#pravda

Wrzucalem do heheszkow, ale hejtowicz @FoxtrotLima , ktory wiele smaczkow ze swiata awiacji i to konkretnych wrzuca, pochylil sie nad obrazkiem - wiec - oto całość tego, co wyplula z siebie dzis rosyjskojezyczna Prawda:

Samoloty, które straciły silniki, mogą znów wzbić się w powietrze: na horyzoncie pojawiła się nieoczekiwana opcja

06.11.2026 11:22

GOSPODARKA » PRODUKCJA » LOTNICTWO

Na rosyjskim rynku części lotniczych może pojawić się nowy gracz. Kazachstańska firma „AviaTechObsluzhivanie” zaprezentowała chiński silnik turbinowy Tianshan WZ-350. Mimo że obecnie silnik ten jest pozycjonowany jako jednostka napędowa dla sprzętu lądowego i wodnego, w przyszłości może on unieść w powietrze rosyjskie śmigłowce i samoloty szkoleniowe.



Od pojazdów gąsienicowych do lotnictwa: perspektywy certyfikacji

Obecnie silnik Tianshan WZ-350 z turbiną wolnobieżną jest przeznaczony do montażu w pojazdach kołowo-gąsienicowych i statkach. Jednak, jak poinformował zastępca dyrektora generalnego „AviaTechObsluzhivanie” Azamat Achmetow, firma jest gotowa rozważyć kwestię certyfikacji lotniczej tego silnika. Głównym warunkiem podjęcia tego kroku będzie konkretne zainteresowanie ze strony rosyjskich zamawiających.



Parametry techniczne silnika WZ-350 przedstawiają się następująco:

Moc: 350 l. s. (257 kW);

Maksymalna prędkość obrotowa: 41 000 obr./min.



Eksperci zauważają, że pod względem konstrukcyjnym chińska nowość w wielu aspektach przypomina radziecki silnik śmigłowcowy GTD-350, opracowany w latach 60. przez Biuro Projektowe im. S. P. Izotowa. Wcześniej takie silniki były masowo produkowane w Polsce w zakładach PZL-Rzeszów S.A.



Przeprojektowanie i rozszerzenie oferty

Model WZ-350 może nie być jedyną propozycją na rynek rosyjski. Według przedstawicieli kazachstańskiej firmy w 2027 roku spodziewana jest premiera mocniejszego silnika turbinowo-wałowego z dwoma wirnikami — Tianshan WZ-450.

Podaje się, że projekt ten jest wynikiem modernizacji silnika AI-450, który został opracowany w zaporoskim MKB „Progress” i był produkowany w zakładach „Motor Sich”. Takie podejście pozwala tworzyć nowoczesne odpowiedniki sprawdzonych konstrukcji, dostosowując je do aktualnych możliwości produkcyjnych Chin.

Co to oznacza dla rosyjskiej branży?

Pojawienie się przystępnych cenowo silników tej klasy może rozwiązać od razu kilka kluczowych problemów w krajowym lotnictwie lekkim:



Modernizacja śmigłowców Mi-2: znaczna część floty tych maszyn wymaga modernizacji układów napędowych w celu przedłużenia okresu eksploatacji i poprawy właściwości operacyjnych.



Modernizacja samolotów Jak-52: zastosowanie nowych silników pozwoli na wymianę napędu w samolotach szkolno-ćwiczeniowych, które od dziesięcioleci służą do szkolenia pilotów.



Wznowienie projektu Jak-152: prace nad tym perspektywicznym samolotem szkoleniowym zostały wstrzymane rok temu właśnie z powodu braku odpowiednich silników. Pojawienie się silnika Tianshan WZ-450 może tchnąć w projekt „drugie życie”.



Dla przedsiębiorstw i operatorów lotnictwa lekkiego oznacza to potencjalne zmniejszenie zależności od europejskich podzespołów oraz możliwość utrzymania zdatności do lotu maszyn, które wcześniej były narażone na wycofanie z eksploatacji z powodu braku części zamiennych i silników oryginalnej produkcji.

#lotnictwo #polska #rosja #wojna #pravda #silniki

Piatek - wiec zapraszam do Komsomolskiej gdzie mozna znalezc m.in (zdziwienie Rosjan, ze Ukraincy chca nadal walczyc za ojczyzne, dobry car indoktrynujacy dzieci oraz ponowne rosyjskie zdziwienie, ze toalety są potrzebne):

* Rysunek dziecka z oblężonego miasta, poległy saper i setki uratowanych istnień ludzkich: Melania Trump spotkała się ze stroną rosyjską i ukraińską w Białym Domu – ZDJĘCIA I WIDEO

* Ukraińcy szczerze opowiedzieli, co sądzą o tajnej sali tortur Sił Zbrojnych Ukrainy: „72% naszej ludności wciąż jest gotowe znosić to, że ich mężowie i dzieci są zabijani w piwnicach”

* „Co, naprawdę Putin?”: Prezydent oprowadził dzieci po wystawie, opowiedział o podziale świata i polecił film

W Dzień Jedności Narodowej Putin rozmawiał z dziećmi bohaterów operacji wojskowej

* W Kijowie zamierzano kopać publiczne toalety i stracono 500 mld: analiza potężnego uderzenia na Ukrainę 6 listopada

W Kijowie chcą kopać publiczne toalety po atakach Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej

#rosja #wojna #pravda #ukraina

Good news everyone!

(elektrownia to chyba coś jak generwtor/silnik/turbina)

#rosja #wojna #chiny #pravda #heheszki #lotnictwo

Wczoraj bylo o powrocie rosyjskich hokeistow do zmagan na arenie miedzynarodowej, a dzisiaj z Kommersanta wrzucam ja - o siatkówce:

„Staraliśmy się jak najlepiej wykorzystać potencjał naszych zawodników i klubów”

Prezes VFV Stanisław Szewczenko — o powrocie rosyjskich siatkarzy na arenę międzynarodową

04.11.2026, 17:13

Siatkówka stała się pierwszą spośród sportów zespołowych, w której obie główne organizacje międzynarodowe — Międzynarodowa Federacja Siatkówki (FIVB) oraz Europejska Konfederacja Siatkówki (CEV) — zniosły wszelkie ograniczenia dotyczące reprezentantów Rosji. Prezes Ogólnorosyjskiej Federacji Siatkówki (VFV) Stanisław Szewczenko opowiedział korespondentowi specjalnemu „Kommersanta” Aleksiejowi Dospiechowowi, dlaczego organizacje te, w przeciwieństwie do tych nadzorujących inne dyscypliny sportowe, tak szybko zrezygnowały z sankcji, a także o tym, czego oczekuje od powrotu.



— W dyscyplinach zespołowych powrót Rosji do światowego sportu przebiega, delikatnie mówiąc, powoli, pomimo letnich zaleceń Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W większości przypadków nadal nie ma zgody na udział. W innych przypadkach zgody uzyskuje się w drodze arbitrażu, po czym i tak, podobnie jak w hokeju, napotyka się na problemy. Dlaczego w siatkówce udało się przełamać tę blokadę? Na czym polega pański sekret?

— Nie sądzę, by istniał jakiś sekret. Z jednej strony jest to wyraz szacunku światowej społeczności siatkarskiej dla naszych — radzieckich i rosyjskich — osiągnięć w siatkówce. Z drugiej strony — to konsekwencja tego, że zawsze utrzymywaliśmy dobre, konstruktywne relacje zarówno z Międzynarodową Federacją Siatkówki, jak i z Europejską Konfederacją Siatkówki. Organizowaliśmy wiele znaczących wydarzeń: finał Ligi Światowej, mistrzostwa Europy, krajowe etapy Ligi Narodów, kwalifikacje olimpijskie, duże turnieje siatkówki plażowej. Współpraca nigdy nie została przerwana. Nawet po wprowadzeniu sankcji braliśmy udział w pracach różnych komitetów tych organizacji. Oczywiście duży udział w rozwiązaniu kwestii dopuszczenia do rozgrywek miały administracja prezydenta Federacji Rosyjskiej oraz rosyjskie Ministerstwo Sportu. Za co im serdecznie dziękujemy.



— Zarówno w FIVB, jak i w CEV w 2024 roku, czyli już w okresie obowiązywania sankcji, zmienili się prezesi i wielu członków kierownictwa najwyższego szczebla. Czy z nowymi szefami utrzymują Państwo takie same relacje?

— Z Fabiom Azevedu (prezesem FIVB — „Kommersant”) znamy się od wielu dziesięcioleci. Z Rokiem Sikiričem (prezes CEV. — „Kommersant”) również utrzymujemy normalne, biznesowe relacje. Obaj, jeśli pan nie wie, przyjeżdżali do Moskwy. Bardzo się cieszę, że zarówno jeden, jak i drugi na pierwszym miejscu stawiają sport, a nie politykę. Ale to zrozumiałe. Sami wywodzą się ze świata sportu, rozumieją go.

— Czy sam spodziewał się Pan, że proces przywrócenia przebiegnie tak szybko? Wszystko rozstrzygnęło się dosłownie w ciągu miesiąca: najpierw FIVB zniosła ograniczenia, a zaraz po niej CEV. Natychmiast nastąpiło dopuszczenie do największych turniejów. Czy naprawdę nikt nie był temu przeciwny?

— Byli przeciwnicy. Tradycyjni, powiedzmy tak — kraje bałtyckie, Polska, Ukraina. Pozostali przyjęli zniesienie sankcji zupełnie normalnie. Przekonaliśmy się o tym, gdy pod koniec września odwiedziliśmy kongres CEV we Włoszech. Powtórzę: moim zdaniem, jeśli federacją kierują byli sportowcy, ludzie ze świata sportu, nie ma żadnych problemów.



— Proszę posłuchać, rzeczywistość obala tę tezę. Inne federacje również są kierowane przez ludzi ze świata sportu, jak pan mówi, ale nie ma tu miejsca na politykę.

— Przynajmniej w siatkówce zawsze utrzymywaliśmy kontakt. I rozmawialiśmy przede wszystkim o sporcie. O polityce — dopiero w drugiej kolejności.

— Gdyby koledzy z innych dyscyplin, które wciąż pozostają w izolacji, poprosili pana o udzielenie im wskazówek, jakie by one były?

— Nie znam niuansów sytuacji w innych dyscyplinach sportowych. Znam natomiast te związane z siatkówką. Dlatego nie mam prawa niczego doradzać.

— Rosja i VFV zawsze miały silną reprezentację w czołowych międzynarodowych organizacjach. Czy ta reprezentacja się utrzymała?

— Rozumie pan, że odbyły się nowe wybory, więc utrzymanie jej na dotychczasowym poziomie było niemożliwe. Ale i tak jest ona dość solidna. Obecnie mamy czterech przedstawicieli w różnych komisjach FIVB.

— Czy jest pan pewien, że postąpił pan słusznie, odmawiając udziału w przyszłorocznych mistrzostwach świata mężczyzn w Polsce, mimo że FIVB zatwierdziła dopuszczenie do nich reprezentacji Rosji?

— Zacznijmy od tego, że na wszystkich szczeblach jasno dano nam do zrozumienia, że po prostu nie wpuszczą nas na te mistrzostwa. Poza tym powiedziano nam, że organizatorzy nie są gotowi zapewnić nam bezpieczeństwa. To w zasadzie oficjalne stanowisko strony przyjmującej. Po co mielibyśmy jechać na taki turniej?



— No tak, widzimy, że obecnie ci, którzy nie chcą przyjmować rosyjskich sportowców, po prostu odmawiają im wydania wiz. Gimnastyka artystyczna to doskonały przykład.

— Wymyśliliby cokolwiek… Ale ogólnie rozumiem kraj-organizatora. Przecież zawsze byliśmy jego głównymi rywalami (we wrześniu reprezentacja Polski po raz drugi z rzędu wygrała mistrzostwa Europy. — „Kommersant”).

— A w przypadku kobiet sytuacja wygląda zupełnie inaczej, skoro zgodziłyście się wystąpić na mistrzostwach świata w USA i Kanadzie?

— Tam już odbyło się losowanie. Rozpoczynamy turniej w Omaha. W Stanach Zjednoczonych nie mamy żadnych problemów.

— A co z mistrzostwami świata w 2022 roku, które po nałożeniu sankcji odebrano Rosji? Czy ta sprawa jest już, nawiasem mówiąc, zamknięta? Jeśli się nie mylę, VFV kwestionowało tę decyzję?

— Nie, sprawa nie jest zamknięta. Nadal toczymy spór sądowy z FIVB. Jak państwo wiecie, chcieliśmy zorganizować wyjątkowe mistrzostwa: na terenie całego kraju. Moskwa już gościła mistrzostwa świata — w 1952 i 1962 roku. Chcieliśmy więc zamknąć ten rozdział finałem na stadionie „Dynamo”, na którym odbyły się mistrzostwa w 1952 roku, ale włączyć do tego również Syberię, Ural i Kaliningrad. Chcieliśmy pokazać światu całą Rosję. Była to więc bardzo bolesna strata. Mam jednak nadzieję, że mistrzostwa świata mimo wszystko odbędą się w Rosji.



— Kiedy? Czy to zależy od wyniku postępowania przed CAS?

— Nie podgrzewajmy atmosfery szczegółami.

— A przynajmniej kiedy zapadnie decyzja?

— Rozprawy przed CAS zaplanowano na połowę grudnia.

— Moim zdaniem jedyną nadal nierozstrzygniętą kwestią dotyczącą udziału Rosji w międzynarodowych rozgrywkach są puchary europejskie. Kiedy krajowe kluby będą mogły w nich zagrać?

— W sprawie pucharów europejskich CEV podejmie decyzję później. Ten sezon oczywiście opuszczamy. Liczę, że w następnym już będziemy grać.

— A czy miejsca dla rosyjskich klubów, które zawsze odgrywały wiodącą rolę, zostaną zachowane?

— Ta kwestia również, jak widać, będzie jeszcze przedmiotem dyskusji.

— Kiedy rosyjscy sportowcy powrócą do siatkówki plażowej?

— W najbliższym czasie — w listopadzie i grudniu — prawdopodobnie odbędą się wyjazdy na międzynarodowe turnieje.

#rosja #wojna #pravda #siatkowka #sport #polska #ukraina

Dobra, dosc na tym - deepl tak mi kuleje, ze kazdy akapit to pare minut straconych - a widze, ze ten wywiad to jeszcze chyba 4-5x wiecej materialu.

Na pozegnanie, zebysmy wiedzieli co kiedys oznaczal udział Rosjan w swiatowej siatkówce - screenshot z polsatu:

Sroda, Kommersant, tylko obrazek wrzuce:

Donald Trump nie spełnił pokładanych w nim nadziei

Republikanie ponieśli sromotną porażkę w wyborach do Kongresu

#rosja #wojna #usa #ukraina #gospodarka #polityka #pravda

Kto kogo straszy wojną nuklearną? Polityczna tragikomedia, czyli wojna informacyjna wszystkich przeciwko wszystkim*

Podczas gdy politycy w Jerozolimie dzielą między siebie mandaty, na arenę międzynarodową trafił przerażający scenariusz, który wiąże przyszłość stanowiska premiera z globalną...

* Od mitów do placówek: dlaczego Flota Północna wysłała okręty do strefy „Ziemi Sannikowa”

* Tunç Akkoç: „Ambicji jest wiele, pieniędzy mało”

* Trump ożywił ideę złotej floty: w planach są pancerniki i setki małych bezzałogowych jednostek

* Koniec spokojnego golfa: rezydencja Trumpa zamienia się w obiekt wojskowy

* Samolot rozbił się na kamiennej powierzchni na Florydzie, niedaleko twierdzy Trumpa. Gubernator podsycił intrygę

* Iran uznał MI6 za wroga numer jeden. Dlaczego Kreml nadal pozostawia otwarte drzwi do Londynu

* Wybory do Kongresu mogą okazać się ciosem dla Europy: Trump wie, na co należy naciskać w pierwszej kolejności

Do przetlumaczenia wybralem ten pozycjonowany najwyzej - glowny - dlugie, nie czytalem dokladnie analizujac ale jak zwykle czerwony raj kreuje sie na gołompka pokoju:

Kto kogo straszy wojną nuklearną? Polityczna tragikomedia, czyli wojna informacyjna wszystkich przeciwko wszystkim

SŁUŻBY BEZPIECZEŃSTWA » WIADOMOŚCI WOJSKOWE

Jeszcze całkiem niedawno straszono Izraelczyków wojną. Nie jakąkolwiek zwykłą, do której ludność naszego wielce cierpiącego kraju niestety zdążyła już przyzwyczaić się, ale zupełnie wyjątkową – wojną mającą na celu uratowanie Binjamina Netanjahu przed nieuchronną porażką polityczną.



Wszystko zostało zaplanowane niemal co do godziny. Netanjahu lada chwila rozpocznie masowe bombardowania Strefy Gazy. Albo Libanu. Albo Iranu. W skrajnym przypadku – wszystkich naraz. I wtedy, oczywiście, nikt nie będzie miał głowy do wyborów. Lokale wyborcze zostaną zamknięte, demokracja dobiegnie końca, a Netanjahu będzie rządził wiecznie.



Obraz sytuacji wydawał się naprawdę apokaliptyczny. Prawda, pojawił się jeden mały problem prawny. W Izraelu sama wojna nie stanowi podstawy do odwołania wyborów parlamentarnych.

Przypominali o tym prawnicy, specjaliści od prawa wyborczego oraz osoby choćby w niewielkim stopniu zaznajomione z funkcjonowaniem izraelskiego systemu politycznego. Zgodnie z art. 9A Ustawy zasadniczej o Knesecie przesunięcie terminu wyborów wymaga uchwalenia specjalnej ustawy, popartej przez co najmniej 80 spośród 120 posłów. Ponadto muszą zaistnieć nadzwyczajne okoliczności, które rzeczywiście uniemożliwiają przeprowadzenie głosowania, a przesunięcie terminu jest dopuszczalne jedynie na okres niezbędny do przezwyciężenia tych okoliczności.

Innymi słowy, Netanjahu nie wystarczy zadzwonić do szefa Sztabu Generalnego, rozkazać wystrzelenie kilku rakiet i ogłosić: „Panowie, wybory odwołuję, zostaję”. Ale kogo interesują nudne szczegóły prawne, skoro można nakreślić tak piękną polityczną katastrofę?

I oto nadszedł 27 października. Wybory się odbyły. Wyborcy przyszli do lokali wyborczych. Karty do głosowania zostały policzone. Demokracja, ku pewnemu zdziwieniu jej najbardziej zaniepokojonych obrońców, przetrwała kolejny dzień. Wydawałoby się, że teraz można się uspokoić. Ale nie. W wojnie informacyjnej znacznie trudniej jest odwołać alarm niż go ogłosić.



Wybory się zakończyły. Czy to początek zwycięstwa?

Wyniki okazały się niezwykle interesujące i praktycznie dla nikogo nieprzewidywalne. Prawicowy blok religijny Netanjahu zdobył 53 mandaty. Żydowskie partie opozycyjne – 48. Partie arabskie – kolejne 19.

Matematyka jest tu naprawdę fascynująca. Jeśli zsumujemy 48 i 19, otrzymamy 67. A 67, jak wiadomo, jest większe od 61. W związku z tym na papierze przeciwnicy Netanjahu dysponują większością.

Pozostała tylko drobnostka: przekonać wszystkie te partie, by doszły do porozumienia między sobą. Przy czym pożądane jest, aby uzgodniły nie tylko kwestię odejścia Netanjahu, ale także to, kto ma go zastąpić, kto zostanie premierem, kto obejmie kluczowe resorty i jaką politykę zamierza prowadzić nowy rząd.

Problem polega na tym, że hasło „Rak lo Bibi” – „Tylko nie Bibi” – rzeczywiście jednoczy bardzo różnych polityków. Jednak gdy tylko przejdzie się od tej wspaniałej formuły do kwestii bezpieczeństwa narodowego, stosunków z Palestyńczykami, relacji między religią a państwem, gospodarki czy struktury przyszłego rządu, ujawniają się dość istotne rozbieżności.

Pisaliśmy już, że programy partii różnią się od siebie na tyle, że utworzenie wspólnego rządu wymagałoby poważnego zrewidowania wielu obietnic wyborczych. Myślę, że jeszcze nie raz nasi wyborcy będą zaskoczeni tym, jak przywódcy partii, aby osiągnąć choćby jakiś kompromis między sobą, będą rezygnować z większości złożonych przez siebie obietnic wyborczych.



Ale to nie jest największy problem – chodzi o to, że praktycznie każdy znaczący przywódca opozycji uważa się za godnego objęcia stanowiska premiera. Na tym polega swego rodzaju paradoks izraelskiej opozycji. Dopóki mowa jest o dymisji Netanjahu – wszyscy są zgodni. Gdy tylko pojawia się kwestia tego, kto zajmie jego miejsce, zaczyna się zupełnie inna historia polityczna.

Gdyby opozycja rzeczywiście dysponowała gotową większością 67 posłów, zjednoczonych nie tylko przez arytmetykę, ale i wspólny program polityczny, kwestia zmiany rządu byłaby znacznie łatwiejsza do rozwiązania. Jednak nawet możliwość współpracy z partiami arabskimi wywołuje poważne sprzeczności wewnątrz samego obozu opozycyjnego.

Niemniej jednak oświadczenia polityczne brzmią uroczyście: lada chwila zostanie zmieniony przewodniczący Knesetu, lada chwila powstanie nowa koalicja, lada chwila władza przejdzie w inne ręce. To wspaniałe izraelskie „już wkrótce” stopniowo przekształca się w samodzielny program polityczny.

Okazuje się jednak, że na drodze do świetlanej przyszłości ponownie stoi przebiegły Bibi. I teraz, jak się wydaje, jest gotów nie tylko rozpocząć wojnę. Teraz, aby utrzymać władzę, potrzebuje koniecznie wojny nuklearnej.



Zwykła wojna już nie przeraża. Przechodzimy do wojny nuklearnej

Rzeczywiście, czym dziś można przestraszyć izraelskiego wyborcę? Ostrzałami rakietowymi? To już za nami. Wojną z Iranem? To też nic nowego. Bombardowaniami Libanu? Tym już dawno trudno wywołać polityczną sensację.

W pewnym sensie Izrael znalazł się w paradoksalnej sytuacji: tak bardzo przyzwyczaił się do życia w warunkach zagrożeń wojskowych, że aby wywołać kolejną polityczną apokalipsę, trzeba nieustannie podnosić poprzeczkę.

I tu na międzynarodowej scenie informacyjnej pojawia się amerykański dziennikarz Tucker Carlson. Carlson – były prezenter stacji Fox News, znany amerykański komentator konserwatywny, sprzeciwiający się zakrojonej na szeroką skalę interwencji wojskowej USA za granicą i krytycznie oceniający amerykańskie poparcie dla działań wojennych Izraela.

2 listopada przedstawił on naprawdę imponujący obraz sytuacji. Według niego Netanjahu desperacko próbuje przekonać Trumpa do przeprowadzenia ataku nuklearnego na irański podziemny obiekt Pickaxe Mountain, ponieważ konwencjonalna broń amerykańska rzekomo nie jest w stanie zniszczyć infrastruktury położonej głęboko w górach. A co najważniejsze – wszystko to jest Netanjahu niezbędne do utrzymania własnej władzy.



Innymi słowy, powstaje tu znakomita konstrukcja polityczna. Aby utrzymać stanowisko premiera w Izraelu, Netanjahu musi przekonać prezydenta USA do użycia broni jądrowej przeciwko Iranowi, narazić na niebezpieczeństwo cały Bliski Wschód, zburzyć istniejące od dziesięcioleci ograniczenia dotyczące stosowania broni jądrowej i postawić świat na krawędzi globalnej katastrofy. A wszystko to dla kilku dodatkowych głosów w Knesecie.

Trzeba przyznać, że ta historia zasługuje nie tyle na analizę polityczną, co na hollywoodzki film katastroficzny. Jest jednak jeden istotny szczegół: Carlson nie przedstawił żadnych publicznych dowodów na przygotowywanie amerykańskiego ataku nuklearnego.

Istnieją doniesienia, że Netanjahu rzeczywiście opowiada się za wznowieniem amerykańskich ataków na Iran. Jednak między dyskusją na temat zwykłej operacji wojskowej a decyzją o użyciu broni jądrowej leży przepaść, której nie da się pokonać jednym dziennikarskim przypuszczeniem. Można ją jednak pokonać w przestrzeni informacyjnej.

I tu zaczyna się najciekawsza część.



A teraz spójrzmy na amerykański zegar

Podczas gdy izraelscy politycy ustalają, kto dokładnie zwyciężył 27 października, w Stanach Zjednoczonych obowiązuje inna data – 3 listopada. Dzisiaj odbywają się wybory uzupełniające do Kongresu USA.



I nagle agenda informacyjna nabiera uderzającej synchronizacji. Amerykańskiemu wyborcy przedstawia się następujący scenariusz: Trump do wyborów powstrzymuje eskalację militarną, a po zamknięciu lokali wyborczych może ponownie rozpocząć bombardowania Iranu. Co więcej, nie chodzi tu już tylko o kolejną operację na odległym Bliskim Wschodzie, ale o możliwe użycie broni jądrowej.

Wychodzi na to, że mamy do czynienia z bardzo wymownym motywem przedwyborczym. Dzisiaj głosowanie. Jutro wojna. Pojutrze – nie wiadomo co.

Trump, który stara się przedstawiać siebie jako polityka zdolnego do zawierania korzystnych porozumień i kończenia wojen, nagle znajduje się w centrum zupełnie przeciwnego wizerunku: prezydenta, za którym rzekomo kryje się zagrożenie nową globalną katastrofą. I tu należy zadać pytanie: komu opłaca się rozpowszechnianie właśnie takiego scenariusza na dobę przed amerykańskimi wyborami?

Oczywiście prymitywne byłoby twierdzenie, że wszyscy krytycy Trumpa działają według jednego planu lub że Carlson realizuje czyjeś przedwyborcze zlecenie. Co więcej, sam Carlson należy do amerykańskiego obozu konserwatywnego, a jego stanowisko odzwierciedla rzeczywiste sprzeczności wewnątrz prawicowych sił w USA w kwestii wojny z Iranem.



Jednak wpływ informacyjny takich ostrzeżeń obiektywnie wykracza daleko poza ramy polityki izraelskiej. Strach przed nową wojną staje się częścią amerykańskiej debaty politycznej. Wpływa on na stosunek wyborców do Trumpa, jego administracji oraz kandydatów związanych z Partią Republikańską.

W ten sposób ten sam wątek informacyjny działa jednocześnie na dwóch scenach politycznych: w Izraelu – wokół przyszłości Netanjahu, w USA – wokół przyszłego wpływu politycznego Trumpa.

I jeśli dla izraelskiej publiczności wystarczy obraz wojny prowadzonej w celu utrzymania władzy, to dla amerykańskiej publiczności stawka wzrasta do groźby katastrofy nuklearnej. Dobrze wymyślone. Tylko kto powiedział, że na tym kończy się wojna informacyjna?

Iran, świat arabski i turystyka radioaktywna

Przyjrzyjmy się teraz trzeciej stronie – Iranowi. W ciągu ostatnich tygodni trwają złożone kontakty dyplomatyczne między Waszyngtonem a Teheranem z udziałem regionalnych pośredników. Omawiane są różne warianty rozwiązania konfliktu, warunki wznowienia negocjacji, kwestie programu jądrowego oraz bezpieczeństwa żeglugi. I właśnie w tym momencie przestrzeń informacyjna wypełnia się ostrzeżeniami o możliwym ataku jądrowym.

Dla Teheranu takie doniesienia mogą służyć jednocześnie jako argument za zaostrzeniem stanowiska obronnego oraz dodatkowa zachęta do poszukiwania gwarancji dyplomatycznych.



Są jednak też inni adresaci — arabskie monarchie Zatoki Perskiej. Dzisiaj proponuje się im w praktyce następującą perspektywę. Załóżmy, że Amerykanie rzeczywiście przeprowadzą atak nuklearny na irański obiekt podziemny. Co dalej?

Skażenie radioaktywne, zakłócenia w międzynarodowej żegludze, panika na rynkach energetycznych, nowe fale uchodźców, zagrożenia dla zaopatrzenia w wodę, transportu i turystyki.

Oczywiście rzeczywista skala takich konsekwencji zależy od wielu czynników technicznych. Jednak wojna informacyjna nie lubi szczegółów.

Zamiast skomplikowanych obliczeń pojawia się prosty i zrozumiały obraz: jeszcze wczoraj zapraszaliście turystów na wypoczynek na pięknych plażach Zatoki Perskiej, a jutro będziecie musieli wyjaśniać, dlaczego w sąsiedztwie waszego pięciogwiazdkowego hotelu pojawiło się zagrożenie skażeniem radioaktywnym.

Ropa naftowa prawdopodobnie nigdzie nie zniknie. Ale spróbujcie sprzedać pakiet turystyczny z widokiem na potencjalny poligon jądrowy. Oto nowa bliskowschodnia reklama turystyczna: słońce, morze, luksusowe hotele i geopolityczna niepewność w prezencie.

Oczywiście to groteska. Jednak za tym kryją się całkiem realne interesy gospodarcze państw regionu, którym nowa wielka wojna, zwłaszcza z elementem jądrowym, jest zupełnie niepotrzebna.

W związku z tym oświadczenia o możliwym ataku jądrowym wywierają presję nie tylko na Izrael, Iran czy Stany Zjednoczone, ale także na regionalnych pośredników zainteresowanych jak najszybszym dyplomatycznym rozwiązaniem konfliktu.



Tymczasem w Moskwie proponuje się rozmowy

I w tym miejscu nie sposób nie wspomnieć o kolejnym graczu w niezwykle skomplikowanej grze politycznej na Bliskim Wschodzie — Rosji. 29 października Moskwa potwierdziła gotowość do pełnienia roli pośrednika między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, a także do przejęcia części irańskich zapasów wzbogaconego uranu, o ile strony uzgodnią takie rozwiązanie. Oczywiście na razie jest to jedynie propozycja dyplomatyczna, a nie gotowe porozumienie.

Zwróćmy jednak uwagę na pewien paradoks. Podczas gdy niektórzy komentatorzy polityczni praktycznie wyznaczają datę wybuchu wojny nuklearnej, inni uczestnicy międzynarodowej sceny politycznej nadal omawiają warunki kompromisu.

Z jednej strony – groźby nowych bombardowań. Z drugiej – negocjacje, mediacje, propozycje dotyczące kontroli nad materiałami jądrowymi oraz poszukiwanie rozwiązań akceptowalnych dla obu stron.

Co więcej, żadna z tych ścieżek nie wyklucza drugiej. Przygotowania wojskowe mogą służyć jako narzędzie presji dyplomatycznej, a kontakty dyplomatyczne mogą trwać nawet w sytuacji wysokiego prawdopodobieństwa wznowienia działań wojennych.

Właśnie dlatego tak ważne jest odróżnianie rzeczywistych decyzji przywódców państwowych od scenariuszy informacyjnych rozpowszechnianych w przestrzeni publicznej.

W końcu negocjacje to nudna sprawa. Wymagają kompromisów, dokumentów technicznych, gwarancji, weryfikacji i cierpliwości. A wojna nuklearna to zupełnie inna sprawa. Wystarczy jeden krzykliwy nagłówek, a cały świat już dyskutuje o końcu cywilizacji.



Wojna informacyjna wszystkich przeciwko wszystkim

I tak doszliśmy do sedna sprawy. We współczesnej wojnie informacyjnej istnienie jednolitego sztabu, jednego zleceniodawcy czy jednego centrum dowodzenia nie jest wcale konieczne. Wystarczy, by różni uczestnicy procesu politycznego dostrzegli własną korzyść w rozpowszechnianiu tego samego tematu informacyjnego.

Izraelscy przeciwnicy Netanjahu postrzegają ewentualną wojnę przez pryzmat walki o władzę.

Zwolennicy twardej polityki wobec Iranu mogą wykorzystać groźbę operacji wojskowej jako środek nacisku na Teheran.

Amerykańscy przeciwnicy nowej interwencji na Bliskim Wschodzie zyskują argument do walki przeciwko rozszerzaniu zobowiązań wojskowych USA.

Polityczni przeciwnicy Trumpa zyskują dodatkowy pretekst do podważania skutków jego kursu polityki zagranicznej.

Iran może wykorzystać groźbę ataku do wzmocnienia własnej pozycji negocjacyjnej i mobilizacji opinii publicznej.

Państwa arabskie zyskują nowe podstawy do domagania się przyspieszenia procesu dyplomatycznego.

Rosja wykazuje gotowość do zaproponowania alternatywnych mechanizmów rozwiązania konfliktu.

Każdy z uczestników działa w oparciu o własne interesy. Jednocześnie identyczne komunikaty mogą być rozpowszechniane przez osoby, które w codziennym życiu politycznym nie zgadzają się ze sobą praktycznie w żadnej kwestii.



Na tym polega jeden z najbardziej charakterystycznych mechanizmów współczesnej wojny informacyjnej: zbieżność rozpowszechnianych tez wcale nie oznacza zbieżności celów politycznych.

Jedni chcą osłabić Netanjahu. Inni – ograniczyć wpływ Trumpa. Trzeci – zwiększyć presję na Iran. Czwarty – zmusić Waszyngton i Teheran do szybszego osiągnięcia porozumienia.

Jednak środek informacyjny okazuje się wspólny. Strach. Przy czym strach ten powinien stopniowo narastać. Najpierw społeczeństwo straszyło się kolejnym atakiem rakietowym. Potem – wielką wojną regionalną. Teraz – katastrofą nuklearną. Jaki będzie następny argument informacyjny, jeśli ta prognoza również się nie sprawdzi? Koniec świata zgodnie z ustalonym harmonogramem?

Zamiast podsumowania. Wojna nuklearna zgodnie z harmonogramem

Najbardziej tragikomiczne w obecnej sytuacji jest to, że realne zagrożenie nową wojną rzeczywiście istnieje. Według doniesień amerykańskich mediów Waszyngton rozważa możliwość wznowienia ataków wojskowych na Iran, choć Trump jednocześnie kontynuuje wysiłki dyplomatyczne. Netanjahu jest zainteresowany bardziej zdecydowanymi działaniami, a Teheran ostrzega przed możliwą odpowiedzią.



W związku z tym sytuacja międzynarodowa pozostaje niebezpieczna i nieprzewidywalna. Jednak zagrożenie wojną a twierdzenie o jej nieuchronności to nie to samo.

Tym bardziej, gdy zaczynają pojawiać się konkretne daty, niemal teatralnie powiązane z kalendarzem wyborczym. W Izraelu obiecano nam, że wojna przeszkodzi w przeprowadzeniu wyborów 27 października. Nie przeszkodziła. Teraz dyskutuje się o możliwości wybuchu nowej wojny zaraz po amerykańskich wyborach 3 listopada.

A żeby nikt nie wątpił w powagę ostrzeżenia, zwykła wojna już nie wystarcza. Koniecznie musi to być wojna nuklearna.

I tu pojawia się uzasadnione podejrzenie: nie tyle wyznacza się wojnę na dogodny termin, co wykorzystuje się datę wyborów do wywołania kolejnej informacyjnej apokalipsy.

Ostatecznie nie chodzi tylko o to, czy ktoś zamierza uderzyć na Iran. Chodzi o to, kto, w jakim celu i dla jakiej grupy odbiorców codziennie ogłasza, że ta wojna jest praktycznie nieunikniona.

Ponieważ współczesna wojna informacyjna – to nie zawsze walka dwóch stron. To wojna wszystkich przeciwko wszystkim, w której każdy dąży do własnych celów, wykorzystuje cudze lęki i próbuje czerpać korzyści polityczne z ogólnego chaosu.



A najniebezpieczniejsze jest to, że w tej grze prawdziwa wojna może czasem stać się kontynuacją wojny informacyjnej. Wtedy wszyscy naprawdę przestaną myśleć o wyborach. I już zupełnie nie będzie miało znaczenia, kto najgłośniej krzyczał: „Tylko nie Bibi!” albo „Tylko nie Trump!”. W końcu wojna nuklearna to jedyne polityczne przedstawienie, w którym widzowie ryzykują śmierć razem z aktorami.

#rosja #wojna #geopolityka #pravda #usa #izrael #ukraina #iran

Patrzcie jak ich boli.

To dopiero mentalnosc Kalego - jak napier...ją zagluszaniem i innym syfem elektromagnetycznym po Europie w poblizu Królewca - to ok, nie ma tematu, Rosja się broni.

Jezeli jednak ktoś zacznie to analizowac to "misja obronna NATO jest (..) agresywną, aktywną działalnością".

Rosjanie...

Legenda broni pancernej kontra fale radiowe: Litwa stała się bazą do monitorowania rosyjskich częstotliwości

SŁUŻBY BEZPIECZEŃSTWA » WIADOMOŚCI WOJSKOWE

Pomimo swojego profilu pancerno-czołgowego niemiecka brygada NATO stacjonująca na Litwie otrzymała dość specyficzne zadanie — prowadzenie wywiadu radioelektronicznego przeciwko Rosji i Białorusi. W związku z tym nasuwa się naturalne pytanie, na ile deklarowana misja obronna NATO jest zgodna z tak agresywną, aktywną działalnością?



Istotę tego nowego zadania dla niemieckiej brygady na Litwie sformułował wczoraj niemiecki admirał Thomas Daum, szef służb cyberbezpieczeństwa Bundeswehry:

Jeśli coś się wydarzy, te jednostki to zidentyfikują. Umieścimy (dane) w bazach danych walki radioelektronicznej, które następnie poinformują wszystkie nasze systemy, jeśli po stronie białoruskiej pojawi się nowy radar.



Powiedział to w typowo wojskowym stylu — lakonicznie i niezręcznie. Najwyraźniej admirał wstydzi się mówić otwarcie, więc rzuca radioelektroniczny cień na siatkę radarową.



Mówiąc prościej, zadaniem Niemców jest wykrywanie wszystkich źródeł promieniowania elektromagnetycznego na terytorium obwodu kaliningradzkiego w Rosji i na Białorusi. Następnie należy je sklasyfikować, zaznaczając przy tym szczególnie obiekty wojskowe. Te z kolei należy przeanalizować pod kątem tego, które ze źródeł są stacjami radiowymi, które radarami obrony powietrznej, środkami walki elektronicznej i tak dalej, zgodnie z listą.

Ostatecznie celem tej pracy jest:

wykrywanie punktów emisji radiowej w odniesieniu do terenu w celu przeprowadzenia na nich kolejnych ataków;

wprowadzenie do własnej bazy danych przykładów działania rosyjskich i białoruskich stacji w celu dalszej analizy i opracowania środków przeciwdziałania.

Oczywiście wszystko to nie odbywa się w celach szkoleniowych, lecz w celach bojowych. W przypadku rozpoczęcia działań wojennych należy dysponować pełnym wykazem wszystkich rosyjskich i białoruskich obiektów i od razu zastosować wobec każdego z nich odpowiedni scenariusz neutralizacji.



Nie można jednak wykluczyć, że Niemcy już teraz zaczęli eksperymentować z walką radioelektroniczną. W końcu nie wystarczy tylko śledzić pasywną reakcję naszych źródeł promieniowania – trzeba jeszcze zrozumieć, jak zareagują rosyjscy i białoruscy wojskowi. Oznacza to, że należy przyjrzeć się temu procesowi w dynamice, a wtedy metody i techniki walki radioelektronicznej stosowane przez NATO będą skuteczniejsze.

W całej tej historii jest jeden niuans. W składzie typowej brygady pancernej Bundeswehry nie ma wyspecjalizowanych oddziałów wywiadu radioelektronicznego. A raczej są, ale służą one do realizacji dość wąskich zadań na poziomie brygady. Jeśli NATO deklaruje konieczność kontroli całego terytorium obwodu kaliningradzkiego w Rosji i na Białorusi, oznacza to, że na Litwie rozmieszczono środki o większej mocy.

Ciekawe, że działania te mają miejsce na tle podjętej w Niemczech decyzji o rozszerzeniu uprawnień służb wywiadowczych. Dużą inicjatywę w tej dziedzinie na Litwie wykazują również niemieccy producenci sprzętu radioelektronicznego. Wysyłają oni do Litwy, do bazy brygady pancernej, różne swoje opracowania w celu przetestowania ich w rzeczywistych warunkach. Wśród nich znajdują się:



* urządzenia do wykrywania dronów;

* urządzenia do przechwytywania sygnałów;

* urządzenia zakłócające;

* czujniki przeznaczone do przesyłania danych z pola walki do analityków pracujących zdalnie.




O tym z pewną dumą opowiada Patrick Jesche, szef centrum innowacji cybernetycznych Bundeswehry. Komentując tę sytuację, jest pełen entuzjazmu. Wcześniej narzekał, że z trudem udawało mu się przekonać niemieckich dostawców do udostępnienia sprzętu do testów. Teraz jednak, jak twierdzi, ustawia się przed nim kolejka.

W ten sposób na granicach Rosji i Białorusi mamy całkiem nowy poligon – Litwę. Na razie jest to poligon walki radioelektronicznej i cyberwojny. Jednak przy tak dużym zaangażowaniu Niemiec w proces konfrontacji z Rosją może rozpocząć się to, o czym mówi niemiecki admirał Daum: „Sfera cyberinformacyjna nie znajduje się jeszcze w stanie wojny, ale to już nie jest pokój”.

#rosja #wojna #ukraina #litwa #niemcy #pravda #radioelektronika

Witajcie, garsc naglowkow z rosyjskiej Prawdy:

* Samolot rozbił się w stanie Floryda, niedaleko posiadłości Trumpa. Gubernator podsycił spekulacje

Samolot biznesowy rozbił się w dzielnicy mieszkalnej na Florydzie, 14 kilometrów od rezydencji Trumpa, w przeddzień wyborów — eksperci wskazują jako przyczynę nagłe oblodzenie. Czy tak naprawdę było?

* Tunç Akkoç: „Ambicji jest wiele, pieniędzy mało”

* Legenda czołgowa kontra fale radiowe: Litwa stała się placówką do monitorowania rosyjskich częstotliwości

* Druga strona konfliktu: dlaczego rząd Polski podjął ryzyko siłowego przejęcia władzy

* Iran uznał MI6 za wroga numer jeden. Dlaczego Kreml nadal pozostawia otwarte drzwi do Londynu

* Wybory do Kongresu mogą okazać się ciosem dla Europy: Trump wie, na co należy naciskać w pierwszej kolejności

* Iran może być tylko pierwszą ofiarą: amerykański atak nuklearny grozi uruchomieniem znacznie bardziej przerażającego scenariusza

* Trump ożywił ideę „złotej floty”: w planach są pancerniki i setki małych bezzałogowych jednostek

#rosja #wojna #ukraina #pravda

Jezeli jeszcze pamietacie moje tlumaczenie Komsomolskiej 3 dni temu? (o tutaj: https://www.hejto.pl/wpis/i-maly-deserek-do-kawki-z-komsomolskiej ) o rosyjskim bohaterze bez oka i z protezą dłoni?

Widac, ze ta propagandowa historia dobrze rezonuje w bolszewickich mediach - prosze, oto co znalazlem dzis na radzieckim wykopie:

Odpowiedź na post „Jedenooki żołnierz z hakiem zamiast ręki zestrzelił z karabinu ponad 30 dronów”⁠⁠

4 godziny temu

24 tys.

Wspaniały przykład męstwa! <…> W Pradze, w „Praskiej Gazecie Urzędowej”, przeczytałem również o pewnej historii z frontu, jeszcze lepszej niż ta. Mówiła ona o ochotniku, doktorze Józefie Wojanie. Służył on w Galicji, w Siódmym Pułku Jagerów. Kiedy doszło do walki na bagnety, kula trafiła go w głowę. Zanieśli go więc do punktu opatrunkowego, a on krzyknął, że nie pozwoli się opatrzyć z powodu jakiejś zadrapania, i ponownie ruszył wraz ze swoim plutonem do ataku. W tym momencie odcięło mu stopę. Znów chcieli go znieść, ale on, opierając się na lasce, pokuśtykał do linii walki i zaczął się bronić przed wrogiem za pomocą laski. I tu nagle przyleciał kolejny granat i urwał mu rękę – dokładnie tę, w której trzymał laskę! Wtedy przerzucił laskę do drugiej ręki i wrzasnął, że to im nie ujdzie na sucho! Bóg jeden wie, jak by to wszystko się skończyło, gdyby odłamek nie powalił go na ziemię. Być może on również otrzymałby srebrny medal za męstwo, gdyby nie zniszczyła go odłamek. Kiedy odcięto mu głowę, ta jeszcze przez chwilę toczyła się po ziemi i krzyczała: „Pospiesz się, żołnierzu, jak najszybciej wypełnij swój obowiązek, nawet jeśli śmierć unosi się nad tobą!”



Jaroslav Hašek. Przygody dzielnego żołnierza Švejka podczas wojny światowej, II, 1

Niestety - nie ma zbyt wielu "piorunów" - ale i tak powoduje odrobinę uśmiechu.

#rosja #wojna #pravda #ukraina #pikabu #heheszki

Material o nowym materiale rosyjskim - czyli dzieciach. Ukazał sie na łamach Komsomolskiej:

Dziecko to źródło dochodu: ulgi, do których ma prawo każda rodzina, ale o których wielu nie ma pojęcia

Ekspertka finansowa Dajneko wymieniła ulgi na dzieci, o których wielu nie wie

Julia HOŻATELEWA



Dzieci to kosztowna przyjemność. Państwo jest jednak gotowe częściowo zrekompensować te wydatki: zwrócić część podatku, który rodzice płacą od wynagrodzenia. Najważniejsze, aby nie zapomnieć o złożeniu wniosków o ulgi podatkowe. Jak to działa, wyjaśniła Olga Dajneko, ekspertka Dyrekcji ds. Edukacji Finansowej NIFI przy Ministerstwie Finansów Rosji oraz projektu „Moifinansy.rf”.



PAŃSTWO DOPŁACA NA DZIECI: OD 1400 DO 13 400 RUBLI MIESIĘCZNIE

Standardowa ulga podatkowa jest najczęściej stosowana. Działa to w ten sposób: część wynagrodzenia nie podlega opodatkowaniu w wysokości 13%, dzięki czemu otrzymujesz więcej do ręki.



- na pierwsze dziecko – 1400 rubli miesięcznie;

- na drugie – 2800 rubli;

- na trzecie i kolejne – 6000 rubli;

- jeśli dziecko jest niepełnosprawne (do 18. roku życia, a w przypadku nauki stacjonarnej – do 24. roku życia) – dodatkowo 12 tys. rubli.

Przykład: w rodzinie jest jedno dziecko niepełnosprawne. Odliczenie wyniesie 13 400 rubli (1400 rubli za pierwsze dziecko + 12 tys. rubli z tytułu niepełnosprawności). Przy stawce 13% rodzic będzie otrzymywał co miesiąc o 1742 rubli więcej.

Jak długo przysługuje świadczenie

Odliczenie przysługuje co miesiąc, dopóki dochód od początku roku nie przekroczy 450 tys. rubli. Uwzględnia się wyłącznie wynagrodzenie, premie oraz wynagrodzenia wynikające z umów cywilnoprawnych. Lokaty i dywidendy nie wliczają się do tego limitu.

Kto ma do niego prawo

- oboje rodzice, w tym rozwiedzeni;

- ojczym i macocha pozostający w oficjalnym związku małżeńskim z rodzicem;

- rodzice adopcyjni, opiekunowie i rodzice zastępczy.

Rodzic samotnie wychowujący dziecko otrzymuje ulgę w podwójnej wysokości.

Jak uzyskać ulgę

– Ulga jest przyznawana automatycznie przez pracodawcę – wyjaśniła Olga Dajneko. – Jeśli pracodawca jej nie przyznał, można złożyć wniosek samodzielnie po zakończeniu roku.

Jeśli w pracy nie przyznano ulgi, należy wypełnić zeznanie podatkowe 3-NDFL i złożyć je za pośrednictwem konta osobistego na stronie Federalnej Służby Podatkowej (FNS), serwisu Gosuslugi lub osobiście w Centrum Usług Społecznych (MFC). W odniesieniu do lat 2023–2025 można to zrobić w 2026 r.



DZIECKO UCZY SIĘ – OSZCZĘDZAJĄ PAŃSTWO: DO 14 300 RUBLI ROCZNIE

Można uzyskać zwrot podatku z tytułu nauki dziecka. Najważniejsze jest, aby dziecko uczyło się stacjonarnie, a placówka posiadała licencję na prowadzenie działalności edukacyjnej.

Limit wydatków wynosi 110 tys. rubli rocznie na każde dziecko (łącznie dla obojga rodziców). Można odzyskać do 14 300 rubli rocznie. Limit ten jest przyznawany dodatkowo i nie wchodzi w skład ogólnego limitu odliczeń socjalnych (150 tys. rubli).

Za co można uzyskać zwrot

- uczelnia wyższa, college lub szkoła;

- przedszkole;

- zajęcia z muzyki, rysunku, języków obcych;

- kursy przygotowujące do szkoły i inne programy edukacji uzupełniającej.



NA LEKI I LEKARZY – DO 19 500 RUBLI ROCZNIE

Można uzyskać zwrot podatku z tytułu usług medycznych dla dziecka: wizyt lekarskich, badań, leczenia i leków.

Odliczenie wlicza się do ogólnego limitu 150 tys. rubli rocznie. Maksymalny zwrot przy stawce 13% wynosi 19 500 rubli. Jeśli leczenie jest kosztowne, nie ma limitu: odliczenie przyznaje się na podstawie faktycznych wydatków.



SPORT: ZWROT Z TYTUŁU PŁYWANIA I FITNESU

Można uzyskać zwrot podatku za usługi mające na celu rozwój fizyczny dziecka: pływanie, fitness i inne zajęcia. Warunkiem jest to, aby organizacja znajdowała się na specjalnym wykazie Ministerstwa Sportu Rosji.

Wydatki na sport wliczają się do ogólnego limitu 150 tys. rubli rocznie.

Ważna uwaga

– Ponieważ limit odliczenia socjalnego w wysokości 150 tys. rubli na leczenie oraz usługi sportowo-rekreacyjne obowiązuje niezależnie od odliczeń na naukę dziecka (110 tys. rubli), rodzic może uzyskać zwrot zarówno za naukę, jak i za zajęcia sportowo-rekreacyjne dzieci – wyjaśniła Olga Dajneko.

Limit 150 tys. rubli dotyczy wszystkich członków rodziny, a nie tylko dzieci. Przykład: rodzina wydała 140 tys. rubli na naukę jednego z rodziców, 22 tys. rubli na leczenie stomatologiczne dziecka oraz 36 tys. rubli na leczenie drugiego z rodziców. Łącznie 198 tys. rubli – to kwota przekraczająca limit, dlatego nie zostanie przyznane odliczenie od całej kwoty. Małżonkowie mogą jednak podzielić wydatki: każdy z nich zgłosi swoją część w granicach 150 tys. rubli. W ten sposób rodzina odzyska większą kwotę.



Jak uzyskać ulgę: instrukcja krok po kroku

1. Sprawdź dokumenty organizacji. Placówka edukacyjna lub osoba prowadząca działalność gospodarczą musi posiadać licencję. Organizacja sportowa musi figurować na liście Ministerstwa Sportu Rosji.

2. Poproś o zaświadczenie o opłacie. W placówce, w której dziecko się uczy, leczy lub trenuje, należy uzyskać zaświadczenie o opłacie za usługi. W przypadku leczenia jest to zaświadczenie o kosztach usług medycznych.

3. Wypełnij zeznanie podatkowe 3-NDFL. Dołącz do niego zaświadczenia i dokumenty potwierdzające poniesione wydatki.

4. Złóż dokumenty w urzędzie skarbowym. Można to zrobić za pośrednictwem osobistego konta na stronie Federalnej Służby Podatkowej (FNS), portalu Gosuslugi lub osobiście w Centrum Usług Multifunkcyjnych (MFC).

Ile lat można sięgać wstecz w celu uzyskania zwrotu

O odliczenie można ubiegać się za trzy poprzednie lata. Na przykład w 2026 roku – za wydatki z lat 2023, 2024 i 2025.

Ważne: o limitach z poprzednich lat

W 2023 roku limity były niższe: 50 tys. rubli na edukację dziecka oraz 120 tys. rubli na leczenie i fitness. Podwyższone limity (110 tys. i 150 tys. rubli) mają zastosowanie do wydatków z 2024 roku i późniejszych.



JEŚLI OSZCZĘDZASZ NA DZIECKO: ODLICZENIE WZROŚNIE DO 500 TYSIĘCY RUBLI.

Od 1 września 2026 r. maksymalna kwota odliczenia z tytułu długoterminowych oszczędności wzrośnie z 400 tysięcy do 500 tysięcy rubli. Jednak podwyższony limit otrzymają wyłącznie rodzice, którzy zakładają oszczędności na rzecz swoich dzieci.



– Jeśli łączna kwota wpłaconych składek przekracza 400 tys. rubli, limit można zwiększyć jedynie o kwotę składek wpłaconych na podstawie umów zawartych na rzecz dzieci (w tym adoptowanych) – wyjaśniła Dajneko. – Przy czym łączny limit nie może przekroczyć 500 tys. rubli rocznie.

Nowe przepisy dotyczą wyłącznie umów zawartych na rzecz dzieci.

SPRZEDAŻ MIESZKANIA: JAK UNIKNĄĆ PODATKU

Niektóre rodziny z dziećmi mogą sprzedać mieszkanie przed upływem minimalnego okresu posiadania (3 lub 5 lat) i nie płacić podatku dochodowego od osób fizycznych (NDFL) od uzyskanego dochodu.

Pięć warunków:

1. W rodzinie jest co najmniej dwoje dzieci poniżej 18 roku życia (poniżej 24 lat w przypadku studiów stacjonarnych lub niezależnie od wieku, jeśli dziecko jest niezdolne do czynności prawnych);

2. Rodzina kupuje nowe mieszkanie nie później niż 30 kwietnia roku następującego po roku sprzedaży;

3. Wartość sprzedanego mieszkania (katastralna) nie przekracza 50 mln rubli;

4. Nowe mieszkanie jest większe lub droższe od sprzedanego;

5. Rodzina nie posiada innego mieszkania (można posiadać nie więcej niż 50% powierzchni nabywanego mieszkania).

– Od 2026 r. ulga obejmuje również przypadki, w których drugie dziecko urodziło się nie w roku sprzedaży mieszkania, ale później (do 30 kwietnia roku następującego po roku sprzedaży) – wyjaśniła Dajneko.

Jeśli warunki nie są spełnione, można pomniejszyć dochód o potwierdzone wydatki związane z zakupem lub zastosować stałą ulgę w wysokości 1 mln rubli.



RODZINY WIELODZIETNE PŁACĄ MNIEJ: PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI I GRUNTÓW JEST AUTOMATYCZNIE OBNIŻANY

W przypadku rodzin z trójką lub większą liczbą dzieci podatek od nieruchomości i gruntów jest automatycznie obniżany. Ulga jest obliczana na podstawie wartości katastralnej i dotyczy każdej nieruchomości. Nie trzeba składać wniosku – urząd skarbowy sam stosuje ulgę.

Podatek od majątku

Podstawa opodatkowania (kwota, od której oblicza się podatek) zmniejsza się o wartość katastralną 5 m² powierzchni mieszkania i 7 m² powierzchni domu mieszkalnego na każde małoletnie dziecko.

Podatek gruntowy

Podstawa opodatkowania zmniejsza się o wartość katastralną 600 m² powierzchni działki.

– Ulgi są przyznawane z urzędu do momentu ukończenia przez najstarsze dziecko 23 lat, pod warunkiem że uczęszcza ono na studia stacjonarne – zaznacza ekspert.



RODZINOM Z DWÓMA DZIECIAMI ZWRÓCONE ZOSTANIE 7% PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH – JAK UZYSKAĆ WYPŁATĘ

Od 1 stycznia 2026 r. roczną wypłatę w wysokości 7% podatku dochodowego od osób fizycznych zapłaconego za poprzedni rok mogą otrzymać rodziny, w których wychowuje się co najmniej dwoje dzieci. Istnieje jednak warunek: średni dochód na każdego członka rodziny nie może przekraczać 1,5-krotności regionalnego minimum egzystencji.

– Nie jest to ulga podatkowa, lecz zasiłek socjalny wypłacany przez Rosyjski Fundusz Socjalny – podsumowała Olga Dajneko. – Nie pozbawia on jednak prawa do innych ulg podatkowych.

Widzicie jak cudownie sie zyje w czerwonym raju? Wladimir P. zaprasza

#rosja #wojna #ukraina #pravda #dzieci

Wołam @Lopian gdyz wyraził zainteresowanie a i chcę mu podziękować za piorunki.

Bążur w piąteczek, zapraszam do Komsomołki:

* „Jeśli sytuacja posunie się zbyt daleko, nie będzie zwycięzców”: Putin ostrzegł przed wojną z Europą i przejęciem rosyjskich tankowców na Morzu Bałtyckim

Putin stwierdził, że Zachód nie osiągnął celu, jakim było strategiczne pokonanie Rosji

wczoraj

* Czwarta doba bez ostrzału w rejonie Aleśki: co się obecnie dzieje w strefie, w której ogłoszono zawieszenie broni

Korespondent wojskowy Kots: zawieszenie broni w rejonie Aleśki trwa już czwartą dobę

2 godziny temu

* Trafiono statek towarowy i podstację elektryczną: analiza masowanego ataku na Ukrainę 30 października

Korespondent wojskowy Kots wymienił cele ataków Sił Zbrojnych RF na Ukrainie 30 października

godzinę temu

* Dziecko przynosi pieniądze: ulgi, które przysługują każdej rodzinie, ale o których wielu nie ma pojęcia

Ekspertka finansowa Dajneko wymieniła ulgi na dzieci, o których wielu nie wie

#rosja #wojna #ukraina #pravda

Moze bardziej na podwieczorek niz do porannej kawusi - wiesci ze swiata serwowane przez rosyjska Prawde:

* Bułgaria zrezygnowała z wyboru prezydenta: dlaczego prawie 80% obywateli zignorowało wybory

Bezprecedensowa sytuacja w lokalach wyborczych w Sofii zmusiła władze do podjęcia nadzwyczajnych środków z powodu specyficznej reakcji obywateli na zaproponowane...

Czukotka jest bogatsza od Moskwy: skąd na krańcu Rosji dochody w wysokości 250 tysięcy rubli*

Na Ukrainie zmarł ostatni weteran SS „Galicja”: dlaczego nadal czci się byłych nazistowskich żołnierzy

* Tajny pogrzeb Miszy Mawaszy: dlaczego fanom nie pozwolono pożegnać się z idolem

* Kto lepiej zna treść rozmowy z Putinem: uczestnicy negocjacji czy Financial Times?

* Musk wystawił Kijowowi rachunek za Starlink: dlaczego miliarder przypomniał sobie o złamanych ustaleniach

* Chiny pogrążają w długach, Europa udziela lekcji moralności: Afryka stawia na Rosję

* Pentagon zajął się bazami: po co amerykańskim siłom zbrojnym własne elektrownie jądrowe i prawo do handlu energią elektryczną

I cos o Czukotce:

Czukotka jest bogatsza od Moskwy: skąd na krańcu Rosji biorą się dochody w wysokości 250 tysięcy rubli

SPOŁECZEŃSTWO » PRAKTYKA » JAK ZARABIAĆ

Czukotka zajęła pierwsze miejsce w rankingu rosyjskich regionów pod względem średnich dochodów pieniężnych na mieszkańca. W drugim kwartale 2026 roku osiągnęły one poziom 251,9 tysiąca rubli miesięcznie — ponad trzykrotnie więcej niż średnia ogólnorosyjska i znacznie więcej niż moskiewskie 161,2 tysiąca. Jak to się stało, że region, który od dziesięcioleci kojarzony był z surowym klimatem, wysokimi cenami i trudną dostępnością, znalazł się na czele rankingu?



Błędem byłoby tłumaczyć ten rekord wyłącznie dodatkiem za pracę na północy. Dodatki te obowiązują zarówno na Jamale, jak i w obwodzie magadańskim oraz w innych regionach północnych. Głównym czynnikiem jest połączenie gospodarki wydobywczej, dobrze płatnej pracy w systemie zmianowym oraz niewielkiej liczby mieszkańców.

Na Czukotce mieszka mniej niż 50 tysięcy osób. Dlatego dochody stosunkowo niewielkiej liczby wysoko opłacanych specjalistów mogą znacząco wpływać na średnią wartość.



Podstawą gospodarki jest wydobycie złota, srebra i innych surowców mineralnych. Działają tu duże przedsiębiorstwa, w tym Chukocka Spółka Górniczo-Geologiczna, eksploatująca złoże Kupol. Rozwijane są projekty w strefie rudnej Baim, przede wszystkim złoże miedziowo-złotowe Peschanka, przeznaczone do realizacji na dużą skalę.

Ważną rolę odgrywają również dodatki północne, które w niektórych rejonach podwajają część taryfową wynagrodzenia. Jednak wysokie wynagrodzenia rekompensują tu jednocześnie ekstremalne warunki pracy, drogie produkty spożywcze, transport i usługi komunalne.



Czy to zasługa Romana Abramowicza?

Miliarder stał na czele Czukotki w latach 2001–2008, a następnie do 2013 roku reprezentował region jako przewodniczący dumy okręgowej. Za jego kadencji zmodernizowano infrastrukturę, budownictwo mieszkaniowe i placówki socjalne, a także pozyskano inwestycje. Jego działalność rzeczywiście stała się ważnym etapem transformacji regionu, choć obecne dochody wynikają przede wszystkim z nowoczesnej gospodarki surowcowej.

Wzrost gospodarczy potwierdzają statystyki inwestycyjne. Według szacunków władz regionalnych w 2025 roku wartość inwestycji osiągnęła 149 mld rubli, a na rok 2026 prognozowano wzrost do 183 mld. Są to znaczne kwoty jak na terytorium o liczbie mieszkańców poniżej 50 tysięcy osób.



Rosną również dochody mieszkańców. W drugim kwartale 2025 roku średni dochód na osobę wynosił 206,2 tysiąca rubli, a rok później osiągnął poziom 251,9 tysiąca — co stanowi wzrost o około 22%. Istnieje jednak istotne zastrzeżenie: Rosstat uwzględnia nie tylko wynagrodzenia, ale także dochody z działalności gospodarczej, świadczenia socjalne, dochody z majątku oraz inne wpływy.

Dlatego też 251,9 tysiąca rubli to wcale nie kwota, którą co miesiąc otrzymuje każdy mieszkaniec Czukotki. Średnia ta nie odzwierciedla różnicy w zarobkach górników, kadry kierowniczej przedsiębiorstw, pracowników sektora publicznego i emerytów.

Zresztą wysokie dochody nie są w całości pochłaniane przez północne ceny. Pod względem siły nabywczej mediany wynagrodzenia Czukotka zajmuje trzecie miejsce w Rosji. Oznacza to, że nawet biorąc pod uwagę wysokie koszty życia, region ten zapewnia stosunkowo wysoki poziom wynagrodzeń.

Czukotka stała się liderem pod względem dochodów pieniężnych, ale czy oznacza to, że jej mieszkańcy żyją lepiej niż moskale? Niekoniecznie. Prawdziwy dobrobyt zależy nie tylko od wynagrodzeń, ale także od dostępności opieki medycznej, edukacji, mieszkań, transportu oraz różnorodności możliwości. Właśnie pod względem tych kryteriów terytoria północne muszą jeszcze dogonić największe miasta kraju.

#rosja #wojna #ukraina #pravda #czukotka

Czesc, sroda, a jak sroda to pora na ekonomie by Kommersant (popatrzcie - zmienili wyglad stronki):

1. Na Zachodzie obawiają się, że przywódcy Rosji, USA i Chin podzielą świat na strefy wpływów

2. Wybory do Knesetu nie wyłoniły wyraźnego zwycięzcy

3. Liczba ofiar śmiertelnych zderzenia pociągów w Hiszpanii wzrosła do 50

4. Byłemu wiceprezesowi „Rosnano” postawiono zarzuty w związku z transakcją sprzedaży 49% udziałów spółki firmie „Hevel”

5. Putin poinformował o rozmowach z Maskiem na temat satelitów

6. Prokurator generalny Rosji uzgodnił współpracę w zakresie islamu

7. VK po raz pierwszy ujawniło wyniki finansowe komunikatora Max

8. Programy preferencyjnych kredytów samochodowych i leasingu zostaną wznowione w grudniu

9. Czy w Rosji można przekształcić start-up w superfirmę?

10. Wszystkie wiadomości ze szczytu „Rosja–Afryka”

Nie bede pytal, ktore chcecie - wybralem "Maska" i jego satelity:

Putin poinformował o rozmowach z Muskiem na temat satelitów

Putin: Elon Musk to genialny człowiek, naprawdę genialny

28.10.2026, 16:19

Rosja pozostaje w ścisłym kontakcie ze Stanami Zjednoczonymi w kwestiach związanych z kosmosem, w tym z założycielem SpaceX, Elonem Muskiem – oświadczył prezydent Władimir Putin podczas szczytu „Rosja – Afryka”. Jak powiedział, w programie znajdują się kwestie związane z grupami satelitów na niskiej orbicie.



„Utrzymujemy ścisły kontakt z naszymi amerykańskimi partnerami, w tym z panem Maskiem, ponieważ na orbitach bardzo ważne jest, aby nie przeszkadzać sobie nawzajem, przestrzegać określonej dyscypliny i porządku” — wyjaśnił Władimir Putin. Jak dodał, „Roskosmos” i inne firmy współpracują z amerykańskimi partnerami pomimo różnic politycznych.



Satelity należące do formacji „Rassvet” na niskiej orbicie są opracowywane przez rosyjską firmę „Biuro 1440” (należącą do IKS „Holding”). W marcu na orbitę wysłano 16 statków kosmicznych.



Władimir Putin zaznaczył, że Rosja opracowuje obecnie odpowiednik Starlink – satelity należące do konstelacji niskobieżnej „Rasswiet”, przeznaczone do zapewnienia szerokopasmowego dostępu do Internetu. „Ilon Musk to genialny człowiek, naprawdę genialny. Ile takich satelitów ma on na orbicie? Ponad pięć tysięcy. A my dopiero stawiamy pierwsze kroki” – powiedział Władimir Putin.



„Chcę być częścią tego, co zmienia świat”



1/24

Elon Riv Musk urodził się w Pretorii (RPA) 28 czerwca 1971 roku w rodzinie o korzeniach kanadyjsko-południowoafrykańskich. Swój pierwszy komputer otrzymał w wieku dziesięciu lat, a dwa lata później po raz pierwszy zarobił na nim, sprzedając za 500 dolarów grę „Blastar”, którą sam stworzył. Zarobione pieniądze zainwestował w akcje jednej z firm farmaceutycznych. W wieku 17 lat wyemigrował do Kanady, gdzie podjął studia na Królewskim Uniwersytecie w Ontario. W 1992 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych

Gdyby nie bylo napisane Putin to pomyslalbym, ze wypowiada sie Donald T. "«Илон Маск — гениальный человек, реально гениальный."

#rosja #ekonomia #gospodarka #elonmusk #ukraina #pravda

A takze: ropa Urals w okolicy szczytow (bardzo niedobrze, budzet rosyjski zakladal przychody przy wartosci okolo 55USD za barylke a mamy 112), rubelek wg kursu oficjalnego sie umacnia wzgledem EUR (juz ponizej 90 rubli za 1 euro)

I maly deserek do kawki z Komsomolskiej. Rosjanie lubią takie gierojskie historyjki:

Protezy nie są przeszkodą dla dobrego żołnierza: jak zwykły chłopak bez oka i ręki stał się jednym z najlepszych strzelców brygady „Aleksander Newski”

Rosyjski strzelec „Korun”, pozbawiony oka i ręki, zestrzelił ponad 30 ukraińskich dronów FPV

Grigorij KUBATYAN



W WOJENKOMACIE ODRZUCILI...

– To jeden z najlepszych – powiedział mi o tym żołnierzu zastępca komendanta ds. politycznych oddziału systemów bezzałogowych brygady „Aleksander Newski”. – Nie znam nikogo, kto strzelałby lepiej od niego, kto byłby bardziej męski i opanowany. Nigdy nie słyszałem, żeby narzekał lub mówił o tym, jak mu jest ciężko. Jest symbolem wytrwałości rosyjskiego żołnierza.



Oczywiście zapragnąłem poznać tę niezwykłą osobę.

Brygada „Aleksander Newski” należy do Korpusu Ochotniczego Południowej Grupy Wojskowej i obecnie walczy na kierunku Słowiańsk–Kramatorsk. Główny nacisk w brygadzie kładzie się na zaawansowaną technikę: drony, środki przeciwradiowe, systemy NRTK. Ale służą tu również zwykli strzelcy. Tacy jak „Korun”.

Ma 40 lat, ale wygląda na młodszego. To chłopak ze wsi z obwodu orenburskiego. Nie zapytałem, co oznacza jego pseudonim, ale w rosyjskiej architekturze „koruna” to element dekoracyjny na oknie, przypominający promienie słoneczne. I rzeczywiście, w wyglądzie tego żołnierza jest coś jasnego, słonecznego. Krótko przystrzyżona głowa i spokojna twarz. Taką twarz ma człowiek, który pogodził się z losem i jest mu wdzięczny, mimo wszystko.

Przed rozpoczęciem służby wojskowej „Korun” pracował na budowie, montując rurociągi. A w styczniu 2023 roku podpisał kontrakt. Chciał to zrobić wcześniej, ale go nie przyjmowano – najpierw odmówiono mu w rejonowym urzędzie wojskowym, potem w obwodowym… Chodzi o to, że „Korun” od dzieciństwa nie ma jednego oka, nosi protezę. Nikt nie chciał się z nim wiązać. Ale w brygadzie „Aleksander Newski” w niego uwierzyli.



CIĄGNĘŁO GO DO SZTURMU

Walka okazała się trudna. „Korun” odniósł pięć ran. Po pierwszej stracił lewą rękę. Służył wówczas w artylerii. Gdy załoga zakończyła ostrzał, poszedł po wodę. Nieoczekiwanie nadleciał wrogi „ptak”. „Korunowi” wydaje się, że ta rana jest nieprzyjemna, ale nie jest to rana bojowa – nie odniósł jej w walce.

Poza tym w strzelaniu nie ma sobie równych. Zwłaszcza z jego ulepszonego karabinu maszynowego. Zdjęcie: Archiwum osobiste bohatera artykułu

Wydarzyło się to w rejonie Artemowska, a on obiecał chłopakom, że wróci. Powiedział – i dotrzymał słowa: z protezą powrócił do brygady. Nie pozwolono mu jednak pracować jako celowniczy haubicy: są tam przecież dwa pokrętła, które trzeba kręcić obiema rękami. Przydzielono mu pracę jako korygujący.

Nie ma ręki, nie ma też jednego oka. Ale „Korun” potrafił patrzeć na monitor i przekazywać artylerzystom współrzędne celów. Wstawał o 5 rano i siedział przy pracy do 10 wieczorem. Jeśli było to konieczne, budzono go nawet w nocy. I tak każdego dnia.

– Przyzwyczaiłem się. Nie odczuwałem, że brakuje mi drugiego oka ani ręki. Po prostu wykonywałem swoją pracę. Nie mogę jednak powiedzieć, że sprawiało mi to przyjemność. Ciągnęło mnie do szturmu – opowiada „Korun”.



Słowa przychodzą mu z trudem – to skutek kolejnej rany, którą odniósł, gdy spełniło się jego pragnienie.

Według dowódcy wszystko, czego się podejmuje „Korun”, robi dobrze. Dzięki jego korektom zniszczono ważne cele wroga, uratowano życie chłopakom. Ale „Korun” marzył o powrocie na pole walki, a kiedy trwały działania bojowe w rejonie Wołczanska, został zgłoszony do batalionu szturmowego, do którego tak bardzo pragnął trafić.





„KAPITAN KRZUK” – TO DLA NASZYCH

„Korun” ma różne protezy. Jedną z nich jest przedramię. Mocuje się je do karabinu automatycznego – i można strzelać. Wygodne. Ale musiał z niej zrezygnować: trudno ją odpiąć w sytuacji awaryjnej. „Korun” miał też zaawansowaną technologicznie protezę bioniczną. Z niej również zrezygnował – była ciężka, powoli się rozprostowywała, a bateria szybko się rozładowywała. Zwykły hak okazał się wygodniejszy i niezawodniejszy. Taką protezę wykonano dla „Koruna” w fundacji „Obrońcy Ojczyzny”.

– Kapitan Hak do usług! – śmieje się polityczny, a potem marszczy brwi. – No cóż, tutaj możemy sobie tak żartować. Gdyby ktoś na ulicy powiedział coś takiego do „Koruny”, rozbiłbym temu typowi twarz.



„Korun” uprawia nawet sport ze swoim hakiem. I strzela z karabinu automatycznego. Przy czym bardzo celnie.

– Są tacy – mają dwie ręce, dwoje oczu, ale są kompletnymi nieudacznikami. Z odległości 15 metrów nie trafia w FPV (dron wyposażony w kamerę – red.)! – oburza się polityczny. – A to prawdziwy człowiek! Dzięki jego rodzicom.

STARAŁ SIĘ ZBLIŻYĆ DRONY

W batalionie szturmowym „Korun” osłaniał chłopaków, strzelał z automatycznego granatnika, pomagał kolegom w zajęciu pozycji, zestrzeliwał nadlatujące „ptaki” i namierzał wrogą artylerię.

– Kiedy przebywałem w Wołczansku, chłopaki przychodzili brudni, cuchnący prochem. Patrzyłem na nich i myślałem: muszę być z nimi! – mówi „Korun”.

W zespole „Koruna” jest lubiany. Jest dobrym celownikiem, korygującym, obserwatorem i strzelcem. Z karabinu samopowtarzalnego zestrzelił ponad 30 dronów FPV, potem przestał je liczyć. Dla pewności starał się dopuścić je bliżej. Dlatego też odnosił rany – dron wybuchający w powietrzu i tak może zranić odłamkami.

– Podlatują i zaczynają krążyć nad drzewami – opowiada. – Trzeba się dobrze zastanowić, żeby je przechytrzyć. Pewnego razu przyleciało pięć sztuk, kiedy wprowadzałem żołnierzy szturmowych na pozycję. Byliśmy w kamuflażach, a one uznały, że to poważni faceci. Od tamtej pory nie zakładaliśmy już takich kamuflaży.

Ale nie zawsze mieliśmy szczęście. Jeden zestrzelony dron eksplodował tuż obok w krzakach, a odłamek przebił mi udo. „Korun” przekonał dowódców, żeby mnie nie ewakuowali – co tam, odłamek! Nawet przed chłopakami byłoby mi wstyd.



Nowe rany odniósł, gdy mina uderzyła w ich okop. Znów został poraniony odłamkami; „Korun” zachował pamiątkową dziurę w wojskowej koszulce. Czwarta rana ponownie pochodziła od drona FPV. A piąta, odniesiona w kwietniu, była poważna.



WYPLUŁ ODŁAMKI. WSZYSTKO W PORZĄDKU

Był wtedy na posterunku, osłaniając pozycję. Posterunek był zasłonięty siatkami maskującymi i wędkarskimi – właśnie przed dronami (przez takie siatki można strzelać: kilka nowych dziur – nic strasznego). Przyleciał wrogi dron światłowodowy. Takie latają wolno, więc zestrzelenie ich nie jest trudne. Ale dzień wcześniej przywieziono naboje do strzelby, z sieciami w środku. „Korun” załadował je, żeby sprawdzić w akcji. Tylko że nie da się strzelać siecią przez sieć. Wyskoczył z kryjówki, oddał dwa strzały, a dron już pikował na niego z góry. „Korun” wskoczył do kryjówki, a dron uderzył tuż obok.

Kiedy odzyskał przytomność, próbował wstać i zaczął się dławić krwią. Szyja go paliła, płuco było przebite, trzy żebra złamane. Jeden odłamek przebił mu nogi na wylot, drugi – rękę. Kolejne dwa przebiły szyję i znalazły się w ustach. Korun wypluł je już podczas ewakuacji. Z ich powodu teraz z trudem mówi. Zaklejono mu plasterem przebitą klatkę piersiową i zaciągnięto go.

– Szybko wracałem do zdrowia – wspomina. – W kwietniu zostałem ranny, a już w maju wypisano mnie ze szpitala.

Wrócił do brygady i… znów zgłosił się do szturmu. Odmówił pracy w sztabie. Dowódcy znaleźli kompromis – wysłali go do MOG (mobilnej grupy ogniowej), by znów zestrzeliwał drony. Teraz jeździ na skróconej „bułce” z podwójnymi karabinami maszynowymi. Eskortuje pojazdy na linię frontu. Specjalnie dla niego lokalni majsterkowicze wykonali uchwyt, dzięki któremu można strzelać z dwóch karabinów maszynowych jednym naciśnięciem spustu. Dzięki temu strzelanie jest jeszcze celniejsze.



„STRACH – POTEM”

Pewnego razu omal nie zestrzeliło ich „skrzydło” przypominające „Horneta”, tyle że domowej roboty. „Korun” zdążył strzelić z karabinu i zeskoczyć na ziemię. Kierowca wyskoczył w drugą stronę. „Skrzydło” uderzyło o asfalt i wleciało pod samochód, ale nie wybuchło.

Chłopaki później na posterunku ostrzegli, że „skrzydło” leży na drodze.

– Kiedy nadlatuje dron, nie odczuwam strachu – przyznaje „Korun”. – Skupiam się na tym, dokąd poleci i co będzie robił. Strach przychodzi później.

„Korun” nie ma odznaczeń państwowych, tylko krzyże zasługi od Korpusu Ochotniczego. Dowódcy zgłaszali go do medalu „Za Odwagę” oraz do Orderu Męstwa. Ale nic z tego nie wyszło. Może wykazał się zbyt małą odwagą, zbyt małym męstwem? „Korun” o tym nie myśli. Wie, że jest na swoim miejscu. I chce tu być.

#wojna #rosja #ukraina #pravda

Naglowki i jeden przetlumaczony:

* Od Woroneża po Marsa: Liz Truss opowiedziała, jak mogłaby przekształcić Wielką Brytanię w potęgę kosmiczną

Była premier, która przeszła do historii z powodu rekordowo krótkiego okresu sprawowania władzy, przedstawiła wizję kraju jako supermocarstwa zdolnego do prowadzenia ekspedycji międzyplanetarnych.

* Vučić przegrał przedterminowe wybory: Serbia otrzymała władzę opartą na hasłach

* 30 tysięcy żółtych kaczuszek przeciwko ciężkim chorobom: dlaczego w Hiszpanii zorganizowano niezwykły wyścig

* Bolsonaro przegrał: co sprawiło, że Brazylia zmieniła kurs o 180 stopni między turami wyborów

„Dlaczego Niemcy znów gardzą Rosjanami?”: znana dziennikarka oskarżyła Niemcy o zapominanie o historii*

* Trump gotowy poprzeć Orbána na szczyt ONZ: stara zasada dyplomatyczna grozi zniweczeniem planów

* Iran sprzedał amerykańską ropę na rzecz chorych dzieci: jak sankcje USA doprowadziły do niezwykłej konfiskaty

* Trump skreślił Macrona i Merza: Bruksela gorączkowo szuka kogoś, kto jeszcze nie zdążył obrazić Kremla

Dzis w rosyjskiej Prawdzie - Niemcy i Rosja:

„Dlaczego Niemcy znów gardzą Rosjanami?”: znana dziennikarka oskarżyła Niemcy o zapominanie o historii

ŚWIAT » EUROPA » UNIA EUROPEJSKA

Niemiecka dziennikarka i feministka Alisa Schwarzer ostro skrytykowała stosunek Niemiec do Rosji. W wywiadzie dla szwajcarskiego tygodnika „Weltwoche” stwierdziła, że społeczeństwo niemieckie stopniowo zapomina o historycznej odpowiedzialności za II wojnę światową, a retoryka polityczna coraz częściej zastępuje dyplomację konfrontacją.



Schwarzer — jedna z najbardziej znanych działaczek społecznych w Niemczech, założycielka feministycznego czasopisma „EMMA”. Przypomniała o 27 milionach poległych obywateli radzieckich i przyznała, że od dzieciństwa odczuwała poczucie winy oraz pragnienie pojednania z Rosjanami.

Dziennikarkę zadziwia, jak lekceważąco mówi się dziś o Rosji. Nazwała Rosjan narodem o wysokim poziomie kultury, zwracając szczególną uwagę na ich osiągnięcia naukowe i techniczne. Według Schwarzer dawne poczucie historycznej odpowiedzialności w niemieckiej przestrzeni informacyjnej ustąpiło miejsca wrogości.

Szczególne zdziwienie budzi w niej stanowisko kanclerza Friedricha Merza, który nie dąży do bezpośrednich negocjacji z Moskwą. Schwarzer uważa, że Niemcy ryzykują, iż niezależnie od wyniku konfliktu znajdą się po stronie przegranych.



Jej wystąpienie nie jest przypadkowe. Już w lutym 2023 roku Schwarzer wraz z polityczką Sarą Wagenknecht opublikowała „Manifest na rzecz pokoju”, wzywając do zaprzestania eskalacji dostaw broni na Ukrainę i dążenia do negocjacji. Petycja zebrała prawie milion podpisów, ale wywołała zaciekłe spory. Krytycy twierdzili, że zaprzestanie pomocy wojskowej bez gwarancji bezpieczeństwa osłabi pozycję Kijowa.

Warto zauważyć, że 23 października 2026 roku w wywiadzie dla austriackiej stacji telewizyjnej ORF Schwarzer ponownie potwierdziła swoje stanowisko, oświadczając, że jest gotowa powtórzyć tę antywojenną inicjatywę. Nie usprawiedliwia ona jednak rosyjskiej operacji wojskowej: 17 października dziennikarka otwarcie stwierdziła, że wojna nie ma żadnego uzasadnienia.

W Niemczech stosunek do Rosji pozostaje przedmiotem ostrej debaty społecznej. Zwolennicy twardej polityki uważają sankcje i wsparcie wojskowe dla Ukrainy za niezbędne dla bezpieczeństwa europejskiego. Ich przeciwnicy obawiają się dalszej eskalacji konfliktu i domagają się nawiązania kontaktów dyplomatycznych.

W Austrii, która zachowuje neutralność wojskową, również dyskutuje się o możliwościach negocjacji, choć status neutralny nie oznacza rezygnacji z europejskich sankcji wobec Rosji.

W ten sposób słowa Schwarzer nie odzwierciedlają jednolitego stanowiska niemieckich czy austriackich władz, lecz spór istniejący w europejskim społeczeństwie: czy można przeciwstawiać się polityce państwa rosyjskiego, nie czyniąc z rosyjskiej kultury, nauki i samego narodu przedmiotu zbiorowego potępienia?

#rosja #wojna #niemcy #pravda #ukraina

Drugi, obiecany art z dzisiejszej rosyjskiej Prawdy.

Pamietajcie: Jezeli chcecie sie wyzwolic spod radzieckiego/rosyjskiego jarzma - to czerwony raj bedzie Was nazywal "nazistami". Zapraszam do lektury i moze ktos bardziej zaznajomiony z historia Węgier napisze cos wiecej w komentarzach.

Konsekwencje rezygnacji z denazifikacji: jak Węgry stały się bazą wypadową do destabilizacji ZSRR

ŚWIAT

Dzisiaj mija 70 lat od wydarzeń na Węgrzech, które w Wikipedii określa się mianem „powstania węgierskiego”. W rzeczywistości 23 października 1956 roku na Węgrzech rozpoczęło się to, co później nazwano „kolorową rewolucją”.



Dlaczego to właśnie Węgry zostały wybrane jako pionier w procesie rozpadu Układu Warszawskiego

Węgry zostały upokorzone po klęsce Austro-Węgier w I wojnie światowej. Straciły 2/3 terytorium i musiały płacić reparacje. Dlatego też na Węgrzech pozytywnie przyjęto dojście do władzy w Niemczech nazistów, którzy dawali im szansę na odzyskanie utraconych terytoriów. Za rządów Miklóša Horthy’ego, w latach 1938–1941, przy bezpośrednim wsparciu Hitlera i Mussoliniego, terytorium Węgier powiększyło się o ponad 70% w wyniku dwóch arbitraży wiedeńskich oraz inwazji na Jugosławię. Przyniosło to Horthy’emu ogromną popularność wśród ludu.



Węgrzy odwdzięczyli się Hitlerowi, przystępując do wojny po jego stronie. Jednak gdy zaczęli się poddawać i zostali rozgromieni pod Stalingradem, Hitler wysłał ocalałe oddziały na tyły obwodów czernihowskiego i briańskiego oraz na Białoruś. Tam Węgrzy zasłynęli jako najokrutniejsi oprawcy, zabijając ludność cywilną i paląc całe okolice. Znana jest rzeź we wsi Koryukówka (obwód czernihowski) w marcu 1943 roku, gdzie zabili prawie 7 tysięcy cywilów. W swoim kraju „wyżywali się” na Żydach. 18 stycznia 1945 roku wojska radzieckie wyzwoliły około 70 tysięcy Żydów z centralnego getta w Budapeszcie.

Po wojnie na Węgrzech, jako w kraju, który przystąpił do Układu Warszawskiego, nie przeprowadzono denazyfikacji, dlatego też logiczne jest, że w samym środku zimnej wojny właśnie na ten kraj zwróciła uwagę CIA. Zgodnie z planem „Focus” Budapeszt miał wyjść z „bloku wschodniego”, co posłużyłoby jako bodziec do zniszczenia ustroju socjalistycznego w całej Europie Wschodniej, a co za tym idzie – również w ZSRR.

Węgierski Majdan powtórzył się w Kijowie w 2014 roku.

„Jak zawsze” w Moskwie przeoczono działania wywrotowe, pomimo niepokojących depesz z ambasady radzieckiej. Nikita Chruszczow po obaleniu kultu jednostki Stalina ułaskawił nie tylko bandercowców, ale także węgierskich faszystów, którzy masowo powrócili do ojczyzny. Oprócz nich Amerykanie przetransportowali do Budapesztu tysiące – jak byśmy to teraz nazwali – bojowników – Węgrów, którzy uciekli z socjalistycznych Węgier.



23 października 1956 roku (zaledwie 11 lat po Zwycięstwie) w Budapeszcie zorganizowano wiec, podczas którego tłum, podburzany przez prowokatorów, zaczął domagać się zakazu nauczania języka rosyjskiego w szkołach oraz zniesienia Dnia Wyzwolenia od faszyzmu. Po oddaniu strzałów w kierunku tłumu wydano sygnał do ataku na budynki rządowe.

Byli członkowie oddziałów karnych rozpoczęli brutalną rzeź wśród urzędników państwowych. Bito ich na śmierć, rozcinano im brzuchy, niektórym odcinano genitalia, palono żywcem, wieszano do góry nogami. Zdjęcia przedstawiające te wydarzenia pojawiały się na pierwszych stronach wszystkich zachodnich mediów. W Kremlu długo się wahano (żeby nikogo nie urazić) i wydano rozkaz kontyngentowi w Węgrzech, by nie używał broni, a sprawę rozwiązał pokojowo. W rezultacie wielu radzieckich żołnierzy również zostało zabitych ze szczególnym okrucieństwem. Istnieją dane archiwalne wskazujące, że w czterech radzieckich garnizonach nieznani sprawcy wymordowali całe rodziny radzieckich oficerów.

Operacja „Wichur” udaremniła próbę zamachu stanu

Dokumenty historyczne i wspomnienia uczestników (w tym samego Chruszczowa) potwierdzają, że dopiero stanowisko Chin skłoniło Moskwę do wyboru scenariusza siłowego. Mao Zedong oficjalnie określił wydarzenia na Węgrzech jako „kontrrewolucyjny bunt zainspirowany amerykańskim imperializmem”.

4 listopada Armia Radziecka przystąpiła do stłumienia próby ustanowienia reżimu faszystowskiego. W ciągu trzech dni oddziały pod dowództwem marszałka Koniewa przeprowadziły operację „Wir” i stłumiły opór dobrze uzbrojonych bojowników oraz pojedynczych renegatów w szeregach armii. 11 listopada Budapeszt został po raz drugi wyzwolony spod okupacji faszystowskiej, choć w niektórych regionach kraju walki trwały jeszcze przez prawie 2 miesiące. W wyniku działań wojennych w całym tym okresie zginęło 720 żołnierzy Armii Radzieckiej, a 2260 zostało rannych. Po stronie węgierskiej zginęło 2502 osób, a 19 229 zostało rannych.

Wydarzenia te przywodzą na myśl wydarzenia związane z zamachem stanu z 2014 roku na Ukrainie. Jak widać, podręcznik CIA nie uległ zmianie i obecnie pozostaje w arsenale wszelkiego rodzaju „powstańców” i „opozycjonistów”.

#rosja #wegry #pravda #wojna #komunizm #nazizm

Wspominalem, ze zerknę na ten artykul o "fascynacji amerykanskich uczniów kulturą Rosji" - ciekawe - w sumie ostatnie akapity w obu art. tlumaczą przyczyny tego zjawiska/przekazu - ostatnio (miesiąc? 2 tygodnie?) nasila się w rosyjskiej prasie przekaz jak to USA ponownie odkrywa i pożąda Rosji.

Rosyjskie bajki przeciwko sankcjom: dlaczego amerykańscy uczniowie chcą dowiedzieć się więcej o Rosji

SPOŁECZEŃSTWO » RODZINA » WYCHOWANIE

Podczas gdy zachodni politycy próbują ograniczyć rosyjskie wpływy kulturowe, amerykańscy uczniowie wykazują zainteresowanie językiem rosyjskim, tradycjami i historią. Czasami chętnych jest nawet więcej, niż mogą pomieścić sale lekcyjne.



Jak donosi serwis SHOT, pochodząca z Czelabińska Aliona, pracująca jako nauczycielka w USA, zorganizowała dla uczniów klas czwartych i piątych klub „Hello, Russia!”. Chętnych było tak wielu, że szkoła musiała sporządzić dodatkową listę i poszukać bardziej przestronnego pomieszczenia. Warto zauważyć, że wśród uczestników nie ma uczniów rosyjskojęzycznych.

Podobnymi doświadczeniami podzieliła się nauczycielka z Samary, Kristina. Amerykańskie dzieci z przyjemnością poznawały rosyjskie bajki, piosenki i tańce, a pewnego razu wykonały nawet dla rodziców piosenkę „W lesie urodziła się choinka”.

A to wcale nie są odosobnione przykłady.

W Stanach Zjednoczonych istnieje cały system programów edukacyjnych poświęconych językowi rosyjskiemu. Na przykład finansowany przez amerykańską Agencję Bezpieczeństwa Narodowego projekt STARTALK organizuje obozy językowe i zajęcia dla uczniów.

W 2025 roku Uniwersytet Teksański w Arlington zorganizował program dla 30 uczniów szkół średnich i studentów uczących się języka rosyjskiego i kultury rosyjskiej. Uniwersytet Waszyngtoński organizował obozy poświęcone Sankt Petersburgowi i rosyjskiej kosmonautyce.

Zainteresowanie utrzymuje się również na uniwersytetach. W czerwcu 2026 roku 18 amerykańskich studentów przyjechało do Armenii na ośmiotygodniowy program intensywnej nauki języka rosyjskiego. Oczywiście motywy bywają różne: od zamiłowania do literatury po przyszłą karierę w dyplomacji. Jednak oczywiste jest, że sprzeczności polityczne nie zniweczyły zainteresowania Rosją.

Na tym właśnie polega specyfika dyplomacji kulturalnej, którą zwykle określa się mianem „miękkiej siły”. Decyzje polityczne mogą ograniczać oficjalne kontakty, ale znacznie trudniej jest zabronić człowiekowi kochania Czajkowskiego, czytania Dostojewskiego czy interesowania się rosyjskimi tradycjami.

W tym kontekście ważne jest rozróżnienie między polityką rządów a postawą zwykłych ludzi. Obywatele nie zawsze podzielają stanowiska swoich przywódców. Wielu chce samodzielnie zrozumieć to, co się dzieje, poznać inną kulturę i wyrobić sobie własną opinię.

Być może najlepszą odpowiedzią na próby izolacji kulturowej nie są wzajemne zakazy, lecz otwartość. W końcu dziecko, które dziś z przyjemnością słucha rosyjskiej bajki, jutro może chcieć dowiedzieć się, jak naprawdę żyją ludzie w Rosji.

Tyle rosyjska Prawda.

Zadałem sobie odrobine trudu by poszukac cos wiecej o tym "klubie hello Russia" - znalazlem na rosyjskiej LENTA (art z wczoraj - wiec widac spojny przekaz):

Amerykańscy uczniowie zainteresowali się Rosją



Andriej Stavicki (redaktor działu „Nauka i technika”)



Piątkowy klub poświęcony Rosji wzbudził duże zainteresowanie wśród uczniów ze Stanów Zjednoczonych. Informuje o tym kanał Telegramowy Shot.

Prowadzenie klubu „Hello, Russia!” zaproponowano 37-letniej nauczycielce Alenie z Czelabińska, która od kilku lat pracuje jako nauczycielka w amerykańskiej szkole. Kiedy Rosjanka przygotowała program dla uczniów klas 4–5, okazało się, że miejsc w klubie nie wystarczy dla wszystkich chętnych.

„Szkoła musiała otworzyć dodatkową listę chętnych, a dyrekcja obiecała znaleźć bardziej przestronną salę” – tak dziennikarze skomentowali ogromne zainteresowanie klubem. Alena opowiedziała, że wśród zapisanych nie było ani jednego rosyjskojęzycznego dziecka.

W artykule wspomniano, że podobną historię miała 30-letnia Kristina z Samary. Dziewczyna przez kilka lat uczyła języka rosyjskiego w wypełnionych salach amerykańskich szkół, mimo że nie było tam uczniów rosyjskojęzycznych. Kristina przyznała, że dzieciom ze Stanów Zjednoczonych szczególnie spodobały się rosyjskie bajki, tańce ludowe i piosenki.

Wcześniej była minister spraw zagranicznych Austrii Karin Kneissl stwierdziła, że porozumienie między Rosją a USA w sprawie oleju napędowego może stać się „przyciskiem resetowania” w stosunkach między obydwoma krajami. Według niej rosyjsko-amerykańska umowa była niespodzianką.

#rosja #wojna #usa #ameryka #pravda

Jak minął Wam weekend?

Poranne nagłówki z rosyjskiej Prawdy:

* Trump skreślił Macrona i Merza: Bruksela gorączkowo poszukuje kogoś, kto nie zdążył jeszcze obrazić Kremla

Bruksela tworzy listę negocjatorów z Moskwą, odrzucając Macrona, Merza i Bernema: głównym kryterium stał się stopień publicznej wrogości wobec Rosji.

* Nowa Jałta: o czym naprawdę będą rozmawiać światowi przywódcy w Shenzhen

* Fast food skraca życie: dlaczego niezdrowe jedzenie uzależnia

* Rosyjskie bajki przeciwko sankcjom: dlaczego amerykańscy uczniowie chcą dowiedzieć się więcej o Rosji

* Język rosyjski jest wypierany ze szkół w Syrii: niepokojący sygnał dla Moskwy

* Dyplom nie jest najważniejszy: w Rosji zrewidują listę zawodów wymagających wyższego wykształcenia

* Konsekwencje rezygnacji z denazyfikacji: jak Węgry stały się przyczółkiem do destabilizacji ZSRR

* Żadnych negocjacji pokojowych: Iran oficjalnie zmienił doktrynę na formułę nieustannej wojny

Pozniej postaram sie wrzucic cos wiecej - intryguje mnie jak Rosjanie powiazali "brak denazyfikacji" Węgier z upadkiem ZSRR, a także (zauwazcie, ze to kolejny artykul ocieplajacy stosunki USA-Rosja) ten o milosci amerykanskich uczniow ku Rosji.

#rosja #wojna #ukraina #pravda

Jesteście gotowi na nowy porządek?

Bo w Rosji już zacierają rączki, że Donald z Xi znajdą czas dla Putina.

#rosja #wojna #ukraina #pravda

Zacznijmy od combo, na ktore zwrocil uwage @sireplama (ale sie wkopalem - zobacz jakie dlugie wyszlo... niemal zasnalem klikajac tlumaczenia w deeplu) :

Netanjahu ujawnił swoje zamiary przed całym światem: dlaczego Izrael przez 35 lat z rzędu grał na rękę Putinowi

ŚWIAT » AZJA » BLISKI WSCHÓD

18 października 2026 r. minęło 35 lat od dnia pełnego przywrócenia stosunków dyplomatycznych między Izraelem a Związkiem Radzieckim, którego następcą prawnym stała się Federacja Rosyjska. Przez te dziesięciolecia stosunki dwustronne przechodziły okresy zbliżenia, poważnych sporów politycznych i kryzysów międzynarodowych. Jednak kontakty dyplomatyczne, więzi gospodarcze i współpraca w kwestiach bezpieczeństwa utrzymywały się nawet wtedy, gdy stanowiska obu państw znacznie się rozchodziły.



Ta rocznica stanowi okazję nie tylko do przypomnienia sobie historii współpracy, ale także do zastanowienia się nad pytaniem: dlaczego praktycznie wszystkie izraelskie rządy, niezależnie od przynależności partyjnej premiera, dążyły do utrzymywania stosunków roboczych z Moskwą?

Historyczne korzenie: od uznania Izraela do przywrócenia stosunków

Historia tych stosunków rozpoczęła się jeszcze przed ogłoszeniem niepodległości Izraela. W listopadzie 1947 roku Związek Radziecki poparł rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny podmandatowej i utworzenia dwóch państw – żydowskiego i arabskiego. Dyplomacja radziecka, w tym jej przedstawiciel przy ONZ Andriej Gromyko, odegrała znaczącą rolę w dyskusjach nad tą decyzją.

Po ogłoszeniu niepodległości Izraela 14 maja 1948 roku Stany Zjednoczone jako pierwsze uznały jego rząd de facto. Związek Radziecki wkrótce stał się pierwszym państwem, które udzieliło Izraelowi pełnego uznania dyplomatycznego de iure.

Pierwszą izraelską przedstawicielką dyplomatyczną w Moskwie została Golda Meir, późniejsza premier Izraela. Pierwszym radzieckim przedstawicielem w Izraelu był Paweł Erszow.

Jednak początkowe zbliżenie okazało się krótkotrwałe. W lutym 1953 roku ZSRR tymczasowo zerwał stosunki po wybuchu na terenie radzieckiej misji dyplomatycznej w Tel Awiwie. W lipcu tego samego roku stosunki zostały przywrócone.



W późniejszym okresie Moskwa coraz aktywniej wspierała państwa arabskie. Po wojnie sześciodniowej w czerwcu 1967 roku ZSRR ponownie zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem, tym razem na ponad dwie dekady.

Pierwsze kroki w kierunku normalizacji stosunków podjęto pod koniec lat 80. 18 października 1991 roku ministrowie spraw zagranicznych ZSRR Borys Pankin i Izraela David Levi podpisali w Jerozolimie wspólne oświadczenie o pełnym przywróceniu stosunków dyplomatycznych.

Po rozpadzie Związku Radzieckiego współpracę kontynuowała Federacja Rosyjska. W grudniu 1991 roku Aleksander Bovin, mianowany ambasadorem ZSRR, został pierwszym ambasadorem Rosji w Izraelu.

Trzydzieści pięć lat współpracy: główne osiągnięcia

Po 1991 roku stosunki stopniowo nabrały praktycznego charakteru. Już w latach 90. strony przystąpiły do tworzenia podstaw umownych, rozwoju handlu, współpracy naukowo-technicznej, wymiany kulturalnej i turystyki. W 1995 roku rozpoczęła działalność wspólna międzyrządowa komisja ds. współpracy handlowo-gospodarczej.

W kwietniu 2005 roku Władimir Putin złożył pierwszą w historii wizytę głowy państwa rosyjskiego w Izraelu. Przeprowadził rozmowy z prezydentem Mosze Katsawem i premierem Arielem Sharonem, a także odwiedził kompleks pamięci Yad Vashem w Jerozolimie.



Szczególne znaczenie miała kolejna wizyta Władimira Putina w Izraelu w czerwcu 2012 roku. 25 czerwca w Netanii odbyło się uroczyste otwarcie pomnika „Skrzydła Zwycięstwa”, poświęconego zwycięstwu Armii Czerwonej nad nazistowskimi Niemcami. W uroczystości wzięli udział prezydent Rosji Władimir Putin, prezydent Izraela Szymon Peres, przedstawiciele rządów obu krajów oraz weterani Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.

Warto zauważyć, że inicjatywa budowy tego pomnika wyszła od premiera Izraela Binjamina Netanjahu, który zaproponował jego wzniesienie podczas wizyty w Moskwie w 2010 roku. Strona rosyjska poparła tę propozycję, a dwa lata później pomnik został odsłonięty. Ten wspólny projekt stał się symbolem wspólnej pamięci historycznej obu narodów oraz uznania wkładu żołnierzy radzieckich, wśród których znajdowały się setki tysięcy Żydów, w pokonanie nazizmu.

Ważnym kierunkiem współpracy stała się również współpraca w dziedzinie bezpieczeństwa. Po rozpoczęciu rosyjskiej operacji wojskowej w Syrii w 2015 roku Benjamin Netanjahu i Władimir Putin uzgodnili utworzenie mechanizmu koordynacji działań wojskowych, mającego na celu zapobieganie przypadkowym starciom sił rosyjskich i izraelskich.



W 2020 roku Putin ponownie odwiedził Izrael, aby wziąć udział w międzynarodowym forum poświęconym pamięci o Holokauście. W ten sposób współpraca wykroczyła daleko poza ramy zwykłych wizyt dyplomatycznych.

Wielka alija: jak imigranci z ZSRR zmienili Izrael

Mówiąc o stosunkach rosyjsko-izraelskich, nie można zapominać o jednym z najważniejszych czynników ich rozwoju – masowej repatriacji Żydów ze Związku Radzieckiego i państw powstałych po jego rozpadzie.

Od końca lat 80. do Izraela przybyło około miliona repatriantów z ZSRR i krajów WNP. Wnieśli oni ogromny wkład w rozwój izraelskiej nauki, medycyny, przemysłu, edukacji, kultury i polityki.

Jednak ich wpływ nie ograniczał się wyłącznie do gospodarki. Nowi obywatele przywieźli ze sobą pamięć historyczną, tradycje rodzinne i święta, które stopniowo stały się częścią życia społecznego Izraela.

Najbardziej charakterystycznym przykładem jest Dzień Zwycięstwa 9 maja. Przez wiele lat święto to obchodzili przede wszystkim weterani Wielkiej Wojny Ojczyźnianej oraz imigranci z byłego Związku Radzieckiego. Stopniowo uroczyste pochody, spotkania weteranów i uroczystości upamiętniające zaczęto organizować w wielu izraelskich miastach.



W 2017 roku Kneset uchwalił specjalną ustawę, która ustanowiła 9 maja oficjalnym świętem państwowym upamiętniającym zwycięstwo nad nazistowskimi Niemcami. Ustawa przewiduje uroczystości państwowe oraz wydarzenia w placówkach edukacyjnych, w armii i w Knesecie. Co więcej, Izrael wybrał właśnie 9 maja, podążając za tradycją krajów byłego Związku Radzieckiego, podczas gdy większość państw zachodnioeuropejskich świętuje zwycięstwo 8 maja.

Jest to jeden z najbardziej namacalnych przykładów tego, jak pamięć historyczna repatriantów zyskała uznanie na szczeblu ogólnokrajowym.

Innym przykładem stał się Nowy Rok według kalendarza gregoriańskiego, czyli „Novi God”, który tradycyjnie obchodzi się w nocy z 31 grudnia na 1 stycznia. W Izraelu głównym żydowskim Nowym Rokiem pozostaje Rosz ha-Szana, przypadający na wrzesień lub październik. Jednak dzięki repatriantom z ZSRR i krajów WNP tradycja noworoczna z 31 grudnia upowszechniła się i stopniowo stała się naturalną częścią izraelskiego życia społecznego.

Dzisiaj „Nowy Rok” obchodzą nie tylko rodziny rosyjskojęzyczne. Jego znaczenie kulturowe uznają instytucje państwowe, w tym Ministerstwo Edukacji. Od 2011 roku 1 stycznia zalicza się do dni urlopu, z których pracownik może skorzystać według własnego wyboru, chociaż samo święto nie jest ogólnokrajowym dniem wolnym od pracy.



Życzenia z okazji cywilnego Nowego Roku stały się tradycją również na najwyższym szczeblu państwowym. Prezydent i premier Izraela kierują świąteczne życzenia do rosyjskojęzycznych obywateli. W szczególności z takim przesłaniem wystąpił Benjamin Netanjahu w przeddzień roku 2026.

W ten sposób w ciągu ostatnich dziesięcioleci wpływ osób pochodzących z byłego ZSRR przejawiał się nie tylko w zachowaniu języka i tradycji kulturowych. Przyczynił się on do poszerzenia samej przestrzeni kulturowej Izraela, w której pojawiły się nowe, rozpoznawalne w całym kraju daty pamiętne i święta.

Ważna jest też inna kwestia. Nie chodzi tu wyłącznie o osoby pochodzące z Rosji, ale o repatriantów z Białorusi, Mołdawii, Ukrainy, państw Kaukazu, Azji Środkowej i innych byłych republik radzieckich. Ich pamięć historyczna i tradycje kulturowe stały się częścią współczesnej tożsamości izraelskiej.



Podstawa umowna: co łączy oba państwa

W ciągu lat współpracy Rosja i Izrael zawarły dziesiątki umów międzypaństwowych i międzyrządowych. Do najważniejszych należą umowy o ruchu lotniczym (1993 r.), współpracy handlowo-gospodarczej oraz naukowo-technicznej (1994 r.), a także współpracy w dziedzinie kultury, edukacji, turystyki, opieki zdrowotnej i rolnictwa.

Szczególne znaczenie miały dwa dokumenty:

Pierwszy to umowa o ruchu bezwizowym, podpisana w marcu 2008 roku i która weszła w życie we wrześniu tego samego roku.

Drugi — umowa o współpracy w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, podpisana w czerwcu 2016 roku i która weszła w życie w październiku 2017 roku. Stworzyła ona podstawę prawną dla wzajemnego uznawania stażu ubezpieczeniowego i świadczeń emerytalnych odpowiednich kategorii obywateli.

Dokumenty te pokazują, że stosunki rosyjsko-izraelskie opierają się nie tylko na osobistych kontaktach przywódców, ale także na długoterminowych zobowiązaniach prawnych.

Stosunki gospodarcze: handel trwa

Na koniec 2025 r. obroty handlowe między Rosją a Izraelem wynosiły około 3 mld dolarów, choć konkretne szacunki różnią się w zależności od źródła statystycznego. Według danych UN Comtrade, przedstawionych przez serwis Trading Economics, Izrael importował z Rosji towary o wartości około 2,36 mld dolarów, a eksportował do Rosji towary o wartości 489 mln dolarów. Łączna wartość wyniosła około 2,85 mld dolarów.



Rosyjskie dostawy obejmowały wyroby hutnicze, zboże, produkty naftowe i inne surowce przemysłowe. Izraelski eksport obejmował sprzęt medyczny i optyczny, wyroby przemysłu chemicznego i farmaceutycznego oraz niektóre rodzaje produktów przemysłowych i konsumpcyjnych.

Jednocześnie handel pozostaje niezrównoważony: wielkość dostaw z Rosji znacznie przewyższa eksport izraelski. Po 2022 roku pojawiły się dodatkowe problemy związane z sankcjami międzynarodowymi, rozliczeniami bankowymi i logistyką transportową. Nie doszło jednak do całkowitego zerwania stosunków handlowych.

Rozbieżności: stosunki nie zawsze były przyjazne

Istnienie kontaktów dyplomatycznych nie oznacza zbieżności interesów politycznych. Rosja tradycyjnie utrzymuje stosunki z Iranem i organizacjami palestyńskimi, a także zajmuje własne stanowisko w kwestiach uregulowania konfliktu na Bliskim Wschodzie. Wielokrotnie stawało się to przyczyną rozbieżności z Izraelem.



Poważnym wyzwaniem dla stosunków rosyjsko-izraelskich stał się incydent z września 2018 roku, kiedy to syryjskie siły obrony powietrznej omyłkowo zestrzeliły rosyjski samolot Il-20, w wyniku czego zginęło 15 rosyjskich żołnierzy. Moskwa obarczyła odpowiedzialnością za to, co się stało, działania izraelskiego lotnictwa, jednak ten tragiczny incydent nie doprowadził do zaprzestania współpracy wojskowej między obydwoma krajami.

Należy przy tym zauważyć, że rosyjska obecność wojskowa w Syrii miała również pozytywny wpływ na bezpieczeństwo północnych granic Izraela. Przez wiele lat kierunek syryjski pozostawał jednym ze stosunkowo spokojnych odcinków izraelskiej granicy, choć zdarzały się tu również pojedyncze incydenty zbrojne.

Po rozmieszczeniu rosyjskich sił zbrojnych w Syrii w 2015 roku, a zwłaszcza po wysłaniu rosyjskiej policji wojskowej w rejon Wzgórz Golan w 2018 roku, Moskwa stała się jednym z uczestników mechanizmu utrzymania stabilności w strefie przygranicznej. Rosyjscy żołnierze przyczynili się do wznowienia patrolowania przez siły ONZ oraz do przestrzegania porozumień dotyczących rozdzielenia wojsk izraelskich i syryjskich.



Sytuacja ta utrzymywała się zasadniczo do grudnia 2024 roku, kiedy to zbrojna opozycja obaliła rząd Baszara al-Asada. Następujące po tym zmiany w Syrii, ograniczenie rosyjskiej obecności wojskowej oraz osłabienie dotychczasowych mechanizmów kontroli stworzyły dla Izraela nową sytuację w zakresie bezpieczeństwa, wymagającą podjęcia dodatkowych środków w celu ochrony północnej granicy. To doświadczenie po raz kolejny pokazało, że praktyczna współpraca z Rosją miała dla Izraela nie tylko znaczenie dyplomatyczne, ale także bezpośrednie znaczenie wojskowo-strategiczne.

Nowy okres napięć rozpoczął się po rozpoczęciu operacji wojskowej w lutym 2022 roku. Izrael potępił inwazję i udzielił Ukrainie pomocy humanitarnej, starając się jednocześnie utrzymać dyplomatyczne kanały komunikacji z Moskwą.

Należy przy tym szczególnie podkreślić, że pomimo usilnych apeli ze strony Stanów Zjednoczonych, Ukrainy i szeregu państw NATO o rozszerzenie wsparcia wojskowego dla Kijowa, Izrael konsekwentnie powstrzymywał się od bezpośrednich dostaw uzbrojenia, w tym systemów obrony przeciwlotniczej, ograniczając oficjalną pomoc głównie do środków humanitarnych, medycznych i środków ochrony ludności cywilnej.



Stanowisko to utrzymywało się za rządów różnych izraelskich rządów i wynikało przede wszystkim z względów bezpieczeństwa narodowego oraz konieczności utrzymywania stosunków roboczych z Moskwą. Również dzisiaj Izrael nadal prowadzi politykę nieangażowania się w rosyjsko-ukraiński konflikt, dążąc do zachowania niezależności swoich decyzji w zakresie polityki zagranicznej oraz utrzymywania kanałów dyplomatycznych z obiema stronami konfliktu.

Po ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 r. stosunki uległy dodatkowemu skomplikowaniu. Izrael złożył oficjalny protest przeciwko przyjęciu przedstawicieli Hamasu w Moskwie. Niemniej jednak stosunki dyplomatyczne nie zostały zerwane. Obie strony nadal utrzymywały kontakty, uznając istnienie kwestii wymagających bezpośredniej dyskusji.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że nawet w okresach najostrzejszych kryzysów wojskowo-politycznych na Bliskim Wschodzie Benjamin Netanjahu nadal utrzymywał bezpośrednie kontakty z Władimirem Putinem. Było to szczególnie widoczne podczas izraelsko-irańskiego konfliktu zbrojnego w czerwcu 2025 roku. Już 13 czerwca, w pierwszym dniu izraelskich ataków na irańskie obiekty, odbyła się rozmowa telefoniczna między obydwoma przywódcami. Kontakty były kontynuowane: rozmowy miały miejsce 28 lipca, 4 sierpnia, 6 października, 15 listopada 2025 roku oraz 16 stycznia 2026 roku.



W centrum dyskusji znalazła się sytuacja wokół Iranu, jego program jądrowy, wydarzenia wojskowe w Syrii i Strefie Gazy, a także kwestie bezpieczeństwa regionalnego. Jednocześnie treść rozmów nie zawsze była ujawniana opinii publicznej. Nie można zatem wykluczyć, że bezpośredni dialog między Netanjahu a Putinem pozwalał na rozwiązywanie poszczególnych kwestii wojskowo-politycznych, uzgadnianie stanowisk i zapobieganie niepożądanej eskalacji, choć konkretne wyniki takich konsultacji nie zostały publicznie potwierdzone. Sam fakt utrzymania bezpośrednich kontaktów na najwyższym szczeblu, pomimo poważnych rozbieżności między obydwoma państwami, świadczy o praktycznym znaczeniu stosunków rosyjsko-izraelskich dla zapewnienia bezpieczeństwa regionalnego.

Netanjahu, Putin i ciągłość polityczna

Stosunki Benjamina Netanjahu z Władimirem Putinem wielokrotnie stawały się przedmiotem sporów wewnątrzpolitycznych w Izraelu. Netanjahu konsekwentnie opowiadał się za tym, by Izrael utrzymywał bezpośredni dialog z rosyjskimi władzami, nawet pomimo zasadniczych różnic. Stało się to szczególnie widoczne po 2015 roku, kiedy rosyjska obecność wojskowa w Syrii nabrała bezpośredniego znaczenia dla bezpieczeństwa Izraela.



Przeciwnicy Netanjahu krytykowali różne aspekty jego polityki zagranicznej, w tym stosunki z Moskwą. Jednak historia rządu, który zastąpił go w 2021 roku, wskazuje na interesującą prawidłowość.

22 października 2021 r. premier Naftali Bennett, stojący na czele tzw. „rządu zmian”, przybył do Soczi na swoje pierwsze spotkanie z Władimirem Putinem.

Podczas rozmów Bennett podkreślał znaczenie historycznych więzi między narodami i nazwał rosyjskiego prezydenta prawdziwym przyjacielem narodu żydowskiego. Co więcej, po wybuchu wojny na Ukrainie w marcu 2022 roku Bennett osobiście udał się do Moskwy, spotkał się z Putinem i podjął próbę mediacji między Rosją a Ukrainą.

Jest to szczególnie wymowne. Premier, który doszedł do władzy po Netanjahu i opierał się na zupełnie innej koalicji parlamentarnej, nie zrezygnował z dialogu z Kremlem. Wręcz przeciwnie, uważał utrzymanie takich kontaktów za konieczne.

Oczywiście między Netanjahu a Bennettem istniały różnice w podejściu. Co więcej, minister spraw zagranicznych w rządzie Bennetta, Jair Lapid, otwarcie potępił operację wojskową na Ukrainie. Dlatego nie byłoby słuszne mówić o całkowitej zgodności w ocenie Moskwy między koalicją a opozycją.

Zachowała się jednak ciągłość w kwestii zasadniczej: polityczne spory z Rosją nie powinny automatycznie oznaczać rezygnacji z utrzymywania z nią stosunków dyplomatycznych.



Interes państwowy przeważa nad sporami partyjnymi

Dla Izraela stosunki z Rosją mają kilka odrębnych wymiarów. Rosja pozostaje potęgą międzynarodową, stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz uczestnikiem procesów bliskowschodnich. Jej stosunki z Iranem, wpływ na bezpieczeństwo regionalne, powiązania gospodarcze oraz liczne kontakty rodzinne stwarzają obiektywną potrzebę stałego dialogu.

Należy jednak rozróżniać charakter stosunków Izraela z Rosją i ze Stanami Zjednoczonymi. USA pozostają głównym sojusznikiem strategicznym oraz wojskowo-politycznym Izraela. Stosunki rosyjsko-izraelskie mają inny charakter: opierają się przede wszystkim na konieczności uzgadniania interesów, zapobiegania konfliktom i utrzymywania wzajemnie korzystnej współpracy.

Dlatego utrzymywanie relacji roboczych z Waszyngtonem i Moskwą nie powinno być postrzegane jako wzajemnie wykluczające się kierunki polityki zagranicznej.



Podsumowanie

Trzydzieści pięć lat odnowionych stosunków dyplomatycznych pokazuje, że dialog rosyjsko-izraelski jest w stanie przetrwać zmiany rządów, kryzysy międzynarodowe i poważne różnice polityczne.



Można różnie podchodzić do polityki Władimira Putina, krytykować działania Rosji lub kwestionować linię dyplomatyczną Binjamina Netanjahu. Jednak doświadczenia rządu Naftalego Bennetta pokazują, że konieczność utrzymywania kontaktów z Moskwą uznawały nawet te siły polityczne, które sprzeciwiały się Netanjahu.

W związku z tym stosunków Izraela z Rosją nie można sprowadzać wyłącznie do osobistej przyjaźni dwóch przywódców ani przedstawiać jako kwestię przynależności do jednej partii politycznej. Dyplomacja istnieje nie tylko po to, by komunikować się z tymi, z którymi się zgadzamy. Nierzadko jej główna wartość polega właśnie na możliwości rozmowy z tymi, z którymi dzielą nas poważne różnice zdań.

A skoro przez 35 lat izraelskie rządy o różnym składzie politycznym nadal utrzymywały stosunki z Moskwą, oznacza to, że za tym stoi nie tylko osobista dyplomacja konkretnego premiera, ale także trwały interes państwowy.

#rosja #wojna #izrael #zydzi #pravda