#amerykapoludniowa

Brawo!

Wszystko wskazuje, że Bolsonaro wygra co najmniej I turę wyborów w Brazyli i znowu usłyszymy o "Donroe" doctrine. :saluting_face:

(jeśli żaden z kandydatów nie uzyska 50% będzie II tura)

Bolsonaro (PL) 50.9 %
Lula da Silva (PT) 41 %
Cury (Avante) 2.9 %
Caiado (PSD) 2.4 %
Santos (Missão) 2.3 %

#geopolityka #brazylia #wybory #polityka #amerykapoludniowa

Skrzydła jak liście :fallen_leaf: Motyle z gatunku Zaretis itys, znane w języku angielskim jako skeletonized leafwing, mają niezwykłe skrzydła, które do złudzenia przypominają opadłe liście – z nieco nierównymi krawędziami, małymi plamkami wyglądającymi jak dziurki wygryzione przez owady, a także kolorami i wzorami imitującymi naturalną powierzchnię i unerwienie liścia.

Motyle te występują w tropikalnych lasach Ameryki Środkowej i północnej części Ameryki Południowej. Osiągają rozpiętość skrzydeł do około sześciu centymetrów i dzięki swojemu wyglądowi idealnie wtapiają się w swoje naturalne otoczenie.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Czapla jak koliber :hibiscus: Agamia (Agamia agami), zwana też czaplą zielonoskrzydłą, występuje w Ameryce Środkowej i w północnej części Ameryki Południowej i jest uznawana za jedną z najpiękniejszych czapli świata. W Brazylii bywa nazywana socó beija-flor, czyli czapla-koliber. Wyróżnia się ciekawym ubarwieniem: ma kasztanową szyję i tułów, ciemnozielone skrzydła i kontrastowe, jasnoniebieskie pióra na czubie, na przedniej części szyi i w tylnej części grzbietu. W sezonie lęgowym czapla dodatkowo „rumieni się” – pozbawiona piór skóra pomiędzy jej oczami a dziobem zmienia wtedy kolor z żółtego na czerwony.

W porównaniu do innych czapli agamia ma stosunkowo krótkie nogi oraz bardzo długi, cienki dziób. Przeciętnie osiąga długość ciała do 76 cm i wagę do 580 g. Prowadzi skryty tryb życia i występuje przede wszystkim na leśnych bagnach i mokradłach, gdzie poluje na małe ryby, płazy, gady i ślimaki. Postępujące niszczenie jej naturalnych siedlisk powoduje, że jest obecnie klasyfikowana jako gatunek bliski zagrożenia.

Jej nazwa gatunkowa nawiązuje do słowa agami oznaczającego w języku rdzennej ludności z Kajenny „leśnego ptaka”.

https://youtu.be/XWqgWxXiQK8?t=113

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Oryginalne kolory :white_circle::large_yellow_circle::large_blue_circle: Czapla modrolica (Pilherodius pileatus) zamieszkuje tropikalne lasy deszczowe na obszarze od środkowej Panamy do południowej Brazylii i wyróżnia się wyjątkowo egzotycznym wyglądem – ma bardzo jasne, kremowobiałe upierzenie z czarną „czapeczką”, niebieską skórę na odcinku pomiędzy okiem a dziobem oraz niebieski dziób, przy końcu zmieniający odcień na różowawy.

Gatunek ten wciąż jest dość słabo poznany. Czapla modrolica zasiedla przede wszystkim okolice bagien i małych, płytkich zbiorników wodnych położonych w głębi lasów deszczowych, choć niekiedy pojawia się też na terenach przekształconych przez człowieka. Żywi się głównie rybami, a okazjonalnie poluje też na żaby, kijanki i owady żyjące w pobliżu wody. Jest bardzo terytorialna i prowadzi w większości samotny tryb życia.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Nietypowa czapla :spoon: Rakojad (Cochlearius cochlearius), w języku angielskim znany jako boat-billed heron, to jeden z najdziwniej wyglądających przedstawicieli rodziny czaplowatych – wyróżnia się przede wszystkim masywnym, krótkim i szerokim dziobem, niepodobnym do dziobów innych czapli. Na głowie ma wydatny czub z ciemnych piór, nieco większy u samców niż u samic, który po nastroszeniu wygląda jak pierzasta korona.

Rakojad żyje w lasach namorzynowych Ameryki Środkowej i Południowej. Żeruje nocami w płytkich zbiornikach wodnych i żywi się przede wszystkim małymi rybami, skorupiakami, mięczakami, owadami, płazami i małymi ssakami. Zwykle stosuje dwie techniki polowania: albo cierpliwie czatuje w bezruchu, albo mąci wodę i próbuje szybko schwytać spłoszoną w ten sposób ofiarę. Z uwagi na kształt dzioba często „podbiera” zdobycz jak łyżką.

Zaobserwowano, że rakojady preferują podczas polowań całkowitą ciemność. Nie polują ani w świetle dziennym, ani przy świetle Księżyca, przeszkadzają im także źródła sztucznego światła. Czaple te są bardzo płochliwe, unikają człowieka i są nawet w stanie porzucać swoje gniazda, jeśli są regularnie niepokojone.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Pióra w zygzaki :feather: Bącznik (Zebrilus undulatus), znany w języku angielskim jako zigzag heron, to żyjący w Ameryce Południowej krewniak bąka zamieszkujący okolice bagien w dorzeczu Orinoko, Rio Negro i Amazonki. Zygzakowaty, przypominający drobne fale wzór na jego upierzeniu zainspirował jego łacińską nazwę gatunkową.

Bącznik prowadzi skryty tryb życia i spędza większość czasu wśród gęstej roślinności - częściej można go usłyszeć niż zobaczyć. Żywi się przede wszystkim rybami i owadami, które łapie siedząc na nadwodnych gałęziach lub korzeniach albo brodząc powoli w wodzie. Podczas poszukiwania pokarmu i polowania w charakterystyczny sposób potrząsa ogonem, czasem stroszy też czub. Zaniepokojony zamiera w bezruchu, a w przypadku bezpośredniego zagrożenia unika konfrontacji i nieco niezręcznie podrywa się do lotu, starając się uciec w zarośla.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Rekordowy penis :duck::eggplant: Samce sterniczki argentyńskiej (Oxyura vittata) mają najdłuższe organy rozrodcze w porównaniu do rozmiarów ciała - u jednego z osobników tego gatunku odnotowano organ o długości 42,5 cm, czyli mniej więcej tyle, ile przeciętnie wynosi całkowita długość ciała samca sterniczki.

Kaczki są dość wyjątkowe, ponieważ większość ptasich samców w ogóle nie ma penisów i zamiast tego kopuluje poprzez zetknięcie kloaki z kloaką partnerki. U kaczek jednak rozwinął się swego rodzaju wyścig zbrojeń pomiędzy samcami i samicami, w wyniku którego u samców kaczek pojawiły się wyjątkowo długie, zakręcone jak korkociągi i często też zaopatrzone w wypustki penisy, a u samic kaczek - struktury przypominające skomplikowane, pełne ślepych zaułków waginy zakręcone w przeciwnym kierunku.

Pokręcone, i to w sensie bardzo dosłownym 😉 Jak to jednak zwykle bywa w przyrodzie, u podstaw tego wyścigu leży rozrodczy konflikt interesów. Samcom kaczek zależy na tym, żeby skutecznie odbyć gody, a samicom, żeby odbyć gody z tym samcem, którego one same sobie wybiorą. W okresie godowym samce kaczek nie są jednak skłonne do brania pod uwagę zdania samic i potrafią nie tylko brutalnie wymuszać kopulację, ale nawet poważnie ranić i uśmiercać swoje partnerki w jej trakcie.

Żeby zminimalizować szansę na zapłodnienie przez niechcianego zalotnika, samice kaczek zaczęły rozwijać coraz bardziej skomplikowane, labiryntowe organy rozrodcze, by utrudnić niechcianym samcom penetrację i zapłodnienie. To z kolei spowodowało, że samce zaczęły robić ewolucyjny "upgrade" swoich organów, by móc skuteczniej kopulować z samicami.

Ten wyścig zbrojeń wydaje się póki co działać na korzyść samic kaczek. Według niektórych badań jedynie kilka procent potomstwa samic pochodzi od samców, które wymusiły kopulację - zdecydowana większość pochodzi więc od samców, z którymi samice odbywały gody dobrowolnie.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #kaczki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kaczka ekstremalna :duck::ocean: Zbrojówka (Merganetta armata), w języku angielskim znana jako torrent duck, występuje w pobliżu szybko płynących górskich rzek i strumieni w Andach w Ameryce Południowej. Żyje na wysokościach przekraczających 1500 m n.p.m. i jest dobrze przystosowana do funkcjonowania w środowisku, w którym łatwo o niedotlenienie – poziom hemoglobiny w jej krwi może wynosić nawet nawet 25 g/dL, dodatkowo jej hemoglobina wykazuje wyższe powinowactwo do tlenu, czyli silniej go wiąże.

Zbrojówki niechętnie latają, za to znakomicie pływają i nurkują w rwącej wodzie i to nie tylko jako osobniki dorosłe, ale nawet jako małe kaczątka. Żywią się wodnymi bezkręgowcami, przede wszystkim larwami owadów, oraz małymi rybami. Większość życia spędzają w rzekach i strumieniach, jedynie w sezonie lęgowym przez dłuższy czas przebywają na lądzie. Zakładają gniazda w nadbrzeżnych szczelinach skalnych.

Filmiki:

https://www.youtube.com/watch?v=WPJy5WRe0c8

https://www.youtube.com/watch?v=Lp-iFr0SwmM

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #ptaki #kaczki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Najmniejszy łabędź :swan: :black_circle::white_circle: Łabędź czarnoszyi (Cygnus melancoryphus) jest uznawany za najmniejszego oraz za najlżejszego żyjącego współcześnie łabędzia, choć w żadnym razie nie można go nazwać miniaturką - dorasta do 124 cm, osiąga rozpiętość skrzydeł do 177 cm, a samce mogą ważyć nawet ponad 8 kg. Gatunek ten zasiedla południowe regiony Ameryki Południowej i występuje w Argentynie, Brazylii, Chile, Urugwaju i na Falklandach. Ma czarno opierzoną szyję, biały pasek za okiem oraz wydatną, różowoczerwoną woskówkę przy nasadzie dzioba, a jego oryginalny wygląd sprawia, że bywa hodowany jako ptak ozdobny.

Za najmniejszego łabędzia uznawano niegdyś również zamieszkującą Amerykę Południową koskorobę (Coscoroba coscoroba). Koskoroba jest niemal całkowicie biała, ma tułów jak mały łabędź i głowę przypominającą trochę głowę gęsi. Dorasta do 115 cm, osiąga rozpiętość skrzydeł do 160 cm i waży do 5,4 kg. Choć bywa określana jako "łabędź koskoroba" (ang. coscoroba swan) i nawet bywała w przeszłości zaliczana do łabędzi, to pod względem taksonomicznym należy do zupełnie innego rodzaju. Jej nazwa wywodzi się od dźwięków, które wydaje, zapisywanych jako cos-cor-oo.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

#7ciekawostekprzyrodniczych

Prezydent Nikaragui Daniel Ortega zapowiedział, że kraj nie będzie już organizował wyborów, ponieważ mogłyby one umożliwić opozycji przejęcie władzy. 80-letni autorytarny przywódca, rządzący od 2007 roku, chce również przyjąć nowe ustawy tworzące „mur” przeciwko przeciwnikom politycznym, których

Najmniejszy kot Ameryki :cat2: Kodkod (Leopardus guigna), znany też jako ocelot chilijski, kot chilijski, kot górski lub güiña, to mały dziki kot dorastający do około 50 centymetrów i osiągający wagę do 2,5 kilograma. Koty te są związane z bardzo specyficznym środowiskiem południowoandyjskich lasów deszczowych strefy umiarkowanej, które rozciągają się na terytoriach południowego i środkowego Chile oraz zachodniej Argentyny.

Kodkod ma małą głowę, dość duże w stosunku do reszty ciała łapy oraz krótki, ale przy tym puszysty pręgowany ogon dorastający do około 25 centymetrów. Jego futerko ma najczęściej kolor brązowożółty lub brązowoszary z ciemnymi cętkami, choć u osobników melanistycznych może być również całkowicie czarne lub ciemnoszare z czarnymi cętkami.

Koty te są aktywne zarówno za dnia, jak i w nocy, ale zapuszczają się na bardziej otwarte tereny dopiero po zapadnięciu zmroku. Znakomicie wspinają się na drzewa, mimo to jednak wolą polować na ziemi – ich ofiary to przede wszystkim małe ptaki, gryzonie i jaszczurki. Zdarza się też, że zakradają się do zagród i kurników.

Nie do końca wiadomo, w jakim stanie jest populacja kodkodów. Postępujące wyniszczanie ich naturalnego środowiska oraz zabijanie ich przez ludzi, którzy uważają je czasem za szkodniki, stanowią najpoważniejsze zagrożenia dla tego gatunku.

:arrow_right: tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ssaki #koty #kotki #kitku #amerykapoludniowa

Rosja masowo werbuje najemników z Ameryki Łacińskiej do walk na Ukrainie. Ochotnicy z Kuby, Kolumbii i Peru trafiają na front po krótkim szkoleniu, a ich śmiertelność w pierwszych miesiącach służby jest wyjątkowo wysoka. Państwa Ameryki Południowej głównym rezerwuarem siły żywej dla rosyjskiej armii

Wednesday Frog. Napastnica granchacońska (Lepidobatrachus laevis), znana też jako żaba Budgetta, zyskała swego czasu popularność w internetach jako żaba z mema „it is Wednesday, my dudes”. W naturze występuje w Paragwaju, Boliwii i częściowo także w Argentynie, na obszarze równiny Gran Chaco – zamieszkuje tak zwane pozos, czyli okresowe zbiorniki wodne powstające po letnich opadach deszczu. Gdy zbiornik wysycha, napastnica zagrzebuje się w błocie i wytwarza wokół swojego ciała rodzaj kokonu z niezrzuconej skóry, który chroni ją przed nadmierną utratą wody. Gdy nadchodzą pierwsze obfite opady deszczu, płaz odkopuje się i wychodzi na powierzchnię.

W języku guarani żaba ta jest znana jako kukurú-chiní, czyli „wrzeszcząca żaba”. W przypadku zagrożenia nadyma się, stara się wyglądać na większą i odstraszyć napastnika, ale jeśli ta strategia nie poskutkuje, wydaje z siebie przeszywający, sycząco-skrzeczący odgłos, po czym rzuca się do ataku i zaczyna gryźć. Jak na płaza, potrafi być dość agresywna, ma też silne, szerokie szczęki i dwa „kły”, które ułatwiają jej polowanie na bezkręgowce. Jak większość żab, pożera wszystko, co zmieści jej się do paszczy – zdarza jej się zjadać także inne żaby, w tym nawet mniejsze osobniki z tego samego gatunku. Dorasta przeciętnie do 10 cm, przy czym około jedna trzecia jej całkowitej długości przypada na głowę.

https://www.youtube.com/watch?v=bmhQfEKGOPA

:arrow_right: tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #plazy #zaby #amerykapoludniowa

Znikające ropuchy :frog::chart_with_downwards_trend: Kolorowe ropuchy z rodzaju _Atelopus_, w języku angielskim popularnie określane jako _harlequin toads_, występują w Ameryce Środkowej i Południowej, w większości na wyżej położonych obszarach w pobliżu strumieni. Z pozyskiwanych na przestrzeni ostatnich dwóch dekad danych wynika, że populacje tych płazów w naturalnym środowisku niebezpiecznie maleją i zanikają – szacuje się, że około 40% rozpoznanych gatunków ropuch z rodzaju Atelopus mogło już wyginąć, a niemal drugie tyle jest zagrożone wyginięciem.

Podstawową przyczyną takiego stanu rzeczy jest chytridiomikoza, choroba powodowana przez pasożytnicze grzyby, które uszkadzają skórę płazów i zaburzają równowagę wodno-mineralną w ich organizmach, co ostatecznie powoduje zatrzymanie pracy serca i śmierć. Chytridiomikoza prawdopodobnie pojawiła się po raz pierwszy w Afryce w latach 30. XX wieku i stamtąd rozprzestrzeniła się na wszystkie kontynenty. Pewne gatunki wydają się na nią odporne, jednak wiele z nich choroba dosłownie dziesiątkuje, powodując przyspieszone spadki liczebności populacji płazów i ich wymieranie w skali globalnej.

Do wymierania ropuch Atelopus i wielu innych gatunków płazów przyczyniają się też czynniki takie jak postępujące zanieczyszczenie środowiska, a także niszczenie i zanikanie ich naturalnych siedlisk.

W tej niezbyt wesołej historii zdarzają się jednak pozytywne odkrycia. Atelopus arsyecue, ropucha określana popularnie jako _starry night toad_, była przez jakieś trzydzieści lat uznawana za wymarłą – jednak kilka lat temu udało się odnaleźć być może ostatnią, niewielką populację tego gatunku na terenie Parku Narodowego Sierra Nevada de Santa Marta w Kolumbii. Szacowany zasięg jej występowania obejmuje 80 km² i pokrywa się z obszarem świętych ziem plemienia Arhuaco z lokalnej wspólnoty Sogrome. Wstęp na te tereny bez zezwolenia duchowych przywódców Arhuaco jest zabroniony, co najwyraźniej pomogło ropuchom przetrwać w tym regionie.

:arrow_right: tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #plazy #ropuchy #amerykapoludniowa #ochronaprzyrody

Znajdź ropuchy :frog: :mag_right: Widoczne na zdjęciu południowoamerykańskie ropuchy Rhinella margaritifera należą do płazów, które dzięki swojemu wyglądowi znakomicie potrafią maskować się w ściółce wśród opadłych liści. Zazwyczaj ich ubarwienie ma odcień ciemnobrązowy, ale jest bardzo zmienne i może być też jasnobrązowe, jasnoszare, a czasem nawet czerwonawe. Wzory na ich grzbietach są również bardzo zróżnicowane i przypominają liście.

Ropuchy te zawdzięczają swoją nazwę łacińską lekko wydłużonym pyszczkom (rhinella znaczy dosłownie „nosek”), jednak ich bardziej charakterystyczną cechą są mocno zaznaczone grzebienie zaoczodołowe, szczególnie mocno widoczne u samców – stąd popularne nazwy tej ropuchy, jak mitred toad czy sapo crestado.

:arrow_right: tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #plazy #ropuchy #amerykapoludniowa

Pokutujące śniegi :snowflake::mountain: Nieves penitentes, zwane po polsku penitentami, pokutnikami lub mniszkami śniegowymi, to ciekawe formacje śnieżne spotykane na dużych wysokościach – cienkie, wydłużone płaty stwardniałego śniegu, firnu lub lodu, ułożone blisko siebie i skierowane w stronę słońca. Przypominają często postrzępione stożki lub iglice i osiągają różną wysokość: najmniejsze mają zaledwie kilka centymetrów, a największe mogą mieć nawet przeszło pięć metrów wysokości.

Tego rodzaju formacje są rzeźbione przez promienie słońca. Kiedy słońce pada bezpośrednio na śnieg, w odpowiednich warunkach nie topi go, lecz zamienia go bezpośrednio w parę wodną w procesie sublimacji. Powierzchnia śniegu, początkowo gładka, zaczyna robić się wskutek tego nierówna. Pojawiają się na niej pagórki i wgłębienia, ponieważ w niektórych miejscach śnieg sublimuje szybciej, a w innych wolniej. Proces ten z czasem przyspiesza, nierówności pogłębiają się, aż w końcu w śniegu i lodzie tworzą się formy przypominające skierowane ku słońcu iglice.

Penitenty zostały po raz pierwszy opisane w XIX wieku, a ich nazwa nawiązuje do wysokich, spiczastych kapturów noszonych przez członków bractw religijnych podczas hiszpańskich procesji pokutnych. Pole penitentów rzeczywiście może przypominać trochę tłum klęczących pokutników w białych kapturach.

Najczęściej można je spotkać na lodowcach i polach firnowych na wysokościach przekraczających 4000 m n.p.m. Najlepiej wykształcone i najwyższe penitenty na świecie występują w Andach Środkowych, w tym na pustyni Atacama, a także w Pamirze i Hindukuszu oraz w masywie Kilimandżaro.

#ciekawostki #przyroda #natura #zima #snieg #gory #pogoda #amerykapoludniowa

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#heheszki #mapy #mapporn #usa #amerykapoludniowa

Ciekawy wywiad z wenezuelczykiem, sporo informacji o tym kraju. Nie wiedziałem że to był kiedyś tak zamożny kraj, zamożniejszy niż niektóre kraje zachodniej Europy.

Socjalizm naprawdę potrafi wszystko rozwalić.

https://youtu.be/1swPGLfi2_8

#wenezuela #amerykapoludniowa #ciekawostki #wiadomosciswiat #triggernometry #bekazlewactwa #socjalizm #bekazsocjalistow

#heheszki #amerykapoludniowa #pogoda #przebranzowienie

Koliber z najkrótszym dziobem :bird::large_purple_circle: Kolcodziobek fioletowy (Ramphomicron microrhynchum) to mały, dorastający do dziewięciu centymetrów długości koliber występujący w południowoamerykańskich Andach, przede wszystkim na obrzeżach wilgotnych lasów górskich i na obszarach porośniętych krzewami. Posiada on najkrótszy dziób spośród wszystkich gatunków kolibrów, nie przeszkadza mu to jednak pożywiać się w typowy dla tych ptaków sposób - poprzez zbieranie nektaru z kwiatów.

Samce kolcodziobka fioletowego mogą ponadto poszczycić się jedną z najbardziej unikatowych kombinacji kolorystycznych w świecie ptaków: metalicznym, fioletowo-zielonym upierzeniem.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #ornitologia #amerykapoludniowa #andy

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych