alaMAkotaGURU

Obszerna, ale ciekawa analiza od Jana Gościniaka.

Słowiańsk i Kramatorsk- analiza bitwy

Chyba żaden komentator ani analityk wojny rosyjsko-ukraińskiej nie ma dziś większych wątpliwości, że jednym z głównych celów operacyjnych, ale również politycznych Federacji Rosyjskiej pozostaje dokończenie zajęcia Donbasu, w tym opanowanie dwóch ostatnich dużych miast regionu, Słowiańska i Kramatorska. Szczególnie Słowiańsk ma dla Rosjan znaczenie symboliczne. Miasto znajdowało się już bowiem w ich rękach w 2014 roku, choć zostało wówczas stosunkowo szybko utracone. W Moskwie fakt ten do dziś pozostaje jednym z niewygodnych symboli niepełnego powodzenia tamtej operacji.

W niniejszej analizie nie będę jednak rozwodził się nad politycznym znaczeniem ewentualnego zdobycia obu miast. Interesuje mnie przede wszystkim to, jak na poziomie taktycznym i operacyjnym mogłaby wyglądać przyszła bitwa o aglomerację Słowiańska i Kramatorska. Co więcej, można postawić pytanie, czy w rzeczywistości ta bitwa już się nie rozpoczęła, choć nie dostrzegamy jej jeszcze w klasycznym rozumieniu tego słowa. Analiza głównie pisana z perspektywy strony nacierającej, czyli rosyjskiej. Będzie bardzo długo, nieliczni pewnie dotrwają do końca. Ale życzę i tak miłej lektury :smiley:

Sytuacja bieżąca

Słowiańsk i Kramatorsk stanowią dziś punkt odniesienia dla praktycznie wszystkich większych działań prowadzonych w centralnej części Donbasu. Pomimo tego, że rosyjskie dowództwo rozprasza swój wysiłek również na innych odcinkach frontu, w mojej ocenie znaczną część tych działań można postrzegać jako element szerszego procesu przygotowującego warunki do przyszłego uderzenia na aglomerację.

Po stronie rosyjskiej na tym kierunku działa przede wszystkim 3. Armia Ogólnowojskowa, utworzona w 2023 roku. Przez długi czas działania tego związku operacyjnego, mówiąc delikatnie, nie zachwycały. Trudno było doszukiwać się w nich szczególnej finezji czy sprawności operacyjnej. Dobrym przykładem były długotrwałe i niezwykle wyczerpujące walki na północny wschód od Siewierska, w rejonie Biłohoriwki, gdzie ukraińska 81. Brygada skutecznie odpierała kolejne rosyjskie szturmy.

Sytuacja zaczęła się jednak stopniowo zmieniać wraz z napływem kolejnych rosyjskich uzupełnień. Jednocześnie ukraińskie dowództwo wydawało się przez dłuższy czas nie traktować pozycji na wschód od Słowiańska jako absolutnego priorytetu. W efekcie Rosjanie, pomimo ponoszonych strat, zaczęli stopniowo przesuwać linię frontu na zachód. W pewnym momencie doprowadziło to do upadku Siewierska, miasta, którego utrata była przez wielu postrzegana jako wydarzenie mogące otworzyć rosyjskim wojskom drogę znacznie dalej na zachód. Tak się jednak nie stało. Owszem, SZU zaczęły szybciej niż wcześniej oddawać kolejne kilometry terenu, cofając się w głąb własnych pozycji. Nie doszło jednak do oczekiwanego przez Rosjan przełamania operacyjnego. Linia frontu pozostaje stosunkowo stabilna, a SZFR dopiero stają przed znacznie trudniejszym zadaniem, próbą przebicia się przez główny system ukraińskiej obrony znajdujący się już bezpośrednio na przedpolu Słowiańska i Kramatorska.

W momencie, gdy powstaje niniejsza analiza, rosyjskie jednostki znajdują się około 15 kilometrów od rogatek Słowiańska, a walki toczą się między innymi w rejonie Pyskuniwki, Krywiej Łuki, Rai-Oleksandriwki czy Jurkiwki. Oczywiście rosyjscy żołnierze przenikają miejscami dalej w głąb ukraińskiego ugrupowania, jednak infiltracji nie należy automatycznie utożsamiać z trwałym zajęciem terenu. Dopiero utrzymanie zdobytych pozycji i możliwość wprowadzenia tam kolejnych sił pozwalają mówić o rzeczywistym przełamaniu. Na południe od Kramatorska od wielu miesięcy toczą się natomiast ciężkie walki w rejonie Kostiantyniwki. Jej zdobycie ma dla Rosjan znaczenie wykraczające daleko poza samo miasto. Pozwoliłoby bowiem zwiększyć presję na południowe podejścia do Kramatorska i zagrozić ukraińskiej komunikacji w tym rejonie.

Jeszcze dalej na północ znajduje się Łyman. Położony po drugiej stronie Siewierskiego Dońca stanowi kolejny z kluczowych punktów całego układu obronnego. Podobnie jak Kostiantyniwka od południa, Łyman zabezpiecza Słowiańsk i Kramatorsk przed próbą rozwinięcia rosyjskiego natarcia od północy. Bez zabezpieczenia tych dwóch kierunków bezpośredni szturm na tak dużą aglomerację byłby dla Rosjan przedsięwzięciem niezwykle ryzykownym. I właśnie dlatego można odnieść wrażenie, że rosyjskie działania na całym tym odcinku należy postrzegać jako element znacznie większej operacji, której właściwym celem jest nie pojedyncza miejscowość, ale stopniowe przygotowanie warunków do walki o całą aglomerację.

Po stronie ukraińskiej za dotychczasową obronę tego odcinka odpowiadały m.in. 11. i 19. Korpusy Armijne. Pomimo oczywistych potknięć oraz ograniczonych zasobów w dużej mierze wykonywały one swoje zadania defensywne. W ostatnich tygodniach struktura dowodzenia została jednak zreorganizowana, a bezpośrednią odpowiedzialność za obronę Donbasu przejęły dwa inne zgrupowania dowodzone przez generałów Biłeckiego i Prokopenkę, obu będących weteranami Azowa. Czy reorganizacja ta przełoży się na poprawę sytuacji na jednym z najgorętszych odcinków frontu? Na odpowiedź będziemy musieli jeszcze poczekać.

Odcinek centralny

Większość z nas wyobraża sobie początek bitwy jako moment, w którym dwie strony fizycznie spotykają się na określonym obszarze i rozpoczynają bezpośrednią walkę. Tak wyglądały bitwy starożytne, średniowieczne, a w dużej mierze również te z czasów napoleońskich. Dowódcy wybierali dogodne miejsce, koncentrowali tam swoje wojska, a następnie dochodziło do starcia na stosunkowo niewielkiej przestrzeni. W przypadku współczesnej wojny granica ta jest jednak znacznie mniej wyraźna. Trudno wskazać jeden konkretny moment, w którym rozpoczyna się bitwa o dane miasto czy region. I właśnie dlatego uważam, że podobnie należy patrzeć na Słowiańsk i Kramatorsk. Pomimo że w samych miastach nie trwają jeszcze walki miejskie na skalę znaną choćby z Bachmutu czy Czasiw Jaru, można argumentować, że „operacja słowiańsko-kramatorska”, używając roboczego określenia, trwa już od dłuższego czasu. Za jej początek można przyjąć zdobycie przez Rosjan Siewierska pod koniec ubiegłego roku.

Jak pokazuje zamieszczona mapa, główna ukraińska linia obrony przed Słowiańskiem i Kramatorskiem znajduje się stosunkowo blisko samej aglomeracji. Nie jest to jednak pojedyncza, jednolita linia okopów. Tworzy ją cały system pozycji, punktów oporu oraz miejscowości, których znaczenie wynika zarówno z ich położenia, jak i otaczającego terenu. Wśród ważniejszych punktów znajdują się m.in. Drużkiwka na południu oraz Mykołajiwka na północy. Na pierwszy rzut oka można zadać pytanie, dlaczego niektóre z tych miejscowości nie są silniej ufortyfikowane. Odpowiedź częściowo przynosi analiza topografii.

Dobrym przykładem jest Drużkiwka. Jak pokazuje mapa wysokościowa, miasto znajduje się w obniżeniu terenu otoczonym z kilku stron przez wyżej położone obszary. Przez samą miejscowość przebiega również rzeka. Z jednej strony stanowi to potencjalne utrudnienie dla atakującego, z drugiej jednak może komplikować obronę miasta, szczególnie jeżeli przeciwnik uzyska możliwość oddziaływania ogniowego z dominujących nad nim terenów.

Dlatego nie wykluczam, że w przypadku rozpoczęcia walk o Drużkiwkę ukraińskie dowództwo może rozważyć stopniowe opuszczenie części zabudowy i wykorzystanie bardziej dogodnych pozycji znajdujących się poza miastem. W takim wariancie sama Drużkiwka nie musiałaby być broniona za wszelką cenę. Mogłaby natomiast stać się obszarem, w którym rosyjskie jednostki zostałyby zmuszone do rozwinięcia działań w trudnym środowisku miejskim, podczas gdy główny ciężar obrony zostałby przeniesiony na korzystniejsze pozycje. Dla Rosjan oznaczałoby to trudny wybór. Mogliby kontynuować natarcie przez samą zabudowę, skracając w ten sposób dystans do Kramatorska, ale jednocześnie ponosząc znacznie większe koszty. Alternatywą byłaby próba rozwinięcia działań na flankach i w bardziej pofałdowanym terenie, co z kolei wymagałoby czasu i dalszego zużywania sił.

Z rosyjskiego punktu widzenia szybkie opanowanie Drużkiwki byłoby więc niezwykle istotne. Jest ona bowiem jedną z ostatnich większych przeszkód zurbanizowanych stojących na drodze do Kramatorska od południa. Dodatkowo wraz z nadejściem jesieni i pogarszaniem się warunków atmosferycznych każde zdobyte miasto zyskuje dla strony nacierającej dodatkową wartość. Nawet jeżeli w wyniku walk zostanie w znacznym stopniu zniszczone, nadal może zapewnić znacznie lepsze warunki do funkcjonowania wojsk niż otwarty teren.

Znacznie trudniejszym problemem może okazać się natomiast Mykołajiwka. Jej położenie w otoczeniu licznych przeszkód wodnych komplikuje możliwość rozwinięcia rosyjskiego natarcia, a dodatkowo obecność Siewierskiego Dońca ogranicza możliwości manewru od północy. W efekcie również tutaj Rosjanie muszą liczyć się z tym, że teren sam w sobie będzie jednym z najważniejszych sprzymierzeńców ukraińskiej obrony. I właśnie w tym miejscu widać podstawowy problem całej przyszłej operacji. Rosja może być już stosunkowo blisko Słowiańska, ale droga do samego miasta prowadzi przez system przeszkód terenowych i umocnień, którego przełamanie może okazać się znacznie trudniejsze niż dotychczasowe zdobywanie kolejnych kilometrów otwartego terenu.

Dlatego też przyszłej bitwy o Słowiańsk i Kramatorsk nie należy jeszcze mierzyć odległością rosyjskich wojsk od rogatek obu miast. Znacznie ważniejsze jest to, czy Rosjanom uda się rozmontować system obronny znajdujący się przed aglomeracją. Dopiero wtedy będzie można mówić o rzeczywistym otwarciu drogi do najważniejszego celu całej operacji.

Dobropole- zachodni zawias

Aby właściwie zrozumieć szerszy zamysł rosyjskiego dowództwa, według mnie nie można patrzeć na przyszłą bitwę o Słowiańsk i Kramatorsk wyłącznie przez pryzmat bezpośrednich podejść do obu miast. Klucz do zrozumienia potencjalnej operacji może znajdować się znacznie dalej na zachód, w rejonie Dobropola, na północny zachód od Pokrowska. To właśnie tutaj, na pierwszy rzut oka oddalonym od głównego kierunku przyszłej bitwy, może znajdować się jeden z najważniejszych elementów całej rosyjskiej koncepcji operacyjnej.

Jeżeli przyjąć założenie, że rosyjskim celem nie jest jedynie zdobycie kolejnych kilometrów terytorium, lecz rozbicie całego ukraińskiego zgrupowania centralnego Donbasu (w myśl prawideł sztuki wojennej), wówczas kierunek Dobropola nabiera zupełnie innego znaczenia. Nie byłby on wyłącznie kolejnym odcinkiem frontu, lecz potencjalnym zachodnim ramieniem większego manewru, którego zasadniczym celem byłoby stworzenie zagrożenia dla ukraińskiego ugrupowania od strony południowo-zachodniej. W takim przypadku zdobycie Dobropola można postrzegać jako stworzenie rosyjskim siłom punktu wypadowego do dalszej presji na południowo-zachodnie podejścia do Kramatorska i całej aglomeracji. Nie chodzi przy tym o prosty marsz w kierunku miasta. Znacznie ważniejsza byłaby sama możliwość pojawienia się rosyjskiego zagrożenia na tym kierunku. Już samo jego istnienie zmuszałoby ukraińskie dowództwo do utrzymywania znacznych sił na zachodnim skrzydle, zamiast kierowania ich wyłącznie przeciwko rosyjskiej presji od wschodu i południa.

I tutaj zaczyna się właściwy sens tego manewru. Patrząc na mapę, można zauważyć, że ukraińska obrona nie jest skoncentrowana wyłącznie bezpośrednio przed Kramatorskiem. Jej głębsza struktura rozciąga się szerokim łukiem na zachód i południowy zachód. To właśnie ten system, a nie pojedyncze miasto, stanowi rzeczywisty przedmiot przyszłej rosyjskiej operacji. Rosjanie, zamiast próbować frontalnie przełamać najmocniejszy fragment ukraińskiej obrony, mogliby dążyć do stopniowego stworzenia warunków, w których ten fragment przestałby być możliwy do utrzymania. W tym kontekście kierunek Dobropola staje się swego rodzaju zachodnim zawiasem całej operacji. Jeżeli rosyjskie siły zdobyłyby Dobropol, a następnie byłyby w stanie utrzymać presję na południowo-zachodnim kierunku, ukraińskie dowództwo stanęłoby przed niezwykle trudnym dylematem. Do tej pory głównym zagrożeniem dla ugrupowania broniącego Kramatorska byłaby presja od strony wschodniej i południowej. Pojawienie się dodatkowego zagrożenia od zachodu oznaczałoby natomiast, że ukraińskie zgrupowanie musiałoby jednocześnie reagować na nacisk z kilku kierunków.

To właśnie dlatego potencjalny rosyjski manewr można określić mianem „sierpa”. Jego celem nie byłoby koniecznie szybkie zajęcie samego Kramatorska. Znacznie ważniejsze byłoby stworzenie sytuacji, w której rosyjska presja zaczęłaby stopniowo obejmować całe ukraińskie ugrupowanie rozmieszczone wokół aglomeracji. W takim scenariuszu rosyjskie działania od strony Dobropola, Mikołajwiki czy Drużkiwki przestałyby być niezależnymi operacjami. Stałyby się elementami jednego większego mechanizmu. Każdy rosyjski postęp na jednym kierunku zwiększałby presję na drugi. Ukraińcy, chcąc utrzymać spójność obrony, musieliby przesuwać odwody pomiędzy poszczególnymi sektorami, a tym samym coraz bardziej rozciągać swoje siły.

Rosyjski manewr od strony Dobropola mógłby zatem pełnić funkcję nie tyle bezpośredniego kierunku uderzenia na Kramatorsk, ile narzędzia do zwinięcia całego ukraińskiego zgrupowania od zachodu. Jeżeli zagrożenie na tym kierunku stałoby się wystarczająco poważne, ukraińskie dowództwo musiałoby zacząć wycofywać część sił z pozycji znajdujących się dalej na wschodzie, aby uniknąć sytuacji, w której zostaną one odcięte od głównych dróg odwrotu i zaplecza. Wtedy nastąpiłby efekt domina.

Najpierw pojawiłaby się presja na zachodnim skrzydle. Następnie konieczność przesunięcia ukraińskich odwodów. To z kolei osłabiłoby inne odcinki frontu. Rosjanie mogliby wykorzystać tę sytuację do zwiększenia presji na kolejnych kierunkach. W konsekwencji ukraińskie dowództwo mogłoby zostać zmuszone do wycofania się nie dlatego, że Rosjanie dokonali jednego wielkiego przełamania, lecz dlatego, że utrzymanie dotychczasowej linii przestałoby być możliwe jako całość. To właśnie byłby najbardziej niebezpieczny wariant dla Ukrainy. W takim przypadku upadek aglomeracji nie musiałby wyglądać jak klasyczne zdobywanie miasta ulica po ulicy. Mogłoby się okazać, że po miesiącach walk Rosjanie doprowadzają do sytuacji, w której ukraińskie dowództwo podejmuje decyzję o opuszczeniu części pozycji jeszcze przed rozpoczęciem pełnoskalowej bitwy miejskiej. Kramatorsk i Słowiańsk nadal pozostawałyby wówczas pod ukraińską kontrolą, ale ich obrona byłaby pozbawiona wcześniejszej głębi i możliwości skutecznego wzajemnego wsparcia.

Właśnie dlatego Dobropole może być jednym z najważniejszych miejsc do obserwowania w kontekście przyszłej bitwy o Kramatorsk, mimo że na pierwszy rzut oka znajduje się poza bezpośrednim obszarem aglomeracji. Jeżeli rosyjskie dowództwo rzeczywiście będzie próbowało stworzyć szeroki manewr okrążający lub półokrążający, jego zachodnia część może mieć fundamentalne znaczenie dla powodzenia całej operacji. Oczywiście taki scenariusz nie jest przesądzony. Sama zdolność Rosji do osiągnięcia Dobropola nie oznacza jeszcze automatycznie możliwości wykonania dalszego manewru. Im dalej od zaplecza przesuwałyby się działania, tym większe znaczenie miałyby logistyka, tempo uzupełniania strat, zdolność Ukrainy do koncentracji odwodów oraz jej możliwość prowadzenia kontrataków na zagrożonym skrzydle. W dodatku samo stworzenie szerokiego „sierpa” wymagałoby utrzymania spójności rosyjskiego ugrupowania na bardzo szerokim obszarze.

Łymań- północny rygiel

Aby zrozumieć przyszłą bitwę o Słowiańsk, trzeba spojrzeć na Łyman. Miasto stanowi swoisty północny rygiel całego systemu obronnego, a jego utrzymanie ogranicza możliwość rozwinięcia rosyjskiego natarcia od północy. Problemem dla Rosjan pozostaje nie tylko sama ukraińska obrona, ale również teren, przede wszystkim Siewierski Doniec, lasy i liczne przeszkody wodne.

Doświadczenia z 2022 roku pokazują, jak trudny może być ten kierunek. Próby forsowania Siewierskiego Dońca zakończyły się wówczas katastrofalnie, a obecne warunki wojny dronowej sprawiają, że duża koncentracja wojsk i sprzętu w pobliżu przepraw jest jeszcze łatwiejsza do wykrycia. Dlatego powtórzenie frontalnego scenariusza sprzed czterech lat byłoby dla Rosjan niezwykle kosztowne. I tutaj pojawia się najważniejszy wniosek. Rosja nie musi koniecznie zdobywać Łymanu, Kramatorska czy Słowiańska w bezpośrednich, wyniszczających szturmach. Jeżeli udałoby jej się stworzyć zagrożenie z kilku kierunków jednocześnie, ukraińskie dowództwo mogłoby zostać zmuszone do stopniowego wycofywania wojsk z najbardziej wysuniętych pozycji, aby uniknąć ich odcięcia.

Dlatego też przyszła bitwa o Słowiańsk może w rzeczywistości rozstrzygnąć się daleko od jego zabudowy, w walce o Mykołajiwkę, Dobropole, Drużkiwkę i drogi łączące te rejony. Jeśli Rosjanom uda się stworzyć spójny plan współdziałania na różnych odcinkach jednocześnie, mogę zostać zmuszone do wycofania się bez konieczności prowadzenia długotrwałej bitwy miejskiej. Jeśli jednak Ukraina utrzyma Łyman i zachowa możliwość kontratakowania na wydłużone rosyjskie skrzydła, rosyjska ofensywa może ponownie ugrzęznąć na podejściach do Słowiańska.

Podsumowanie

Konkludując powyższą analizę, w mojej ocenie bitwa o Słowiańsk i Kramatorsk prawdopodobnie nie będzie pojedynczym szturmem na miasta, lecz wieloetapową operacją, która już dziś zaczyna nabierać kształtu. O jej wyniku zdecyduje nie tylko sytuacja bezpośrednio pod aglomeracją, ale również los Łymanu na północy, Mykołajiwki, Drużkiwki na południu oraz kierunku Dobropola na zachodzie. Rosjanie będą musieli przełamać lub obejść ten system, natomiast Ukraina będzie dążyła do utrzymania jego spójności i zmuszenia przeciwnika do dalszej, kosztownej wojny pozycyjnej. W efekcie prawdziwa bitwa o Słowiańsk i Kramatorsk może rozstrzygnąć się jeszcze zanim pierwsze rosyjskie oddziały wkroczą do ich zabudowy.

#wojna #rosja #ukraina

Trzej nordyccy królowie - Haakon VIII, Carl XVI Gustaf i Frederik X - na pogrzebie Haralda V

Świetne zdjęcie i kontekst.

Królowie ozdobili swoje mundury w hołdzie dla swojego kuzyna.

Wszystko sprowadza się do surowego międzynarodowego protokołu królewskiego i etykiety żałobnej.

Stary protokół nakazuje, aby odwiedzający monarcha wyraźnie prezentował najwyższy order kraju gospodarza, jeśli go posiada. Szwedzki król nosił rycerski łańcuch Norweskiego Królewskiego Orderu Świętego Olafa. Zgodnie z surowym protokołem, gdy zakładasz najważniejszy order kraju w żałobie, często pomijasz lub ograniczasz swoje własne medale, by nie przyćmić symboli kraju gospodarza w czasie ich żalu.

Dlatego nosił tylko norweskie odznaczenia, które otrzymał, i ograniczył wszystko inne zgodnie z etykietą. To nie jest obowiązkowe, to tylko stara norma. Król Szwecji, będąc najstarszy, jest trochę bardziej staromodny.

W przeciwieństwie do króla Karola Gustawa, który nosił mocno uproszczoną gamę odznaczeń, by w pełni skupić uwagę na wydarzeniu państwowym, król Frederik X użył swoich dekoracji, aby podkreślić, że to bliska rodzinna ceremonia pogrzebowa, a nie tylko sztywna misja dyplomatyczna.

Frederik postanowił nosić szereg medali pamiątkowych rodziny królewskiej Szwecji i Norwegii, które otrzymał przez całe życie, jeszcze zanim został królem. Ponieważ skandynawskie domy królewskie są głęboko spokrewnione i to "bliscy kuzyni", te medale specyficzne dla rodziny reprezentują jego przezżyciową osobistą więź z królem Haraldem i norweskim domem królewskim, a także ze szwedzkim domem królewskim w geście "wszyscy jesteśmy rodziną".

#ciekawostki #fotografia #wiadomosciswiat

Rosjanie widzą, że coś idzie nie tak. czy szykują się do wyjścia na ulicę ? Nie :smiley:

Planują a) ucieczkę z Rosji lub b) życie poza oczami mobilizacji.

Najpopularniejsze kierunki wyszukiwań to Serbia, Armenia i Gruzja. W lipcu 2026 r. liczba wniosków o paszporty osiągnęła 2,04 mln.

Jednocześnie liczba wyszukiwań hasła „mobilizacja" przekroczyła 3,4 mln, a hasła „relokacja" – 0,8 mln

w I połowie 2026 r. liczba paszportów wydanych dorosłym wzrosła o 15-67% (w zależności od regionu), a dzieciom - o 40-70%

W Kraju Krasnodarskim wzrost o 66,8%, W obwodzie nowosybirskim - o 20%, a na Dalekim Wschodzie – o 17%.

Coraz częściej mężczyźni podlegający poborowi spotykają się z ustną odmową w MSW lub słyszą, by czekać na dodatkową weryfikację i złożyć wniosek ponownie za 6 miesięcy :smiley:

Ci, którzy nie chcą wyjeżdżać, a nie chcą na front, szukają mieszkań na wynajem krótkoterminowy (2-4 tyg.).

Oferty o specyficznych cechach przydatnych w sytuacjach kryzysowych - z agregatami prądotwórczymi, niezależnym ogrzewaniem, zapasami wody rzędu 500 litrów i systemami kanalizacyjnymi niewymagającymi zasilania elektrycznego

Cel: „przeczekanie" fali mobilizacji

- koszt 50-120 tys. rubli

#wojna #rosja #ukraina

FSB poinformowała o zatrzymaniu byłego ochroniarza w ambasadzie brytyjskiej w Moskwie. Według agencji wywiadowczej, działał on w imieniu SBU i przekazywał stronie ukraińskiej informacje o brytyjskich dyplomatach w celu „przygotowania i przeprowadzenia aktów sabotażu i terroryzmu”.

„Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, w ramach działań kontrwywiadowczych, ujawniła agenta ukraińskiej Służby Bezpieczeństwa, obywatela Rosji, który był pracownikiem organizacji zapewniającej ochronę brytyjskiej ambasady w Moskwie” – poinformowało w oświadczeniu Centrum Public Relations FSB.

Według FSB zatrzymany gromadził „dane osobowe i fotograficzne” dyplomatów, w tym ich adresy zamieszkania, pojazdy, spotkania i plany podróży, a także informacje o systemie bezpieczeństwa ambasady i wydarzeniach w niej organizowanych.

FSB twierdzi, że Kijów planował wykorzystać te informacje do przeprowadzenia ataków na brytyjskiego ambasadora i innych dyplomatów, a następnie zrzucić winę na Rosję. Celem, jak twierdzi FSB, było „wciągnięcie Wielkiej Brytanii w bezpośredni konflikt zbrojny” z Rosją, zapewnienie dodatkowych dostaw broni dla Ukrainy i zwiększenie presji sankcji na Moskwę.

Według FSB, strażnik działał na polecenie ukraińskiego blogera Dmitrija Karpenki, znanego jako „Apostoł Dmitrij”. FSB twierdzi również, że gromadził on informacje o pracownikach zagranicznych misji dyplomatycznych dla SBU.

Przeciwko zatrzymanemu wszczęto postępowanie karne za „zdradę stanu” (art. 275 rosyjskiego kodeksu karnego). FSB nie ujawniła jego nazwiska ani innych szczegółów sprawy.

Służba bezpieczeństwa stwierdziła również, że władze Ukrainy „są gotowe do aktów sabotażu i terroryzmu nawet wobec swoich strategicznych sojuszników” w imię samoobrony.

FSB wezwała Rosjan do unikania kontaktów z Karpenką i innymi proukraińskimi blogerami, stwierdzając, że „wciągają oni swoich rodaków w zdradę i inne szczególnie poważne przestępstwa, zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności”.

Także ten tego. Uważajcie.

#wojna #rosja #ukraina

Potwierdzone! Ukraińskie drony zaatakowały największą fabrykę w Nowym Urengoju.

Był to najdalej idący atak ukraińskich sił zbrojnych w całej wojnie.

Trafiony został Zakład Przetwórstwa Kondensatu w Nowym Urengoju, który produkuje 80% rosyjskiego gazu.

Fire Point poinformował, że drony przeleciały 3300 km i pomyślnie trafiły w cel.

#wojna #rosja #ukraina

Gen. Ratko Mladić - kojarzycie? To ten skazany zbrodniarz wojenny, który dpowiadał za ludobójstwo, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. Zmarł w więzieniu i został pochowany 7 września na cmentarzu Topčider w Belgradzie, w grobie rodzinnym obok swojej córki Any.

Niby nic. Ale ..wcześniej jego trumna została złożona w kościele św. Łukasza w Vidikovcu, gdzie nabożeństwo żałobne odprawił patriarcha Porfirije z Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Po nabożeństwie trumnę nieśli serbscy żołnierze, a kompania honorowa oddała trzy salwy nad grobem. Kondukt przeszedł na cmentarz, a trumna została przykryta flagami Serbii i Republiki Serbskiej. Na ulicach wywieszono serbskie flagi, zdjęcia Mladicia i symbole Republiki Serbskiej.

Pogrzeb nie był ceremonią państwową, ale w ceremonii uczestniczyli urzędnicy państwowi, w tym kilku ministrów, a także syn Vučicia Danilo, ambasador Rosji w Serbii Aleksander Botsan-Charczenko i były prezydent Republiki Serbskiej Milorad Dodik.

Były dowódca armii bośniackich Serbów, generał Ratko Mladić, zmarł 27 sierpnia w wieku 83 lat w Hadze, gdzie odbywał karę dożywotniego pozbawienia wolności.

W 2017 roku Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii uznał go winnym ludobójstwa w Srebrenicy, prześladowań, morderstw, deportacji i innych zbrodni wojennych oraz zbrodni przeciwko ludzkości.

Mladić był jednym z wyższych dowódców sił bośniackich Serbów podczas wojny w Bośni. Został pociągnięty do odpowiedzialności w szczególności za operację w Srebrenicy w 1995 roku, w której zginęło około 8000 bośniackich muzułmanów, oraz za wieloletnie oblężenie Sarajewa.

#wojna #serbia #wiadomosciswiat #zbrodniewojenne

Emerytowany kapitan indyjskiej marynarki wojennej, Navtej Singh, uchwycił ocean na wysokości ok. 6000 metrów, dosłownie stojąc w otwartych drzwiach samolotu.

Był przytrzymywany jedynie przez uprząż, a jego prędkość lotu sięgała około 300 węzłów (czyli około 550 km/h)

https://streamable.com/gjd3se

#ciekawostki #fotografia

Licznik rosyjskich strat osobowych przekroczył dziś granicę 1,5 mln. Przy założeniu że wskaźnik zabici/ranni wynosi 1 do 2, oznacza to ok. 0,5 mln zabitych i ok. 1,0 mln rannych.

Poniżej cmentarz pod Czeboksarami, Czuwaszja, Rosja,

(56.101038, 47.128480).

#wojna #rosja #ukraina

Norwedzy wiedzą jak rozmawiać z ruskimi. Końcem sierpnia w ramach ćwiczeń amerykańskiego naziemnego systemu

Typhoon z pociskami Tomahawk pojawiły się w Trondheim w Norwegii wyrzutnie pocisków manewrujących Tomahawk.

W ich zasięgu znalazły się strategiczne rosyjskie siły jądrowe na Półwyspie Kolskim.

#wojna #rosja #norwegia #usa

Po 4 miesiącach kontrofensywy pod Łymaniem, ukraiński 3. Korpus Armijny zdołał przeciąć rosyjski występ na północ od Łymania i wyzwolić ponad 200 km²

To jedno z najważniejszych zwycięstw Ukrainy w 2026 roku, które opóźni ofensywę na północny Donbas.

Ten obszar był już przedmiotem walk w maju 2022, wrześniu 2022 i maju 2025, kiedy Rosja zdołała, po dwóch latach bardzo dużych strat, zdobyć niektóre krytyczne ukraińskie pozycje.

Aby wyjaśnić geografię, mamy 4 rzeki.(Mapka nr 2) Dolina rzeki Krasna, od Svatowe do Kreminnej, która pozostała pod rosyjską kontrolą. Dalej na zachód znajduje się rzeka Żerebiec. Przez długi czas Ukraina kontrolowała wiele pozycji kilka kilometrów na wschód od niej, podczas gdy mogła łatwo ostrzeliwać Rosjan z wysokiego terenu za rzeką. Rosja poniosła ogromne straty (pamiętacie wszystkie ataki na Terny…), aby przejąć kontrolę nad wschodnią stroną Żerebca i było bardzo trudno wspiąć się na zachodnią stronę, ponieważ tylko nieliczne tamy, na otwartym terenie, umożliwiają przejście.

Po Żerebcu znajduje się wysokie wzniesienie, które Rosja zdobyła w zeszłym roku i jest to strategiczne miejsce. Dalej na zachód mała rzeka Nitrius, która była następną linią zatrzymania dla Ukrainy i została ledwo przekroczona przez infiltratorów. Ostatnia to rzeki Oskił/Donieć dalej na wschód lub południe, które ledwo można przekroczyć.

Jak to wyglądało ?

22 maja mechanizowany batalion 3. Brygady Szturmowej, wsparty przez co najmniej 2 inne brygady (60. i 66.) z 3. Korpusu Armijnego, przeprowadził dużą mechanizowaną ofensywę z istotnym zakłócaniem rosyjskich dronów.

Szturm rozpoczął się w lasach na wschód od Izium i dotarł do wsi Nowe. Łącznie podczas szturmu trafiono w około 5 ukraińskich pojazdów, głównie przez drony z światłowodem (co pokazuje, że tylko te mogły latać) i wiele z nich wróciło. Tego dnia Ukraińcom udało się okopać w ufortyfikowanej linii drzew na wschód od Nowego i rozpoczęli swój kontratak na Łyman. (Mapka nr 3)

Tydzień później rozpoczęły się operacje oczyszczania wewnątrz Nowego, przy czym Ukraińcy mieli dużą przewagę liczebną dzięki swojemu mechanizowanemu natarciu.

Podczas gdy miało miejsce natarcie na Nowy ze wschodu, Ukraińcy umocnili się w 3 dodatkowych lasach na zachód od Nowego, aby poszerzyć pchnięcie. 1 czerwca Nowy został w większości wyzwolony, podczas gdy ofensywa kontynuowana była dalej na południe.(Mapka nr 4).

Ukraińcy przejęli kontrolę nad strategicznymi liniami drzew i lasami na południe od Nowego, ponad 2 tygodnie po początkowym ataku, oraz przejęli kontrolę nad Katerynivką. Mapka nr 5

#wojna #rosja #ukraina

Nagranie z dwóch rakiet balistycznych uderzających w Kijów

https://streamable.com/8sqg9n

#wojna #rosja #ukraina

Czy to nie brzmi znajomo?

AfD uzyskała najwyższy wynik w historii partii, jednak nie osiągnęła absolutnej większości.

Partia zawdzięcza swój sukces przede wszystkim popularności charyzmatycznego lidera kampanii w landzie, rozczarowaniu rządami CDU i powszechnemu pragnieniu zmiany.

#afd #niemcy #wiadomosciswiat #historia #polityka

Ukrainka ewakuująca się z obrzeży Drużkiówki odmówiła sprzedaży swojej krowy rzeźnikom przed ucieczką, mówiąc: "Ona zaczęła płakać, kiedy przybył kupujący... Po prostu nie mogłam tego zrobić." Ta krowa to wszystko co jej zostało.

Ukraińscy ratownicy ewakuowali panią wraz z krową. Choć nie było łatwo.

https://streamable.com/q26ujo

#wojna #rosja #ukraina #krowy

Kurcze, w tej Rosji to umieją tankować.

Nie to co u nas.

Ta pani ma pistolet zabawkę, co czyni całą sytuację jeszcze bardziej śmieszną.

Nie ma sztucznych ust, ale ma sztuczny pistolet :smiley:

#wojna #rosja #ukraina #heheszki

Ruskie potwierdzają kociołek pod Lymaniem.

AMK_Mapping podaje rzetelne dane, mimo że to kanał ruski.

W ciągu ostatnich 10 dni ukraińskie siły kontynuowały lokalne kontrnatarcie na północ od Lyman i osiągnęły znaczący postęp, zagrażając rosyjskiej wyspie fizycznym okrążeniem.

+ ~48,89 km² na korzyść Ukrainy.

#wojna #rosja #ukraina

Z serii ciekawostki przyrodnicze "przygody parkingowe w Rosji".

Warto poświęcić 1,5 min życia.

https://streamable.com/d51in5

#rosja #bekazkacapow #patologiazmiasta

Norweski fotograf, Audun Rikardsen, umieścił podwodną kamerę z czujnikiem ruchu przy otworze w lodzie i zaczął czekać...

O godzinie 4 rano do kamery zbliżyła się niedźwiedzica polarna i spojrzała prosto w obiektyw – tak powstał kadr, który wygląda, jakby został zrobiony oczami foki, która nagle zobaczyła przed sobą jednego z najgroźniejszych drapieżników Arktyki.

Rikardsen czekał jeszcze osiem godzin, aż niedźwiedzica odejdzie, a kiedy zobaczył efekt, przyznał, że krzyczał z radości tak głośno, że prawdopodobnie obudził wszystkie niedźwiedzie polarne w okolicy.

Zdjęcie otrzymało wysokie oceny jury w kategorii "Portrety zwierząt". Zwycięzcy konkursu Wildlife Photographer of the Year 2026 zostaną ogłoszeni 13 października.

#ciekawostki #fotografia #historiajednejfotografii #wiadomosciswiat

Rosyjskie lotniska zostały zamknięte 993 razy w sierpniu z powodu ataków dronów, w porównaniu do mniej niż 2000 takich incydentów w całym 2025 roku, podaje Bloomberg , powołując się na dane Osprey Flight Solutions.

Liczba zawieszeń lotnisk w sierpniu przekroczyła liczbę z lipca o ponad jedną trzecią. Latem odnotowano łącznie 2182 zawieszenia lotnisk. W 2025 roku liczba ta wzrosła do 1923.

Osprey Flight Solutions ustanowiło również kolejny rekord w sierpniu: 16 000 ukraińskich dronów przeniknęło do rosyjskiej przestrzeni powietrznej. W ciągu pierwszych dwóch miesięcy lata firma naliczyła odpowiednio 11 000 i 13 000 dronów.

Wcześniej informowano , że jeden z dwóch operatorów tankowania samolotów na lotnisku w Soczi zaprzestał działalności po ataku dronów na bazę paliwową Rosnieft-Kubannefteprodukt w obwodzie adlerowskim 4 września.

Wcześniej Kijów zwrócił się do Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) z apelem o zakaz lotów cywilnych nad Rosją. Zełenski ostrzegł zagraniczne linie lotnicze przed niebezpieczeństwami związanymi z lotami do Moskwy i Petersburga. Następnie Rosawiacja poinformowała, że nie otrzymała żadnych powiadomień od zagranicznych linii lotniczych o masowych odwołaniach lub zmianach w lotach do Rosji. Agencja odnotowała również sytuację z tureckim Pegasusem: niektóre loty czarterowe zostały odwołane z powodu problemów technicznych, po czym przewoźnik wnioskował o dodatkowe loty, na co Rosawiacja wyraziła zgodę.

#wojna #rosja #ukraina

Długi, ale ciekawy wpis od płk Korowaja.

Kto nie chce czytać, jest tabelka.

Jawny ranking 34 służb specjalnych według Korowaja (2025/2026)

Rok 2025 był rokiem, w którym cień przestał być metaforą. Redukcja rosyjskiej obecności dyplomatycznej w Niemczech do 2 placówek, 60 postępowań szpiegowskich w ABW, jednodniowe zniszczenie 34 procent rosyjskiego lotnictwa strategicznego przez SBU, wysadzenie torowiska pod Mikami, kryzys 623 balonów nad Litwą i pierwszy wspólny pakiet sankcji UE i Wielkiej Brytanii wobec konkretnych jednostek FSB i GRU złożyły się w obraz, w którym europejskie służby specjalne pracowały pod presją nieporównywalną z czasami zimnej wojny.

Poniżej mój autorski ranking 34 służb uszeregowane według 4 kryteriów, z jawnym uzasadnieniem każdej pozycji.

Mój ranking opisuje widoczną część pracy służb od 1 stycznia 2025 do 5 września 2026, ocenianą według 4 wag:

- Efektywność operacyjna, mierzona konkretnymi wyrokami, zatrzymaniami, zapobieżonymi akcjami i udokumentowanymi operacjami ofensywnymi, waży 35 procent.

- Jakość analityczna i dyscyplina atrybucyjna, mierzona precyzją raportów rocznych i wiarygodnością komunikatów w obiegu międzynarodowym, waży 25 procent.

- Efektywność w stosunku do zasobów, mierzona proporcją wyników do etatów i budżetu, także 25 procent.

- Odporność instytucjonalna, mierzona stabilnością kierownictwa, brakiem penetracji własnych struktur i rozliczalnością, waży 15 procent.

Uwaga! - rezultaty niejawne z definicji pozostają poza oceną, co oznacza, że każda pozycja opisuje część widoczną - jawną, a nie pełny obraz skuteczności operacyjnej służby - nie jawnej. Proszę o tym pamiętać czytając mój ranking.

1. miejsce w rankingu przypada ukraińskiej SBU.

Operacja „Pajęczyna" 1 czerwca 2025 roku wyłączyła według deklaracji służby 34 procent rosyjskiego lotnictwa strategicznego przy stratach powyżej 7 miliardów dolarów, 4 100 zarzutów zdrady stanu postawionych od 2022 roku i 141 zdekonspirowanych siatek liczących 608 osób daje wskaźnik zwrotu z pojedynczej operacji nieporównywalny z żadną inną służbą w Europie. 195 postępowań wewnętrznych w samym 2026 roku, z czego 20 wobec własnych funkcjonariuszy, jest zarazem miarą obciążenia i uczciwości sprawozdawczej.

2. miejsce zajmuje ukraińska HUR MO

W 2025 roku zdekonspirowała 68 rosyjskich agentów i zatrzymała 19, a jednocześnie zrealizowała głębokie uderzenia na Belbek i Kronsztad. Kontrwywiad wojskowy pracujący jednocześnie jako narzędzie uderzeniowe dalekiego zasięgu jest w skali europejskiej rozwiązaniem funkcjonalnie unikalnym.

3. miejsce należy do estońskiej KAPO.

9 zdekonspirowanych agentów w 2025 roku, 7 wyroków skazujących z nazwiskami i wymiarem kar od 3 do 6,5 roku, 7 wydaleń, a jednocześnie uczciwe zastrzeżenie w rocznym przeglądzie, że wzrost może wynikać ze skuteczniejszej prewencji, a nie z faktycznego wzrostu aktywności przeciwnika. Wszystko to przy najmniejszym budżecie w zestawieniu, mieszczącym się w przedziale 60 do 100 milionów euro.

4. miejsce zajmuje łotewska VDD

W rocznym raporcie za 2025 rok sformułowała najbardziej jednoznaczne stwierdzenie w regionie, mówiąc o Rosji jako jedynym egzystencjalnym zagrożeniu dla państwowości. 4 zarzuty w sprawie „bałtyckich antyfaszystów", udokumentowany akt sabotażu polegający na podpaleniu urządzeń kolejowych w marcu 2026 i proces Jevgenijsa Okssa domykają obraz pracy służby o 700 do 1 100 etatach.

5. miejsce należy do polskiej ABW.

Ponad 60 postępowań o szpiegostwo w latach 2024 i 2025, 91 osób z zarzutami, 55 zatrzymań w sprawach dywersji, akt oskarżenia w sprawie przesyłek zapalających i szybka identyfikacja sprawców wysadzenia torowiska pod Mikami zamknęły w 2025 roku najgęstszy rok kontrwywiadowczy w powojennej historii Polski. Przy budżecie łącznym 5 polskich służb rzędu 700 milionów euro to jeden z najlepszych wskaźników procesowych w Europie.

6. miejsce zajmuje litewska VSD.

6 zarzutów w siatce GRU obejmującej obywateli Hiszpanii, Kolumbii, Kuby, Rosji i Białorusi, wyrok w sprawie podpalenia sklepu IKEA w Wilnie orzekający 3 lata i 4 miesiące, zarządzanie kryzysem 623 balonów i wspólna z AOTD ocena zagrożeń na 2026 rok, w której odrzucono publicystyczną tezę o celowym rosyjskim sabotażu infrastruktury bałtyckiej w latach 2023–2025, wyróżniają litewski kontrwywiad dyscypliną atrybucyjną.

7. miejsce należy do niemieckiej BfV.

Redukcja rosyjskiej obecności dyplomatycznej w Niemczech do 2 placówek to strategicznie najbardziej znaczący wskaźnik w całym zestawieniu, bo wymusił na przeciwniku przejście do tańszego, ale też mniej skutecznego modelu rekrutacji zdalnej. 4 duże sprawy procesowe w samym 2026 roku, wyrok w Monachium z października 2025 roku, wyrok w Stuttgarcie z sierpnia 2026 roku i pierwsze publiczne przypisanie Rosji ataku bezzałogowców na lotnisko w Lipsku dopełniają obrazu.

8. miejsce zajmuje czeska BIS.

Roczny raport za 2025 rok, opublikowany w sierpniu 2026 roku, zawiera stwierdzenie rzadkiej uczciwości analitycznej. Służba jasno zapisała, że w 2025 roku nie potwierdziła wiarygodnie rosyjskiego koordynowania sabotażu na terytorium Czech, i jednocześnie publicznie przypisała Chinom kampanię cybernetyczną wobec własnego MSZ. Dwuwektorowy obraz Rosja plus Chiny jest w regionie wyjątkowy.

9. miejsce należy do estońskiego Välisluureameta.

Roczny raport „Bezpieczeństwo międzynarodowe i Estonia 2026" formułuje prognozy wobec Mołdawii i Armenii oraz zawiera ocenę o 17-krotnym wzroście produkcji amunicji artyleryjskiej w Rosji od 2021 roku. Wywiad Estonii pracuje przede wszystkim jako producent oceny strategicznej i w tej roli osiąga jakość analityczną porównywalną z instytucjami wielokrotnie większymi.

10. miejsce zajmuje łotewska SAB.

Roczny raport za 2025 rok, opublikowany w styczniu 2026 roku, zawiera ocenę mówiącą wprost, że Rosja coraz częściej postrzega Łotwę tak, jak postrzegała Ukrainę przed wojną. Ten język w rocznym dokumencie państwowym jest w regionie unikalny.

11. miejsce należy do ukraińskich SSO ZSU.

Uderzenie w bazę morską Kronsztad w czerwcu 2026 roku i akcja pod Andriejewką z 30 jeńcami w sierpniu 2026 roku pokazują sprawność operacyjną, która w warunkach pokojowych nie miałaby porównania.

12. miejsce zajmuje rosyjski GZ Sz. Gen. SZ FR (GRU).

Wysoka ocena efektywności ofensywnej wynika ze skali kampanii sabotażowej w Polsce, Niemczech, na Litwie i w Wielkiej Brytanii, a także wobec polskich elektrociepłowni w styczniu 2026 roku oraz systematycznej presji na zakłady zbrojeniowe państw NATO. Ta sama pozycja odzwierciedla jednak głęboką kompromitację, a szczególnie przecieki, które doprowadziły do stworzenia wspólnych pakietów sankcji UE i Wielkiej Brytanii wobec konkretnych jednostek GZ, przyjęty 13 lipca 2026 roku.

13. miejsce należy do łotewskiej MIDD.

Publikacja oceny zagrożenia za 2025 rok opisuje ukierunkowaną aktywność obcych służb wobec infrastruktury krytycznej i personelu, cyberataki oraz systematyczne operacje wpływu, choć bez podania konkretnych liczb.

14. miejsce zajmuje bułgarska DANS.

44 wydalenia obcokrajowców w 2025 roku, drugi wynik w historii agencji po roku 2022, i 25 odmów obywatelstwa z powodu związków z obcymi służbami dają jeden z najmocniejszych mierzalnych wskaźników w przeliczeniu na budżet rzędu 143 milionów euro. Sprawa Aleksandra Newzorowa z lipca 2025 roku, w której decyzja o wydaleniu została uchylona po 3 dniach przez samego przewodniczącego agencji, jest sygnałem, że efektywność ta może zostać obniżona przez wpływ wewnętrzny na proces decyzyjny.

15. miejsce należy do fińskiej Supo.

Przegląd szpiegostwa państwowego 2026 zawiera jednoznaczne ustalenie, że wobec Finlandii nie skierowano aktów sabotażu, przy równoczesnym uznaniu Rosji za główne zagrożenie. To najprecyzyjniejszy defensywny wskaźnik w zestawieniu. Zarzuty postawione byłemu szefowi służby Anttiemu Pelttariemu w sierpniu 2026 roku i obciążenie sprawą tankowca Eagle S częściowo równoważą ten obraz.

16. miejsce zajmuje litewska AOTD

AOTD to współautor oceny zagrożeń na 2026 rok, w której litewski wywiad wojskowy wraz z VSD odrzucił publicystyczną tezę o celowym rosyjskim sabotażu infrastruktury bałtyckiej. Brak zdarzeń operacyjnych, ale wysoka jakość analityczna.

17. miejsce należy do francuskiej DGSI.

3 przypadki sabotażu i szpiegostwa na terytorium Francji od stycznia 2026 roku, sprawa SOS Donbass jako narzędzia ingerencji rosyjskiej, zarzuty wobec osoby urodzonej na Białorusi w sprawie szpiegostwa wobec francuskiego producenta dronów oraz dwukrotne wezwanie przedstawicieli Rosji w lipcu i wrześniu 2026 roku pokazują przejście do fazy asertywnej. Efektywność ta jest jednak niska w stosunku do budżetu rzędu 2,5 do 3,5 miliarda euro i 15 do 17 tysięcy etatów.

18. miejsce zajmuje brytyjska Defence Intelligence.

DIS to autor ocen tempa rosyjskich uderzeń szacujących styczniowe uderzenia z 2026 roku na około 4 400 bezzałogowców i ocen rosyjskich strat sięgających w maju 2026 roku blisko 500 tysięcy zabitych. Publiczna jakość analityczna dorównuje najlepszym raportom w regionie.

19. miejsce należy do niemieckiej MAD.

Roczny raport z oceną zagrożenia szpiegowskiego wobec Bundeswehry na poziomie rekordowo wysokim, opublikowany w grudniu 2025 roku, ustanawia poziom odniesienia dla europejskich wywiadów wojskowych.

20. miejsce zajmuje rumuńska SRI.

2 zapobieżone podpalenia w 2025 roku, w tym akcja wobec siedziby Nova Post w Bukareszcie w październiku 2025 roku z zatrzymaniem 2 obywateli Ukrainy i wcześniejsza operacja styczniowa z identyfikacją wykonawcy przed działaniem, są dobrym wskaźnikiem pracy prewencyjnej. Obciążenie tymczasowym kierownictwem utrzymywanym po 11 miesiącach prezydentury znacząco obniża ocenę efektywności zasobów.

21. miejsce należy do słowackiego Vojenskiego spravodajstva.

Sprawozdanie o działalności za 2024 rok opublikowane w czerwcu 2026 roku, zakończenie operacji MASQUERADE w kwietniu 2026 roku i uznanie Rosji za zagrożenie, w wyraźnym odróżnieniu od cywilnej SIS, plasują słowacki wywiad wojskowy powyżej cywilnego odpowiednika.

22. miejsce zajmuje brytyjska MI5.

Wzrost o 35 % liczby osób badanych w związku z działalnością państw wrogich, ustawa National Security (State Threats) Act 2026 z sankcją do 14 lat i 2 wydalenia rosyjskich dyplomatów w lutym i kwietniu 2026 roku są w praktyce reakcją na wcześniejsze niepowodzenia procesowe, w tym upadek postępowania wobec agenta chińskiego. Przy Single Intelligence Account wynoszącym 4,93 miliarda funtów, co daje około 5,7 miliarda euro i stanowi największy budżet wywiadowczy w zestawieniu, 22 pozycja jest najmocniejszym sygnałem, że wielkość zasobów nie przekłada się bezpośrednio na widoczne wyniki.

23. miejsce należy do fińskiego Puolustusvoimien tiedustelulaitos.

Publiczny przegląd wywiadu wojskowego 2026 bez zdarzeń operacyjnych, ale w koherentnym stylu instytucjonalnym.

24. miejsce zajmuje włoska AISI.

Najpoważniejszy w zestawieniu przypadek penetracji własnych struktur, w postaci zatrzymania byłego funkcjonariusza wywiadu za przekazywanie informacji oficerowi GZ (GRU) w Rzymie i 5 dalszych osób z resortu obrony objętych postępowaniem w lipcu 2026 roku, oraz sabotaż kolejowy w dniu otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich w lutym 2026 roku obniżają pozycję mimo szybkiej reakcji dyplomatycznej polegającej na wydaleniu 2 attaché w ciągu 2 dni.

25. miejsce należy do polskiej SKW.

Zatrzymanie długoletniego pracownika resortu obrony w lutym 2026 roku jest widocznym śladem pracy, ale wąska widoczność publiczna nie pozwala na wyższą ocenę.

26. miejsce zajmuje rosyjska FSB.

308 zapobieżonych zamachów w 2025 roku według danych własnych i 1 904 osoby oskarżone o zdradę stanu od 2022 roku pokazują skalę aktywności, ale porażki ochronne, w postaci zabójstwa generała Aleksiejewa w lutym 2026 roku i pułkownika Dawydowa w czerwcu 2026 roku oraz utraty 34 procent lotnictwa strategicznego w operacji „Pajęczyna", ograniczają ocenę defensywną. Wszystkie liczby pochodzą od samej służby, co w reżimie informacyjnym Rosji obniża ocenę analityczną.

27. miejsce należy do bułgarskiej Służby „Военна информация".

Jej roczny raport zawiera ocenę o znaczącym wzroście ryzyka dywersji i sabotażu wobec infrastruktury krytycznej.

28. miejsce zajmuje rosyjska SWR.

Kompromitacja oficera Suszkowa penetrującego węgierski MCC i uczelnię NKE w maju 2026 roku i rozbicie operacji SWR w Szwecji przez Säpo w sierpniu 2026 roku dominują nad widocznym obrazem pracy służby.

29. miejsce należy do rumuńskiej DGIA

To ważny uczestnik operacji październikowej obok SRI, DIICOT i MAI-DCCO.

30. zajmuje włoska AISE

To obecna w dossier parlamentarnym o rozpoznaniu satelitarnym, ale bez spraw operacyjnych.

31. miejsce należy do węgierskiej AH.

Zdekonspirowanie oficera SWR Suszkowa bez formalnej aresztowania, przesłuchanie informatyka związanego z Tisza Párt w marcu 2026 roku i jednoczesne odwołanie szefów wszystkich 4 węgierskich służb 12 czerwca 2026 roku, z uzasadnieniem odwołującym się do postępowań wobec informatyków opozycyjnych, pokazują zaangażowanie w konflikt polityczny obniżające efektywność w klasycznej misji kontrwywiadowczej.

32. miejsce zajmuje białoruski KGB.

14 zatrzymań za szpiegostwo od początku 2025 roku i sprawa Litwina Andrejsa Trockisa skazanego na 15 lat są jedynymi udokumentowanymi rezultatami, ale wszystkie liczby pochodzą od samego reżimu i mają charakter propagandowy.

33. miejsce należy do białoruskiej GRU SG SZ RB.

Widoczna wyłącznie przez pryzmat porażek, w postaci zatrzymania agenta przez ABW w Polsce w lutym 2026 roku i wykrycia prób penetracji ukraińskiego wywiadu przez SBU i HUR w styczniu 2026 roku.

34. ostatnie miejsce zajmuje słowacka SIS,

To jedyna cywilna służba informacyjna państwa NATO w zestawieniu, która nie opublikowała rocznego sprawozdania od 2023 roku. Sprawozdanie za 2024 rok zostało skrytykowane jako prorosyjskie na zamkniętym posiedzeniu komisji parlamentarnej w maju 2026 roku, opozycja zapowiedziała kroki prawne w lipcu 2026 roku. Brak sprawozdawczości i ograniczona rozliczalność wykluczają rzetelną ocenę stosunku efektu do nakładów.

Uwagi autora

Zestawienie nie obejmuje polskich wywiadów zagranicznych - Agencji Wywiadu i Służby Wywiadu Wojskowego.

Powód jest podwójny.

Metodycznie obie służby działają w domenie operacyjno-rozpoznawczej i analityczno-informacyjnej , a nie ofensywnej, gdzie widoczność publiczna jest z definicji minimalna, a ranking oparty na źródłach jawnych każdą taką służbę zepchnąłby na dół zestawienia z powodów proceduralnych, a nie merytorycznych.

Ten sam problem dotyczy zresztą niemieckiego BND, brytyjskiego SIS oraz francuskiego DGSE, których również w rankingu nie ma.

W przypadku SWW a także AW dochodzi jednak przyczyna osobista. Jako były oficer służby wojskowej, a także przechodzący szkolenie w cywilnej, świadomie nie dokonuję oceny własnych instytucji, ponieważ zachowanie dyscypliny analitycznej wobec formacji, w której się służyło, jest w praktyce niemożliwe, a każda ocena - pozytywna czy krytyczna - zostałaby słusznie zakwestionowana jako obciążona konfliktem interesów.

Ta sama zasada obowiązuje mnie wobec całego polskiego systemu bezpieczeństwa, dlatego również ocena SKW i ABW opiera się wyłącznie na tym jednym, publicznie potwierdzonych zdarzeniach, bez próby szerszej rekonstrukcji ich pracy.

Podsumowanie

Ranking układa się w wyraźny wzór geograficzny. Pierwsza jedenastka to prawie wyłącznie służby państw wschodniej flanki NATO i Ukrainy.

Wielka Brytania z największym budżetem w zestawieniu plasuje się na 22 pozycji, Francja na 17, Włochy na 24. Estonia na 3 miejscu przy najmniejszym budżecie w zestawieniu jest najmocniejszym sygnałem, że w warunkach presji hybrydowej dyscyplina raportowania, precyzja procesowa i uczciwość analityczna dają większy zwrot niż sama wielkość zasobów.

Polska ABW z 5 pozycją potwierdza, że średnie zasoby mogą przynosić najwyższą efektywność procesową w regionie, ale asymetria jawności między ABW a AW i SWW uniemożliwia jawną ocenę pełnego potencjału polskiego systemu.

Rosyjskie służby, mimo skali aktywności ofensywnej, plasują się w drugiej połowie stawki ze względu na spektakularne porażki defensywne i propagandowy charakter wszystkich udostępnianych liczb.

Metodyka.

Ranking obejmuje 34 pojedyncze służby oceniane w skali od 1 do 10 w 4 kryteriach o wagach 35, 25, 25 i 15 procent.

Ocena obejmuje okres od 1 stycznia 2025 do 5 września 2026 roku i opiera się wyłącznie na publicznie dostępnych źródłach, obejmujących roczne raporty służb, komunikaty urzędowe, oświadczenia MSZ, wyroki sądowe oraz relacje poważnych mediów.

Wagi kryteriów są autorskie i można je uzasadnić inaczej. Przy wyższej wadze efektywności operacyjnej pozycja SBU, HUR i ABW rośnie, przy wyższej wadze jakości analitycznej wygrałaby BIS lub VDD.

Rezultaty niejawne z definicji pozostają poza oceną, więc każda pozycja opisuje widoczną część pracy służby, a nie pełny obraz jej skuteczności.

Zestawienie w jednej tabeli służb działających w skrajnie różnych warunkach funkcjonalnych, od Ukrainy prowadzącej wojnę egzystencjalną po państwa reżimowe zamknięte informacyjnie, oczywiście jest z definicji obciążone i nie zastępuje pogłębionej analizy pojedynczych instytucji.

#wojna #rosja #ukraina

Ukraiński bezzałogowy statek nawodny Magura MV11, uzbrojony w 18-komorową wyrzutnię rakiet dla dronów przechwytujących, pokazany tutaj podczas wypuszczania pary dronów na morzu.

https://streamable.com/piejxj

#wojna #rosja #ciekawostki #ukraina