Wpis użytkownika redve w Hydepark

@redve Zła wiadomość jest taka, że nikt za Ciebie nie wyreguluje Twoich emocji. Dobra jest taka sama, bo masz na nie wpływ. Jeśli będziesz się czuł dobrze sam ze sobą, sam za uszy ciągnął się do góry, to i innym ludziom będzie fajnie z Tobą przebywać. To jest związek przyczynowo-skutkowy w obie strony: "własne samopoczucie <---> relacje", ale większy wpływ masz na to pierwsze. Można nad tym pracować, są konkretne ćwiczenia i techniki, które realnie pomagają.

PS. Mam znajomych, z którymi kontaktuję się nawet rzadziej. Żadnej ze stron to nie przeszkadza, bo rozumiemy, że to nie świadczy o jakości relacji (a żyćko, wiadomo, mało czasu zostawia).Wiem, że w razie czego mogę na nich liczyć, a oni na mnie.

@motokate "to nie ten sam poziom bliskości" odnosiło się do porównania między przyjacielem, a partnerem, a nie do tego co mają inni ludzie wokół.

"Ludzie różnie wyrażają przywiązanie" - no to u mnie je wyrażają tym że sie praktycznie nie odzywają po pare tygodni/miesięcy

"po studiach to i tak dobra częstotliwość" - na studiach, i w sumie to nie wiem czy nie przeszacowałem, chociaż z tym punktem przyznam ci troche racji

"Wykop jest pełen takich postów, niemożliwe, że wszyscy tam są aspi." - na wykopie zwłaszcza na tagu #przegryw siedzą ludzie którzy nie chcą czegokolwiek zmienić, i ciągną wszystkich w dół do siebie. Wiem bo siedziałem w tym gównie całe gimnazjum i kawałek liceum, i do teraz mam zakorzenione po tym toksyczne wzorce. Dużo osób (w tym ja) zgadzało się z @lubieplackijohn kiedy ten zjebał przegrywa z góry do dołu za pisanie jakie to polki są beznadziejne. Cytując komentarz z tamtej sytuacji: napisał to, co myśleli wszyscy

może masz racje, ale ciągle czuję że coś jest nie tak

@redve W tym poście jest sporo założeń co do tego, jak o Tobie myślą inni ludzie albo jaki jest ich poziom bliskości. Myślę, że część z nich niekoniecznie opiera się na faktach. Np.:
- "to nie ten sam poziom bliskości" - chyba zakłada, że inni mają jakiś większy. Albo że istnieje jakiś "właściwy" poziom.
- "czuje, że ludziom jest obojętne, czy żyje, czy nie" - pytanie, czy odczytujesz świadczące o tym rzeczy i czy Twoje wyobrażenie, jak to powinno wyglądać, nie jest oparte na nierealistycznych wzorcach. Przykładowo niektóre kobiety nie czują miłości męża, bo im nie przynosi kwiatów, nie dostrzegając, że odśnieżył im auto czy naprawił coś w domu. Ludzie różnie wyrażają przywiązanie.
- "Że dla nikogo nie jestem na tyle pociągający żeby chciał mieć ze mną głębszą interakcje niż spotkanie raz na miesiąc." - po studiach to i tak dobra częstotliwość... Ale czy ilość spotkań jest faktycznie ważniejsza niż jakość?
- "Czuje że nie mogę sie otwierać żeby nikogo nie spłoszyć" - myślę, że bardzo wiele osób neurotypowych ma podobne rozkminy. Możliwe, że gdybyś nie miał Aspergera, czułbyś to samo. Wykop jest pełen takich postów, niemożliwe, że wszyscy tam są aspi.

Być może mogłoby Ci pomóc kwestionowanie takich "oczywistych" myśli (temat na terapię). Przez nie świat może się wydawać gorszy, niż jest.

@WhiteBelle też tłumaczę ludziom, że moje dziecko ma autyzm, a nie jest debilem.
Właśnie to jest najgorsze, że dzieciak dostaje etykietę i przestaje być dla innych człowiekiem, a zostaje jednostką diagnostyczną.

@motokate bo wszystko zaczyna się od akceptacji siebie :smiley:

@AdelbertVonBimberstein mam osobę z autyzmem w rodzinie i bardzo denerwuje ją, ilekroć ktoś traktuje ją jak upośledzoną intelektualnie. To są takie sytuacje (dodam, ze nagminne), kiedy idzie z rodzicem do lekarza, a lekarz rozmawia przy niej na jej temat z rodzicem, jej poświęcając tylko chwilę uwagi albo nic. Wiesz, pytania typu "jak się x zachowuje", "no i co tam u x" zadane rodzicowi, gdy ona siedzi obok. Przecież mógłby zapytać tę osobę, ona wszystko rozumie, nie trzeba jej traktować jak mebel bez własnej woli. Jak w końcu znalazła terapeutkę, która chciała rozmawiać z nią, a nie rodzicem, i powiedziała, że to ona (klient) będzie decydować, czy chce do niej przychodzić, a nie rodzic, to była w szoku i nagle chętnie chodzi na terapię i daje one efekty.

@redve Brzmisz zupełnie jak to, co gada moja depresja. Niestety to jest tak, że tak jak myślisz, tak się czujesz. Trzeba trochę na siłę wynajdywać pozytywy, aż wyjdzie to w krew. Inaczej nawyk skupiania się na negatywach zawsze będzie Cię ściągał w dół. Nie wiem, czy zajmowałeś się tym na terapii, ale myślę że warto by było.

@motokate problemem nie jest to że jesteśmy w dupie, tylko w tym że zarządzamy się w niej urządzać.

Życie w takiej formie w jakiej mam obecnie, określam bardziej jako wegetacje. Chodze na studia bo muszę. Mam pracę w której niewiele robię i mi płacą, ale mam z tyłu głowy świadomość że sie nie rozwijam bo nic w tej pracy nie robię, a projekty amatorskie nigdy nie będą równie istotne co zawodowe jeżeli chciałbym dostać awans. Nie umiem się zmusić do robienia czegokolwiek. Właściwie cały mój rozwój obecnie to chodzenie co kilka dni na siłownie.

Większość z tych problemów rozwiązałem kiedy byłem w związku. Miałem siłę do życia, miałem chęć do robienia absolutnie każdej rzeczy na świecie. W momencie kiedy wiem że odpycham od siebie ludzi, zaczynam myśleć że to ja jestem problemem który najlepiej rozwiązać dla dobra reszty świata. Porównując się do samego siebie zawsze wyjdę w tym porównaniu zwycięsko, bo zawsze znajdę sobie powód żeby uważać że sie poprawiam. Problem w tym że to nie przynosi absolutnie żadnych rezultatów, i tracę ograniczony czas

@redve Jeśli dobrze Cię rozumiem, to pracujesz nad tematem, masz konkretne rezultaty, ale nie jesteś zadowolony, bo nie dorównujesz neurotypowym w obszarze interakcji.

Zastanawiam się, czy nie ta ustawiona samemu sobie poprzeczka i porównywanie się z innymi, zamiast ze sobą sprzed roku, jest dla Ciebie głównym źródłem cierpienia. To tak, jakby człowiek bez nogi frustrował się, że nie biega tak szybko, jak inni. To po prostu nie ma sensu. Takie dostał karty i musi grać nimi najlepiej, jak umie. Może poprawa samoakceptacji dałaby Co większy spokój ducha?

"Jestem, jaki jestem, i to też jest ok". Ty średnio umiesz w ludzi, ktoś inny jest tępy z matmy, jeszcze inny ma problemy zdrowotne i nie może czegoś jeść i musi się nauczyć z tym żyć. Mam nawracającą depresję. Początkowo było to bardzo frustrujące - tyle czasu brałam leki, chodziłam na terapię i pracowałam nad sobą, niby już było ok i znów to cholerstwo wracało. Ale potem się "przyzwyczaiłam" i w sumie zaakceptowałam, że taka jestem. Słowem, bywam w czarnej dupie, ale urządziłam się w niej najlepiej, jak potrafię, i nauczyłam się z niej wyłazić. Walczę z każdym epizodem, ale już nie z faktem, że się zdarzają.

Każdy ma jakąś swoją czarną dupę, Tobie się trafił akurat Asperger. Trzymam kciuki za Ciebie i życzę Ci wyrozumiałości dla siebie samego i rozumiejących, wspierających znajomych i przyjaciół.

@AdelbertVonBimberstein 
punkt 2)
brak chęci wysłuchania tego co mamy do powiedzenia. Często chciałem coś zakomunikować, ale miałem z tym problemy. Ludzie mnie zwyczajnie ignorowali, na przykład jak mówiłem że nie chcę iść na terapię która marnuje mi kilka godzin na pytanie co robiłem przez ten tydzień. Jeżeli twoje dziecko coś mówi - to tego nie ignoruj, tylko spróbuj dociec do sedna tego o co mu chodzi. Jeżeli nie rozumiesz jego toku rozumowania, to dopytuj o szczegóły aż zrozumiesz, i jeżeli zauważysz w nim jakiś błąd to spróbuj na tym etapie go skorygować. Ważne jest to, żeby dziecko zrozumiało dlaczego to co robi jest błędem.

Teraz mam 21 lat. Nie uważam żeby były takie koncepty społeczne (co jest dobre a co złe) które rozumiem teraz, których bym nie zrozumiał mając 8-10 lat. Powinieneś moim zdaniem traktować dziecko, jako osobę równie inteligentną (a raczej zdolną do zrozumienia czegoś) co ty sam. Jeżeli dziecko czegoś nie rozumie, dowiedz się czego, i to wytłumacz. Powtarzaj ten proces do skutku, aż dziecko będzie rozumiało cały koncept który chcesz mu przekazać.

Bądź też cierpliwy. Osoby w spektrum autyzmu (a zwłaszcza dzieci) zakładają że jeżeli dla nich coś jest oczywiste, to dla innych to też jest oczywiste. Budzi to zdenerwowanie jeżeli się okaże że dla ciebie nie było oczywiste to że córka czegoś chce, chociaż wiem że z twojej perspektywy nie możesz się tego domyślić.

Wszystkie terapie na których byłem uważam za stratę czasu. Jeżeli twoje dziecko twierdzi że nie chce chodzić na terapię i nie masz obowiązku go na nią wysyłać, to spróbuj spojrzeć na to z jego perspektywy. Sam sekundę po osiągnięciu pełnoletniości zrezygnowałem ze wszystkich zajęć dodatkowych na które wysyłała mnie szkoła.

Jeżeli chodzi o moje uwagi do rodzica to chyba tyle, ale jest jeszcze szkoła w której dzieci spędzają mnóstwo czasu. W młodym wieku dzieci z autyzmem mają największy problem z dopasowaniem się do grupy (nie miały kiedy się tego nauczyć) przez co grupa je odtrąca, i to doprowadza do wielu problemów. Spróbuj "pchać" dzieci do uczenia się relacji w społeczeństwie. Jeżeli dziecko nie nauczy się w przedszkolu/podstawówce życia z innymi, to (w moim wypadku) dopiero na studiach mógł mówić że jest w stanie jakoś funkcjonować w społeczeństwie, i straciłem przez to lata życia.

Dziecko MUSI się nauczyć
-tego że jego akcje mają konsekwencje
-życia w grupie żeby grupa go nie odtrącała
-tego że ma obowiązki

Z takim dzieckiem nie można się też obchodzić jak z jajkiem. Bez tej wiedzy będzie miało spore problemy jako dorosły. Nie można jednak takiego dziecka za bardzo stresować. Kiedy widzisz że nie radzi sobie z emocjami (jest złe, płacze) to zapytaj czy chce żebyś mu pomógł, czy chce pobyć w samotności, i porozmawiaj jak sie uspokoi. Ewentualnie możesz spróbować odwrócić uwagę. Jeżeli znajdziesz coś co zaangażuje takie dziecko, to szybko "zapominamy" o tym co nas wstępnie wprowadziło w zły humor. Kanał "Uwaga, Naukowy bełkot" nagrał długi film o autyźmie. Nie zgadzam się z paroma kwestiami (jak np. z nazywaniem umysłu autystyka piękniejszym dlatego bo ma trudniej w życiu, ale mimo to daje radę. Daje radę bo musi dawać radę. Moim zdaniem to typowe gadanie że cierpienie uszlachetnia), ale mimo to daje dobry pogląd na całe spektrum. Polecam zobaczyć

@AdelbertVonBimberstein jeżeli chodzi o rzeczy które spotykały mnie od strony dorosłych, to mam 2 podstawowe zarzuty:
-Traktowanie mnie jak debila
-Brak chęci wysłuchania mnie

Jeżeli chodzi o pierwszy punkt:
Często miałem wrażenie że jestem traktowany jak osoba niepełnosprawna. Całkowicie rozumiałem co się do mnie mówi, wiedziałem co robię, ale mimo tego traktowano mnie jak osobę upośledzoną (autyzm przynajmniej wysokofunkcjonalny nie upośledza zdolności intelektualnych, a społeczne. Rozumiem ciąg przyczynowo-skutkowy, ale mam problem z odczytaniem intencji ludzi wokół). Przykładem takiego traktowania było przymusowe wysyłanie mnie na terapie grupowe, gdzie wokół mnie były dzieci które nie były zdolne do samodzielnego funkcjonowania (miały po ok. 14 lat). Co sobotę, przez rok albo dłużej musiałem jechać do miasta obok na jakieś zajęcia z nimi, ale jedyne czego się nauczyłem to że mam siedzieć cicho żeby nie spotkała mnie żadna kara, i nic pozatym. Uczono na tych terapiach takich rzeczy jak przemoc zła, wulgaryzmy złe, i tym podobne banały.

Dzieci z zespołem aspergera mają problem z kontrolowaniem emocji, ale całkowicie są świadome tego co robią. Czytałem ostatnio książkę o zespole aspergera (Cynthia Kim - nieśmiali, skryci i społecznie niedopasowani), i bazując na niej i na doświadczeniach z moją byłą dziewczyną która również miała zaburzenia w spektrum autyzmu mogę powiedzieć:
Osoby w spektrum bardzo biorą do siebie to, że mogły kogoś urazić gdy zrobią coś złego. Mają tendencje do obwiniania się. Wg książki (i mojej byłej) takie osoby uspokajają sie kiedy po tym jak coś zrobią przejdzie się do porządku dziennego (łatwo odwracamy uwagę od tego co się przed chwilą stało). Bardzo ważne jest natomiast to, żeby nauczyć takie dziecko na spokojnie że jego czyny mają konsekwencje, i że nie można ich unikać nawet jeżeli jest to komfortowe. Moja była potrafiła potraktować mnie jak śmiecia w pierwszej sekundzie jak sie zobaczyliśmy danego dnia bez wyraźnej przyczyny, a potem mówiła że powinienem o tym zapomnieć. Jest to trochę gorzka pigułka dla takich osób, ale trzeba ją przełknąć. Jeżeli nie wiesz w jaki sposób poprowadzić taką rozmowę, to punkt 2

@AdelbertVonBimberstein podzielę komentarz na części, ale @hejto @maximilianan klikam żeby sie komentarz wysłał, ale chyba jest za długi bo klikam i nic sie nie dzieje. Przyjrzyjcie sie temu, albo dodajcie komunikat że jest za długi

@AdelbertVonBimberstein no co jest czemu sie komentarz nie dodaje

@AdelbertVonBimberstein zjem śniadanie i napiszę moje przemyślenia

@redve ostatnio zastanawiam się jak radzą sobie funkcjonujący autystycy i aspergerowcy w życiu dorosłym bo mam córkę z aspergerem i syna z autyzmem.
Mógłbyś mi napisać cokolwiek o tym jak sobie radziłeś będąc dzieckiem? I co najbardziej wkurzało cię albo wywoływało inne negatywne emocje, w podejściu rodziny i rodziców?
Chętnie uniknął bym lub zminimalizował ryzyko wychowawczych wpadek.

@motokate wiedzą o tym. Już rozumowo się troche nauczyłem, ale to nigdy nie zastąpi bycia neurotypowym. Na tym etapie sam często muszę wyjaśniać sytuacje społeczne znajomym, którzy nie potrafią spojrzec na problem z cudzej perspektywy

@Gadu_gadu pracuje nad sobą, ale dla siebie. Nie licze że pracą nad sobą zaimponuje reszcie. Finalnie ludzi na zewnątrz serdecznie pierdoli co sie dzieje "za sceną", a obchodzi ich jak się zachowuje i co robie. Nikogo nie obchodzi dlaczego robię X, a obchodzi ich tyle żevrobie X. Nie ma w tym nic złego, ale takie są fakty. To że mam trudniej z dopasowaniem sie, nie jest żadnym usprawiedliwieniem jeśli sie nie dopasuje

@Klamra jestem zdolny do samodzielnego życia, tylko moja psycha leży. To już plus że nie jestem od nikogo uzależniony

@Ragnarokk 
>Swoją drogą pokazałem ostatnio mojemu współnikowi moją serię wpisów o grzybach.
Uwielbiam Twoja serie o grzybach ❤️

@pokeminatour u mnie jak rozmawiam z terapeutami to już nie używają aspergera

@moll teoretycznie w Polsce jeszcze jest stara terminologia, na zmiane terminologii mamy jeszcze czas do 2027. W rozmowach używa się spektrum autyzmu a w dokumentacjach medycznych starej ewentualnej starej + nowej. Zrzut z mojej dokumentacji na pacjent.gov

@Ragnarokk
> Lepiej miec mniej relacji, a prawdziwe i żyć tak jak sie samemu podoba a nie innym
Taa, problem w tym że nie podoba mi sie życie samemu. Ludzie nie są zbyt szczęśliwi w izolatkach. Nie oszukasz tego że jesteśmy gatunkiem stadnym, gdzie interakcje społeczne są ważne

@redve w tamtych czasach ciężko żeby nie był, biorąc pod uwagę lata jego pracy. Czasów nie oszukasz...

@redve to teraz już teoretycznie bałaganu nie ma 😉

@Klamra bo Aperger to autyzm, tylko że to jest forma wysokofuncjonująca. Badania nad autyzmem były prowadzone przez różne ośrodki, w tym przez pana Aspergera, który pierwszy zebrał zestaw objawów i nazwane to zostało od jego nazwiska. Równolegle cięższe przypadki początkowo były definiowane jako "podtyp" schizofrenii i dopiero z czasem wyodrębniono autyzm jako oddzielną przypadłość, a potem ktoś doszedł do tego, że autyzm i Aperger to to samo, ale dopiero po m.in. badaniach neurologicznych to wyszło

@Klamra odkrywca był nazistą

@moll jak dla mnie z głupiego powodu (odkrywca był nazistą). Czy nam sie to podoba czy nie, naziści również przyczynili się do rozwoju ludzkości (pierwsze rakiety kosmiczne były zmodyfikowanymi rakietami V2, nieetyczne eksperymenty na ludziach dostarczyły nam informacji o limitach ludzkiego ciała, a nazistowscy naukowcy zasilali po wojnie instytuty naukowe na całym świecie). Jak dla mnie jedynym efektem jest bałagan w nazewnictwie

@moll też dowiedziałem się o tym całkiem niedawno. Ciekawe dlaczego zmienili klasyfikacje/nazewnictwo

@moll Tak, wiem, ale że OP używa tego, to nie mieszam pojęć :smiley:

@Ragnarokk aktualnie nie ma już Aspergera, wszystko jest już teraz jako spektrum autyzmu, zmienili klasyfikację 😉

@redve @moll Swoją drogą pokazałem ostatnio mojemu współnikowi moją serię wpisów o grzybach. Skomentował
>Powiedz, że masz Aspargera nie mówiąc nikomu, że masz Aspargera
xD

@redve 
Nie ma że boli, gra się kartami, co są rozdane. Ale nakładanie na siebie presji nigdy, ale to nigdy nie pomoże. A lepiej mieć mniej relacji, a prawdziwe i żyć tak jak się samemu podoba, nie innym. :smiley:

@Ragnarokk to nie wyrok śmierci, ale zwyczajnie męczy mnie już takie życie

@redve wiem, jest trudne, ale nie jest niemożliwe. Nadzieja umiera ostatnia;)

@moll masz racje, ale zmierzam do tego że "poszukać kogoś" jest dużo łatwiej powiedzieć niż zrobić. Próbuje cały czas - z miernymi efektami

@redve tak jest w każdym związku, niezależnie od tego czy ktoś w nim ma Aspergera czy nie

@moll tu jest problem, bo druga osoba też musi chcieć mnie