brainOsobistość

Dorzucam się do ostatnio rozruszonego tagu #wrosty.

Odwiedziłem Łódź, spotkałem taką piękność na parkingu przy bloku na skraju miasta.

W środku pełno wszystkiego, starych czasopism, ubrań. Nie udało się uwiecznić przez zazielenione szyby okien.

Żeby się wpisać w zasady - stoi na pewno od piątku xD.

Prawo i Sprawiedliwość zapowiedziało złożenie projektu uchwały Sejmu sprzeciwiającej się członkostwu Ukrainy w UE. Powodem ma być - jak wskazuje partia - gloryfikowanie UPA. Czarnek: wzywamy rząd do sprzeciwu wobec integracji Ukrainy z UE Prawo i Sprawiedliwość chce, aby Sejm przyjął

OBSESJA - historia friendzona

Ostatnio glosnio jest o tym filmie i wcale mnie to nie dziwi. Ludzie lubią filmy, nie tylko te, które są dobrze zrobione i poprawne pod względem estetycznym ale również te które zadają trudne pytania.

Uważam, że ten film zadaje kilka takich pytań, ale najbardziej ten, który porusza wszystkich jest pytanie "czy można zmusić kogoś do miłości?".

Zawsze miałam pewien rodzaj niechęci, szczególnie do koleżanek, które rozkochiwaly w sobie chłopaków, dla czystej zabawy, nie widząc w tym żadnych konsekwencji.

W tym filmie jest podobnie. Niki ma świadomość tego, że Bear jest w niej zakochany, ale nazywa to Friendzonem i nic więcej z tym nie robi. Wysyła mu sprzeczne sygnały, które doprowadzają go do pewnego rodzaju obsesji i niedoscignionego wyobrażenia o jej osobie, jako ideału, który tylko istnieje w jego głowie.

Każdy chyba widział takie relacje, albo sam je doświadczył. Nie mówię o takich w których ktoś otwarcie mówił "nic z tego nie będzie, lubię cię tylko jako przyjaciela", a ta osoba dalej brnie w swoje uczucia bo wtedy ma już świadomość swojej sytuacji i robi to na własną odpowiedzialność. Mówię o takich, gdzie ktoś czerpie korzyści z tego, że trzyma kogoś w wiecznym zauroczeniu i nie pozwala się poznać, nie daje siebie, trzyma na bezpieczny dystans tak, żeby właśnie ciągle komuś robić złudną nadzieję.

Najczęściej takie przypadki dotyczą nastolatków i właśnie w takich latach dostrzegałam tego typu relacje. Wtedy jeszcze dzieci uczą się uczuć i odpowiedzialności. W tym przypadku mamy młodych dorosłych i dwójkę znajomych, którzy właśnie tkwią w takim zawieszeniu.

Pytanie kto jest winny? Koles który wpadł w obsesję na punkcie, kogoś kogo tak naprawdę dobrze nie znał czy dziewczyny, która miała świadomość uczuć swojego przyjaciela, ale nie stawiała wyraźniej granicy?

Dlatego ten film jest na tyle głośny bo właśnie odpowiedź na to pytanie nie jest prosta i ciężko przyjąć czyjąś stronę.

#filmy #rozkminy

Szósty wpis o poszukiwaniu pierwszoosobowych strzelanek dla siebie z kolekcji GOGa, idać chronologicznie

Szukam raczej dynamicznych tytułów, z ciekawymi lokacjami, prostym gameplayem ide strzelam zwiedzam lokacje szukając broni i apteczek

Poprzednio pominałem Shadow Warrior z 2013 roku – przy czym nie szkodzi bo gra przy odpalaniu zalicza crash i nie działa.

Wkraczamy w epoke gier której nie cierpie. Epoke symulatorów chodzenia i ogladania cutscenek z okazjonalnym kliknieciem przycisku akcji (np. Echo). Epoke gier w której systemy ulepszen są tak rozbudowane a gameplay udziwniony ze według mnie psuje to gre. Czesto gry są za długie a bardzo dobra oprawa graficzna powoduje monotonność lokacji. Gier z poprzednich lat nie przechodziłem głównie przez poziom trudności, tutaj zaczynaja pojawiac sie tytuły które odpadna przez bycie zbyt nudnymi, zbyt rozbudowanymi, zbyt skomplikowanymi.

Dochodzi do sytuacji że jeżeli chcemy znależć dobra strzelanke która nie ma tych dziwnych mechanik to musimy kierować się do gier indie a i tutaj trzeba unikac gier z dopiskiem roguelike . Na szczescie już od nastepnego wpisu pojawi się sporo takich gier. Epoka psucia sie duzych gier to również epoka zalewu rynku masą gier od małych tworców.

2015

1.Wolfenstein: The Old Blood - Wolfenstein nie wie czy być dobra strzelanka czy dobra skradanka więc wychodzi nijak. Odpadłem dosyć szybko, w drugim etapie trzeba się przekraść wyłaczajac jakieś roboty, no nijak mi to nie wychodziło, po kilku nieudanych próbach odpusciłem. Brak oceny.

2016

2.Superhot - była niedawno opisywana na hejto. Prosty koncept strzelanki gdzie ruch postaci to ruch wrogów. Przechodzimy ponad 30 krótkich plansz, które wymagaja troche powtórek. Jedyny minus tej gry to to ze jest za krótka. Przejscie to coś koło 2h w zaleznosci od skilla.

3.Doom 2016 – również niedawno opisywana na hejto. Gra która mocno podzieliła fanów strzelanek. Po 12 latach od poprzedniej cześci - Doom 3 wyszła kolejna gra, bez numeru, stanowiąca reset serii, zmiany były tak duże ze podzielily fanów strzelanek jak i cały gatunek „strzelanek nierealistycznych” na dwa obozy, dwie scieżki.

Jedna to nowa szkoła bazujaca na nowych czesciach Dooma zawierajace takie elementy jak szybki gameplay, system ulepszeń, skakanie po platformach, finishery, pionowe plansze itp.,

Druga to stara szkoła, dla której gameplay strzelanek z lat 90 i 2000 to peak strzelanek którego nie należy rozbudowywać.

Ja należe do wielbicieli starej szkoły, ta cześć Dooma była dla mnie zjadliwa, choć było widać że seria idzie drogą z która się minę, cierpliwie zniosłem koniecznosc ciagłych finisherów na starcie by mieć amunicje, system ulepszeń nie był tak przytłaczający. Męczyłem się w kilku miejscach ale gre przeszedłem. Za to Eternal odinstalowałem po nastu minutach gameplayu.

4 i 5.Bioshock 1 i 2 remastered – to dla mnie jedna z najlepszych gier jakie grałem, niesamowity dystopijny klimat, stylizowana grafika ciekawe lokalizacje, znajdzki skłaniajace by zagladać w każdy kąt by odkrywac historie niejako alternatywnego świata, osadzone w koncepcja prostej strzelanki (choć z supermocami i rodzajami amunicji), bez całej tej nowoczesnej naleciałości, Dwójka była dla mnie pod pewnymi wzgledami zbyt rozbudowana mechanicznie względem jedynki, ale nadal to stary dobry Bioshock. Obie cześci są dosyć krótkie ale tak ma być, gra ma wciagnać, zostawić lekki niedosyt, a nie wymęczyć długością/grindem.

Wydany w 2010 Bioshock 2 to dla mnie peak gamingu AAA – po tym okresie gry AAA zaczeły iść w dwie strony – nudne symulatory chodzenia (fabuła przewazajaca nad gameplayem) lub w gry ze zbyt rozbudowanym gameplayem i długoscia – straciły ten balans.

6.Shadow Warrior 2 – grając w tą gre czułem się jakbym grał w coś co stanowiło punkt wyjscia dla Cyberpunk 2077, podobny gameplay choć grało się dziwnie, strzelanie było jakieś pokraczne, nie pasujace do gry, cieżko to okreslic ale było w nim cos grubo nie tak. Gra to mix pierwszoosobowej strzelanki z broniami białymi z gra rpg. Gra zawiera zbyt dużo rzeczy typowych dla gier AAA abym mogł ją przejść. W grze jest za dużo wszystkiego, od jakiś skilli, perków, ciagle nowych broni aż po wrogów którzy są wrazliwi na jedno niewrazliwi na drugie ogólnie to wszystko wszedzie na raz i nie mam na mysli zrzucania na mnie hordy wrogów , do tego szybko doszedłem do punktu gdzie poziom postaci jest zbyt niski by zrobic misje główną. Ograłem jedna misje poboczna ale to nie pomogło.

W takim Cyberpunku rozumiano że gracze są rózni i umozliwiono by gre przejsc w parę godzin, robiac tylko główne misje, bez skazywania gracza na grind na misjach pobocznych.

2017

7.Immortal Redneck – taki Ziggurat na sterydach i to sprawiło że jest to całkiem znośna gra ale nie w moim typie. Podobnie jak w poprzedniku zaczynamy gre w jednym pokoju by przejsc do innego zabic wrogów i tak w kółko z tym że tutaj już kształty pokojów, ich wyglad jest dużo bardziej urozmaicony, tez wertykalny. W grze zabijamy wrogów by zdobyć złoto, za które kupujemy ulepszenia by móc preżyć dłużej, zatem jesteśmy skazani na ciagle porażki, wydaje mi się ze pokoje są generowane, więc przynajmniej nie gramy ciagle na tych samych mapach, natomiast często dochodzimy do slepej uliczki i musimy się sporo cofać. Nienawidze takich gier, gdzie jestesmy z góry skazani na porażke i konieczność ponownego przechodzenia etapu, dla mnie takie mechanizmy są dobre tylko w jakiś grach na androida do pogrania na kiblu a nie w grach do których siadam na dłużej.

8.STRAFE – gra w stylu pierwszego dooma – chodzimy po jakieś stacji kosmicznej, zabijamy wrogow by zdobyc hajs za hajs kupujemy amunicje,pancerz,ulepszenia. Mozliwosc wlaczenia latwego trybu trudnosci. Poziomy są calkiem proste, ciutke korytarzowe ale nie ma tragedii do tego nie było gubienia. Pomimo tutorialu nie rozumiałem o co chodzi z niektórymi rzeczami w tej grze, po kazdym etapie robilem opcje wyjscia do menu i zapisania gry, na trzecim etapie podnioslem jakiś item który eksplodował zzerajac większość mojego zdrowia, nacisnalem escape i kliknalem quick restart – by wczytac jakiś save czy checkpoint, a tymczasem gra cofnela mnie do samego początku. Pózniej doczytalem że tak ma być bo to roguelike, jak ja nie cierpie tego gatunku

9.Echo - trzecioosobowka miała być strzelanka, a jest symulator chodzenia. Po odpaleniu gra przypomina Cronos the new dawn – z ta róznicą w w cronos mieliśmy bron i strzelaliśmy od początku, strzelania było sporo. A tutaj ogladamy cutscenke, spacerujemy sluchajac dialogu, chwile biegniemy, by znow zwolnic i posluchac dialogu. Lądujemy na jakieś obcej planecie gdzie wszystko wyglada prawie tak samo, by pozniej zejsc do jej podziemia, do pałacu, gdzie znów wszystko wyglada, prawie tak samo, otwieramy jakieś drzwi, by przejsc do etapu gdzie wszystko wyglada tak samo, a nasze AI mówi że mozemy tak bładzić godzinami, po chwili daje nam wskazówke że za 300m coś się znajduje, to ruszam, tylko ze po chwili znów z biegu przełacza się na spacer i sluchanie dialogu i c⁎⁎j mnie strzelił.

Gówno naszych czasów, bo ma 72/100 na metacritic a nic się w tej grze nie dzieje przez pierwsze 40 minut grania. I nie hejtowałbym tej gry tak, wkoncu wszystko jest dla ludzi, symulatory chodzenia też tylko że gog umiescił tą gre w kategorii strzelanek, w opisach jest uznawana za survival horror - to drugie bardziej pasuje jezeli uznamy probe nie umarcia z nudów podczas grania za survival

10. Wolfenstein 2 the new collosus – ogladanie cutscenek z elementami strzelania. Nie pograłem długo, bo jeżeli odpalam gre na 40 minut, a gameplayu jest w niej na jakieś 10-15 o coś jest dla mnie nie tak na tyle ze nie ma sensu sprawdzać, zwłaszcza gdy jest to strzelanka a nie gra narracyjna. Nie powinno łaczyć się strzelanek „w stylu rambo” jakim jest wolfenstein z dlugimi, leniwymi cutscenkami to przypomina jazde samochodem gdzie ktoś cały czas albo mocno przyspiesza albo hamuje, to się nijak nie komponuje, na dodatek wciskano elementy woke na siłe o dziwo gra dostała dobre recenzje. Druga część to rozbudowana pierwsza część tylko rozbudowane zostaly te elemeenty które mi nie pasuja przez co z dobrej gry zrobiła się słaba

Moje oceny:

Perełki – Bioshock 1 i 2 Remastered, Superhot

Dobre gry – Doom 2016,

Słabe gry – Shadow Warrior 2

Brak oceny – Wolfenstein the old blood,
Roguelike - Immortal Redneck, Strafe (obie mocno grywalne)

Dno – Echo, Wolfenstein 2 the new collosus.

#fps #gry

Porzucony 3-4 lata Ford Courier

#wrosty

Wymyśliłem sobie fajną zabawę.

Jak mi zostaje butelka to ją zakręcam szczelnie i wystawiam na słońce.

Potem jak idę z nimi do automatu to tak fajnie strzelają kiedy je zgniata. Puuf! 😛

Trzeba mieć fantazję dziadku!

#systemkaucyjny #ekologia #recycling #oporniktojednakjestpojebany

W części pucharowej większe kraje wygrywają, czyli Anglicy wracają dzisiaj do siebie

DRK- 2 344 858 km²

Anglia- 130 395 km²

#mundial #mecz

sony w 2028 kończy wydawanie swoich gier na płytach

Tylko cyfra

https://blog.playstation.com/2026/07/01/physical-disc-production-ending-in-january-2028-for-new-games-releasing-on-playstation-consoles/

#gry #playstation

Komuś się literówka trafiła albo specjalnie jakiś śmieszek się prześlizgnął. 😛

Chodzi oczywiście o system Buk.

https://pl.wikipedia.org/wiki/FP-5_Flamingo

https://pl.wikipedia.org/wiki/9K37_Buk

#muminki #heheszki #wojna #technikawojskowa #opl

Manhattan widziany z kosmosu. Zdjecie wykonane z ISS 15 października 2021 roku podczas misji Expedition 65. Ale ten Central Park jest ogromny ( ͡ʘ ͜ʖ ͡ʘ)

#nasa #usa #kosmos #astronomia

#2137 #heheszki

Co Wy na to? 22.06.2026

Prezydent Nawrocki odebrał Order Orła Białego Prezydentowi Ukrainy. W odpowiedzi Wołodymyr Zełenski odesłał order kurierem. A polskich odznaczeń zrzekli się również politycy ukraińscy, z trzema byłymi Prezydentami Ukrainy na czele. Końca eskalacji konfliktu nie widać, a polityka wewnętrzna w obu państwach bierze prymat nad próbą zachowania pozytywnych relacji obustronnych.

Pytanie na dziś: Czy decyzja Prezydenta Nawrockiego o odebraniu orderu Prezydentowi Zełenskiemu była słuszna?

_Zapraszam do oddawania głosów w ankiecie oraz kulturalnej dyskusji w komentarzach. Zastrzegam, że treści niezgodne z polskim prawem i obraźliwe wobec innych użytkowników będę usuwał niezależnie od poglądów._

#cowynato #ankieta #polityka #polska #ukraina
#owcacontent

To jest niesamowite co się dzieje w tym kraju.

Jako społeczeństwo zachowujemy się jak sprinter w maratonie, a politycznie jak jakiś pajac gawiedzi.

Zamiast stosownie pomagać Ukrainie, bo jest to w naszym i ich interesie, a przy okazji moglibyśmy sobie zapewnić umowami solidne miejsce w reparacjach i polonizacji bardzo zbliżonej kultury, która akurat problemów (w porównaniu do muzułmańskiej i afrykańskiej "kultury") robi bardzo mało, to my szybko napompowaliśmy balonik, z którego teraz ulatuje powietrze xD

Na początku podeszliśmy zbyt otwarcie i nie mieliśmy planu na uzyskanie profitów z powodu wojny. Potrzebne były:

1. Nauka o tym że w naszych historiach były waśnie i że nikt nie jest "ten dobry". Wystudziłoby to stosownie zapał pomagających, żeby nie oddawali wszystkiego za frajer, ale też uspokoiłoby to te małpy co potrafią krzyczeć tylko "Wołyń", chociaż nawet nie wiedzą co to jest.

2. Dodatkowe lekcje naszego języka i programy powodujące ich ukorzenienie, które mogłyby podbudować naszą demografię. W końcu kobiety uciekły z wojny, a Ukraina chętnie mężczyzn zatrzymuje!

3. Zainteresowanie się tym co Ukraina ma do zaoferowania w zamian za utrzymanie otwartych granic. Byliśmy pierwszym krajem do którego można uciec. Mogliśmy sobie wyznaczyć kawałki tortu zanim ktokolwiek o tym torcie mógł pomarzyć.

A co mamy w rzeczywistości?

Jak trzeba było pomóc to oddaliśmy wszystko i się cieszyliśmy że jacy my dobrzy, a reszta świata to skąpcy. Ukraina wzięła pomoc za darmo i poszła się licytować tortem z tymi, którzy stawiali warunki.

Na pierwszych metrach maratonu sprintowaliśmy, to teraz wszyscy biorą nas truchtem, a my się wręcz pogubiliśmy i biegniemy znowu na start xD

A teraz jak wypadałoby zatrzymać ukrainki i młodzież, to my spamujemy "Wołyń Wołyń" i wyganiamy społeczność, którą moglibyśmy spokojnie polonizować. Jak uciekną to będzie dziura, i wtedy UE wepchnie nam "inżynierów", ale przynajmniej ich dziadkowie nie będą z Wołynia xD deal idealny

A teraz o pajacu gawiedzi.

Pomniejsze grupy się z nimi zaczynają żreć i wzniecać konflikty. To przechodzi na populizm naszych bardziej ułomnych polityków, którzy też zaczynają niszczyć szanse na odnowienie relacji, a to już przekłada się na normalnych polaków. Politycy zamiast kierować nastrojami, to sami są od nich uzależnieni. Tak jak pajac opowiadacy żarty, które gawiedź bawi.

Już nie mówiąc o tym, że zaczynamy się kłócić w momencie jak jest mowa o reparacjach.

Wiem, że nie wszyscy tacy są, ale wylewa się z tego kraju idealna kwintesencja cebuli. J⁎⁎ać teraźniejszość. WOŁYŃ WOŁYŃ WOŁYYYYYŃ

#polityka

#niepopularnaopinia, ale moim zdaniem Nawrocki tym odebraniem orderu to zrobil maly majstersztyk( dla pisu i jego poplecznikow), no bo tak:
-Panuja w spoleczenstwie coraz wieksze nastroje antyukrainskie,ludzie maja poczucie ze dajemy im miliony w zamian za nic. Zelenski jeszcze dolewa oliwy do ognia nadajac jednostce nazwe bohaterom upa( a temat upa w Polsce jest srogo upolityczniony i wywoluje skrajne emocje)
-W jaki sposob zyskac glosy poparcia i jednoczesnie utrudnic zycie rzadowi? Robiac jakis wkurwiajacy wszystkich gest.
-Wybucha inba( ktora tylko utwierdza wyborcow jacy malostkowi i niewdzieczni sa Ukraincy),wsrod wyborcow pis takie zachowanie zyskuje aprobate,a rzad musi dwoic sie i troic,zeby jakos zalagodzic spor.

Sprawa jest tak naprawde blaha,ale wybuchla polityczna burza? Wybuchla.
Zachowanie Zelenskiego i jego ekipy potwierdza opinie prawicy odnosnie niewdziecznosci Ukrainy? No,w ich pokretnej logice potwierdza.

Ktos tam dobrze glowkowaj i calkiej sprawnie to wymyslil,zwlaszcza po tej kompromitacji Bakiewicza,ktory wspaniale sie zregenerowal.

#polityka

Bronco z wczorajszego wypadku.

#leszno #katastrofylotnicze #lotnictwo #samoloty

27 maja:

* Światowy Dzień Hamburgera

* Dzień Psa Nierasowego

* Dzień bez Prezerwatywy

* Dzień Higieny Menstruacyjnej

* Światowy Dzień Głodu

* Światowy Dzień Walki z Nowotworami Krwi

* Dzień Amnesty International

#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #psy #hamburger #burger #prezerwatywy #amnestyinternational

#krakow to największe miasto na śląsku.

#tvrepublika

Lewica przed wyborami i Lewica po wyborach

#polityka

Tomki, jaki monitor polecacie do gier. Mój setup to RTX 5070 i i7 14 generacji. Głównie do grania w single playery. Czasem jakiś wyścig F1 albo LeMans 24 oglądnąć? 1440p czy 4k?

#pcmasterrace

576 + 1 = 577

Tytuł: Nikt 2 (Nobody 2)

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Akcja

Reżyseria: Timo Tjahjanto

Czas trwania: 1h 29m

Ocena: 6/10

To klasyczny przypadek sequela, który cierpi na syndrom „więcej i głośniej nie zawsze znaczy lepiej”. O ile pierwszą część oceniłem na mocne 8/10 za ten element zaskoczenia, o tyle kontynuacja dostaje u mnie 6/10. To wciąż solidna rozrywka, ale gdzieś po drodze uciekł ten surowy, brudny klimat „zwykłego faceta”, który nagle pęka i pokazuje, co potrafi.

Hutch Mansell (Bob Odenkirk) nie może długo cieszyć się spokojem. Jego przeszłość znów puka do drzwi, ale tym razem stawka jest znacznie wyższa i bardziej osobista. Hutch musi wyjść z cienia, aby chronić swoją rodzinę przed nowym, potężnym zagrożeniem – tym razem na jego drodze staje bezwzględna przeciwniczka (świetna Sharon Stone), która nie bierze jeńców. Akcja przenosi się na wyższe obroty, a trup ściele się gęsto od pierwszej do ostatniej minuty.

Największy problem tego filmu to fakt, że stracił tę świeżość „jedynki”. W pierwszej części Bob Odenkirk jako zmęczony życiem ojciec był genialnym kontrastem dla maszyny do zabijania. W dwójce od początku wiemy, na co go stać, więc film staje się po prostu kolejnym klonem Johna Wicka. Sceny walki są niesamowicie brutalne i pomysłowe, ale momentami są tak przestylizowane, że aż nienaturalne.

Nikt 2 to porządny „odmóżdżacz” na sobotni wieczór. Jeśli podobała Ci się pierwsza część, to pewnie i tak obejrzysz, ale przygotuj się na to, że to już nie ten sam poziom emocji. Jest głośniej, krwawiej, ale też trochę pusto w środku. Obejrzeć można, ale kultowy status zostanie przy jedynce.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kino