#historia

To jest dobre:
#prl #historia #film #kino

Nie chce kryc mojego wzburzenia tym, co robia rosjanie w warstwie symboliczno historycznej:

W Jakucku zostanie wzniesiony pomnik Bohatera Rosji z ulusu Suntarskiego, Dmitrija Jegorowa, który zginął w strefie działań wojennych w 2023 roku. Pomnik powstanie na skrzyżowaniu ulic Pojarkowa i Kuraszowa, gdzie wcześniej stał pomnik zesłanych Polaków. Informację tę przekazał serwisowi 14.RU główny architekt miasta, Semion Siergiejew.

„Zlecenie na postawienie pomnika wydał zastępca burmistrza Anton Aleksiejenko. Środki pochodzą ze źródeł pozabudżetowych, a kilka przedsiębiorstw wystąpiło w roli sponsorów. Obecnie trwają prace przygotowawcze. Sam pomnik został wykonany w Krasnojarsku, trwają rozmowy dotyczące jego wykupu i dostawy. Ponieważ nie zebrano jeszcze wszystkich środków, nie mogę podać dokładnych terminów, ale mamy nadzieję, że uda nam się go postawić do końca tego roku” – powiedział Semion Siergiejew.

Miejsce zostało wybrane przez ratusz w porozumieniu ze społecznością oraz krewnymi zmarłego Dmitrija Jegorowa – doprecyzował Siergiejew.



Wcześniej na skrzyżowaniu ulic Poyarkowa i Kuraszowa stał pomnik wysiedlonych Polaków i Litwinów, który przetrwał od 2011 do 2023 roku. Jak poinformował kanał Telegram „SD Nowości”, najpierw zniknęły tablice pamiątkowe, a następnie nieznani sprawcy usunęli sam pomnik.



Dmitrij Jegorow dobrowolnie udał się do strefy specjalnej operacji wojskowej w 2022 roku. Służył w batalionie strzelców 155. Gwardyjskiej Oddzielnej Brygady Piechoty Morskiej Floty Pacyfiku Okręgu Wojskowego Wschodniego. We wrześniu 2023 roku mieszkaniec Jakucji zniweczył ofensywę Sił Zbrojnych Ukrainy w pobliżu miejscowości Nowomajorskie w Donieckiej Republice Ludowej. W walce odniósł ciężkie rany, które okazały się śmiertelne.

Dmitrij Jegorow został pochowany z honorami wojskowymi w ulusie Suntarskim. Jesienią 2025 roku w jego rodzinnej wsi Usun-Kjuel otwarto skwer ku jego pamięci.



Szef Jakucji Aisen Nikolajew wręczył wdowie po Bohaterze Rosji Dmitriju Jegorowie kopię imiennego diamentu o masie 24,82 karata. Jegorow, znany pod pseudonimem Suntar, zginął w 2023 roku podczas specjalnej operacji wojskowej. Informację tę podała 24 grudnia służba prasowa szefa i rządu republiki.

„To znak pamięci, szacunku i uznania dla męstwa Dmitrija Jegorowa, który oddał życie podczas specjalnej operacji wojskowej w imię wolności i niepodległości Ojczyzny” – zaznaczył Aisen Nikolajew.

Zrodlo - pikabu oraz https://14.ru/text/world/2025/12/24/76187282/

#rosja #wojna #historia #polska #ukraina

Tego dnia w Rzymie

6 maja

• 44 p.n.e. - Oktawian August wrócił do Rzymu.

Więcej wydarzeń z historii antycznego Rzymu: https://imperiumromanum.pl/tego-dnia-w-rzymie/

#imperiumromanum #ciekawostki #historia #gruparatowaniapoziomu

Złota myśl Rzymian na dziś

Cyceron (Marcus Tullius Cicero, 106 - 43 p.n.e.) - mówca, polityk i filozof:

"Czyż każdy zacny i poważny człowiek nie wyzna, że wiele nie wie i że ciągle powinien się uczyć?"

• łacina: [Nonne optimus et gravissimus quisque confitetur multa se ignorare et multa sibi etiam atque etiam esse discenda?]

• źródło: Cyceron, Tusculanarum disputationum ad M. Brutum, III. 28.69

https://imperiumromanum.pl/kultura/zlote-mysli-rzymian/

#imperiumromanum #ciekawostki #historia #cytaty #cytatrzymiannadzis #gruparatowaniapoziomu #ciekawostkihistoryczne #sentencjalacinska #rzym #venividivici #ancientrome

-----------------------------------------------------------------------------

Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Pojedynek kończący wojnę?

W latach 421-422 Cesarstwo Wschodniorzymskie toczyło kolejną wojnę z Państwem Sasanidów. Wojska pod przywództwem magistera militum per orientem Ardabura, wkroczyły do perskiej Mezopotamii, ale szybko zostały wyparte przez przeważające siły perskie.

Siły rzymskie okopały się w Theodosiopolis czekając na sasanidzką armię. Persom jednak w szybkim zdobyciu Theodosiopolis przeszkadzały bunty w Armenii i w Iberii, Rzymianie natomiast czekali na posiłki. W końcu według Sokratesa Scholastyka wojnę miał rozstrzygnąć pojedynek. Stronę perską reprezentował Ardazanes a rzymską Areobindos. Pojedynek wygrał Areobindos.

Historia ta mogła jednak się nie wydarzyć, lub być akcją która przeciągnie nieco wojnę. Faktem jest natomiast to, że wkrótce obie strony przystąpiły do rokowań a wojna zakończyła się status quo.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/pojedynek-konczacy-wojne/

#imperiumromanum #ciekawostki #historia #gruparatowaniapoziomu

-----------------------------------------------------------------------------

Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

Rzymski fresk ukazujący walkę czapli i kobry

Rzymski fresk ukazujący walkę czapli i kobry. Obiekt odkryto w tzw. Domu Epigramów w Pompejach. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu. Datowany na I wiek n.e.

https://imperiumromanum.pl/ciekawostka/rzymski-fresk-ukazujacy-walke-czapli-i-kobry/

#imperiumromanum #ciekawostki #historia #gruparatowaniapoziomu

-----------------------------------------------------------------------------

Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/

#losowemiasto <-- Tag do obserwowania

#suseuspamuje #hejtolosauth

#ciekawostki #historia #ciekawostkihistoryczne

Codziennie lub w miarę możliwość będę wrzucał jakieś historyczne zdjęcie z jakiejś miejscowości w Polsce.*

Aby wziąć udział w losowaniu miejscowości wystarczy wygrzmocić ten wpis.*

O nazwę miejscowości będę pytał po wylosowaniu pioruna z tego wpisu poprzez hejto los.*

Losowanie odbywać się będzie po godzinie 20, jeśli osoba biorąca udział w losowaniu wie, że może być niedostępna po tej godzinie, proszę niech profilaktycznie zostawi komentarz z nazwą miasta lub wsi w tym wpisie.*

* Nie ma ograniczeń dla użytkowników, można plusować ten wpis za każdym razem nawet jeśli już wygrałeś, i można cały czas prosić o zdjęcie z tego samego miasta nawet jeśli już zostało wylosowane, a jeśli się zdarzy że nie ma już zdjęć z danej miejscowości to użytkownik zostanie poproszony o podanie nazwy innej miejscowości.

* Dopuszczam możliwość wpisania nazwy jakiejś wsi, ale nie obiecuje że znajdę zdjęcie z tej miejscowości oraz proszę o podanie dokładniejszych danych jak np. powiat i województwo.

* Dziś pod wieczór zrobię losowanie, a jutro z rana dodam zdjęcie z opisem.

Brak odpowiedzi i brak podania nazwy miasta przez wylosowaną osobę w godzinach między 20 a 9 rano*, będzie skutkował tym że OP sam wybiera za wylosowanego miejscowość.

Czy śmierć młodego opozycjonisty była tragicznym wypadkiem, czy precyzyjnie zaplanowaną operacją, która miała zdławić rodzący się na Wybrzeżu opór?\ #historia #ciekawostkihistoryczne #trojmiasto

#memy #heheszki #humorobrazkowy #historia

“Marshal Pétain was a great man. He died in 1925, but he did not know it.”

Charles de Gaulle

#heheszkihistoryczne #historia

#filmy #historia

Norymberga

Trudno mnie ostatnio zadowolić jeśli chodzi o filmy. Zasiadłem do tej produkcji, gdyż kończę lekturę świetnej książki na podstawie której został nakręcony. No i chyba nie był to do końca dobry pomysł, by najpierw czytać a później oglądać. Film nie wytrzymuje konfrontacji ze słowem pisanym. Co tutaj mamy "Amerykański psychiatra wchodzi w psychologiczną grę z Hermannem Göringiem, by zdobyć niezbite dowody jego winy" - tyle z opisu na Filmwebie. O książce więcej, gdy skończę czytać w osobnym wpisie. Teraz film. Nie jest dobrze. Przede wszystkim film mnie znudził. Dużo gadania, kilka mniej lub bardziej ciekawych obrazków. Można było z tego zrobić pełnokrwisty dramat psychologiczny i sądowy a zrobiono... takie trochę nie wiadomo co. Jest trochę relacji Goringa z panem psychiatrą, trochę przebitek ze starych nagrań i kronik, trochę przebitek, które nie wiem po jaką cholerę mają takie kroniki udawać a wychodzi to pokracznie, by nie powiedzieć śmiesznie. Dodatkowo Rami Malek gra psychiatrę w tak drażniący sposób, że miałem ochotę wyłączyć ten film w połowie. Sama historia bardzo ciekawa dla każdego niezależnie na ile ją zna a na ile nie. Aha no i w obozach ginęli Żydzi, Żydzi i jeszcze Żydzi... o Polakach i innych narodowościach pada jedno zdanie. Brawo.

Dziś zabieramy Was do naszego rodzinnego miasta - Tarnowskich Gór. Znane jest głównie z gwarkowego dziedzictwa UNESCO - Kopalni Srebra i Sztolni Czarnego Pstrąga. Miasto oferuj jeszcze inne perełki jak odbudowany zamek, piękny rynek i bogate Muzeum Motoryzacji. W tym roku miasto świętuje 500-lecie

#nostalgia #wspomnienia #historia #rodzina

Chciałbym dziś pociągnąć temat rozpoczęty we wczorajszym wpisie, do którego także zapraszam. Dziś wygrzebane podczas pobytu u rodziców zdjęcie mojego dziadka ze strony ojca. Mój dziadek, to ten starszy chłopaczek w czapce. Na bagażniku siedzi jego młodszy brat. Obok moja prababcia i pradziadek. Dziadek miał na imię Ludwik i pochodził z Kresów, urodził się pod Tarnopolem. Zdjęcie pochodzi z czasów tuż przed II wojną światową, sądząc po wieku dziadka i tym, co mówi mój tata. Niewiele wiem o moich pradziadkach. Jedynie to, że pradziadek był człowiekiem ciężko pracującym a jako nastolatek pojechał z domu rodzinnego na Śląsk, by pracować w kopalni. Później wrócił i zajął się gospodarstwem rodziców. Co do dziadka, to niestety mało go pamiętam. Zmarł gdy miałem niecałe cztery lata. W pamięci mam jakieś urywki wspomnień. Dziadek miał być tym synem, który się wykształci. Skończył liceum i poszedł do seminarium z którego się wymiksował z nieznanych dziś już powodów. Po wojnie z wędrówką ludów trafił na tzw. ziemie odzyskane. Chciał się dalej uczyć, ale nie wyszło. Ostatecznie zaczął pracować w spółdzielni dziewiarskiej, gdzie po kilku latach został wiceprezesem. Był bardzo czułym i ciepłym człowiekiem. Mój ojciec wspomina go jako kochającego i bardzo dbającego o rodzinę. Był nie na swoje czasy jako mąż i ojciec. Nie krzyczał, nie bił a zawsze wybierał rozmowę, wsparcie i oferował mocny uścisk pomocnej dłoni. Do dziś mam przypadki, że gdy ktoś dowiaduje się, że jestem jego wnukiem, to zaczyna się bardzo otwierać i wspomina mojego dziadka niezwykle ciepło.

Tu wczorajszy wpis dla zainteresowanych

https://www.hejto.pl/wpis/nostalgia-wspomnienia-troche-historia-rodzina-wypad-na-majowke-w-rodzinne-strony

#losowemiasto <-- Tag do obserwowania

#ciekawostki #historia #ciekawostkihistoryczne #suseuspamuje

Miasto:* Rybnik – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, w województwie śląskim, na Górnym Śląsku na Płaskowyżu Rybnickim, nad rzekami Rudą) i Nacyną. Według danych z 31 grudnia 2024 miasto liczyło 129 817 mieszkańców. W najstarszej znanej wzmiance o Rybniku pochodzącej z 1223 nazwa miejscowości została zanotowana w formie Ribnich. Rybnik XIII-wieczny był wsią, położoną najpewniej na zboczach wzgórza, na którym stoi Kościół na Górce stanowiący pozostałość najstarszego kościoła parafialnego. Leżał na szlaku handlowym z Raciborza do Krakowa, a głównym źródłem utrzymania ludności była gospodarka rybacka. Nazwa miejscowości bezpośrednio wiąże się z istniejącymi tu wówczas licznymi stawami hodowlanymi. W kolejnych stuleciach Rybnik pozostawał miasteczkiem o niewielkim znaczeniu, bez jarmarku i prawdopodobnie nawet cotygodniowych targów, omijanym przez nowy, ukształtowany w XIV wieku, szlak handlowy prowadzący z Raciborza w kierunku wschodnim przez Wodzisław. W 1581 Rybnik liczył 339 mieszkańców, do 1628 ich liczba wzrosła do 549. Wciąż było to niewielkie miasteczko z parterową drewnianą zabudową skupioną w obrębie rynku i kilku przyległych uliczek, o silnie rozwiniętej funkcji rolniczej. W latach 1796–1801 wzniesiony nowy, zintegrowany z zabudową miejską katolicki kościół parafialny pw. Matki Bożej Bolesnej. Na mocy nowej ordynacji miejskiej z 1808 powstał również w Rybniku nowoczesny samorząd terytorialny. Pierwszym wybranym według nowej ordynacji burmistrzem został Antoni Zelasko, do którego zasług należy wybrukowanie ulic oraz wybudowanie w latach 1822–1823 istniejącego do dziś ratusza w zachodniej pierzei rynku, który zastąpił starszy budynek stojący pośrodku placu. W 1810 w Paruszowcu powstał Królewski Urząd Hutniczy, w tym samym roku państwo przejęło również zakłady należące do zsekularyzowanego zakonu cystersów. Historia rybnickiego górnictwa sięga roku 1792, gdy została założona państwowa kopalnia Hoym w Niewiadomiu. Boom górniczy rozwinął się na dobre dopiero na przełomie XIX i XX wieku, gdy rozbudowana została Römergrube w Niedobczycach (założona 1858), a także powstały Donnersmarckgrube w Chwałowicach) (1903) i Blücherschacht w Boguszowicach) (1913). Inne ważne zakłady przemysłowe to garbarnia rodziny Haase z tradycjami sięgającymi roku 1766 czy browar Müllerów założony w 1836. Ważną cezurą w dziejach Rybnika było uzyskanie połączenia kolejowego w 1856 poprzez linię Nędza) – Orzesze, przedłużoną następnie do Katowic. W 1882 powstała linia łącząca Rybnik z Wodzisławiem i Chałupkami), a w 1913 nowa, krótsza trasa między Rybnikiem a Suminą). Dworzec usytuowano na południowy zachód od istniejącej tkanki miejskiej. Później w jego rejonie wybudowano nowy kompleks szpitalny (1868–1871, później rozbudowywany), gazownię (1868) czy gmach starostwa powiatowego (1893). Z kolei na północnych peryferiach Rybnika wzniesiono w latach 1883–1886 Prowincjalny Zakład dla Psychicznie Chorych. W 1907 ukończono budowę monumentalnej bazyliki św. Antoniego, a wkrótce połączono ją z dworcem kolejowym nową aleją, przy której stanął gmach Królewskiego Gimnazjum (1911). Park miejski za torami założono w 1889. Wraz z zakończeniem I wojny światowej w Rybniku, podobnie jak w innych miastach regionu, rozgorzał konflikt na tle socjalnym i narodowościowym. Przez miasto przetaczały się rozmaite demonstracje, eskalujące w bezpośrednie ataki na przeciwników politycznych i potyczki, jak w sierpniu 1919 I powstanie śląskie, Polsko-niemiecka rywalizacja zaostrzała się, aż w sierpniu 1920 przerodziła się w walki znane jako II powstanie śląskie, następnie dnia 20 marca 1921 odbył się plebiscyt o przyłączenie Rybnika do polski a po ogłoszeniu wyników plebiscytu i propozycji podziału regionu wybuchło III powstanie śląskie, Ostatecznie sporny obszar podzielono tak, że Rybnik znalazł się w granicach Polski, podobnie jak prawie wszystkie jego dzisiejsze dzielnice z wyjątkiem Stodół). 3 lipca 1922 miasto oficjalnie przejęła administracja polska, urząd burmistrza objął Władysław Weber. Rozwój przestrzenny miasta następował w różnych kierunkach, dość chaotycznie. Lata 20. XX wieku to początek dzielnic Maroko i Meksyk), które w swoim pierwotnym kształcie powstały jako zwarte kolonie mieszkalne dla robotników i urzędników. Wehrmacht wkroczył do przygranicznego miasta w pierwszym dniu II wojny światowej o poranku. Wśród epizodów poprzedzających wybuch wojny, analogicznych do prowokacji gliwickiej, był upozorowany atak na niemiecki posterunek graniczny w Stodołach). Okres okupacji niemieckiej Rybnika wiązał się z prześladowaniem oraz aresztowaniem wielu propolskich działaczy i mieszkańców, w tym byłych powstańców śląskich. W dzielnicy Meksyk funkcjonował w latach 1942–1944 Polenlager nr 97 (obóz dla miejscowych Polaków), na kopalniach w Boguszowicach i Chwałowicach pracowali przymusowo jeńcy wojenni. Na przełomie marca i kwietnia 1940 zniszczone zostały rybnicka synagoga i cmentarz żydowski. W 1944 nad Rybnikiem i okolicą zaczęły się pojawiać bombowce alianckie, naloty nie spowodowały jednak większych strat. Poważniejsze szkody przyniosły walki radziecko-niemieckie zimą 1945. Zniszczonych lub częściowo uszkodzonych zostało 18,4% budynków. Po wojnie stopniowo rosła liczba ludności zarówno Rybnika, jak i sąsiednich miejscowości. W 1960 sam Rybnik liczył 34,1 tysiąca mieszkańców. W efekcie przyłączeń, wyżu demograficznego oraz napływu do pracy w przemyśle ludności spoza regionu, liczba mieszkańców Rybnika wzrosła skokowo z 44 tysięcy na początku lat 70. XX wieku do ponad 122 tysięcy w roku 1980. Znaczącym przekształceniom architektoniczno-urbanistycznym ulegało też centrum miasta, do charakterystycznych obiektów wzniesionych w epoce PRL należą Teatr Ziemi Rybnickiej (1958–1964). Wielką inwestycją była budowa Elektrowni Rybnik, która przypadła na lata 1969–1978, wraz z którą powstało sztuczne Jezioro Rybnickie. Innym okazałym przedsięwzięciem była budowa Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Orzepowicach ciągnąca się od 1975 do 2000 r.

Wieś:* --

Data wykonania zdjęcia:* Lata 1930-1935

Opis zdjęcia:* Rynek w Rybniku. Źródło

Zwycięzca losowania:* @Tomekku

Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link

#losowemiasto <-- Tag do obserwowania

#suseuspamuje #hejtolosauth

#ciekawostki #historia #ciekawostkihistoryczne

Codziennie lub w miarę możliwość będę wrzucał jakieś historyczne zdjęcie z jakiejś miejscowości w Polsce.*

Aby wziąć udział w losowaniu miejscowości wystarczy wygrzmocić ten wpis.*

O nazwę miejscowości będę pytał po wylosowaniu pioruna z tego wpisu poprzez hejto los.*

Losowanie odbywać się będzie po godzinie 20, jeśli osoba biorąca udział w losowaniu wie, że może być niedostępna po tej godzinie, proszę niech profilaktycznie zostawi komentarz z nazwą miasta lub wsi w tym wpisie.*

* Nie ma ograniczeń dla użytkowników, można plusować ten wpis za każdym razem nawet jeśli już wygrałeś, i można cały czas prosić o zdjęcie z tego samego miasta nawet jeśli już zostało wylosowane, a jeśli się zdarzy że nie ma już zdjęć z danej miejscowości to użytkownik zostanie poproszony o podanie nazwy innej miejscowości.

* Dopuszczam możliwość wpisania nazwy jakiejś wsi, ale nie obiecuje że znajdę zdjęcie z tej miejscowości oraz proszę o podanie dokładniejszych danych jak np. powiat i województwo.

* Dziś pod wieczór zrobię losowanie, a jutro z rana dodam zdjęcie z opisem.

Brak odpowiedzi i brak podania nazwy miasta przez wylosowaną osobę w godzinach między 20 a 9 rano*, będzie skutkował tym że OP sam wybiera za wylosowanego miejscowość.

W języku polskim znajdziemy sporo zapożyczeń z włoskiego, to nie przypadek. W XVI wieku ogromny wpływ na kulturę i dwór królewski miała królowa Bona Sforza, pochodząca z Włoch. To właśnie ona wprowadziła do Krakowa nowoczesny, silnie zitalianizowany styl życia i organizacji dworu.

Do dziś szczególnie widać to w nazwach warzyw, które często mają włoskie korzenie, np.:
"kalafior" (wł. "cavolfiore")
"szpinak" (wł. "spinaci")
"pomidory" (wł. "pomodori")
"sałata" (wł. "insalata")

#historia #językpolski #ciekawostki #jezykiobce no I tez #krakow bo zamieszkiwala Zamek Królewski

Obraz wygenerowałem w Gemini AI

#losowemiasto <-- Tag do obserwowania

#ciekawostki #historia #ciekawostkihistoryczne #suseuspamuje

Miasto:* Starachowice – miasto w województwie świętokrzyskim, siedziba powiatu starachowickiego. Według danych z 31 grudnia 2023 miasto miało 43 883 mieszkańców. Data założenia w XV wieku jako miasto Wierzbnik) . Miasto Wierzbnik zostało założone w 1624 r. przez opata Bogusława Radoszewskiego z klasztoru świętokrzyskiego. 1 kwietnia 1939 do obszaru miasta Wierzbnik włączono osiedle Starachowice Fabryczne, położone dotychczas na obszarze gmin Styków) i Wąchock) . Zarządzeniem MSW z 28 marca 1939 roku nazwę miasta Wierzbnik zmieniono na Starachowice-Wierzbnik, a w 1949 roku ostatecznie na _Starachowice_ . Proces ten czasami jest interpretowany jako fakt powstania nowego miasta, tymczasem miasto Wierzbnik, pomimo zmiany nazwy zachowało ciągłość prawną. W miejscu obecnych Starachowic istniała kuźnica, dzierżawiona w XVI wieku przez Starzechowskich , stąd prawdopodobnie nazwa miejscowości. Do 1817 roku osada stanowiła własność zakonu cystersów z Wąchocka, którzy w 1789 zbudowali tu wielki piec . W I połowie XIX w. Starachowice stały się największym ośrodkiem przemysłu metalowego Królestwa Polskiego, częścią tzw. Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego . W dwudziestoleciu międzywojennym Starachowice były ważnym ośrodkiem przemysłu zbrojeniowego, z racji swojego położenia w Centralnym Okręgu Przemysłowym , odbywała się tu produkcja licencjonowanych dział „Bofors ”. Działały liczne kopalnie rud żelaza, huta do której gęstą siecią kolei wąskotorowej dowożono rudy z okolicznych kopalń. W 1948 roku w Starachowicach utworzono Fabrykę Samochodów Ciężarowych „Star” im. Feliksa Dzierżyńskiego . FSC „STAR” przez lata była głównym pracodawcą w mieście, zatrudniała ponad 20 tysięcy robotników. To dzięki niej Starachowice dynamicznie się rozwinęły i rozbudowały, powstały liczne osiedla mieszkaniowe o wysokim standardzie. Miasto było ważnym ośrodkiem motoryzacyjnym w PRL. FSC „STAR” tak jak była przyczyną sukcesu gospodarczego Starachowic, tak stała się przyczyną problemów miasta. Załamanie eksportu na przełomie lat 80. i 90. XX wieku do krajów bloku wschodniego , spowodowało znaczne zwolnienia. Fabryka przyniosła miastu falę bezrobocia. Pomniki przyrody w Starachowicach – obiekty przyrody ożywionej jak i nieożywionej trwale wpisane w krajobraz miasta, które z racji wieku, rozmiarów i rzadkości występowania stanowią pomniki przyrody objęte ochroną z urzędu poprzez Rejonową Dyrekcję Ochrony Środowiska. Wraz z rozwojem przemysłowym Starachowic i okolicy od końca XIX w., powstała w tym rejonie sieć kolei wąskotorowych o rozstawie toru 750 mm.

Wieś:* --

Data wykonania zdjęcia:* 1974 r.

Opis zdjęcia:* Wystawa produktów fabryki, przed budynkiem dyrekcji. Źródło

Zwycięzca losowania:* @Endrevoir

Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link

#losowemiasto <-- Tag do obserwowania

#ciekawostki #historia #ciekawostkihistoryczne #suseuspamuje

Miasto: [Świdnica](https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awidnica) – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu świdnickiego oraz gminy wiejskiej Świdnica. Miasto leży historycznie na [Dolnym Śląsku](https://pl.wikipedia.org/wiki/Dolny_%C5%9Al%C4%85sk), na [Przedgórzu Sudeckim](https://pl.wikipedia.org/wiki/Przedg%C3%B3rze_Sudeckie), nad rzeką [Bystrzycą](https://pl.wikipedia.org/wiki/Bystrzyca_(dop%C5%82yw_Odry)). Świdnica wchodzi w skład [aglomeracji wałbrzyskiej](https://pl.wikipedia.org/wiki/Aglomeracja_wa%C5%82brzyska). Według danych GUS z 1 stycznia 2023 r. liczba mieszkańców miasta wynosiła 53 423. Nazwa „Świdnica” wywodzi się od [staropolskiej](https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_staropolski) nazwy krzewu [świdwy](https://pl.wikipedia.org/wiki/Dere%C5%84_%C5%9Bwidwa) oznaczającej jeden z jadalnych rodzajów [derenia](https://pl.wikipedia.org/wiki/Dere%C5%84). Nie jest znana dokładna data uzyskania przez Świdnicę praw miejskich, pierwsza wzmianka historyczna z 1267 mówi o osadzie typu miejskiego, a z 1274 o wójcie świdnickim. Najstarsza [pieczęć](https://pl.wikipedia.org/wiki/Piecz%C4%99%C4%87) miejska z 1280 ukazuje kroczącego [gryfa](https://pl.wikipedia.org/wiki/Gryf). W 1300 wprowadzono tzw. [prawo łaski](https://pl.wikipedia.org/wiki/U%C5%82askawienie), z okresu którego pochodzi wiele kapliczek i [krzyży pojednania](https://pl.wikipedia.org/wiki/Krzy%C5%BC_pokutny), tzw. pokutnych. W tym czasie dotarła do miasta inkwizycja dominikańska, w 1315 po raz pierwszy dokonano egzekucji, na stosie spalono 50 osób, w tym kobiety i dzieci. W 1344 rozpoczęto brukowanie miejskich ulic. Rozwoju miasta nie powstrzymały: wielki pożar w 1313, po którym zaprowadzono księgi miejskie; nieudane wielotygodniowe oblężenie miasta przez [Jana Luksemburskiego](https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Luksemburski) w 1345, ani pożar 31 lipca 1361, w wyniku którego spłonęła cała zabudowa, a po którym miasto lokowano ponownie na prawie magdeburskim (1363) nadanym przez [Bolka II](https://pl.wikipedia.org/wiki/Bolko_II_Ma%C5%82y). Miasto słynęło z produkcji [piwa](https://pl.wikipedia.org/wiki/Piwo), w [Pradze](https://pl.wikipedia.org/wiki/Praga), [Toruniu](https://pl.wikipedia.org/wiki/Toru%C5%84), [Wrocławiu](https://pl.wikipedia.org/wiki/Piwnica_%C5%9Awidnicka_we_Wroc%C5%82awiu), [Brzegu](https://pl.wikipedia.org/wiki/Brzeg_(miasto)), [Oleśnicy](https://pl.wikipedia.org/wiki/Ole%C5%9Bnica), [Heidelbergu](https://pl.wikipedia.org/wiki/Heidelberg), [Pizie](https://pl.wikipedia.org/wiki/Piza) i [Krakowie](https://pl.wikipedia.org/wiki/Piwnica_%C5%9Awidnicka_w_Krakowie) istniały specjalne „Piwnice Świdnickie”, gdzie podawano piwo warzone w Świdnicy. W latach 1380–1382 na rynkach europejskich doszło do konfliktu, po którym świdnickie piwo ostatecznie wywalczyło sobie miejsce na europejskich stołach. W 1429 mieszczanie obronili się przed najazdem [husytów](https://pl.wikipedia.org/wiki/Husytyzm), razem z Wrocławiem Świdnica tworzyła koalicję antyhusycką. W 1504 w mieście powstała jedna z najstarszych na Śląsku loterii miejskich, a rok później uruchomiono pierwszy [młyn papierniczy](https://pl.wikipedia.org/wiki/Papiernia_(zak%C5%82ad_przemys%C5%82owy)). W latach 1517–1528 w piwnicach ratusza bito [półgrosze świdnickie](https://pl.wikipedia.org/wiki/P%C3%B3%C5%82grosz_%C5%9Bwidnicki), które miały mniejszą wartość od ówczesnych [półgroszy](https://pl.wikipedia.org/wiki/P%C3%B3%C5%82grosz) polskich. W latach 1600–1601 wybudowano pierwszy drewniany wodociąg miejski (w 1672 przebudowany na kamienny). W 1611 uruchomiono pocztę konną łączącą Wrocław i Drezno, w Świdnicy wyznaczono tzw. pierwsze [staje](https://pl.wikipedia.org/wiki/Staja). W trakcie trwania [wojny trzydziestoletniej](https://pl.wikipedia.org/wiki/Wojna_trzydziestoletnia) miasto było wielokrotnie oblegane, czego skutkami były znacznie niszczące miasto pożary oraz wybuch epidemii, który doprowadził do spadku liczby ludności o 40% oraz upadku rzemiosła i handlu. Odbudowę miasta przerwał jeden z największych w historii miasta pożarów w 1716. W 1807 miasto zajęły wojska napoleońskie, w tym samym roku w mieście wprowadzono olejne oświetlenie ulic (w 1863 zamienione na gazowe). W II połowie XIX wieku w mieście rozwinął się przemysł browarniczy. W 1865 powstała fabryka zajmująca się wytwarzaniem między innymi narzędzi dla browarów i gorzelni. Duży kompleks browaru parowego Braukommune, został wybudowany w 1871, w miejscu dawnych fortyfikacji miejskich. Pomiędzy 1918 a 1939 w mieście działała największa na Śląsku spółka handlująca artykułami kolonialnymi. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zorganizowali w Świdnicy podobóz obozu koncentracyjnego [Groß-Rosen](https://pl.wikipedia.org/wiki/Gro%C3%9F-Rosen) oraz trzy jenieckie oddziały robocze obozu w Zgorzelcu i obóz [pracy przymusowej](https://pl.wikipedia.org/wiki/Roboty_przymusowe_w_III_Rzeszy). Po zakończeniu [II wojny światowej](https://pl.wikipedia.org/wiki/II_wojna_%C5%9Bwiatowa) miasto zostało zajęte przez [Armię Czerwoną](https://pl.wikipedia.org/wiki/Armia_Czerwona) (przy obecnym pl. 1000-lecia żołnierze radzieccy wznieśli obelisk ku czci Armii Czerwonej) i znalazło się na terytorium Polski. W okresie [PRL](https://pl.wikipedia.org/wiki/Polska_Rzeczpospolita_Ludowa) została częściowo rozebrana zabytkowa substancja budowlana Starego Miasta ([m.in](http://m.in). przestała istnieć zabudowa ulic Siostrzanej i Pańskiej), a na przedmieściach rozwinięto na dużą skalę ekstensywną zabudowę osiedlową w technologii [wielkiej płyty](https://pl.wikipedia.org/wiki/Technologia_wielkop%C5%82ytowa). W okresie 1945–1989 istniały tu duże zakłady produkcyjne, utworzone w większości na bazie znacjonalizowanych przedsiębiorstw niemieckich, [m.in](http://m.in).: [Fabryka Wagonów Świdnica](https://pl.wikipedia.org/wiki/Wagony_%C5%9Awidnica), [Zakłady Wytwórcze Aparatury Precyzyjnej „Mera-Pafal”](https://pl.wikipedia.org/wiki/Fabryka_Aparatury_Pomiarowej_Pafal), [Zakłady Elektroniki Samochodowej Elmot](https://pl.wikipedia.org/wiki/Zak%C5%82ady_Elektrotechniki_Motoryzacyjnej_%E2%80%9EElmot%E2%80%9D), [Świdnicka Fabryka Urządzeń Przemysłowych](https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awidnicka_Fabryka_Pomp), Dolnośląskie Zakłady Białoskórniczo-Rękawicznicze „Renifer”, Dolnośląskie Zakłady Magnezytowe, Dolnośląskie Fabryki Mebli oraz Świdnickie Zakłady Artykułów Technicznych. Zabytki:* W Świdnicy znajduje się jedna z największych katedr w województwie: Katedra św. Stanisława Biskupa i Męczennika i św. Wacława Męczennika w Świdnicy. W Świdnicy znajduje się luterański kościół Pokoju wzniesiony w systemie szachulcowym w 1657, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2001. W 1905 została wzniesiona w stylu neoromańsko-bizantyjskim cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy, będąca dawną ewangelicką kaplicą cmentarną. Świdnica z racji swego historycznego znaczenia posiada wiele cennych zabytków architektury sakralnej, mieszczańskiej, jak i przemysłowej. Uniknięcie zniszczeń w czasie II wojny światowej pozwoliło zachować drugi co do wielkości (po Wrocławiu) zespół zabytkowej architektury na Dolnym Śląsku. Jej wschodni fragment uległ częściowemu wyburzeniu i został zastąpiony przez socjalistyczną architekturę mieszkaniową niskiej jakości, przez co spójność urbanistyczna całego kompleksu uległa nieodwracalnemu zniszczeniu. W 1967, podczas rozbiórki bloku śródrynkowego, doprowadzono do zawalenia się wieży ratuszowej, która została odbudowana w latach 2010–2012. W Świdnicy znajdują się także historyczny cmentarz żydowski oraz zespół barokowych rzeźb na Rynku. Miasto przez lata było dużym ośrodkiem przemysłowym i gospodarczym. Spuścizną po okresie uprzemysłowienia jest kilkanaście zabytków techniki i architektury przemysłowej.

Wieś:* --

Data wykonania zdjęcia:* 1920 r.

Opis zdjęcia:* Kawiarnia Promenaden Cafe Źródło

Zwycięzca losowania:* @bori

Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link

#losowemiasto <-- Tag do obserwowania

#suseuspamuje #hejtolosauth

#ciekawostki #historia #ciekawostkihistoryczne

Codziennie lub w miarę możliwość będę wrzucał jakieś historyczne zdjęcie z jakiejś miejscowości w Polsce.*

Aby wziąć udział w losowaniu miejscowości wystarczy wygrzmocić ten wpis.*

O nazwę miejscowości będę pytał po wylosowaniu pioruna z tego wpisu poprzez hejto los.*

Losowanie odbywać się będzie po godzinie 20, jeśli osoba biorąca udział w losowaniu wie, że może być niedostępna po tej godzinie, proszę niech profilaktycznie zostawi komentarz z nazwą miasta lub wsi w tym wpisie.*

* Nie ma ograniczeń dla użytkowników, można plusować ten wpis za każdym razem nawet jeśli już wygrałeś, i można cały czas prosić o zdjęcie z tego samego miasta nawet jeśli już zostało wylosowane, a jeśli się zdarzy że nie ma już zdjęć z danej miejscowości to użytkownik zostanie poproszony o podanie nazwy innej miejscowości.

* Dopuszczam możliwość wpisania nazwy jakiejś wsi, ale nie obiecuje że znajdę zdjęcie z tej miejscowości oraz proszę o podanie dokładniejszych danych jak np. powiat i województwo.

* Dziś pod wieczór zrobię losowanie, a jutro z rana dodam zdjęcie z opisem.

Brak odpowiedzi i brak podania nazwy miasta przez wylosowaną osobę w godzinach między 20 a 9 rano*, będzie skutkował tym że OP sam wybiera za wylosowanego miejscowość.

#nostalgia #wspomnienia trochę #historia #rodzina

Wypad na majówkę w rodzinne strony zaowocował przekopaniem się przez pudło pełne wspomnień i to dość odległych. U moich rodziców znalazłem sporo pamiątek, zdjęć, listów. Chciałbym się nimi podzielić na hejeto. Po co? Sam nie wiem. Po prostu czuję taką potrzebę, a może i ktoś inny będzie chciał napisać coś o sobie i swoich korzeniach. Na początek zdjęcie wykonane w drugiej połowie lat 30. w Paryżu. Ta dziewczynka w białej sukience, to moja babcia. Siedzący obok niej facet w ciemnym garniturze, to mój pradziadek a obok w jasnych kolorach, moja prababcia. Pozostali ludzie na zdjęciu, to jacyś ich znajomi. Pradziadek i prababcia wyemigrowali do Francji w drugiej połowie lat 20. Tam też urodziła się moja babcia. Pracowali w bogatym gospodarstwie i dzianego faceta, który miał wszelkie luksusy tamtych czasów - wielki dom, samochód którym woził go szofer, konie. Mój pradziadek pracował przy zwierzętach, prababcia w kuchni. Można powiedzieć, ze był to łaskawy pan 😉 Służba i pracownicy żyli na wysokim, jak na owe czasy poziomie, uczestniczyli uroczystych obiadach itp. a moja babcia miała ładne ubrania i dostawała prezenty typu rower, lalki albo ładne sukienki. Do Polski wrócili po wojnie. Podobno na wyraźne życzenie prababci. Moja babcia całe życie tęskniła za Francją i płakała, gdy np. podczas Mundialu przed meczem grali "Marsyliankę". Jako dziecko słuchałem historii o Francji, o tym jak babcia uciekła z domu do Paryża rowerem i pół wsi jej szukało, o tym jak nosiła kosze z jedzeniem "panom w lesie", którzy okazali się członkami ruchu oporu, o wystawnych przyjęciach i o tym jak babcia jechała do Polski, która dla niej była obcym krajem, znanym jedynie z opowieści rodziców.