#przyroda

Największa czapla :first_place_medal: Czapla olbrzymia (Ardea goliath) to największa żyjąca obecnie czapla, osiągająca długość ciała do 150 cm, rozpiętość skrzydeł do 230 cm i wagę ponad 4 kg. Zasiedla Afrykę Subsaharyjską, Irak i południowy Iran i żyje przede wszystkim w pobliżu płytkich jezior, bagien i trzęsawisk namorzynowych. Jest na swój sposób jedną z najbardziej „wodnych” czapli – bardzo rzadko oddala się od wody, a kiedy się przemieszcza na większe odległości, leci wzdłuż cieków i zbiorników wodnych, unikając kierowania się w stronę lądu.

Czapla olbrzymia, podobnie jak inne duże czaple, stosuje raczej pasywną technikę polowania i czatuje na ryby, stojąc w bezruchu w wodzie. Kiedy zauważy zdobycz, szybko atakuje i przebija ją swoim dziobem, a następnie połyka ją w całości. Czaple te, z uwagi na swoje rozmiary, potrafią łapać dość duże ryby i miewają potem problem z „ogarnięciem” szamoczącej się ofiary, ponieważ przed połknięciem muszą ją ułożyć głową naprzód. Idzie im to zwykle dość powoli, z czego korzystają rybożery, bociany czy pelikany, dość często próbujące podkraść zdobycz czapli.

Ryby zjadane przez czaplę olbrzymią ważą zwykle do 1 kg. Cięższe są zwykle odrzucane, chociaż odnotowano też przypadek czapli, która była w stanie upolować i połknąć rybę ważącą około 1,4 kg. Czapla ta ignoruje małą zdobycz i łapie przeciętnie dwie lub trzy ryby dziennie – poluje szczególnie na tilapie, karpie, a także ryby prażmowate i mugilowate. Podobnie jak inne czaple, jest też w stanie zjadać inne niewielkie zwierzęta, takie jak wodne skorupiaki, owady, żaby, jaszczurki, węże, małe ssaki, a okazjonalnie nie pogardzi także padliną.

Ostatnie zdjęcia: nietypowa para :revolving_hearts: – czapla olbrzymia i czapla siwa. Czaple olbrzymie w czasie lęgów przyłączają się czasem do grup innych ptaków brodzących, jednak z zasady dobierają się w pary z przedstawicielami własnego gatunku. Ta dziwna, jednak jak widać, mocno związana ze sobą para została sfotografowana w Parku Narodowym Krugera w RPA.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #afryka

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Wczoraj podczas spaceru znalazłem coś. Może to obcy? Może to grzyb? Na drugim zdjęciu całkiem spory żółciak siarkowy.

#grzyby #przyroda

Sprytna rybka

#ciekawostki #natura #przyroda

Nietypowa czapla :spoon: Rakojad (Cochlearius cochlearius), w języku angielskim znany jako boat-billed heron, to jeden z najdziwniej wyglądających przedstawicieli rodziny czaplowatych – wyróżnia się przede wszystkim masywnym, krótkim i szerokim dziobem, niepodobnym do dziobów innych czapli. Na głowie ma wydatny czub z ciemnych piór, nieco większy u samców niż u samic, który po nastroszeniu wygląda jak pierzasta korona.

Rakojad żyje w lasach namorzynowych Ameryki Środkowej i Południowej. Żeruje nocami w płytkich zbiornikach wodnych i żywi się przede wszystkim małymi rybami, skorupiakami, mięczakami, owadami, płazami i małymi ssakami. Zwykle stosuje dwie techniki polowania: albo cierpliwie czatuje w bezruchu, albo mąci wodę i próbuje szybko schwytać spłoszoną w ten sposób ofiarę. Z uwagi na kształt dzioba często „podbiera” zdobycz jak łyżką.

Zaobserwowano, że rakojady preferują podczas polowań całkowitą ciemność. Nie polują ani w świetle dziennym, ani przy świetle Księżyca, przeszkadzają im także źródła sztucznego światła. Czaple te są bardzo płochliwe, unikają człowieka i są nawet w stanie porzucać swoje gniazda, jeśli są regularnie niepokojone.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Pogięta szyja :bone: Czaple w pewnym sensie słyną z tego, że kiedy trzymają głowę przyciągniętą blisko do tułowia i kiedy wyciągają szyję, potrafią wyglądać niemal jak dwa zupełnie różne ptaki należące do różnych gatunków. Powiązane jest to ze specyficzną budową szyi czapli, która w stanie spoczynku ma zarys mocno wygiętej litery „S”.

Jak widać na załączonym skanie, czaple mają wydłużone i liczne kręgi w odcinku szyjnym kręgosłupa, dodatkowo jednak część ich kręgów jest zmodyfikowana – jeden z nich jest wyjątkowo długi i tworzy coś w rodzaju „zawiasu” umożliwiającego czaplom zginanie szyi pod wyraźnie widocznym kątem.

Taka budowa sprawia, że czapla jest w stanie bardzo szybko i precyzyjnie atakować podczas polowania. Silnie rozwinięte mięśnie i ścięgna sprawiają, że jej szyja działa jak sprężyna, która potrafi błyskawicznie się rozprostować – gdy czapla atakuje, w wyniku skurczu mięśni zwalniających blokadę stawów jej głowa błyskawicznie wystrzela do przodu, a dziób działa niczym harpun. Ten mechanizm bywa niekiedy porównywany do miotacza oszczepów.

https://www.youtube.com/watch?v=VISYurjdaaU

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Bąki donośne, ciche i nieco przerażające :feather: Największym bąkiem jest występujący także w Polsce bąk zwyczajny (Botaurus stellaris) znany ze swojego charakterystycznego, buczącego nawoływania przypominającego trochę dmuchanie w szklaną butelkę. Nawoływanie to niesie się nad wodą na odległość nawet kilku kilometrów, zwykle nocą lub o świcie. Najpierw bąk "pompuje" się - rozdziawia dziób i szybko połyka powietrze, żeby nadąć przełyk działający jak naturalne pudło rezonansowe. Następnie poprzez gwałtowne skurcze mięśni kompresuje powietrze w przełyku i gwałtownie wypycha je przez krtań, dzięki czemu powstaje buczący dźwięk.

Podobnie do naszego bąka brzmi **bąk australijski** (Botaurus poiciloptilus), nazywany też czasem bunyip bird. Jego głośne, nocne buczenie kojarzyło się niekiedy ludziom z bunyipami - drapieżnymi potworami z australijskiego folkloru zamieszkującymi zbiorniki wodne. Z kolei **bąk amerykański** (Botaurus lentiginosus) wydaje nieco inne, mniej monotonne dźwięki przypominające głośno kapiącą wodę lub głośne przełykanie.

Małe bąki z uwagi na swoje rozmiary nie mają do dyspozycji takiego naturalnego sprzętu nagłaśniającego, jak ich więksi kuzyni. **Bąk mały** (Botaurus exilis) i **bączek** (Ixobrychus minutus) nie wydają bardzo donośnych odgłosów, a ich nawoływania przypominają raczej pohukiwanie lub gruchanie.

Na ostatnim podlinkowanym filmiku: obrażony bąk, wkurzony jak nie wiem co (OSTROŻNIE) :warning: Takie odgłosy wydawane przez bąki słyszą głównie pracownicy placówek ratujących ptaki - bąk "warczący" w ten sposób jest zestresowany, nie ma drogi ucieczki i stara się odstraszyć intruza. Brzmi wtedy trochę jak filmowy dinozaur i nawet przybiera podobną pozę.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Najmniejsze bąki :feather: Bąk mały (Botaurus exilis), zwany też bączkiem amerykańskim, to jeden z najmniejszych bąków świecie - mierzy od 28 do 36 centymetrów i osiąga masę ciała między 73 a 95 gramów, jest więc nie większy od sójki. Występuje na obszarze od południowo-wschodniej Kanady do środkowej Ameryki Południowej, choć osobniki, które zagubiły się podczas migracji, bywały widywane na Azorach, a nawet na Islandii.

W Europie najmniejszym bąkiem i zarazem najmniejszym ptakiem z rodziny czaplowatych jest bączek (Ixobrychus minutus), który osiąga mniej więcej takie same rozmiary jak jego amerykański krewniak (dwa ostatnie zdjęcia). W Polsce jest objęty ścisłą ochroną i występuje głównie w Małopolsce, Wielkopolsce oraz na Śląsku, przede wszystkim w zabagnionych dolinach, w zarośniętych starorzeczach i w pobliżu wszelkich zbiorników wodnych, gdzie rosną gęste szuwary z zakrzewieniami.

Bączki miewają skomplikowane życie rodzinne. Samce są poligamiczne i mogą odbywać lęgi z kilkoma samicami naraz, a i samice niekoniecznie czują się przywiązane do jednego partnera. Zdarza się, że samica bączka "oficjalnie" wybiera sobie odpowiednio prezentującego się, doświadczonego samca, który jest w stanie dostarczyć jej dużo dobrego pokarmu i zapewnić jej dobrą miejscówkę w trzcinie - ale podczas jego nieobecności odbywa też gody z młodszym, mniej doświadczonym samcem. Dzięki temu, gdy już złoży jaja, może liczyć na to, że i jeden, i drugi samiec będą się troszczyć o wykarmienie jej i potomstwa.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

lubię tego chuopa se oglądać

https://www.youtube.com/watch?v=sy9HI0dKddQ

#gownowpis #przyroda #youtube

W boliwijskich lasach odkryto nowy gatunek dzikiego kota. Niewielkie, cętkowane zwierzę, które przez lata mylono z innymi przedstawicielami kotowatych, okazało się odrębnym gatunkiem. Przełomowe badania genetyczne rzucają nowe światło na różnorodność świata zwierząt i podkreślają

Pióra w zygzaki :feather: Bącznik (Zebrilus undulatus), znany w języku angielskim jako zigzag heron, to żyjący w Ameryce Południowej krewniak bąka zamieszkujący okolice bagien w dorzeczu Orinoko, Rio Negro i Amazonki. Zygzakowaty, przypominający drobne fale wzór na jego upierzeniu zainspirował jego łacińską nazwę gatunkową.

Bącznik prowadzi skryty tryb życia i spędza większość czasu wśród gęstej roślinności - częściej można go usłyszeć niż zobaczyć. Żywi się przede wszystkim rybami i owadami, które łapie siedząc na nadwodnych gałęziach lub korzeniach albo brodząc powoli w wodzie. Podczas poszukiwania pokarmu i polowania w charakterystyczny sposób potrząsa ogonem, czasem stroszy też czub. Zaniepokojony zamiera w bezruchu, a w przypadku bezpośredniego zagrożenia unika konfrontacji i nieco niezręcznie podrywa się do lotu, starając się uciec w zarośla.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Wkurzony pterodaktyl! A nie, moment, to tylko mały bąk amerykański :feather: Bąk amerykański (Botaurus lentiginosus) jest bardzo podobny do naszego bąka, choć jest od niego trochę mniejszy i nieco inaczej ubarwiony. Zamieszkuje słodkowodne i słonowodne mokradła Ameryki Północnej i potrafi znakomicie maskować się wśród porastającej brzegi wód roślinności. Żywi się głównie rybami, choć czasem zjada też inne małe kręgowce, skorupiaki i owady.

Wiele nazw zwyczajowych bąków nawiązuje do wydawanych przez nie charakterystycznych, buczących odgłosów przypominających trochę ryk wołu. Bąk amerykański jest lokalnie znany jako bog bumper, thunder pumper, bog bull, bog thumper, mire drum i water belcher.

Na dwóch ostatnich zdjęciach osobniki dorosłe.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki #amerykapolnocna

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

To największy i najrzadszy wąż w Polsce. Jego bieszczadzka populacja liczy zaledwie kilkadziesiąt osobników. Przyrodnicy próbują ratować węża Eskulapa. W Nadleśnictwie Lutowiska powstaną specjalne miejsca rozrodu, w tym drewniany domek. Poprzedni został już zasiedlony przez gady. W

Według Amerykańskiej Służby Geologicznej (USGS) od 7 września na Hawajach trwa erupcja wulkanu Kilauea. Od prawie tygodnia stożek co pewien czas wyrzuca z siebie strumienie lawy i materiału wulkanicznego. Ostatni taki epizod zanotowano w sobotę rano czasu lokalnego, a kamery należące do

Siedzuń sosnowy (Sparassis crispa), nazywany również kozią brodą kędzierzawą, szmaciakiem gałęzistym czy siedzuniem borowym, od lat budzi zainteresowanie zarówno grzybiarzy, jak i naukowców. Jego charakterystyczna, strzępiasta forma przypomina morską gąbkę lub rozłożystą sałatę.

Bąki duże i małe :feather: Bąk (Botaurus stellaris) jest spokrewniony z czaplą i zamieszkuje okolice zbiorników wodnych z gęstą roślinnością przybrzeżną. Częściej można usłyszeć jego charakterystyczne, głośne buczenie niż go zobaczyć, ponieważ znakomicie maskuje się wśród trzcin - kiedy jest zaniepokojony, wyciąga szyję do góry, by jeszcze lepiej upodobnić się do otoczenia. Czasem przybiera tę pozę także w sytuacjach, kiedy dookoła nie ma żadnych wysokich roślin.

Pisklęta bąka są pokryte nastroszonym puszkiem i po kilku tygodniach przebywania w gnieździe zaczynają zwiedzać otoczenie i zwinnie wspinać się na łodygi trzcin. Zaczynają też przybierać charakterystyczną pozę obronną, zadzierając dziób i wyciągając szyję, choć daleko im jeszcze na tym etapie do umiejętności rodziców.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kolczakówka piekąca (Hydnellum peckii) to jeden z najbardziej niezwykłych i charakterystycznych grzybów, jakie można spotkać w polskich lasach. Młode owocniki tego gatunku wyglądają niczym porcja bitej śmietany skropiona gęstym, czerwonym syropem – efekt uzyskiwany dzięki intensywnym

W przeciwieństwie do małych żurawi, małe czaple nie są równomiernie pokryte puszkiem i nie zawsze wyglądają uroczo, a momentami przypominają nawet jakieś prehistoryczne stwory :feather: Nie są też zbyt samodzielne - po wykluciu przebywają w gnieździe nawet przez około dwa miesiące i szczególnie w pierwszych tygodniach wymagają intensywnej opieki rodziców.

Wbrew pewnym podobieństwom w wyglądzie, czaple nie są blisko spokrewnione z żurawiami i znacznie bliżej im do pelikanów, ibisów czy bąków. Podobieństwa typu długie nogi czy mocno wydłużona szyja wynikają z przystosowania do życia w podobnych środowiskach.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Małe żurawie kanadyjskie :feather: Żuraw kanadyjski (Antigone canadensis) żyje w Ameryce Północnej i na północno-wschodnich krańcach Syberii, a jego młode są uznawane za jedne z najbardziej uroczych ptasich piskląt - są pokryte złotobrązowym puszkiem i krótko po wykluciu są już w stanie samodzielnie chodzić i szukać pokarmu. Ich ubarwienie pomaga im wtopić się w otoczenie wśród wysokich traw i trzcin.

Na małe żurawie czyha wiele niebezpieczeństw. Szczególnie często polują na nie kojoty, szopy pracze, norki amerykańskie, kruki i puchacze. Mimo że całkiem szybko opuszczają gniazda, pozostają pod opieką rodziców przez około dziesięć miesięcy. Potem usamodzielniają się zupełnie i dołączają do stad innych młodych osobników. Pozostają w nich do czasu znalezienia partnera, co zwykle dzieje się pomiędzy drugim a siódmym rokiem ich życia.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

9 września 1993 roku, a więc dokładnie 33 lata temu, na podstawie rozporządzenia ówczesnej Rady Ministrów, powstał największy park narodowy w Polsce, czyli Biebrzański Park Narodowy. Chroni on unikalne torfowiska i mokradła Kotliny Biebrzańskiej i znajduje w województwie podlaskim.

Z racji tego, że ostatnio spotkałem takiego gagatka w piwnicy, dzisiaj przed państwem filmik o tym ciekawym i uroczym stworzonku autorstwa Venomous Art:

Sidlisz piwniczny

https://youtu.be/v_U6CxOHpYk?si=u4FqhxbbeNrHQFjg

#pajaki #przyroda #zwierzaczki