WujekAlienLider
3piorunówTylko 3 tym razem, ale Pullman liczy się za 3 😎

WujekAlienLider
3piorunówTylko 3 tym razem, ale Pullman liczy się za 3 😎

WujekAlienLider
5piorunów1429 + 1 = 1430
Tytuł: Białe krzyże
Autor: Mieczysław Gorzka
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Format: ebook
Liczba stron: 448
Ocena: 7/10
Najnowsza książka Gorzki, która nie jest częścią żadnej serii.
Ciekawie skonstruowana intryga, rytualne morderstwa, specjalna jednostka skupiająca wokół siebie najlepszych funkcjonariuszy ze służb, stworzona tylko w celu rozwikłania zagadki tych zbrodni.
Ta książka ma wszystko to, za co polubiłem Gorzkę jako autora: chemię między bohaterami, morderców, którz zdają się być o krok przed wszystkimi i motywację, której nie poznamy do ostatnich stron. Chemia między Mikkim i Agatą działa świetnie, to typowa relacja szefowa-podwładny, bez zbędnego seksualizowania, ale z poczuciem, że oboje skoczyliby za sobą w ogień (i ostatecznie niemal skaczą).
To co mi się nie podobało, to Wrocław jako miejsce akcji, mieszkałem w nim przez lata, ale totalnie nie czulem, że akcja dzieje się właśnie tu, jakby autor wygooglał najważniejsze miejsca i wrzucił niemal wszytskie do książki na odwal. Za to ciekawie wygląda zima, klimat jaki za sobą niesie (m.in. wszystkie rozmowy prowadzone w pomieszczeniach lub autach) i jaką odgrywa rolę na miejscach zbrodni, gdzie wszystkie ciała są zamrożone na kość.
Czuć trochę utartych schematów autora, ale ostatecznie jest to jego znak rozpoznawczy i wcale mi to nie przeszkadzało, a może nawet pomogło w odbiorze tej pozycji.
Jeśli lubicie tematykę religijnych fanatyków, zagadek, których rozwiązanie jest gorsze niż się początkowo wydaje i brutalnych zbrodni, ale bez brutalnych opisów (przeciwieństwo Cartera), to śmiało możecie sięgać po ten tytuł.
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz
Osobisty licznik: 214/128

saradonin_reduxGruba ryba
15piorunówPrzerobiłem w paincie, bo warhammerowi puryści lepiej się znają na kolorach niż modowe influencerki
Dałem z siebie całe XVI %

@saradonin_redux Warhammer to poważna sprawa, jak się nie podoba to idź oglądać Star Warsy( ͡~ ͜ʖ ͡°)
@sawa12721 taki był plan, ale jakieś takie dziwne znalazłem
@saradonin_redux Ehh, coraz więcej amatorów pcha się do zabawy...
xD
WhoresbaneFanatyk
17piorunówNewsy książkowe od Whoresbane'a!
Wydawnictwo Albatros zapowiada jubileuszowy omnibus. "Buszujący w zbożu i inne dzieła" J.D. Salingera ma zaplanowaną premierę na 28 grudnia 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie liczy 704 strony, w cenie detalicznej 99,90 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Kompletne wydanie wszystkich dzieł legendarnego J.D. Salingera, jednego z najważniejszych amerykańskich pisarzy XX wieku.
Ekskluzywna edycja jubileuszowa w twardej oprawie – publikowana w 75. Rocznicę premiery „Buszującego w zbożu“, kultowej powieści, która niezmiennie uwodzi kolejne pokolenia młodych, niepokornych czytelników. Jedyne takie wydanie na świecie!
Tom zawiera następujące utwory:
BUSZUJĄCY W ZBOŻU
Powieść będąca symbolem młodzieńczego buntu wobec świata dorosłych. Zaliczana do grona 100 najważniejszych książek XX wieku, jeden z 20 najlepiej sprzedających się tytułów wszech czasów.
Szesnastoletni Holden Caulfield, który nie może pogodzić się z otaczającą go głupotą, podłością i zakłamaniem, ucieka z college’u i przez kilka dni „buszuje“ po Nowym Jorku, nim wreszcie powróci do domu rodzinnego. Historia tych paru dni, opowiedziana barwnym językiem, jest na pierwszy rzut oka zabawna, wkrótce jednak spostrzegamy, że pod pozorami komizmu ważą się tutaj sprawy bynajmniej nie błahe...
DZIEWIĘĆ OPOWIADAŃ
Antologia krótkich form prozatorskich. Wydana po raz pierwszy w 1953 roku książka zawiera dwa jego najsłynniejsze opowiadania – „Idealny dzień na ryby“ (1948) i „Opowiadanie dla Esme“ (1950).
W pierwszym Salinger opisuje ostatni dzień życia cierpiącego na zaburzenia psychiczne młodego człowieka, Seymoura Glassa, który podczas wakacji z żoną spotyka czteroletnią Sybil, opowiada jej mistyczną historię, a następnie popełnia samobójstwo.
FRANNY I ZOOEY
Dwa opowiadania o najmłodszych z siedmiorga rodzeństwa Glassów. Ta niezwykle inteligentna dwójka od dziecka była kształtowana – czy też raczej zniekształcana – przez silny wpływ dwóch starszych braci: Seymoura i Buddy’ego.
Wzajemnie uzupełniające się opowiadania Franny i Zooey koncentrują się na kryzysie egzystencjalno-religijnym Franny, który doprowadza ją do załamania. Pozostali członkowie rodziny, a przede wszystkim Zooey, próbują jej pomóc, a ich rodzinne dyskusje są wspaniałą ucztą intelektualną.
WYŻEJ PODNIEŚCIE STROP, CIEŚLE oraz SEYMOUR: WPROWADZENIE
Dwa opowiadania połączone postacią Seymoura – najstarszego z rodzeństwa Glassów.
Buddy Glass, narrator opowiadania „Wyżej podnieście strop, cieśle“, bierze urlop, by uczestniczyć w ceremonii ślubnej brata – Seymoura. Podróż gości weselnych niespodziewanie się wydłuża, co daje Salingerowi okazję do wnikliwej analizy osobowości opisywanych przez Buddy’ego postaci, ale także do zagłębienia się w psychikę narratora, który od zawsze żył w cieniu wybitnego brata.
W opowiadaniu „Seymour: wprowadzenie“ Buddy, po samobójczej śmierci brata, Seymoura, w 1948 roku, próbuje opisać całe spektrum jego zainteresowań, od fascynacji buddyzmem, przez filozofię zen, po haiku – japońskie krótkie formy poetyckie.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)
⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane
⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

PiechurGruba ryba
19piorunów1428 + 1 = 1429
Tytuł: Obcy
Autor: Albert Camus
Kategoria: literatura piękna
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
Format: książka papierowa
ISBN: 978-83-8196-431-9
Liczba stron: 167
Ocena: 7/10
Króciutka książka do łyknięcia w jeden dzień. Ponoć jedno z ważniejszych dzieł XX wieku. Nie mi to osądzać. Czytało się w porządku. Kilka razy popatrzyłem na zegarek, pewnie dlatego, że byłem śpiący. Osobiście wolę dłuższe zdania. Mimo wszystko fajnie było przeczytać.
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

@Piechur niedawno wyszła całkiem spoko ekranizacja, jest na CDA z napisami po angielsku https://m.cda.pl/video/322212897e
Just a moment...Cda@Telezajaczek Dzięki!
@Piechur a też sobie dodam na listę, pamiętam, że Dżuma bardzo mi się podobała
@saradonin_redux Dżuma jeszcze na mnie czeka, ale ta była zgrabna, jedno popołudnie wystarczy, żeby ją przeczytać
PS. a w ogóle to powinienem dodać na listę jeszcze "Eseje" Camusa, bo Dan Abnett (który uwielbia takie smaczki) w "The End and The Death" #warhammer40k puszczał oko w jego kierunku parafrazując fragmenty
bojowonastawionaowcaMistrz
24piorunów1427 + 1 = 1428
Prywatny licznik: 38+1=39
Tytuł: Dzika rzecz. Polska muzyka i transformacja 1989-1993
Autor: Rafał Księżyk
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Czarne
Format: książka papierowa
ISBN: 9788381910767
Liczba stron: 408
Ocena: 7/10
Mam wrażenie, że niewiele mamy książek całościowo opisujących polską scenę muzyczną (pomijam biografie artystów czy zespołów). Jednym z nielicznych wyjątków jest autor, który w swojej książce postanowił opisać bardzo dynamicznie rozwijającą się scenę undergroundową polskiej muzyki tuż po transformacji systemowej. Muzyka typu techno, rave czy postpunk nie jest do końca tym, co szczególnie budzi moją uwagę i większość zespołów czy artystów była mi nieznana (ale dla chcących wtajemniczenia, autor na końcu zamieścił spis muzyki towarzyszącej książce), niemniej absolutnie nie byłem zawiedziony tą książką z jednego powodu.
Otóż moim zdaniem to nie muzyka jest główną bohaterką książki, a ludzie czasu transformacji, których kreatywność w życiu swoją pasją została bardzo gwałtownie uwolniona. I tak towarzyszymy opowieści autora o kartonowym murze rozbijanym na koncercie w Berlinie, pierwszych próbach szukania szczęścia na emigracji, rozwijających się "wytwórniach" muzycznych, festiwalowych zwycięstwach i porażkach, pojawiających się w losowych miejscach klubach muzycznych (pozdrawiam łódzkie podziemne bunkry xD), i tak dalej, i tak dalej, aż do przebicia się do mainstreamu radia i telewizji (na pewno ktoś kojarzy chociażby Lalamido).
Cezurą kończącą ten szalony okres w polskiej muzyce jest zdaniem autora rok 1994, kiedy to w przestrzeni pojawiają się nowe gwiazdy (głównie wokalistki), rynek fonograficzny zaczyna się konsolidować i stabilizować, wchodzi w życie ustawa o prawie autorskim, czy w końcu wejście na szerszy świat disco polo.
Mogę tylko powtórzyć - nawet nie będąc miłośnikiem muzyki towarzyszącej książki, bawiłem się naprawdę znakomicie. Liczba anegdotek jest przepotężna, polska muzyka zasługuje na takie uogólnione upamiętnienie dla młodszego pokolenia, do którego się zaliczam, jako że urodziłem się tuż po opisanym okresie. Świetna książka, szkoda, że nie ma takich więcej (tak, na Falę. Rok 1984 i polski postpunk się czaję 😉 )

Kiedy nie udalo sie wydac ksiazki o starozytnej grecji ale grafik juz przepil i niema opcji refunda wiec zostaja na nastepny projekt.
Czeka na półce od paru lat, muszę się w końcu zabrać
bojowonastawionaowcaMistrz
20piorunów1426 + 1 = 1427
Prywatny licznik: 37+1=38
Tytuł: Moja Jugosławia
Autor: Goran Vojnović
Kategoria: literatura piękna
Wydawnictwo: Wydawnictwo Akademickie SEDNO
Format: książka papierowa
ISBN: 9788379630820
Liczba stron: 244
Ocena: 6/10
Książek o bałkańskim burdelu nigdy za wiele. Burdel na poziomie państwowym jest naprawdę dobrze pokazany również na poziomie społecznym za pomocą tej książki. Brak zaufania do siebie wzajemnie wylewa się tu z każdej strony (doceniam zaznajamianie czytelnika z poszczególnymi obraźliwymi określeniami każdej nacji). I w tym wszystkim syn Słowenki oraz Serba (który z kolei miał matkę z Węgier), wychowany na wybrzeżu Chorwacji, po kilkunastu latach przypadkiem dowiaduje się, że jego uśmiercony ojciec wcale nie jest nieżywy, a jest serbskim zbrodniarzem wojennym oskarżonym o masakrę ludności cywilnej ukrywającym się przed sprawiedliwością.
No więc co, bohater udaje się tropem swojego ojca (i przy okazji własnej przeszłości), a jego jedynymi śladami są własne wspomnienia z dzieciństwa. Podróżujemy z bohaterem przez najważniejsze państwa tworzące niegdyś Jugosławię, poznając przy okazji blaski (mniej) i cienie (zdecydowanie więcej) życia na Bałkanach. Jakby mało było burdelu, bohater pokazuje również burdel panujący w jego życiu, z którym zdecydowanie sobie nie radzi i liczy, że odnalezienie ojca w czymś mu pomoże (spoiler alert: ).
No i byłoby fajnie, gdyby nie to, że postacie są strasznie płaskie, z czym się zgadzam z kolegą @George_Stark. Halo, przecież to Bałkany, pełne niesamowicie charakterystycznych postaci. A tymczasem nie spodziewam się, żebym jutro po przebudzeniu zauważył zapisanego w mojej pamięci chociaż jednego z bohaterów. Nie mam pojęcia z czego to wynika, ale to dla mnie duży zawód jeśli chodzi o książkę i dla którego nie czułem pragnienia przeczytania jeszcze jednej strony, jeszcze jednego rozdziału... Obiecywałem sobie więcej po książce nagrodzonej Angelusem. Szkoda.

@bojowonastawionaowca Moi pradziadkowie pochodzą z Jugosławii 👍
@jakub-krol Moi z Chrzanowa. Wpisujcie miasta! Xd
SpokoZiomekFanatyk
4piorunówSzybkie #pytanie do Tomków i Kasiów z tagu #ksiazki
Czym, poza okładką, różnią się te dwa wydania? W sensie czy to jakieś inne tłumaczenie? Coś wycięli/dodali?

Wg mnie to jest ta sama zawartość (tłumaczenie Sławomira Kędzierskiego) tylko ta z prawej pochodzi z edycji Dzieł Zebranych Dicka z pięknymi okładkami Wojciecha Siudmaka a ta z lewej jakiś szajs żeby podpiąć się pod film.
@SpokoZiomek Treść taka sama. Okładka z lewej to zintegrowane wydanie w serii Wehikuł Czasu. Ta po prawej to twarda oprawa z obwolutą i chyba ilustracjami, większość tej serii je ma.
@Kronos @Whoresbane Dziękuję.
boriMistrz
27piorunów1425 + 1 = 1426
Tytuł: Mesjasz Diuny
Autor: Frank Herbert
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: Rebis
Format: książka papierowa
ISBN: 9788381884532
Liczba stron: 288
Ocena: 9/10
Po wydarzeniach znanych z kart "Diuny" upłynęło kilkanaście lat. Paul Atryda zasiada na imperialnym tronie w swojej stolicy na planecie Arrakis, a jego fremeńskie legiony zdobyły i spustoszyły dziesiątki planet pod jego sztandarami. Jednakże zwycięstwo jest częściowe, gdyż jego wciąż istniejący przeciwnicy - Bene Gesserit, Gildia Kosmiczna oraz Bene Tleilax - zawiązują nowy spisek, mający na celu jego zniszczenie. Dzięki swoim profetycznym zdolnościom jest tego brutalnie świadomy, rozpaczliwie próbując znaleźć ścieżkę wśród nieskończonych możliwości przyszłości, która pozwoli ocalić jego i jego ukochaną Chani.
Książka długo leżała na półce, gdyż miałem irracjonalny opór przed sięgnięciem po nią. Impulsem do jej otwarcia była nieuchronnie zbliżająca się premiera trzeciej części Diuny w kinach. I bardzo tego żałuję, gdyż powieść wręcz mnie oczarowała. Świetnie się ją czytało, a fabuła w mojej opinii była ciekawsza niż Diuny, ale to także zasługa tego, że pierwszą część czytałem dopiero po obejrzeniu pierwszego filmu. Bardzo wartka akcja szybko mnie tak wciągnęła, że pół książki pochłonąłem w niedzielę.
Dodatkowo punkt w mojej ocenie za samo wydanie powieści - klimatyczna okładka i ilustracje plus klimatyczne dodatki wewnątrz potęgują przyjemność obcowania z książką.
Licznik #dwanascieksiazek: 16/12

@bori Kurde a ja od wielu osób słyszałem żeby nie ruszać nic więcej oprócz pierwszej części bo są słabe i odklejone. A kusi mnie, nie powiem xD
@hellgihad Jeśli akceptujesz uniwersum Diuny i oprócz czystego sci-fi także jego potężny aspekt religijno-mistyczno-parapsychiczny, to druga część w mojej ocenie jest tak samo "odklejona" jak pierwsza. Po prostu udana kontynuacja.
@hellgihad Ze 3 są słabsze, ale podobały mi się wszystkie.
@hellgihad Mesjasza i ew. Dzieci można jeszcze przeczytać, bo później jest niesamowita odklejka. Pierwsza Diuna najlepsza.
@Cerber108 @hellgihad podpinam sie pod opinie. Diuna, Mesjasz i Dzieci, potem warto sprobowac, czy Ci podejda kolejne ale klimat zdecydowanie sie zmienia xD
Kruca fuks, źle się ze mną dzieje. Zapomniałem dopisać, że można te 2 kontynuacje przeczytać, żeby zamknąć wątek Paula, bo potem jest srogi time-skip.
DziwenGURU
50piorunów1424 + 1 = 1425
*
Tytuł: Rozdroże Kruków
Autor: Andrzej Sapkowski
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: SuperNOWA
Format: audiobook
Długość: 9h 40min
Liczba stron: 292
Ocena: 9.5/10
*
Tak, to znowu ja, bo tego wiedźmina pasuje wreszcie skończyć. Ale spokojnie, jeszcze nie Panią Jeziora. Choć mam już audiobooka, to pewnie uda się coś ogarnąć jeszcze w tym roku.
Rozdroże Kruków na początku chyba miało bardzo spolaryzowane opinie. Kontynuacja uniwersów po takim czasie zawsze jest w pewnym sensie ryzykowna, ale moim zdaniem tu się z różnych względów udało. To jest bardzo inna opowieść, niż te w poprzednich książkach, ale to jest ogromną zaletą.
Tutaj nie ma aż tak zarysowanego celu, bo tematem przewodnim jest hasło z nazwy, czyli rozdroże kruków, decyzja młodego Geralta, kim chce być.
Na swojej drodze spotyka starego wiedźmina, niejakiego Prestona Holta, który staje się jego mentorem, a jego przeszłość będzie rzutować na akcję w całej powieści. Jedną z fajniejszych rzeczy dla mnie był fakt, że ta historia nie poszła w klasyczne fantastyczne rejony, a przy okazji pewne rzeczy nie są komunikowane wprost. I tu mam przede wszystkim na myśli motywację Prestona. Tak, pewne rzeczy będą wyjaśnione, ale są i takie, przy których trzeba sobie samemu poskładać różne sceny do kupy, żeby to zrozumieć.
Możliwe, że na mój odbiór wpływa fantastyczny audiobook, ale mam wrażenie, że i bez tej gry aktorskiej (bo to w sumie słuchowisko na wiele głosów) to i tak byłaby fajna historia. Ja nie potrzebowałem kolejnej wyprawy na wielkiego złola, bo Geralt na zostaje najpierw przez kogoś pokonany, a potem uczy się jak wygrać z tym kimś pod koniec książki. Nie. Geralt będący niedoświadczonym podrostkiem, który uczy się czegoś przy każdym nowym zleceniu (a tych jest pierdyliard), to jest to.
Jedynym do czego mógłbym się przyczepić (ale to takie trochę na wyrost), jest nadużywanie zwrotów w stylu "zapytasz pewnie jak to jest, że..." W kropki wstawiamy dowolne wyjaśnienie. Ogólnie w książce masa postaci używa tego zwrotu, gdy Sapkowski chce coś wyjaśnić. W sumie to nie wiem po co to jest w takiej ilości. Taka trochę leniwa narracja, gdzie zamiast dialogu jest monolog jakiejś postaci, która odpowiada na niezadane pytania. No ale to pierdoła.
Fajne jest to, że Geralt nie jest w tej książce białowłosym terminatorem, tylko w sumie takim o wojownikiem. Dobrym na małe potwory, ale niepewnym w walce z większą liczbą ludzi.
Ocenę macie wyżej. Podobało mi się bardzo i jak ktoś nie dał szansy, bo podobno miało być średnie i miałkie, nie jest. Przy okazji dostajemy sporo fajnych rozwinięć różnych historii z lore wiedźmina, jak prawdziwy powód upadku Kaer Morhen i wiedźminów.
*

Ja nie mogę przejśc obojętnie obok takiego ragebaita, dlatego wkleję swoją krótką recenzję ze starego wpisu:
"Kolejna niepotrzebna książka. Nie aż tak zła jak beznadziejny Sezon burz, ale też słaba. Sapkowski kompletnie utracił styl i język sagi, znowu jest to książka sklejona z zalążków opowiadań skacząca pomiędzy połączonymi na siłę fragmentami.
Męczyłem tą krótką książkę od premiery, dobrze że Sapkowski już mało pisze bo nie mogę patrzyć jak niszczy moja ulubioną serię."
@Vakarian ragebait zakłada, że celowo dałem za wysoką ocenę, żeby kogoś podburzyć. Jeżeli tak, to polecam nie zakładać z góry tego, że jak tobie, czy komuś innemu coś się nie podoba, to z automatu mnie też się nie może. Podobało się, dałem przykłady dlaczego i pozdrawiam serdecznie.
@Dziwen wiem, wiem 😉
Ale to nie jest element sagi. Czemu miałaby być jak saga? Xddd
@GordonLameman bo to dalej to samo uniwersum, te same postacie, itd.
Ale nie saga. Nie ma epickich bitew, tylko codzienna orka młodego Wiedźmina .
@GordonLameman co z tego ze nie ma wielkich biter, jak chodzi mi o to ze książka jest napisana tak chujowym językiem i stylem jakby to był Ziemiański a nie Sapkowski
Aha. Nie jest. Sapkowski dalej tak samo bawi się słowem, tak samo używa słów które musisz wygooglować. Tym razem skupił się mocno na szermierce.
@GordonLameman i opisywał ją całkowicie innym językiem niż wcześniej, innymi ciosami, wyrażneiam tak jakby to był inny styl walki
No, teraz robił to zdecydowanie bardziej finezyjnie.
@Dziwen A już się ucieszyłem, że to Pani Jeziora (╯°□°)╯︵ ┻━┻
WujekAlienLider
16piorunów1422 + 1 = 1423
Tytuł: Chain Reaction
Autor: Lee Child, Andrew Child
Seria: Jack Reacher - Tom31
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller
Wydawnictwo: Transworld
Format: ebook
Liczba stron: 384
Ocena: 7/10
31 tom serii z Jackiem Reacherem, najnowszy (wyszedł w październiku) i pierwszy, który przeczytałem po angielsku. Polska data premiery nie została jeszcze zapowiedziana, podobnie jak premiera 32 tomu, choć jest duża szansa, że seria będzie kontynuowana. Dlatego zostają mi już tylko opowiadania :white_frowning_face:
„Chain Reaction” to kolejny przykład tego, co nazywam bezpiecznym Reacherem - bez wodotrysków, wielkich eksperymentów, i zmian, które mogłyby nie spodobać się wieloletnim fanom serii.
Jest to tom z gatunku:
Akcja w teraźniejszości z ludźmi z jednostki 110 + głównie przemyty, gruba kasa, polityczno-korupcyjne wałki.
Tu osobą z jednostki 110 jest generał Susan Turner, która przejęła dowodzenie nad jednostką po Jacku, a w tym momencie jednostka liczy już kilkaset osób (z Reacherowych 10). Wpadają na siebie “przypadkiem”, gdy Reacher idzie odebrać nową kartę kredytową, a zamiast niej czeka wojskowy, który ma go doprowadzić na spotkanie z Susan.
Susan Turner, poznaliśmy już we wcześniejszych przygodach (po raz pierwszy w tomie 14 - “61 godzin” i po raz drugi, w tomie 18 - “Nigdy nie wracaj”, który został zekranizowany). Tu widzimy ją po raz 3. Kobieta dowodzi obecnie nową jednostką wojskową zajmującą się między innymi kontrwywiadem i zorganizowaną przestępczością, zbudowaną na podwalinach 110. Jeden z jej agentów (John Bisley) zostaje zamordowany podczas tajnej misji w Kolorado. Oficjalnie wszystko wygląda na zwykły napad rabunkowy, ale Turner podejrzewa, że śmierć nie była przypadkowa. Podobnie sądzi żona denata, prowadząca śledztwo na własną rękę. O miejscu misji agenta wiedziała tylko garstka osób, więc nie wykluczone, że ktoś z najbliższych ludzi Turner jest kretem.
Generał potrzebuje człowieka spoza układu, któremu może zaufać, czy jest ktoś lepszy niż Reacher?
Śledztwo prowadzi, Reachera i Turner, do Summertown w Kolorado, miejscowości, która właściwie nie istnieje. Mamy tam jedną restaurację, jeden motel, kilku mieszkańców, a do tego pięć ogromnych centrów danych i farmy fotowoltaiczne, które je zasilają. Po co ktoś miałby inwestować gigantyczne pieniądze w tak odizolowanym miejscu, pośrodku niczego? I dlaczego miałby zabić kogoś, kto się przy tym kręci? Bisley przed śmiercią badał działalność tych centrów danych.
Jak wspomniałem - to jest bardzo bezpieczny tom. Zbudowany z puzzli z wcześniejszych tomów, po za 4 torbami pełnymi broni, z którymi Reacher rusza na misję. Cała reszta to klisze, całkiem zgrabnie zebrane w jedną całość, całkiem poczytne i wciągające, ale wciąż klisze. Z drugiej strony, nie oczekuję, że po 31 tomach ta seria jeszcze mnie czymś zaskoczy i dla mnie jest dalej czytelniczą strefą komfortu, do której uciekam, gdy nie mam nic innego do czytania, albo mam zastój czytelniczy.
Myślę o zebraniu podsumowania tej serii. Dajcie znać, czy jesteście zainteresowani i chcielibyście je przeczytać 😉
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Bardzo czekam na podsumowanie serii, Reachera mam na liście to read i z chęcią poczytam co naskrobiesz o serii 😁
@WujekAlien ok, już pobrane. Okazało się że do 12 tomu mam przeczytane ale zacznę od nowa.
Cerber108Osobistość
21piorunów1421 + 1 = 1422
Tytuł: Żywiołaki
Autor: Michael McDowell
Kategoria: horror
Wydawnictwo: Vesper
Format: książka papierowa
ISBN: 9788377313886
Liczba stron: 332
Ocena: 7/10
Trochę nie wiem, co myśleć o tej książce: z jednej strony mamy wyrazisty klimat amerykańskiego południa lat 60. oraz 2 specyficzne, spowinowacone rodziny; z drugiej objawiającą się dosyć późno, ale już dosadniej, tajemnicę, której całokształtu nie ogarniał chyba nawet sam autor.
Ale od początku. Wspomniane rodziny to Savage'owie: Marian - zmarła przed chwilą matrona, od której pogrzebu i odprawionego w jego trakcie niepokojącego rytuału zawiązuje się akcja; Mary - zakonnica, córka Marian i Dauphin - trzeci najbogatszy mieszkaniec Mobile, syn Marian; oraz McCray'owie: Lawton - potentat nawozowy ubiegający się o miejsce w Kongresie; Duża Barbara - alkoholiczka (upraszczam, to nie jest zła kobieta); Luker - fotograf i hulaka, syn ww. dwójki; India - córka tegoż, wychowywana przezeń nader swobodnie i Leigh - najbardziej bezbarwna z pierwszoplanowych postaci, równiez córka ww. dwójki. Rodziny zostały spowinowacone przez związek dwójki wymienionej jako ostatnie w każdej rodzinie. Jak to się mawia po angielsku "last but not least" - Odessa, od dekad służąca Savage'ów, bardzo ważna postać w tej historii.
Tak jak wspomniałem: ma miejsce pogrzeb, niecodzienne wydarzenie w jego trakcie zasiewa ziarno wątpliwości w umysłach niewtajemniczonych, nareszcie wszyscy decydują się wyjechać na jakiś czas do Beldame w celu łatwiejszego przetrawienia odejścia matrony, oraz by po prostu odciąć się od świata. Stoją tam trzy rezydencje w starym stylu: po jednej w pieczy każdej z rodzin, natomiast ta ostatnia skrywa niepokojące tajemnice.
Ale to dopiero preludium do koszmaru, bo - w zależności od tego, jakie kryteria przyjąć - dziać zaczyna się dopiero mniej więcej w połowie albo nawet gdzieś w 2/3 książki, a wszystko wcześniej opiera się w głównej mierze na opisywaniu relacji albo aktywności postaci, przy czym skrawki popychające wątek nadnaturalny pojawiają się raz na jakiś czas z tej czy tamtej strony.
No właśnie, relacje. Jak na książkę niezbyt grubą, operującą na jednocyfrowej liczbie postaci, autor umieścił tutaj sporo wyraźnych związków czy relacji: toksyczne małżeństwo Barbary z Lawtonem, w ostatnim czasie podporządkowane utrzymywaniu dobrego politycznego wizerunku; równie toksyczna relacja Barbary z butelką, która została potraktowana jak najbardziej poważnie w tej historii, a nie jako element humorystyczny; niefortunne dzieciństwa Dauphina w cieniu Marian, która w innych okolicznościach nie zapisałaby mu w testamencie złamanego centa; czysto biznesowo-wizerunkowe porozumienia Lawtona z Dauphinem, nabierające znaczenia i osobistego zabarwienia w późniejszej części; wreszcie najbardziej wyraźny przykład, czyli "wychowywanie" Indii przez Lukera. Żyją bez matki, bo ta też była niezłą pacjentką, mieszkają w Nowym Jorku, a jak NY, to imprezki. India w wieku 13 lat miała już doświadczenie z amfetaminą, alkohol pije bez popity, wiedzy o seksie ma, pozwolę sobie założyć, więcej niż jej przeciętny dzisiejszy odpowiednik, a z ojcem gada jak z kumplem, po imieniu i bez hamulców.
Pomimo tych odchyłów, również przeze mnie niewymienionych, najbardziej wyprowadzających z równowagi na początku, do czasu jest to po prostu opowieść o trochę specyficznej rodzince, traktującej swój status z nieświadomą, nadmierną nonszalancją i pewnością, która wybrała się na wczasy i stara się nie zwariować tj. wyjść z alkoholizmu, uratować związek itp. Dialogi, co stanowi rzadkość w starszej grozie, wypadają całkiem naturalnie, z zachowania jednak wszyscy dorośli wydają się być o jakieś 10 lat starsi niż w rzeczywistości są, a India, jak już wspomniałem, nie prowadzi się jak zwyczajna 13-latka.
Ciekawa jest specyfika odciętego od świata Beldame, pozbawionego jakichkolwiek rozrywek, w zestawieniu zarówno z wiecznie żywym Nowym Jorkiem współczesnym bohaterom, jak i naszymi czasami. W erze pośpiechu i ciągłych zajęć perspektywa łowienia rybek i krabów, wylegiwania się na plaży bądź hamaku czy spacerów po wybrzeżu brzmi kusząco, ale, realistycznie, ile współczesny człowiek by wytrzymał bez dostępu do sieci i jej pochodnych? Odnoszę wrażenie, że w książkach czy filmach wydaje się to bardziej idylliczne. Wreszcie jednak miejsce, które najpierw było ostoją błogiej laby - dla starszych członków rodziny również w czasach dzieciństwa - powoli przeobraża się w piekło na ziemi, po części niemal dosłownie.
Generalnie podoba mi się warstwa szeroko pojętych rodzinnych relacji, społecznych obserwacji i klimatycznych narracji, natomiast warstwa nadprzyrodzona zupełnie mnie nie pociąga. Już od samego początku irytowała mnie jej obecność i kierunek, w którym zmierzała, jedynie w sposób podświadomy byłem ciekawy tajemnic i traktowałem ją jako zło konieczne w celu pchania fabuły do przodu. Nie mam żadnej teorii co do znaczenia czy symboliki, inni czytelnicy jakieś mgliste podejrzenia wyrażają w internecie, sam autor zapewne już takowych w pewnym momencie nie posiadał.
W ogólnym rozrachunku więcej niż 7 dać nie mogę, gdyż cała ta paranormalna otoczka jest w mojej opinii po prostu zbyt niedorozwinięta i brakuje jej jakiejś ostatecznej sensownej puenty czy kopnięcia. Czego by jednak nie mówić, niektóre sceny zostały opisane w sposób bardzo sugestywny; włos się może i nie jeżył, bo o to w medium książkowym niełatwo, ale niepokój był wtedy obecny.
#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #michaelmcdowell #vesper #ksiazkicerbera

@Cerber108 brzmi podobnie do Sagi Blackwater, co nie dziwne, bo są tego samego autora 😉
@WujekAlien nawet w posłowiu było wspomniane, że McDowell bardzo się skupiał w swoich książkach na wątkach rodzinnych. Kupiłbym Blackwater, ale to są maciupeńkie książki, za drogie jak na ten rozmiar. Powinni byli z tego omnibus zrobić.
@Cerber108 amerykańskie wydanie miało omnibus, czekam na polskie :)
WhoresbaneFanatyk
15piorunówMy name is Bane, Whoresbane ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Skarpa Warszawska przedstawia ósmy tom serii o najsłynniejszym agencie MI6. "Operacja PIORUN" Iana Fleminga w sprzedaży od 30 listopada 2026 roku. Wydanie w miękkiej oprawie obejmuje 336 stron, w cenie detalicznej 54,90 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Na polecenie przełożonego James Bond wybiera się na dwutygodniowy urlop do centrum odnowy biologicznej. Pobyt w ośrodku nie ogranicza się do spożywania mdłych herbatek i pozbawionych smaku jogurtów – 007 wpada na trop bardzo niebezpiecznego osobnika powiązanego z tajną organizacją o nazwie SPECTRE. Kiedy jej ludzie przejmują dwie bomby atomowe, na całym świecie rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania skradzionej broni. M przeczuwa, że porwany samolot zrzuci ładunek do morza, więc wysyła Bonda na Bahamy w celu zbadania sprawy.
Na rajskiej wyspie Bond dowiaduje się o poszukiwaniu skarbów przez pewnego bogatego milionera. Spotyka też Domino Vitali, oszałamiająco piękną kochankę Emilia Largo, znanego wewnątrz SPECTRE jako Numer 1. Okazuje się, że potężny Emilio ma szefa, a jest nim niejaki Ernst Stavro Blofeld, dziwny człowiek obdarzony niezwykłą wyobraźnią i zdolny do wszystkiego…
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)
⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane
⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane
#ksiazki #czytajzhejto #skarpawarszawska #ianfleming #jamesbond #007

Poprzedniego jeszcze nie zacząłem, a tu następny w kolejce czeka :(
cyberpunkowy_neuromantykGruba ryba
32piorunów1420 + 1 = 1421
Tytuł: Jak koty Polskę zbudowały
Autor: Igor Banaszczyk
Kategoria: książki dla dzieci
Wydawnictwo: Wydawnictwo Centryfuga
Format: książka papierowa
ISBN: 9788397769434
Liczba stron: 144
Ocena: 8/10
Książka przeznaczona dla dzieci od lat dziewięciu do piętnastu, a że wciąż czuję się, jakbym miał wspomniane piętnaście lat, to stwierdziłem, że przeczytam. I to pomimo faktu, że za kotami niespecjalnie przepadam, bo wolę psy.
Mamy do czynienia ze zbiorem pięciu opowiadań, z czego każde przedstawia skotyzowaną wersję wydarzeń ważnych dla Polski - chrzest, koronację Bolesława Chrobrego czy bitwę pod Grunwaldem. Oczywiście wszystko z udziałem kotów, ponieważ te miały ogromny udział w zbudowaniu Polski. Oczywiście według nich. ; )
Opowiadania zostały napisane z humorem, do tego są lekkie, więc myślę, że na spokojnie nadają się do czytania przed snem. Zbiór zawiera także przypisy objaśniające trudniejsze słowa, a na końcu każdej historii znajdziecie wtrącenia kociego historyka i biologa.
Jednak najmocniejszym punktem książki są ilustracje Karoliny Ozgi.
Dziecko kolegi było zachwycone książką, moje wewnętrzne także, więc jestem pewny, że Waszym także się spodoba. : )
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

@cyberpunkowy_neuromantyk zdania historyków są podzielone, ponieważ w innej książce "historycznej" wyczytałem, że kluczowy udział w bitwie pod Grunwaldem miały jednak wełniane skarpetki 😉
@saradonin_redux
Szok i niedowierzanie!
m_hOsobistość
12piorunów1419 + 1 = 1420
Tytuł: Stany podzielone ameryki
Autor: Łukasz Pawłowski
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Znak Horyzont
Format: książka papierowa
ISBN: 9788324089543
Liczba stron: 317
Ocena: 8/10
Niedawno recenzowałem książkę innego autora "Podkastu amerykańskiego", zarzucając jej lekki chaos jeżeli chodzi o przytłoczenie czytelnika informacjami. Tutaj jest inaczej, tematyczne rozdziały, podzielone na mniejsze części, powoli rozwijające poszczególne problemy Stanów Zjednoczonych.
Pawłowski stara się opisać sytuację w Stanach Zjednoczonych poprzez wypunktowanie różnic w kwestiach światopoglądowych pomiędzy Demokratami, a Republikanami.
Zacznijmy od tego że zawartość książki nie ogranicza się np do ostatnich kilku lat: książka została wydana w 2024 ale niektóre rozdziały mówią o historii dziejącej się na początku XX wieku (np dostęp do broni czy segregacja rasowa). Więc pogląd na to co się wydarzyło w stanach jest w miarę szeroki.
Obraz Stanów (nie) Zjednoczonych wyłaniający się z pracy jest raczej pesymistyczny z tendencją również pesymistyczną.
Sam nie byłem świadomy wielu podziałów czy różnic (moje jedyne kontakty z USA to delegacje w 2016r). W szczególności autor zwraca uwagę na wręcz religijne zaangażowanie sie poszczególnych wyborców danych partii w ich działalność, prace legislacyjne, sądownicze i wykonawcze. Na podstawie przytoczonych statystyk doskonale prezentuje efekt halo i podwójne standardy moralne wyborców obu partii.
Niestety prognoza zaprezentowana przez niego jak już wspomniałem nie napawa optymizem. Chociaż patrząc na to z perspektywy ostatnich dwóch lat (od daty wydania książki) jeszcze tak źle nie jest.
Ocena może nawet powinna być 1 pkt wyżej bo naprawdę przeszedłem przez książkę jak burza robiąc mnóstwo notatek.
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz
manstainFenomen
8piorunówJoe Biden w nowych wspomnieniach „Promise Me, America” opisuje swoją prezydenturę, decyzje dotyczące Afganistanu, Ukrainy i Izraela oraz kulisy swojej nieudanej kampanii reelekcyjnej w 2024 r. Biden bardzo ostro ocenia Donalda Trumpa za 6 stycznia 2021 r., pisząc, że ówczesny prezydent „prowadził

wiekdwudziesty_plTytan
3piorunówMarek Krajewski jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych autorów książek w Polsce. Dwa razy do roku (wiosna i jesień) ukazują się nowe tytuły jego autorstwa będące w konwencji kryminału retro. „Złodzieje trupów” to druga z cyklu część trylogii wałbrzyskiej, której głównym bohaterem jest Herbert

efcekaFenomen
18piorunów1417 + 1 = 1418
Tytuł: Tanks of World War II
Autor: Duncan Crow
Kategoria: historia
Wydawnictwo: Exeter Books
Format: książka papierowa
ISBN: 0896730271
Liczba stron: 123
Ocena: 6/10
Z racji mnogości typów czołgów, pozycja raczej wprowadzająca w temat, niż szczegółowa. Przechodzimy przez temat w miarę chronologicznie. Wpierw kampania wrześniowa, potem wojna na zachodzie, w północnej Afryce, na wschodzie, kończąc na okolicach Pearl Harbor i ostatnim roku wojny. W środku znajdziemy także sporo zdjęć i ilustracji.
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

cyberpunkowy_neuromantykGruba ryba
29piorunów1416 + 1 = 1417
Tytuł: Taniec ze smokami. Część 2
Autor: George R.R. Martin
Tłumacz: Michał Jakuszewski
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
ISBN: 9788375068986
Liczba stron: 759
Ocena: 9/10
Smutek wielki, ponieważ wiem, że nie ma kolejnej części i podejrzewam, że ta nie powstanie. Przynajmniej spod pióra Martina, ponieważ może kiedyś znajdzie się ktoś, kto postanowi dociągnąć sprawę do końca i komu na to pozwolą (pomijam serialową wersję historii).
Tym większy smutek, że „Taniec ze smokami” kończy się tak ciekawymi zwrotami akcji, że kilkukrotnie pytałem samego siebie na głos, co się właśnie wydarzyło. W szczególności w przypadku Jona Snow, którego wątek z dzikimi stał się dla mnie najciekawszy. Przykro mi, Tyrion.
Cóż rzecz więcej? Brak zakończenia „Pieśni Lodu i Ognia” to wielka strata dla czytelników, nie tylko tych, którzy już przeczytali, ale także tych, którzy dopiero będą mieli okazję. Trudno jest mi wskazać inną serię fantasy, która oferuje tak zapadających w pamięć bohaterów.
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Muszę spróbować tej malazanskiej. Mi Stormlight Archive przypadło do gustu l. Oraz chyba siedmioksiąg Expanse.
Kuba0788Mocarz
14piorunów1414 + 1 = 1415
Tytuł: Virion. Obława.
Autor: Andrzej Ziemiański
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: Fabryka słów
Format: ebook
ISBN: 9788379643578
Liczba stron: 506
Ocena: 7/10
Druga część trzyma poziom pierwszej. Dialogi bywają nienaturalne i powtarzają się w nich te same teksty i powiedzonka. Postacie,w w szczególności drugoplanowe, często wydają się płaskie, decyzje głównych bohaterów bywają nielogiczne a zwroty akcji mało realistyczne. Do tego wszystkiego doszła nowa postać mająca duże znaczenie dla fabuły która jest wyjątkowo irytująca. A mimo wszystko znowu gdzieś tak za połową w pewnym momencie historia zaczyna wciągać coraz bardziej i ciężko się oderwać od lektury.
Powoli chyba jednak zaczynam odczuwać zmęczenie tym uniwersum - to jest już 10 książka w nim umieszczona którą czytam a wciąż nie za wiele wiem o świecie poza Luan, Troy i Arkach. Autor najwyraźniej nie ma zamiaru rozbudowywać świata w którym mają miejsce wydarzenia z jego książek, tylko woli skoncentrować się na konkretnych historiach.

Kurde zastanawiałem się czy warto, bo o ile Achaja była spoko, mimo że Ziemiański wyżywał się tam ostro jeśli chodzi o seks, to Pomnik Cesarzowej już porzuciłem po 1 tomie xD
@Czokowoko Jak dla mnie warto, Virion o wiele lepszy od pomnika który też ciężko mi się czytało, zaryzykowałbym że nawet momentami lepszy od Achai. Ogólnie Ziemiański to takie moje guilty pleasure, wiem że to są takie hamburgery które szybko się czyta i jeszcze szybciej o nich zapomnia ale no kurde nie można wiecznie jeść kawioru xD
Skończyłem na Legionie i chyba sobie pod choinkę sprawie ostatnie trzy tomy.