dziad_saksonskiFenomen
70piorunów
Zawsze uważałam Bonifacego za ostatnią marudę i niszczyciela dziecięcych uśmiechów. A potem skończyłam 30 lat...
"– Śpisz? – pyta znów Filemon Bonifacego, choć dobrze wie, że stary kocur chciałby mieć teraz święty spokój.
– Czy ty zawsze musisz być taki ciekawy? – mruczy niezadowolony Bonifacy. – Wszystko musisz wiedzieć?
– Już nie jestem taki ciekawy jak kiedyś – mówi pojednawczo Filemon. – Pamiętasz, jak zbiłem lusterko, bo myślałem, że siedzi tam jakiś inny kociak z łatką na uchu? A pamiętasz, jak wsadziłem ogon do popielnika, żeby się zaprzyjaźnić z iskierką? A pamiętasz…
– Wszystko pamiętam! – ucina Bonifacy, bo wie, że tego Filemonowego wspominania byłoby jeszcze na wiele godzin. – Pamiętam także – dodaje z przekąsem – iż całkiem niedawno wybrałeś się w daleki świat. Stwierdziłeś, że jesteś już dorosły i nie dla ciebie ta nudna izba, podwórko i wszystko dookoła. Wróciłeś po dwóch dniach! Brudny i głodny. A przecież mogłeś wędrować, ile dusza zapragnie. Świat jest duży, bardzo duży. A ja miałbym chociaż święty spokój."
Kurczę tak czytam i mnie wzięła nostalgia jakie życie kiedyś było proste, ta bajka od zawsze kojarzy mi się z kubkiem ciepłego mleka.
Dzisiaj też identyfikuję się jako Bonifacy, tyle że bez Filemona u boku. Jednak nie wiem czy bym się zamienił :face_with_hand_over_mouth:
Pamiętam też ten zawód gdy na dobranockę puścili misia uszatka czy innego koralgola zamiast muminków, stare dobre czasy 😉
































