#skorupiaki

Zupy jeszcze z niego nie będzie ale urósł o 100% skurczybyk od czasu kupna. Jeszcze jeden tak przyładował masy. Dwa pozostałe chyba dostają wpierdol albo muszą kanapki oddawać, bo nie rosną tak szybko.

Tak, wiem, Durczok pewnie w grobie by się przewrócił gdyby to akwarium było jego stołem. #pdk

#akwarystyka #skorupiaki #kraby

Fantastyczne łopatonogi :dragon_face: Łopatonogi (Remipedia) to jedyne obecnie znane skorupiaki, które są jadowite – zamieszkują głębokie, wypełnione wodą morską jaskinie i z wyglądu przypominają trochę małe, blade wije o segmentowanych ciałach i licznych odnóżach.

Niektóre rodziny łopatonogów otrzymały dość wyjątkowe nazwy. Godzillidae zawdzięczają swoją nazwę jednemu z najsłynniejszych potworów w historii, a sklasyfikowany w obrębie tej rodziny Godzillius robustus to największy aktualnie znany gatunek łopatonoga osiągający oszałamiające 4,5 centymetra długości. Do znanych z kultury popularnej olbrzymich potworów kaijū nawiązują też nazwy innych rodzin łopatonogów – nazwa Kumongidae została zainspirowana Kumongą, olbrzymim pająkiem, Angirasu to japońskie imię potwora Anguirusa, gigantycznego jaszczura i pierwszego przeciwnika Godzilli, a Pleomothra to nazwa nawiązująca do Mothry, gigantycznej ćmy. Morlockiidae to z kolei rodzina łopatonogów, której nazwa nawiązuje do fikcyjnej, przystosowanej do życia pod ziemią rasy Morloków z Wehikułu czasu Herberta George'a Wellsa.

Niektóre łopatonogi wyłamują się z tego trendu – Xibalbanus tulumensis żyjący w podwodnych jaskiniach na Jukatanie otrzymał nazwę inspirowaną nazwą zaświatów z mitologii Majów. Zaświaty te, znajdujące się pod powierzchnią ziemi i zamieszkiwane przez byty związane ze śmiercią i chorobami, były nazywane Xibalba, czyli „Miejsce strachu”. Według wierzeń Majów, można było przedostać się do nich przez systemy jaskiń.

Łopatonogi, podobnie jak wiele innych stworzeń, które przystosowały się do życia w jaskiniach, są zupełnie ślepe i mają blade, pozbawione pigmentu ciała. Wyostrzony węch ułatwia im lokalizowanie zdobyczy – podczas polowania starają się wstrzyknąć ofierze mieszankę jadu i enzymów trawiennych, choć potrafią też odfiltrowywać pokarm z wody. Pływają „na plecach” i z reguły powoli.

:arrow_right: tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #skorupiaki #jaskinie #popkultura #fantastyka

Dziewczynki przyszły. Ładne, tłuściutkie, grube dupcie.

Zapylamy.

#chlopakizdzialeczek #oczkowodne #skorupiaki #rozwielitka #dafnia #dzialka

Gdzie raki zimują? :snowflake::lobster: Gdy obiecujemy komuś, że „pokażemy mu, gdzie raki zimują!”, jest to zwykle nacechowane pewnego rodzaju groźbą. Miejsce zimowania raków jest w tym powiedzeniu bliżej nieokreśloną, ukrytą przestrzenią, która jest dla człowieka domyślnie trudno dostępna lub nieosiągalna.

Tak naprawdę jednak w zimowaniu raków nie ma niczego wybitnie niezwykłego czy tajemniczego. Jak wszystkie skorupiaki, raki są zmiennocieplne i temperatura ich ciała jest uzależniona od temperatury wody, w której przebywają – zima jest więc dla nich czasem obniżonej aktywności. Jesienią chronią się w wykopanych przez siebie norkach lub w podobnych kryjówkach poniżej strefy przemarzania gruntu, ewentualnie zaszywają się w głębszych miejscach zbiorników wodnych, gdzie woda nie zamarza, i tam przeczekują zimowe chłody. Nie zapadają co prawda w sen zimowy, ale ograniczają swoje funkcjonowanie do absolutnego minimum, polując tylko okazjonalnie na przepływające w pobliżu małe ryby lub nie jedząc praktycznie wcale.

Pewna część raków nie przeżywa zimy, ale dotyczy to przede wszystkim osobników młodych i niewyrośniętych. Podczas akcji mających na celu zwiększenie liczebności raka szlachetnego (Astacus astacus) w lokalnych zbiornikach wodnych młode raki są wypuszczane na wolność późną jesienią. Nie za bardzo jak dotąd interesowano się, jak radzą sobie zimą – dopiero przeprowadzone w ostatnich latach badania wykazały, że osobniki o długości powyżej 30 – 34 milimetrów mają większe szanse na bezpieczne przetrwanie zimowania. Poniżej tej granicy szanse małego raka na przetrwanie pierwszej zimy mocno spadają.

A jeśli kogoś interesowałoby powiedzenie "gdzie raki zimują" w sensie językowym - tutaj można przeczytać więcej na ten temat 😉

:arrow_right: tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #ochronaprzyrody #natura #zwierzeta #jeziora #zima #skorupiaki #raki

Niemal każdy opis jeziora Drawsko zawiera w sobie wzmiankę o występującym w nim reliktowym krabie. Pochodzić ma z epoki lodowcowej i zamieszkuje największe głębiny jeziora, miejsca, gdzie nie dociera światło, a temperatura nie zmienia się od dwunastu tysięcy lat. Podobno widziało go

Podwój wielki, wesz morska (Saduria entomon), to największy skorupiak zamieszkujący Morze Bałtyckie – osiąga nawet 8 cm długości. Jego spłaszczone ciało i niewielka głowa sprawiają, że przypomina nieco „podwodnego robaka”, choć jest bliskim krewnym lądowych stonóg.

Ten relikt polodowcowy żyje głównie na dnie, zakopując się w mule i piasku, gdzie poluje na drobne bezkręgowce, larwy owadów, a także padlinę – nie stroni nawet od kanibalizmu. Jest aktywny głównie nocą, kiedy potrafi pływać tuż nad dnem, często… do góry nogami. W ciągu dnia ukrywa się w osadach, wystawiając tylko fragment odwłoka.

Podwój odgrywa ważną rolę w ekosystemie Bałtyku – pomaga usuwać martwe organizmy z dna, a sam stanowi cenny pokarm dla dorszy i innych ryb. Największe osobniki żyją w głębszych wodach, a młode i mniejsze – bliżej brzegu, co jest związane z kanibalizmem dorosłych. Gatunek ten jest bardzo odporny na zmiany zasolenia i niedobory tlenu, co pozwala mu przetrwać w trudnych warunkach Bałtyku.

Choć populacje Saduria entomon mogą być lokalnie zagrożone przez spadek ilości tlenu w wodzie, gatunek ten nie jest obecnie uznawany za zagrożony wyginięciem.

#porannyrobal #skorupiaki

Rekordziki skorupiakowo-meduzowe

1. Kraby miniaturki
Najmniejszym krabem na świecie jest gatunek znany pod naukową nazwą pinnotheres pisus. Przedstawiciel owego gatunku jest wielkości groszku(ok. 6 mm), dlatego też określany jest w angielskim nazewnictwie jako krab groszkowy. Jest on pasożytem żyjącym m.in. w małżach i ostrygach, którym podbiera pewne ilości pokarmu.

2. Lądowi sprinterzy
Ocypode to kraby należące do podrodziny ocypodinae, te żyjące w strefie tropikalnej stworzenia są uznawane za najszybsze wśród skorupiaków lądowych. Potrafią poruszać się z prędkością dwóch metrów na sekundę. Można je łatwo rozpoznać po szczypcach, które nie są jednakowej wielkości.

3. Gatunki zagrożone 
Crambione cookii to obecnie najrzadziej spotykany gatunek meduzy. Odkryta w roku 1910 została później uznana za wymarłą, wszystko zmieniło się w 2013 roku, gdy natknięto się na żywą sztukę. Meduza jest koloru różowego i mierzy około 50 centymetrów długości, żyje w pobliżu wybrzeży kontynentu australijskiego.

#necrobook #rekordyguinnessa #skorupiaki #meduzy

Rekordziki skorupiakowe

1. Gaz, gaz, gaz
Najszybszym pływakiem wśród skorupiaków jest przedstawiciel gatunku polybius henslowii, którego można spotkać we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego. Krabik ten potrafi przemieszczać się w wodzie z prędkością 1,3 metra na sekundę. 
https://en.wikipedia.org/wiki/Polybius_henslowii

2. Jadowite stworki
Pierwszym i jak dotychczas jedynym znanym skorupiakiem wyposażonym w jad jest xibalbanus tulumensis, niewielka istotka mierząca 2,5-3 centymetry. W skład zabójczej mieszanki stworzenia wchodzi m.in. paraliżująca neurotoksyna, która podobno ma wiele wspólnego z jadem grzechotnika. Xibalbanus atakuje inne skorupiaki, a wstrzyknięta porcja zabójczych substancji rozpuszcza tkanki ofiary, które napastnik może następnie spokojnie wysączyć. Skorupiaczek pomieszkuje w podwodnych jaskiniach w obrębie Karaibów, Wysp Kanaryjskich oraz na zachodzie Australii.
https://en.wikipedia.org/wiki/Xibalbanus_tulumensis

3. Raczek nieboraczek
Astacopsis gouldi to raczek żyjący wyłącznie na terenie Tasmanii. To największy słodkowodny skorupiak o długości do 80 centymetrów i wadze 2-3 kilogramów(choć podobno były okazy ważące i 6). Jest wyjątkowo długowieczny, zwykle dożywa co najmniej trzydziestki. Obecnie żyje mniej niż 100 tysięcy osobników, z tego powodu też umieszczono go na liście gatunków chronionych.
https://www.threatenedspecieslink.tas.gov.au/Pages/Giant-Freshwater-Crayfish.aspx

4. Mistrz wagi ciężkiej
Homar amerykański otrzymał w Księdze tytuł najcięższego morskiego skorupiaka. Masa jego ciała może przekroczyć 20 kilogramów. Jeśli chodzi o długość ciała, przeciętnie jest to przedział pomiędzy 20 i 60 centymetrami. Oczywiście 20 kilo to ekstremum, zwykłe homarowe szaraczki ważą co najwyżej kilka kilogramów. Gatunek ten zasiedla głównie wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej. 
https://www.parl.ns.ca/lobster/overview.htm

#necrobook #skorupiaki #rekordyguinnessa

W Morzu Południowochińskim naukowcy odkryli nieznany dotąd gatunek olbrzymiego równonoga. Długość ciała tego stworzenia może dochodzić do 32 centymetrów a jego masa przekraczać kilogram. Naukowcy nazwali go na cześć lorda Vadera z "Gwiezdnych Wojen". Nowy gatunek równonoga

Kiełże, inwazyjne skorupiaki, wypierają z mazurskich jezior rodzime gatunki, zagrażając innym bezkręgowcom i negatywnie wpływając na funkcjonowanie całego ekosystemu. Co ciekawe, przemieszczają się „na stopa” – wynika z badań naukowców z Uniwersytetu Łódzkiego. Kiełże należą