#niemcy

typ: Deserowa

Synonimy: Carla, Charles Apple, Cosenza Gentile, Kestlichster, Kostlichster, Mala Carla, Mala Carle, Malo Carle, Malus Caroli, Marle Carle, Mela Carlo, Mela Lazzeruola, Mela Napoleone, Mele Carle, Mele Napoleone, Napoleon

Podsumowanie: Mówi się, że odmiana ta cieszyła się przychylnością cesarza Karola Wielkiego, co pozwala datować jej pochodzenie na okres nieco wcześniejszy niż koniec VIII wieku.

Opis: Średniej wielkości, okrągłe, z tendencją do owalnego kształtu, często kanciaste. Skórka jest bladozielona, z dojrzewaniem przebarwiająca się na żółto, z ciemnoczerwonym nalotem na stronie wystawionej na słońce. Kielich jest mały i ciasno zamknięty, osadzony w głębokiej i umiarkowanie wąskiej, żebrowanej miseczce. Łodyga jest średniej długości lub długa i smukła, osadzona w głębokim i nieco wąskim zagłębieniu, z rdzawieniem rozchodzącym się promieniście na ramiona owocu.

Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, drobnoziarnisty, delikatny i rozpływający się w ustach. Soczysty. Słodki, o aromacie i smaku róż.

Zastosowanie: Jabłko przeznaczone do spożycia na surowo.

Pochodzenie: Według brytyjskiego pomologa Roberta Hogga w wydaniu jego „British Pomology” z 1851 r. (opublikowanej w 1851 r.) „Jabłko to pochodzi z Włoch i jest szeroko uprawiane w okolicach Turynu. Niektórzy przypuszczają, że jego nazwa została nadana na cześć Karola Wielkiego, który podobno bardzo cenił ten owoc”.

Uprawa: Umiarkowanie silny wzrost. Odmiana owocująca na krótkich pędach. Wymaga uprawy w osłoniętym, nasłonecznionym miejscu.

Przechowywanie w chłodni: Zachowuje świeżość do trzech miesięcy w przechowalni.

Zbiór: Gotowe do zbioru na początku piątego okresu.

Uwagi: Jabłko to wymaga uprawy w cieplejszym klimacie, aby rozwinąć swój wyśmienity smak i aromat. Uprawiane w chłodniejszym klimacie jest raczej mdłe i cierpkie.

Grupa zapylania: B Grafszynek Kronselska

Szczyt zapylania: 7

Ploidyzm: Diploidalne. Samonierodrodne.

Liczba tygodni przechowywania w chłodni: 12

Okres zbiorów: 5

https://pomiferous.com/applebyname/mela-carla-id-4237

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #wlochy

Nazwa gatunkowa: Jabłoń domowa (Malus domestica Borkh.).

Nazwa odmianowa:

Carlisle Codlin, Cytrynówka, Edelapfel, Galben Nobil, Gelber Edelapfel, Gelber Scheibenapfel, Glasapfel, Glasrenette, Glow of the West, Golden Stanger, Goug`s Seedling, Lord Clyde, Noble, Plattapfel, Repers Fall, Rutlandshire Foundling, Scheibeapfel, Stanger, Szlachetna, Uslechtile Zlute, Waschsapfel, Zitronenapfel, Złota Szlachetna, Złote Szlachetne, Złote Wety

(1)

Pochodzenie:

Pochodzenie: przed 1820 rokiem (Wielka Brytania)

(1)

Morfologia:Owoce są raczej duże, gładkie, spłaszczone i foremne. Mają one złoto-żółty kolorze z nielicznymi kropkami.

(2)

Miąższ: Miąższ jest białożółty, soczysty, słodki. Dominują kwaskowo-korzenne nuty aromatyczne.

(2)

Odporność na szkodniki oraz choroby:

Parch jabłoni –mało podatny lub praktycznie odporna.

Mączniak prawdziwy-mała podatność.

Zaraza ogniowa – mała podatność.

Rak drzew owocowych-mało podatna.

Owocówka jabłoniowa-mała podatność.

Przechowywanie: odmiana zimowa o długim okresie przechowania do 5 miesięcy.

Dojrzałość zbiorcza: koniec września-na kuchnie, na deser w połowie października ale wtedy ma krótszy czas przechowania.

Odporność na mróz: bardzo duża.

Przeznaczenie: głównie na kompot oraz dżemy i sosy oraz posiada też małą funkcje deserową.

Korona: Drzewo o średnim wzroście, dość gęstej, szerokiej, kulistej koronie, z licznymi krótkopędami .

Owocowanie:

późno zaczyna plonować. Obficie rodzi owoce corocznie.

Zapylacze: Antonówka Zwykła, Boskoop, Cellini, Charłamówka, Koksa Pomarańczowa, Kronselska, Królowa Renet, Pepina Linneusza, Reneta Ananasowa, Renata Baumanna, Renata Landsberska

Szkółka:

Piotr Szymczak Gospodarstwo Sadownicze Michrów 30 05-652 Pniewy

tel: +48 888 117 826e-mail: stareodmiany@gmail.com

http://szymczaksad.com/o/sadzonki-zlote-wety/

Literatura:

(1)-https://niepodlewam.pl/jablon-golden-noble-uprawa-odpornosc-zapylacze/

(2)-http://szymczaksad.com/o/sadzonki-zlote-wety/

(3)-Deutsche Pomologie, Wilhelm Lauche, 1882-1883 rok (2) Fotografia-Wageningen UR, Deutsche Pomologie, Wilhelm Lauche, 1882-1883

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

Do zdarzenia doszło w piątek rano w berlińskiej dzielnicy Friedrichshain. Podczas pożaru 18-kondygnacyjnego wieżowca, z którego ewakuowano 225 osób, jedna z mieszkanek została odcięta przez płomienie na 11. piętrze. Kobietę uratował desperacki skok z wysokości dwóch kondygnacji wprost

W zapomnianej niemieckiej wiosce, w której mieszka dziś zaledwie 90 osób, rośnie żywy świadek mrocznej historii średniowiecza i początków nowożytności. To niezwykłe, 900-letnie drzewo skrywa w swoim pniu przerażający relikt z przeszłości. Tuż obok wiejskiego kościoła wyrasta

Carins Kalvill

#stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #hejto

Api rose

synonimy: Creuse kardynaskie Kardynał

Opis: Mały, okrągły i płaski. Podstawowy kolor skórki to bladozielony, który w miarę dojrzewania zmienia się w żółty z rumieńcem na stronie wystawionej na słońce. Łodyga jest krótka i osadzona w szerokim i głębokim, rdzawobrązowym zagłębieniu. Duże, lekko otwarte oko znajduje się w płytkim zagłębieniu, które często wykazuje słabe żebrowanie.

Cechy charakterystyczne: Miąższ jest zielonkawy, delikatny, chrupiący i bardzo soczysty. Słodka i lekko cierpka, co nadaje jej rześki smak.

Pochodzenie: Niegdyś uprawiana na szeroką skalę w okolicach Paryża.

Uprawa: Roślina o umiarkowanym wzroście, wyprostowana, rozłożysta, owocująca na odgałęzieniach. Co roku daje obfite plony. Odporna na zimno. Dojrzewa w drugiej połowie października.

Uwagi: przechowuje się przez cztery miesiące

Grupa zapylania: G

Szczyt zapylania: 24

Ploidyzm: Samosterylna. Grupa G. Dzień 24

https://pomiferous.com/applebyname/api-rose-id-301

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #francja #polska

#ciekawostki #motoryzacja #niemcy

Opel Olympia Caravan z 1956 roku jest atrakcją turystyczną berlińskiej dzielnicy Kreuzberg. Jest zaparkowany przy Hohenstaufenplatz. Należy do emerytowanego profesora, którzy zajmował się bezpieczeństwem drogowym. Hanns-Lüdecke Rodewald kupił go w 1977 roku w Koblencji za 600 marek z przebiegiem około 89 tysięcy kilometrów. Niedługo później chciał go sprzedać, jednak nie znalazł chętnego. Co zrobić, gdy wóz nie chce się sprzedać? Tak, dobrze kombinujecie. Właściciel zachował jako eksperyment, powiedzmy, że naukowy. Postanowił, że będzie go utrzymywał w ruchu jak najmniejszym nakładem, byle tylko auto przechodziło przeglądy. Na przykład nie mył go od 1977 roku, ale na przykład regularnie zmieniał olej albo wymieniał zużyte elementy mechaniczne.

Przez lata wóz stanowił gwóźdź w głowie władz, które kombinowały, jak się go pozbyć. W 1995 roku auto skonfiskowała policja i wyrejestrowała, uznając go za niesprawny wrak. Jednak po trwającym półtora roku procesie, Opel wrócił na swoje miejsce. Został ponownie zarejestrowany, a władze musiały zwrócić koszty poniesione przez właściciela w czasie odholowania i batalii prawnej.

Ostatecznie Hanns-Lüdecke Rodewald dostał pozwolenie na parkowanie w zielonej strefie, a wóz został uznany przez władze za atrakcję turystyczną.

źródło: facebook com/stadozabytkowychbaranow

Szkoła w Niemczech, gdzie codziennie nauczyciele i część uczniów jest zwierzyną łowną dla reszty. #nowoczesnosc #niemcy #społeczeństwo #cotusieodpierdala #zagranica #europa #kryminalne

Pracował ktoś w Niemczech jako freelancer na własnym gmbh? Jak to wygląda? To się w ogóle opłaca?

#niemcy #praca

Cambusnethan Pippin

typ: spożywcza, deserowa

Synonimy: Cam’nethan Pippin, Watch Apple; Winter Red? streak

Opis: Owoc mały lub średniej wielkości. Kształt okrągły i spłaszczony, z lekko żebrowanym wgłębieniem przy oczku. Skórka bladozielono-żółta, pokryta pomarańczowym rumieńcem i czerwonymi smugami na stronie wystawionej na słońce. Ogonek średnio krótki, osadzony w wąskim i płytkim zagłębieniu, które jest silnie pokryte rdzawymi plamami.

Cechy charakterystyczne: Miąższ jest jędrny i sprężysty. Słodki.

Zastosowanie: Do spożycia na surowo i do celów kulinarnych.

Pochodzenie: Stara szkocka odmiana o niepewnym pochodzeniu. Uważa się, że została wyhodowana przez ogrodnika w Cambusnethan House około 1750 r. lub wcześniej w klasztorze Cambusnethan w Stirling w Szkocji.

Uprawa: Słaby wzrost. Małe, rozłożyste drzewo, owocujące częściowo na wierzchołkach pędów. Gotowe do zbioru w drugiej połowie pierwszego okresu koniec sierpnia

Grupa zapylania: D Golden Delikates Antonówka Winter Banan

Szczyt zapylania: 15

Ploidyzm: Samosterylne. Grupa D. Dzień 15.

Wszystko z Wiki i jabłkach https://pomiferous.com/applebyname/cambusnethan-pippin-id-1122

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szkocja #niemcy

Starożytne odmiany jabłek i gruszek z Wenecji Euganejskiej 12
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #wlochy #niemcy
Calamani
Synonimy
Calamana trevigiana; Calamara trevigiana; Calimani; Calimana. Pochodzenie i rozpowszechnienieWedług Molona (1901): „Jest to odmiana obecnie szeroko rozpowszechniona i znana w okolicach Conegliano oraz w całym regionie Treviso i Belluno, a według prof. Meneghiniego również w Trentino, gdzie łatwo ją pomylić z Edel-Reinette. Dobrze znana na rynkach we wschodniej części Wenecji Euganejskiej, nigdy jednak nie widzieliśmy jej ani w Vicenzy, ani w Mediolanie”.Z Botteselle (1914): „Stara, dobrze znana odmiana uprawiana w całym regionie Treviso.Jest to najpowszechniejsza odmiana w prowincji.”Z Tamaro (1925): „Powszechna w Wenecji Euganejskiej (Treviso)”.Opis roślinyZ Molona (1901): „Roślina owocuje prawie wyłącznie na młodych gałązkach, jest silna i bardzo plenna”.Z Botteselle (1914): „Roślina jest silna i plenna”.Z Bassi i Dal Grande (2007): „W każdym kwiatostanie znajduje się 7 kwiatów; płatki mają kształt elipsoidalny i jasnoróżowy kolor; pręciki są dłuższe od słupka; kwitnienie następuje wcześnie.”Cechy charakterystyczne owocuZ Molon (1890): „Owoc średniej wielkości, spłaszczony, okrągły, brudnożółty, marmurkowy i gwiaździsty, z plamkami w kolorze karminowej czerwieni, bardzo słodki, soczysty.”Z Molon (1901): „Jest to piękne i doskonałe jabłko o wielkości powyżej średniej (75–76 × 73–74 mm), o asymetrycznym kształcie, skośnym, wydłużonym stożkowym i dobrze wypukłym. Szypułka bardzo krótka, gruba, osadzona w wąskiej i głębokiej wnęce, pokryta na niewielkiej wysokości (tak, że nie wystaje z wnęki szypułkowej) plamami rdzy promienistej. Kielich stożkowaty, pręciki środkowe, działki kielicha małe, wyprostowane, zbieżne lub zrośnięte; kielich prawie zamknięty, rzadko otwarty, osadzony w wąskiej, płytkiej wnęce, pofałdowanejna nierównej krawędzi, często z wyraźnymi wypukłościami. Skórka jasnożółto-zielonkawa lub złocistożółta, marmurkowa z czerwienią karminową lub

mniej intensywne po stronie nasłonecznionej, rzadkie, małe, rdzawobrązowe plamki po stronie nasłonecznionej. Miąższo konsystencji podobnej do miąższu białej odmiany Rosmarina, lekko żółtawo-zielonkawy, zielonkawy w pobliżu komórek nasiennych, o soku dość aromatycznym, kwaśnym isłodkawym. Komora nasienna otwarta pośrodku, z eliptyczną komorą, nasiona obfite,ciemne, nieco małe.”Z Botteselle (1914): „Wymiary 58 x 65 mm. Owoc średniej wielkościlub nieco większy, o zmiennym kształcie, często wydłużony, wypukły, czasaminieco spłaszczony i skośny, symetryczny lub asymetryczny. Skórkajest jasnozielona, żółtawa, marmurkowa w kolorze karminowej czerwieni od stronysłońca; ogonek jest krótki, dość gruby, osadzony w wąskiej igłębokiej wnęce: kielich półzamknięty, umieszczony w niewielkiej,płytkiej fałdowanej wnęce. Miąższ jest żółtawy, jędrny i chrupiący, lekko kwaśny i słodkawy,dość soczysty, o delikatnym zapachu i umiarkowanym smaku.”Z Tamaro (1925): „Piękna, doskonała, o długości 75–76 mm, stożkowato-wydłużona,złocistożółta, z marmurkowymi plamkami w kolorze karminowym.”Z Bassi i Dal Grande (2007): „Średnia waga 230 g. Kształt jest niejednolity,w przekroju podłużnym spłaszczony lub sferoidalny, a w przekroju poprzecznymnieregularny. Łodyga jest gruba i krótka; wnęka łodygowa jestszeroka i średnio głęboka; kielich jest głęboki i zamknięty; kolortła jest zielony z czerwonym nalotem na 30% powierzchni; skórka jest pomarszczona zśredniej wielkości przetchlinkami, z grubą rdzawą teksturą w okolicyłodygi, rozciągającą się na 30% powierzchni. Miąższ jest małochrupiący, mało soczysty, mączny, o dość drobnej strukturze. Smakw momencie zbioru jest przeciętny, mało słodki i śred
https://iris.unito.it/retrieve/handle/2318/1883300/1064637/Antiche%20Mele%20e%20Pere%20con%20link.pdf

Irytujący dodał jak to ma w zwyczaju w nocy nowy materiał. Ciekawy i mało znany temat, kto niesubuje to zachęcam do zapoznania się z tym co ma do opowiedzenia.

https://www.youtube.com/watch?v=5wfva3oLQdk

#historia #ciekawostki #wojna #niemcy

Organizacja HateAid złożyła w Niemczech zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, które obejmuje kierownictwo Mety, marek Ray-Ban i Oakley i 4 sieci handlowe sprzedające inteligentne okulary Ray-Ban Meta, tj.: Fielmann, Apollo-Optik, Mister Spex i MediaMarkt. Zdaniem organizacji

Malus domestica Cactus :registered:

Jabłoń karłowata Cactus :registered: ma liczne, gęsto rozmieszczone krótkie pędy, które tworzą małą, zwartą koronę. Wydaje średniej wielkości lub duże, stożkowate owoce o skórce w kolorze od zielono-żółtego do żółtego. Miąższ jest drobnoziarnisty, średnio jędrny i bardzo soczysty, o zrównoważonym aromacie.

Jabłka tej bardzo wolno rosnącej odmiany Cactus:registered: osiągają dojrzałość spożywczą od połowy września, po kwitnieniu w kwietniu/maju, i można je przechowywać do grudnia. Można oczekiwać regularnych, wysokich plonów.

Ta jabłoń jest mrozoodporna i bardzo odporna na parcha oraz mączniaka prawdziwego; dobrze radzi sobie zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu.

Jabłonie karłowate to wspaniała możliwość uprawy zdrowych owoców na najmniejszej przestrzeni. Niezależnie od tego, czy rośnie w ogrodzie przed domem, czy w donicy na tarasie lub balkonie, jabłoń karłowata nie tylko pięknie wygląda dzięki atrakcyjnym kwiatom i owocom, ale także dostarcza zdrowe i smaczne owoce. Rośliny rosną bardzo powoli i pozostają niewielkie. Zazwyczaj owocują już w pierwszym roku i pozostają niewielkie. Drzewo owocowe przeznaczone do uprawy w donicach, na balkonie i tarasie.

https://www.gruener-garten-shop.de/obstbaeume/apfelbaeume/zwergapfel-cactus-zwergapfelbaum-7-5-liter-topfballen-mm111

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy

Bürener Zitronenapfel

Nazwa „jabłko cytrynowe” wywodzi się nie tylko z jego kwaśnego smaku, ale przede wszystkim z żółtego koloru bazowego, gdy jest dojrzałe. Po stronie nasłonecznionej, wysokie, efektownie kanciaste jabłko ma niekiedy czerwonawy odcień. To zimowe jabłko można przechowywać do czerwca, choć jego wygląd i smak nie są już wtedy najlepsze.

Cechy charakterystyczne

Pochodzenie nieznane, po raz pierwszy wspomniane około 1800 roku

Zastosowanie jabłko spożywcze do przetwórstwa domowego lub jabłko na moszcz

Lokalizacja zalecane przede wszystkim dla wyżej położonych terenów regionu Bürener Land

Owoc kwaśny

Dojrzałość spożywcza od października do grudnia

Cechy szczególne wysoka plonowość, dobry zapylacz, mało podatne na choroby, mrozoodporne

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #polska

Jesienne jabłko „Buchards Renette” cieszy się ogromną popularnością zarówno pod względem wyglądu, jak i smaku. Jest to bardzo stara odmiana, która dawniej była uprawiana niemal w całych Niemczech. „Buchards Renette” to doskonałe jabłko stołowe i przemysłowe. Ma charakterystyczny dla odmiany renet kształt – jest równomiernie zaokrąglone, średniej wielkości i lekko spłaszczone. Owoce mają gładką, a miejscami również szorstką skórkę. Ekspert rozpoznaje odmianę „Buchards Renette” po żółtawo-zielonym kolorze. Po stronie nasłonecznionej powierzchnia ma złocisty odcień i jest miejscami zaczerwieniona. (Bot.) Malus „Buchards Renette” ma siateczkowatą rdzawą plamistość. Z tego powodu jest często znana również jako „Netzrenette”. Jabłko ma żółtawo-biały miąższ. Jest on drobnoziarnisty, soczysty i o średniej jędrności. Smak jesiennego jabłka „Buchards Renette” jest słodko-kwaśny. Charakteryzuje się przyjemną równowagą kwasowości i cukru owocowego oraz subtelnie zharmonizowanym, bardzo owocowym aromatem.

Okres zbiorów odmiany Malus „Buchards Renette” rozpoczyna się pod koniec września i trwa do października. Dojrzałość spożywcza tego pysznego jesiennego jabłka następuje w październiku i utrzymuje się do grudnia. Jabłoń jesienna „Buchards Renette” osiąga wysokość od 2 do 4 m i rozrasta się na szerokość do 3 m. Drzewo owocowe przyrasta rocznie od 20 do 40 cm. Plony tej odmiany są regularne. Jabłko to doskonale nadaje się na mus lub kompot, do pieczenia, gotowania lub jako suszone owoce. Najlepiej rośnie na glebie normalnej i luźnej. Preferuje stanowisko słoneczne lub półcieniste. Jabłoń „Buchards Renette” jest uważana za mało wymagającą i łatwą w uprawie. Jest mrozoodporna i stanowi wyjątkową roślinę solitarną do ogrodu przydomowego lub na sady rozproszone. Zaleca się przycinanie rozrzedzające wczesną wiosną, gdy gałęzie są zbyt gęsto ułożone. Dzięki temu ogrodnik zapobiega kierowaniu siły wzrostu w pędy i liście zamiast w owoce. Owoce otrzymują w ten sposób wystarczającą ilość słońca, co ma decydujące znaczenie dla ich słodyczy.

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

https://www.baumschule-horstmann.de/shop/exec/product/68/4796/herbstapfel-buchards-renette.html

# Britemac
Rodzaj: Deserowe, do spożycia na surowo
Opis: Średniej wielkości, zbliżone do dużych. Okrągłe lub okrągło-stożkowe. Skórka jest gruba, o zielonym tle, na którym prawie w całości widoczne jest czerwone zabarwienie, miejscami dość ciemne. Mogą pojawić się plamki rdzawoczerwone.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, jędrny, chrupiący i o delikatnej konsystencji. Soczysty, słodki, rześki.
Zastosowanie: Jest to dobre jabłko do spożycia na surowo, ale nie nadaje się do pieczenia,
Pochodzenie: Wyhodowane przez M.A. Blake’a w Stacji Doświadczalnej Rolnictwa w New Brunswick w stanie New Jersey (USA) w 1942 r. poprzez skrzyżowanie odmian (Melba x McIntosh) z (Kildare x Langford Beauty). Wprowadzone na rynek w 1964 r.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, rozłożyste. Gotowe do zbioru w połowie czwartego okresu. Zaczyna owocować dość wcześnie i co roku obficie owocuje. Odporne na mróz.
Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się do miesiąca w chłodni.
Podatności: Podatne na parcha.
Uwagi: Wyglądem bardzo podobne do odmiany Cortland.
Grupa zapylania: E winter Banan Golden
Deutche peppin #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska
Szczyt zapylania: 16
Ploidy: Diploidalne. Samosterylne.
https://pomiferous.com/applebyname/britemac-id-972

#heheszki #polandball #niemcy

https://youtube.com/shorts/SblpxTvuwSY?si=50gF0JPkXnOyUHk1

Na SGGW nie dadzą studiować jabłek z Polski i wykonowyć żadnych prac i nich w sadzie.ze względu zdrowotnych więc szukam alternatyw zawsze zostaje kukurydza ale tak za 20-30 lat
#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #polska #niemcy #studia

Beauty of Kent
Pochodzenie/historia
Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.

Drzewo
Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.

Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.

Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.

Owoc
Rozmiar
Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie.
Kształt
Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.

Łodyga / Trzon
Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”.
gniazdo
szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.

Kielich / Oko
Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.

Miska
Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.

Skórka
Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.

Warder (1867) zauważa: „Kropki małe”.

miąższ / smak
miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
miąższ / smak
miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania