwości w umysłach niewtajemniczonych, nareszcie wszyscy decydują się wyjechać na jakiś czas do Beldame w celu łatwiejszego przetrawienia odejścia matrony, oraz by po prostu odciąć się od świata. Stoją tam trzy rezydencje w starym stylu: po jednej w pieczy każdej z rodzin, natomiast ta ostatnia skrywa niepokojące tajemnice.

Ale to dopiero preludium do koszmaru, bo - w zależności od tego, jakie kryteria przyjąć - dziać zaczyna się dopiero mniej więcej w połowie albo nawet gdzieś w 2/3 książki, a wszystko wcześniej opiera się w głównej mierze na opisywaniu relacji albo aktywności postaci, przy czym skrawki popychające wątek nadnaturalny pojawiają się raz na jakiś czas z tej czy tamtej strony.

No właśnie, relacje. Jak na książkę niezbyt grubą, operującą na jednocyfrowej liczbie postaci, autor umieścił tutaj sporo wyraźnych związków czy relacji: toksyczne małżeństwo Barbary z Lawtonem, w ostatnim czasie podporządkowane utrzymywaniu dobrego politycznego wizerunku; równie toksyczna relacja Barbary z butelką, która została potraktowana jak najbardziej poważnie w tej historii, a nie jako element humorystyczny; niefortunne dzieciństwa Dauphina w cieniu Marian, która w innych okolicznościach nie zapisałaby mu w testamencie złamanego centa; czysto biznesowo-wizerunkowe porozumienia Lawtona z Dauphinem, nabierające znaczenia i osobistego zabarwienia w późniejszej części; wreszcie najbardziej wyraźny przykład, czyli "wychowywanie" Indii przez Lukera. Żyją bez matki, bo ta też była niezłą pacjentką, mieszkają w Nowym Jorku, a jak NY, to imprezki. India w wieku 13 lat miała już doświadczenie z amfetaminą, alkohol pije bez popity, wiedzy o seksie ma, pozwolę sobie założyć, więcej niż jej przeciętny dzisiejszy odpowiednik, a z ojcem gada jak z kumplem, po imieniu i bez hamulców.

Pomimo tych odchyłów, również przeze mnie niewymienionych, najbardziej wyprowadzających z równowagi na początku, do czasu jest to po prostu opowieść o trochę specyficznej rodzince, traktującej swój status z nieświadomą, nadmierną nonszalancją i pewnością, która wybrała się na wczasy i stara się nie zwariować tj. wyjść z alkoholizmu, uratować związek itp. Dialogi, co stanowi rzadkość w starszej grozie, wypadają całkiem naturalnie, z zachowania jednak wszyscy dorośli wydają się być o jakieś 10 lat starsi niż w rzeczywistości są, a India, jak już wspomniałem, nie prowadzi się jak zwyczajna 13-latka.

Ciekawa jest specyfika odciętego od świata Beldame, pozbawionego jakichkolwiek rozrywek, w zestawieniu zarówno z wiecznie żywym Nowym Jorkiem współczesnym bohaterom, jak i naszymi czasami. W erze pośpiechu i ciągłych zajęć perspektywa łowienia rybek i krabów, wylegiwania się na plaży bądź hamaku czy spacerów po wybrzeżu brzmi kusząco, ale, realistycznie, ile współczesny człowiek by wytrzymał bez dostępu do sieci i jej pochodnych? Odnoszę wrażenie, że w książkach czy filmach wydaje się to bardziej idylliczne. Wreszcie jednak miejsce, które najpierw było ostoją błogiej laby - dla starszych członków rodziny również w czasach dzieciństwa - powoli przeobraża się w piekło na ziemi, po części niemal dosłownie.

Generalnie podoba mi się warstwa szeroko pojętych rodzinnych relacji, społecznych obserwacji i klimatycznych narracji, natomiast warstwa nadprzyrodzona zupełnie mnie nie pociąga. Już od samego początku irytowała mnie jej obecność i kierunek, w którym zmierzała, jedynie w sposób podświadomy byłem ciekawy tajemnic i traktowałem ją jako zło konieczne w celu pchania fabuły do przodu. Nie mam żadnej teorii co do znaczenia czy symboliki, inni czytelnicy jakieś mgliste podejrzenia wyrażają w internecie, sam autor zapewne już takowych w pewnym momencie nie posiadał.

W ogólnym rozrachunku więcej niż 7 dać nie mogę, gdyż cała ta paranormalna otoczka jest w mojej opinii po prostu zbyt niedorozwinięta i brakuje jej jakiejś ostatecznej sensownej puenty czy kopnięcia. Czego by jednak nie mówić, niektóre sceny zostały opisane w sposób bardzo sugestywny; włos się może i nie jeżył, bo o to w medium książkowym niełatwo, ale niepokój był wtedy obecny.

Lider0piorunów

@Cerber108 brzmi podobnie do Sagi Blackwater, co nie dziwne, bo są tego samego autora 😉

Osobistość1piorunów

@WujekAlien nawet w posłowiu było wspomniane, że McDowell bardzo się skupiał w swoich książkach na wątkach rodzinnych. Kupiłbym Blackwater, ale to są maciupeńkie książki, za drogie jak na ten rozmiar. Powinni byli z tego omnibus zrobić.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Fanatyk

w Książki

14piorunów

My name is Bane, Whoresbane ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Skarpa Warszawska przedstawia ósmy tom serii o najsłynniejszym agencie MI6. "Operacja PIORUN" Iana Fleminga w sprzedaży od 30 listopada 2026 roku. Wydanie w miękkiej oprawie obejmuje 336 stron, w cenie detalicznej 54,90 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Na polecenie przełożonego James Bond wybiera się na dwutygodniowy urlop do centrum odnowy biologicznej. Pobyt w ośrodku nie ogranicza się do spożywania mdłych herbatek i pozbawionych smaku jogurtów – 007 wpada na trop bardzo niebezpiecznego osobnika powiązanego z tajną organizacją o nazwie SPECTRE. Kiedy jej ludzie przejmują dwie bomby atomowe, na całym świecie rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania skradzionej broni. M przeczuwa, że porwany samolot zrzuci ładunek do morza, więc wysyła Bonda na Bahamy w celu zbadania sprawy.


Na rajskiej wyspie Bond dowiaduje się o poszukiwaniu skarbów przez pewnego bogatego milionera. Spotyka też Domino Vitali, oszałamiająco piękną kochankę Emilia Largo, znanego wewnątrz SPECTRE jako Numer 1. Okazuje się, że potężny Emilio ma szefa, a jest nim niejaki Ernst Stavro Blofeld, dziwny człowiek obdarzony niezwykłą wyobraźnią i zdolny do wszystkiego…

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Gruba ryba

w Książki

31piorunów

1420 + 1 = 1421

Tytuł: Jak koty Polskę zbudowały

Autor: Igor Banaszczyk

Kategoria: książki dla dzieci

Wydawnictwo: Wydawnictwo Centryfuga

Format: książka papierowa

ISBN: 9788397769434

Liczba stron: 144

Ocena: 8/10

Książka przeznaczona dla dzieci od lat dziewięciu do piętnastu, a że wciąż czuję się, jakbym miał wspomniane piętnaście lat, to stwierdziłem, że przeczytam. I to pomimo faktu, że za kotami niespecjalnie przepadam, bo wolę psy.

Mamy do czynienia ze zbiorem pięciu opowiadań, z czego każde przedstawia skotyzowaną wersję wydarzeń ważnych dla Polski - chrzest, koronację Bolesława Chrobrego czy bitwę pod Grunwaldem. Oczywiście wszystko z udziałem kotów, ponieważ te miały ogromny udział w zbudowaniu Polski. Oczywiście według nich. ; )

Opowiadania zostały napisane z humorem, do tego są lekkie, więc myślę, że na spokojnie nadają się do czytania przed snem. Zbiór zawiera także przypisy objaśniające trudniejsze słowa, a na końcu każdej historii znajdziecie wtrącenia kociego historyka i biologa.

Jednak najmocniejszym punktem książki są ilustracje Karoliny Ozgi.

Dziecko kolegi było zachwycone książką, moje wewnętrzne także, więc jestem pewny, że Waszym także się spodoba. : )

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Pokaż więcej komentarzy (2)

Osobistość

w Książki

11piorunów

1419 + 1 = 1420

Tytuł: Stany podzielone ameryki

Autor: Łukasz Pawłowski

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Znak Horyzont

Format: książka papierowa

ISBN: 9788324089543

Liczba stron: 317

Ocena: 8/10

Niedawno recenzowałem książkę innego autora "Podkastu amerykańskiego", zarzucając jej lekki chaos jeżeli chodzi o przytłoczenie czytelnika informacjami. Tutaj jest inaczej, tematyczne rozdziały, podzielone na mniejsze części, powoli rozwijające poszczególne problemy Stanów Zjednoczonych.

Pawłowski stara się opisać sytuację w Stanach Zjednoczonych poprzez wypunktowanie różnic w kwestiach światopoglądowych pomiędzy Demokratami, a Republikanami.

Zacznijmy od tego że zawartość książki nie ogranicza się np do ostatnich kilku lat: książka została wydana w 2024 ale niektóre rozdziały mówią o historii dziejącej się na początku XX wieku (np dostęp do broni czy segregacja rasowa). Więc pogląd na to co się wydarzyło w stanach jest w miarę szeroki.

Obraz Stanów (nie) Zjednoczonych wyłaniający się z pracy jest raczej pesymistyczny z tendencją również pesymistyczną.

Sam nie byłem świadomy wielu podziałów czy różnic (moje jedyne kontakty z USA to delegacje w 2016r). W szczególności autor zwraca uwagę na wręcz religijne zaangażowanie sie poszczególnych wyborców danych partii w ich działalność, prace legislacyjne, sądownicze i wykonawcze. Na podstawie przytoczonych statystyk doskonale prezentuje efekt halo i podwójne standardy moralne wyborców obu partii.

Niestety prognoza zaprezentowana przez niego jak już wspomniałem nie napawa optymizem. Chociaż patrząc na to z perspektywy ostatnich dwóch lat (od daty wydania książki) jeszcze tak źle nie jest.

Ocena może nawet powinna być 1 pkt wyżej bo naprawdę przeszedłem przez książkę jak burza robiąc mnóstwo notatek.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Fanatyk

w Książki

13piorunów

Cytat na dziś:

Uniwersytecki szpital był raczej niewielki i rzadko używany.

Magowie byli zwykle albo doskonałego zdrowia, albo martwi. Jedyny lek, jakiego często potrzebowali, to środek na zgagę i zaciemniony pokój aż do obiadu.

Terry Pratchett, Ruchome obrazki

Fenomen

w Książki

8piorunów

Biden w pamiętniku broni Afganistanu i startu w 2024, krytykuje Trumpa Netanjahu, a Zełenskiego nazywa upartym i niewystarczająco wdzięcznym

Joe Biden w nowych wspomnieniach „Promise Me, America” opisuje swoją prezydenturę, decyzje dotyczące Afganistanu, Ukrainy i Izraela oraz kulisy swojej nieudanej kampanii reelekcyjnej w 2024 r. Biden bardzo ostro ocenia Donalda Trumpa za 6 stycznia 2021 r., pisząc, że ówczesny prezydent „prowadził

Kompan

w Książki

24piorunów

1418 + 1 = 1419

Tytuł: Konfrontacja

Autor: Remigiusz Mróz

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Filia

Format: audiobook

Liczba stron: 608

Ocena: 2/10

Po dobrym Forście, poprawnym Zaorskim i tragicznej Chyłce (Edlinga jeszcze nie czytałem, warto czy również syf straszny?) nadszedł czas na <fanfary> Konfrontację, czyli opus kurka wodna magnum twórczości Remigiusza Mroza. Nie wiem czemu pewnego dnia dałem namówić się koledze w pracy na serię z Forstem od którego wszystko się zaczęło, ach, gdyby tylko dało się cofnąć czas i odzyskać tyle straconych godzin... A że mam taką przypadłość, że nie lubię zostawiać rozpoczętych serii, to cierp ciało, skoroś chciało.

Zacznę od pozytywnych stron tej książki - historię opowiedziało mi dwóch najlepszych lektorów w kraju, czyli pan Krzysztof Gosztyła i pan Filip Kosior. Wydaje mi się, że tylko dzięki nim wyszedłem cało z 14h 19m 36s psychicznych katuszy. Współczuję każdemu, kto będzie to czytał w łapie albo jako e-booka, zawczasu powiem że numer zaufania to 116 123 i nie wstydźcie się dzwonić.

Ok, pozytywy już za nami xD

Odnośnie treści (chodzi o treść książki, a nie zawartości żołądka, która prawie mi uciekła podczas tej niesamowitej podróży) - nie wiem, co było gorsze - fabuła (xD), dialogi (xDD) czy usilne próby zrobienia z Malma drugiego Daria (xDDD). Wszystko jest tak strasznie przesadzone, tak powtarzalne i naciągane, że chwilami zastanawiałem się, czy autor sam traktuje to jeszcze poważnie. Grafomaństwo pełną gębą (to tak odnośnie Malma, który dawałby każdemu do gęby swoją kiełbę, bo wiecie - więzienie = ehh, szkoda strzępić ryja). Do tego wątki rosyjsko-ukraińskie... nie no, moja klawiatura nie wytrzyma dalszego pisania.

Ocena 2/10, po jednym punkcie za każdego z lektorów. Dziękuję, do widzenia.

Gruba ryba4piorunów

Jeszcze słucham, ale mnie też wkurwia już Remigiusz Mróz.. Początki serii miał zawsze dobre, ale potem.... Zaczął to miksować i leci na nostalgii stałego czytelnika (Forst -Osica, Osica - Chyłka, Zordon -Chylka itd. - wciąż te same,"żarciki").

Sama Chyłka - nie pamiętam ile tomów Chyłki przebiłem żeby zrozumieć jak doszło do małżeństwa z Zordonem - które w powieściach o Forście jest na porządku dziennym (a od nich zaczynałem czytanie Mroza). Odpuściłem po ósmym lub dziesiątym tomie Chylki - tam nic się nie klei.

Forst... z początku kleił się całkiem dobrze, mimo zupełnie popierdolonych pomysłów na : ruskie więzienie i samą Szrebską. Natomiast odkąd Hansen zmartwychwstała - wszystko zesrało się identycznie jak w przypadku Chyłki. Facet leci na nostalgii licząc że same nazwiska polubionych w pierwszych tomach poszczególnych serii Bohaterów uszczęśliwią czytelnika na tyle by przestał szukać logiki, dodatkowo napierdala kolejne tomy jak z karabinu

Tak jak napisał ktoś powyżej - facet miesza sci-fi z kryminałem. Niezależnie jak bardzo się spuszcza w podziękowaniach ma o kryminologii takie pojęcie jakiego sam nabrał czytając cudze powieści. Plus rozjeżdża mu się chronologia, bohaterowie wiedzą rzeczy których nie mieli prawa wiedzieć w danej chwili. Plus nigdy nie ma złego momentu na uratowanie fabuły tajemniczym trucicielem, porywaczem, groźbą, dziwną akcja tajnych służb - które są rozliczane zależnie od potrzeby autora, często nigdy.

Fanatyk3piorunów

@Heheszki ostatni akapit to to, co najbardziej mnie w Forscie wkurwiało, tam nie ma logicznej fabuły, Mróz dochodzi do ściany, a potem jest Deus ex machina, dziwnym trafem dzieje się coś, o czym się nikomu nie śniło i problem znika, można pisać dalej.

Gruba ryba2piorunów

@Zielczan Otóż to!

A w "od autora" : myślałem, że to koniec historii, ale bohater żyje własnym życiem i jak zwykle mnie zaskoczył.

Pokaż więcej komentarzy (14)

Gruba ryba

w Książki

29piorunów

1416 + 1 = 1417

Tytuł: Taniec ze smokami. Część 2

Autor: George R.R. Martin

Tłumacz: Michał Jakuszewski

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

ISBN: 9788375068986

Liczba stron: 759

Ocena: 9/10

Smutek wielki, ponieważ wiem, że nie ma kolejnej części i podejrzewam, że ta nie powstanie. Przynajmniej spod pióra Martina, ponieważ może kiedyś znajdzie się ktoś, kto postanowi dociągnąć sprawę do końca i komu na to pozwolą (pomijam serialową wersję historii).

Tym większy smutek, że „Taniec ze smokami” kończy się tak ciekawymi zwrotami akcji, że kilkukrotnie pytałem samego siebie na głos, co się właśnie wydarzyło. W szczególności w przypadku Jona Snow, którego wątek z dzikimi stał się dla mnie najciekawszy. Przykro mi, Tyrion.

Cóż rzecz więcej? Brak zakończenia „Pieśni Lodu i Ognia” to wielka strata dla czytelników, nie tylko tych, którzy już przeczytali, ale także tych, którzy dopiero będą mieli okazję. Trudno jest mi wskazać inną serię fantasy, która oferuje tak zapadających w pamięć bohaterów.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Pokaż więcej komentarzy (7)

Mocarz

w Książki

17piorunów

1415 + 1 = 1416

Tytuł: What if? A co gdyby? Naukowe odpowiedzi na absurdalne i hipotetyczne pytania.

Autor: Randall Munroe

Kategoria: Popularnonaukowa

Wydawnictwo: Czarna owca

Format: ebook

ISBN: 9788380159921

Liczba stron: 320

Ocena: 7/10

Jeżeli w Twojej głowie wciąż nie wiadomo skąd pojawiają się rozkminy typu "Co jest cięższe - wszystkie mrówki czy wszyscy ludzie", albo "czy da się usmażyć stek poprzez jego wejście w atmosferę z odpowiednią prędkością" to jest to książka zdecydowanie dla Ciebie. Autor bierze na warsztat serię tego typu pytań próbując podejść do nich w najbardziej naukowy sposób w jaki jest w stanie. I pomimo tego, że ze względu na wysoką absurdalność pytań praktyczna wartość odpowiedzi jest raczej niewielka to po przeczytaniu ma się wrażenie mile straconego czasu. Autor jest także twórca dosyć popularnej internetowej serii komiksowej na którą pewnie większość z Was się kiedyś natknęła w związku z czym rozdziały są dosyć gęsto uatrakcyjnione zabawnymi, rysowanymi komentarzami.

Fajna, "ciekawostkowa" pozycja.

Mocarz

w Książki

14piorunów

1414 + 1 = 1415

Tytuł: Virion. Obława.

Autor: Andrzej Ziemiański

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Fabryka słów

Format: ebook

ISBN: 9788379643578

Liczba stron: 506

Ocena: 7/10

Druga część trzyma poziom pierwszej. Dialogi bywają nienaturalne i powtarzają się w nich te same teksty i powiedzonka. Postacie,w w szczególności drugoplanowe, często wydają się płaskie, decyzje głównych bohaterów bywają nielogiczne a zwroty akcji mało realistyczne. Do tego wszystkiego doszła nowa postać mająca duże znaczenie dla fabuły która jest wyjątkowo irytująca. A mimo wszystko znowu gdzieś tak za połową w pewnym momencie historia zaczyna wciągać coraz bardziej i ciężko się oderwać od lektury.

Powoli chyba jednak zaczynam odczuwać zmęczenie tym uniwersum - to jest już 10 książka w nim umieszczona którą czytam a wciąż nie za wiele wiem o świecie poza Luan, Troy i Arkach. Autor najwyraźniej nie ma zamiaru rozbudowywać świata w którym mają miejsce wydarzenia z jego książek, tylko woli skoncentrować się na konkretnych historiach.

Gruba ryba3piorunów

Kurde zastanawiałem się czy warto, bo o ile Achaja była spoko, mimo że Ziemiański wyżywał się tam ostro jeśli chodzi o seks, to Pomnik Cesarzowej już porzuciłem po 1 tomie xD

Autorytet0piorunów

@Czokowoko Jak dla mnie warto, Virion o wiele lepszy od pomnika który też ciężko mi się czytało, zaryzykowałbym że nawet momentami lepszy od Achai. Ogólnie Ziemiański to takie moje guilty pleasure, wiem że to są takie hamburgery które szybko się czyta i jeszcze szybciej o nich zapomnia ale no kurde nie można wiecznie jeść kawioru xD
Skończyłem na Legionie i chyba sobie pod choinkę sprawie ostatnie trzy tomy.

Pokaż więcej komentarzy (2)

Fanatyk

w Książki

26piorunów

Cytat na dziś:

Śnieg migotał na krawędziowych zboczach Ramtopów, potężnego łańcucha górskiego, ciągnącego się przez cały kontynent. W miejscu gdzie wyginały się, obejmując Okrągłe Morze, tworzyły naturalny mur pomiędzy Klatchem a rozległymi równinami Sto.

Tutaj rodziły się kapryśne lodowce, agresywne lawiny, tu trwały w milczeniu śnieżne pola.

I żyły yeti. Yeti to wysokogórska odmiana trolli, całkiem nieświadoma faktu, że pożeranie ludzi wyszło z mody. Ich pogląd na świat da się streścić w dwóch zdaniach: jeśli coś się rusza, zjedz to. Jeśli nie, zaczekaj, aż się ruszy - i wtedy zjedz.

Terry Pratchett, Ruchome obrazki

Fanatyk

w Książki

26piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo W.A.B. zapowiada książkę historyczną. "Pierwsi Amerykanie. Walka o panowanie nad kontynentem" Pekki Hamalainena wylądują na sklepowych półkach 30 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie ma 736 stron, w cenie detalicznej 129,99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Nagradzany autor pisze na nowo historię Ameryki Północnej, tym razem z perspektywy rdzennych mieszkańców, obalając powszechne mity o powstaniu Stanów Zjednoczonych

Powtarzana od dawna opowieść o Ameryce układa się mniej więcej tak: Krzysztof Kolumb dotarł przypadkiem na obcy, nieznany kontynent, a po powrocie ogłosił, że odkrył krainę bajecznego bogactwa. Europejskie mocarstwa natychmiast zapragnęły zagarnąć dla siebie jak największą część tego wspaniałego Nowego Świata. Rdzenna ludność stawiała opór, lecz nie mogła zatrzymać nawały. Historia Ameryki nieuchronnie zmierzała ku ich zagładzie...

Uznany historyk Pekka Hämäläinen przedstawia dzieje Ameryki z zupełnie innej perspektywy i rozprawia się z głęboko zakorzenionymi, lecz całkowicie błędnymi założeniami na temat amerykańskiej przeszłości. Opisuje suwerenny świat rdzennych ludów, których członkowie nie są bezbronnymi ofiarami kolonialnej przemocy, lecz dominującą siłą na kontynencie długo po przybyciu pierwszych Europejczyków. Schyłek potęgi tamtego świata przychodzi dopiero pod koniec XIX wieku, po zwycięstwie Lakotów w bitwie nad Little Bighorn, stoczonej w 1876 roku.

Ale przecież ostatnie sto pięćdziesiąt lat to z perspektywy rdzennych ludów tylko chwila... O sile ich oporu świadczy to, że nadal zachowują swoje tradycyjne sposoby życia, opierają się niechcianym zmianom i mają niemały, choć czasem niedostrzegany wpływ na Amerykę.

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Gruba ryba

w Książki

7piorunów

„Drodzy Czytelnicy!

Cesarz, aktor, potwór — a może człowiek, którego historię znamy tylko z cudzych oskarżeń?

„Nie jestem szaleńcem. Chyba...” Jacka Hajduka jest już dostępne w przedsprzedaży!

Zapraszamy Was do starożytnego Rzymu. Epafroditos, dawny sekretarz Nerona, przeczuwa, że jego dni są policzone. Postanawia spisać dzieje przyjaźni z cesarzem, wokół którego narosły opowieści o zbrodniach i skandalach. Czy zdoła oddzielić prawdę od własnych uczuć?

Jacek Hajduk, pisarz i filolog klasyczny, opowiada o lojalności, pamięci i tajemnicach jednego z najbardziej osławionych władców Rzymu. To powieść historyczna dla tych, którzy lubią niejednoznacznych bohaterów i pytania pozostające z czytelnikiem po ostatniej stronie.

Oficjalna premiera odbędzie się 21 listopada podczas Targów Książki w . Już teraz możecie zamówić swój egzemplarz w niższej, przedsprzedażowej cenie 40 zł.

Zamów w przedsprzedaży za 40 zł www.centryfuga.com

albo na allegro:

https://allegro.pl/oferta/nie-jestem-szalencem-chyba-19115427833

Do zobaczenia w Łodzi i do przeczytania!”

Osobistość1piorunów

@cyberpunkowy_neuromantyk Polecam Żywoty Cezarów Swetoniusza, zastanawiające jest jak wielu cesarzy zaczynało rządy mądrze i sprawiedliwie (w tym Neron) a potem przeskakiwało pod kopułą. Na geny tego zrzucić nie można, może na żądzę władzy bo mechanizmy zostawania cesarzem bywały zadziwiające.

Gx

Fenomen

w Książki

16piorunów

1413 + 1 = 1414

Tytuł: Wojna Irańska. Walka o hegemonię na Bliskim Wschodzie

Autor: Paweł Rakowski

Kategoria: reportaż

Format: ebook

Ocena: 8/10

To już trzecia książka Pawła Rakowskiego. Widać, że pisanie idzie mu coraz lepiej. Sama książka jest taką niby kontynuacją, zebraniem i opisaniem tego, co się wydarzyło dotychczas. Może zaraz pojawić się pytanie, czy trzeba przeczytać poprzednią książkę? To zależy. Jak ktoś chce wiedzieć dokładnie wiedzieć, czy Syria jest dla Iranu to w sumie tak. Tyle tytułem wstępu. Idziemy chronologicznie po wydarzeniach, czyli od czerwca 2025, Epic Fury i odpowiedzi Iranu tak do września 2026, czyli przed wyborami w Izraelu. Autor czasami robi wyjaśnienia, np. kim był Pahlaw, czy znaczenie wojny irańsko-irackiej. Są też ciekawe wątki, np. iracki reaktor, który został najpierw zbombardowany przez Iran, który następnie przekazał dane wywiadowcze Izraelowi. Albo, że Izrael dzięki ropie z Iranu wgrał wojny egzystencjalne. Jest też sporo o islamie, gdyż musi być. Zrozumienie tego jest kluczem, dlaczego w drugiej rundzie "gongi" leciały częściej w kraje po drugiej stronie cieśniny Ormuz niż na Izrael. Tam też zmienienie całego osiedla koło "fabryki tekstyliów" również miało swoje znaczenie na to, co się dzieje dziś, a raczej kto ostatecznie wojuje.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Gruba ryba

w Książki

27piorunów

1412 + 1 = 1413

Tytuł: Hyperion

Autor: Dan Simmons

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Wydawnictwo MAG

Format: książka papierowa

ISBN: 978-83-68591-06-4

Liczba stron: 517

Ocena: 7/10

Historia pielgrzymki siedmiu wybrańców na planetę Hyperion do tajemniczych Grobowców Czasu, których strzeże krwiożercza istota nazywana Dzierzbą, lub Władcą Bólu.

Fajna i wciągająca opowieść. Książka ma idealny format dla ludzi, którzy mają problem z koncentracją - mimo, że rozdziały wydają się być długie (po kilkadziesiąt stron), to zwykle porozbijane są na znacznie krótsze fragmenty. Na mnie to działało, bo zwykle kończąc jeden podrozdział zabierałem się za kolejny, bo przecież jest krótki, i tak w pewnym momencie orientowałem się, że zrobiła się północ.

Każdy z rozdziałów odpowiada o historii związanej z jednym z pielgrzymów biorących udział w wyprawie. Jak to bywa, są lepsze i gorsze, ale ogólnie nie są zbyt zagmatwane i napisane są w sposób raczej lekki, czyta się je sprawnie. Moim ulubionym był ten, w którym ksiądz Lenar Hoyt czyta dzienniki starszego kapłana, ojca Paulina Duré. Jest to pierwsza z opowiadanych historii i ciężko było ją później przebić.

Ogólnie polecam, fani gatunku powinni być zadowoleni, nawet jeśli czasami z klimatu opowieści wyrwą ich .

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Autorytet1piorunów

@Piechur Hyperionik fajny, ale Upadek Hypriona to już całkiem inny kaliber.

Autorytet1piorunów

@Piechur Jeśli chcesz kontynuować to polecam się zabrać od razu bo Upadek zaczyna się dokładnie tam gdzie kończy się Hyperion. Ja zrobiłem sobie z rok przerwy i potem musiałem czytać streszczenie żeby sobie przypomniec kto jest ojcem kogo :P
No i upadek już nie jest zbiór opowiadań w takim dosyć intymnym klimacie tylko konkretna space opera, momentami dość chaotyczna i mocno podlana filozoficznym sosem. Ogólnie polecam bo nadal kawał dobrego Sci-Fi ale trochę nie tego się spodziewałem, Hyperion mi się bardziej podobał.

Pokaż więcej komentarzy (4)