szybki-zukKompan

#heheszki #grazynacore

Cytat na dziś:

Widzi pan, kapitanie, dobrzy ludzie są dobrzy tylko w obalaniu złych ludzi. W tym jesteście naprawdę dobrzy, przyznaję. Kłopot polega na tym, że to jedyna rzecz, w jakiej jesteście dobrzy. Jednego dnia biją dzwony i pada zły tyran, a następnego wszyscy narzekają, że od upadku tyrana nikt nie wywozi śmieci. Ponieważ źli ludzie umieją planować. To element charakterystyki, można powiedzieć. Każdy zły tyran ma plan, jak rządzić światem. Dobrzy ludzie jakoś sobie z tym nie radzą.

Terry Pratchett, Straż! Straż!

#uuk

Odzyskane resztki z Challengera, 1986.

#historia #starszezwoje #kosmos

Autunit :radioactive_sign:

#mineraly

Ukraiński obrońca - pustka po utracie kolegów 😭

https://youtu.be/QjjB96ZuJbw

#aryocontent #feels

Fragment książki Stanisława Lema "Powrót z Gwiazd" z 1961r.

Czytając to na kindlu to jakiś mindfuck (° ͜ʖ °)

#czytajzhejto #kindle #heheszki #ciekawostki #scifi #technologia

SRAM w najnowszym patencie ujawnił swój sposób na to, jak zrewolucjonizować przerzutkę rowerową. Firma zaprojektowała i zapewne zastanawia się teraz nad sensem produkcji zewnętrznej tylnej przerzutki rowerowej, która jest znaczącym ulepszeniem dostępnych już na rynku przerzutek SRAM

Ostatni wpis przyjął się dobrze więc lecimy dalej 😉

Tym razem jeden z pierwszych modeli które wykonałem, zniszczony wiatrak. Raczej nie dostarcza 1000 sztuk złota tygodniowo ( ͡° ͜ʖ ͡°)

#dnd #modelarstwo #rpg

#pasta #komputery #klasyka

Mój ojciec załatwił mi pracę w dziale IT. Nie wiem za dużo o IT, poza grami.

To moje opowieści z pracy.

Dzień 1

>kobieta prosi mnie o zainstalowanie najnowszego adobe readera

>spoko, mam to

>ściągam program

>"Wow, jesteś w tym ekspertem"

>"No cóż..."

>komputer prosi o wpisanie hasła admina

>zapomniałem hasła admina

>próbuje: hasło

>nope.jpg

>"ehh... emm... cholera, chyba coś jest z serwerem, zaraz wracam"

>3 miesiące później, ona wciąż nie ma adobe readera

Dzień 2

>wkurwiony koleś do mnie dzwoni, pyta o coś w programie domowym

>nie mam pojęcia co mówi

>pauza

>koleś czeka na odpowiedź

>przypominam sobie "IT Crowd"

>"Próbował pan wyłączyć go i włączyć na nowo?

>Zresetować znaczy się?"

>"Moment..."

>zadziałało

Dzień 3

>laska ze sprzedaży przychodzi z laptopem, jakiś problem

>kocica 9/10

>flirtuje ze mną

>mówi, że potrzebuje ściągnąć jakąś aktualizacje

>jedyne co słyszę to jej cycki

>jej laptop pachnie truskawkami

>ściągam adobre reaera i oddaję jej laptopa

Dzień 4

>nauczyłem się wyłączać serwery

>ludzie zaczynają prosić o pomoc, idę do serwerowni

>wyłączam serwery

>wychodzę zdezorientowany, zaczynam instalować adobe readera

>w końcu ludzie zaczynają się drzeć

>STRONA NIE DZIAŁA! STRONA NIE DZIAŁA!

>"biore się za to!"

>biegnę do serwerowni

>gram w Hotline Miami przez kilka godzin

>włączam serwery pod koniec dnia

>wychodzę z serwerowni

>wycieram pot z czoła

>"dałem rade..."

>ludzie chwalą mnie, mówią że uratowałem firmę

>tak naprawdę to uratowałem swoją dziewczynę w HM

Dzień 5

>spotykam kocicę przy ekspresie do kawy

>zapytałem się co u niej, proste pytanie

>zaczyna opowiadać o problemach z jej komputerem

>nie widzi we mnie człowieka

>widzi we mnie IT

>mówię, żeby podrzuciła do mnie laptopa

>robi to

>upgrade'uję jej IE

>instaluje adobe reareda

>resetuje komputer

>wszystko śmiga

>zanoszę go jej

>poprawiam fryzurę

>sprawdzam oddech

>zachowuje się jak bym ją ocalił

>siedzi w swoim biurze, gada przez telefon

>ręką pokazuje, żebym położył laptopa na biurko

>robię to, i trochę się ociągam

>"To wszystko skarbie?"

>wychodzę

>słyszę jak mówi "oh, to był tylko IT"

>tylko IT

>teraz jestem tylko tym

Dzień 6

>cholernie się nudzę

>postanowiłem ściągnąć emulator gameboya i pograć w pokemony

>filtry go blokują, więc je wyłączam, nie dodaje emulatora do listy, po prostu wyłączam filtry

>uruchomiłem stronę z emulatorem, ale muszę wyłączyć antywirusa

>używam konta admina, bo w końcu znam hasło

>wyłączyłem globalnie antywirusa na całym serwerze

>ściągnąłem emulator i pokemony

>gram sobie

>koleś przychodzi do mojego biura

>"chyba mam wirusa"

>ja: "złap je wszystkie"

>do czasu aż doszedłem do Misty, 4 osoby złapały wirusy

Dzień 7

>ten sam koleś który darł się na mnie drugiego dnia znowu się na mnie drze

>nie może się zalogować, a ja właśnie wychodziłem do domu

>"wyłącz i uruchom ponownie i oddzwoń"

>idę do domu

Dzień 8

>koleś z siódmego dnia znowu dzwoni

>jest wkurwiony

>mówi mi, że przez moją głupotę stracił klienta

>"zdarza się stary, ja przed chwilą przegrałem z zespołem r"

>"o czym ty k⁎⁎wa mówisz?"

>click

Dzień 9

>jedna z drukarek zużyła cały toner

>jakiś grubas każe mi go zmienić

>"to tylko toner stary, nie umiesz go sam zmienić? pracuję teraz nad jednym sporym problemem z serwerem"

>tak serio to ściągam steama

>"to zajmie tylko sekunde... boże, mam dużo do zrobienia, od tego ty jesteś"

>wzdycham i idę to zrobić

>nie potrafię otworzyć pieprzonej drukarki żeby dostać się do tonera

>zaczynam w nią walić jak w "zoolanderze"

>mówię nieco opóźnionemu kolesiowi w biurze że mam dla niego specjalną misje

>musi schować magiczne jajko w skrzyni Hewlett Packarda

>wracam do sprawy z serwerem

>pół godziny później grubas wchodzi do biura

>"ćoś ty k⁎⁎wa zrobił z drukarką?"

>"zmieniłem tusz"

>zaczyna kręcić głową i coś mówi pod nosem

>idziemy do drukarki

>opóźniony koleś wcisnął kardridż w złą stronę i go zaklinował, połowa wystaje

>drukarka nawet się nie zamknie

>są czarne ślady dłoni na całej drukarce

>czuje że grubas mnie osądza, więc coś szybko wymyślam

>"chyba jest coś nie tak z siecią"

>drukarka nie działa przez miesiąc zanim się skapnąłem, że mamy numer do kolesia z serwisu HP

Dzień 10

>muszę zamotntować projektor w biurze do prezentacji

>nie mogę znaleźć kable thunderbolt-hdmi, żeby go podpiąć, a nie chce mi się iść do sklepu

>nie mam nawet karty firmowej

>mówię kolesiowi który potrzebuje projektora, że jest problem kompatybilności z macbookiem

>może użyć della kogoś innego

>pliki z maca nie działają na dellu

>zadzwonili do mnie w trakcie zebrania

>wszyscy ci beznesmeni na mnie patrzą, jak losowo klikam i szybko ruszam myszką, wyglądając na profesjonalistę

>ściągam adobe readera

>otwieram plik

>działa

>"Dzięki Anon, ocaliłeś mnie"

Dzień 11

>nowy pracownik w firmie

>nikt mnie nie poinformował

>opieprzyli mnie za to, że nie przygotowałem komputera dla nowej osoby

>idę do magazynu zobaczyć czy mamy tam coś

>jest kilka sztuk

>ale jest jakiś naprawdę stary komputer, z początku lat 90tych

>odpalam

>działa

>ustawiam go dla nowego kolesia

>wszystko laguje

>odpalasz adobe readera? masywny lag

>odsyłam komputer

>"sorry, ale tylko to udało mi się załatwić bez wcześniejszego powiadomienia"

>koleś ciągle prosi mnie o pomoc

>jest beznadziejny

>po tygodniu odszedł z firmy, twierdząc, że nie może pracować w takich warunkach

Dzień 12

>czyiś komputer się spieprzył

>kurrrrr

>ustawiam

>przypominam sobie coś o profilach zapisywanych w wewnętrznej sieci

>idę do serwerowni

>patrzę się na serwery jak kompletny idiota, próbując się zorientować jak to działa

>wracam i mówię kolesiowi, że nie mogę z tym nic zrobić

>"a... ale mój projekt, muszę go pokazać zarządowi w piątek..."

>"sorry stary, ale nic się nie da z tym zrobić"

>gram sobie w sim theme park przez resztę dnia

Dzień 13

>przychodzę do pracy godzinę spóźniony

>całe biuro w chaosie

>upadekrzymu.jpg

>"JEST TUTAJ!"

>odpalam komputer w swoim biurze, sprawdzam maila

>dziesiątki mailu w stylu:

>"coś jest nie tak z serwerem, nie mogę się zalogować do..."

>"wiesz czemu strona nie działa?"

>serwer faktycznie nie działa

>adobe reader mnie teraz nie ocali

>"po prostu idź tam i zrób to samo, co zrobiłeś ostatnio!"

>wszyscy myślą, że to tak łatwo naprawić

>roztrzęsiony wchodzę do serwerowni, bo nie wiem co mam robić

>ucinam sobie drzemkę przez cały dzień

>ludzie są wkurwieni, walą w drzwi do serwerowni

>terminy minięte

>wychodzę o 18:30

>manager widzi mnie na parkingu

>był na spotkaniu cały dzień, nie wie przez co przeszedłem

>"wciąż tutaj? podoba mi się twoje podejście!"

Dzień 14

>serwery dalej nie działają

>wszyscy wkurwieni

>idę na wczesny lunch

>słyszę jak ktoś w jadalni gada o kupnie nowego modemu do biura

>dziekibogu.jpg

>"Hej, sorry że przeszkadzam, ale czy któryś z was jest IT?"

>zanim któryś z nich zareagował i pyta "jak śmię" mówię

>"też jestem IT"

>pokazuję im dłoń którą poobdzierałem kablami w serwerowni

>obaj kiwają głową

>"co byście zrobili, gdyby wasze serwery się całkowicie spieprzyły?"

>"próbowałeś go zrestartować?"

>wracam i restartuje serwer

>k⁎⁎wa, działa!

Dzień 15

>kocica chodzi po biurze poddenerwowana

>"Wszystko ok?"

>"Nie mogę się zalogować na maila. Możesz mi pomóc? Proszę"

>"Spoko"

>biorę laptopa

>reinstaluje office'a

>outlook znowu działa

>przeglądam maile, żeby upewnić się że działają

>wysyłam testowego maila

>czytam tytuły jej nowych maili

>"Rozwód"

>oddaje jej laptopa

>"Wygląda na to, że działa"

>"Dzięki..."

>"Wszystko ok?"

>"Cóż..."

>tak! wypłacz mi się na ramieniu i się rozkręcimy!

>"Mysz się chyba zepsuła, mogę dostać nową?"

Dzień 16

>jeden z monitorów upośledzonego nie działa

>wyświetla się całkowicie na zielono

>na temat: dałem mu drugi monitor, bo myślałem że jak ktoś zasługuje na dwa, to właśnie ten biedak

>jedyne co robi to przegląda tapety na msn

>i używa jakiegoś programu fedexa

>jest miły, więc faktycznie próbuję mu to naprawić

>nic nie działa

>to nie sterownik

>to nie ustawienia

>to chyba coś z samym montorem

>cały czas ludzie do mnie przychodzą z prawdziwymi problemami, zbywam ich mówiąc "zaraz będę"

>po dwóch godzinach koleś mówi

>"może wtyczka jest zepsuta?"

>zmieniłem kabel hdmi na nowy

>zadziałało

>oficjalnie jestem gorszy w swoim zawodzie niż opóźniony umysłowo koleś

Dzień 17

>miła staruszka narzeka, że jej się zepsuła klawiatura

>jest najstarszą osobą w biurze

>stara jak dinozaury

>mówię, że coś dla niej mam

>wracam do tyłu i odpakowywują nową klawiaturę dla programistów

>zanoszę ją jej

>"jesteś taki pomocny"

>sięgam do tyłu żeby podpiąć nową klawiaturę

>podnoszę się i otrzepuję spodnie

>staruszka wygląda jakby miała zawał

>patrze na ekran

>czarny

>wstając nacisnąłem przycisk power

>straciła 3 godziny pracy

>3 godziny których nigdy nie odzyska

Dzień 18

>firmowe spotkanie

>przekroczyliśmy budżet

>było dużo wydatków

>straciliśmy dużo pieniędzy przez prawie cały ostatni miesiąc

>dzień 18

>prawie cały miesiąc

>wylecę na zbity pysk

>budżet departamentu IT zostaje poruszony

>są tylko dwa departamenty które nie przekroczyły budżetu

>"Dobra robota Anon, słyszałem o problemach z serwerem. Jesteś dobrym człowiekiem na dobrym miejscu"

>pod koniec spotkania kobieta, około 45 lat, podchodzi i pyta czy naprawiam komputery poza firmą

>"Niezbyt..."

>"Oh, bo mam jedną cholerną rzecz której nie mogę naprawić. Nie mógłbyś wpaść i tego naprawić?"

>gówno prawda

>dla jaj mówię "dobra, spoko, daj adres i podjadę po pracy"

>nie wiem czy będzie seks

>kupuje gumki

>nie jest taka ładna 6/10 góra

>nie będę kłamał

>mocno średnia

>podjeżdżam do jej domu

>dzwonię do drzwi, staram się wyglądać słodko

>mąż otwiera drzwi

>pokazuje mi konputer

>instaluje najnowszego adobe readera

>zarabiam 20$

>jadę do domu

Dzień 19

>jakiś koleś zepsuł program, więc muszę ustawić wszystko na nowo

>sprawdzam ustawienia

>po dwóch godzinach

>"zepsułeś mój komputer... chcę żebyś naprawił mój cholerny komputer, ma być tak jak było, nie wiem co zrobiłeś, ale coś jest nie tak, moje usb bzyczy"

>wtf

>nie zrobiłem nic z kompem, tylko sprawdziłem program który odpalasz 20 razy dziennie

>wkurwiony wracam do serwerowni i gram w Thomas Was Alone

>pukanie do drzwi

>to ten koleś

>"hej, dzięki za naprawienie tego"

>"czego?"

>"mojego usb"

>nic nie zrobiłem

>"a, to... spoko"

Dzień 20

>spędziłem cąły dzień sprzątająć serwerownię

>wygląda całkiem nieźle

>odpiąłem kable sieciowe żeby je oznaczać kolorami

>ludzie tracą swoje projekty

>losowo są wywalani z serwera

>mówię, że są problemy z isp

>staram się mówić ISP, bo nauczyłem się, że jak używam skrótów to brzmię jak bym wiedział o czy mówię

>pod koniec dnia serwerownia wygląda wręcz ślicznie

>niestety nie oznaczyłem nic i niektórzy ludzie nie są podpięci

>mówię im, że ISP naprawi to ASAP i wracam do domu

Dzień 21

>teraz jak serwerownia jest uporządkowana, podpinam testowe jednostki

>8 komputerów podpiętych do jednej sieci

>próbuję połączyć monitory ze sobą, jak to czasami na forach można zobaczyć

>to są stare monitory i nie można tego zrobić

>wpadłem na pomysł użycia tych komputerów do kopania bitcoinów

>ustawiłem wszystko do południa

>po lunchu zaczynam kopanie

>okropnie powoli, ale zaczynam

>ludzie narzekają na lagi serwera

>obwiniam olimpiadę za lagi

>mówię, że całe buro musi je streamować

>banuję olimpiadę na filtrze systemowym

>biuro jest podzielone, widzę ten podział na swoim mailu

>ludzie wkurwieni, że nie mogą oglądać igrzysk

>i pozostali, którzy twierdzą, że praca to nie zabawa

>oficjalnie zyskałem władzę w firmie, ludzie wiedzą kto tu rządzi

>"To jest koleś którego ta firma potrzebowała"

Dzień 22

>dzień urodzin

>całe biuro świętuje urodziny ludzi w danym miesiącu

>biorę ciasto

>podpinam n64 w jednym z biur

>wyzywam ludzi na partyjkę w goldeneye

>mówię "hej, mam 5 minut przerwy na ciasto... zagramy partyjkę?"

>skopałem im wszystkim d⁎⁎y

>zdałem sobie sprawę, że cały dzień nie robiłem nic poza graniem i jedzeniem ciasta

>nikt nie zauważył

Dzień 23

>kocica dzwoni z trasy

>ma problemy dostać się do jednej z ważniejszych aplikacji dla klienta na jej ipadzie

>mówi nazwę tej apki

>nie mam pojęcia co to jest

>staram się brzmieć jakbym rozumiał wszystko

>pytam, czy używa WIFI czy 3G

>"jak to sprawdzam?"

>"nieważne, czekaj, sprawdzę nasz główny system"

>googluję apke, ale nic się nie pojawia

>pytam kogoś ze sprzedaży

>"oh, to tylko infografika z naszej strony"

>mówię kocicy, że musi się wrócić do biura bo muszę jej wgrać zmiany do ipada

>jedzie 2 godziny do pracy tylko żebym mógł otworzyć Safari i dodać zakładkę do strony głównej

Dzień 24

>45 latka wygadała się, że robię też poza pracą

>teraz idioci proszą o naprawę ich komputerów w domu, telefonów komórkowych, wszystkiego co techniczne

>mówię, że mogę to zrobić tylko po pracy, 20$ za małe rzeczy, 50$ za duże

>większość to proste naprawy

>aktualizowanie windowsa albo adobe readera wszystko naprawia

>ale wtedy trafił mi się on

>laptop z piekła rodem

>gruby indianin daje mi swojego laptopa w plastikowej reklamówce, nie torbie na laptopa, reklamówce

>"co z nim nie tak?"

>"ty mi powiedz, geniuszu"

>odpalam komputer, prosi o przywracanie systemu

>klikam enter

>naprawia to, ale prosi o uruchomienie chkdisk?

>wydaje mi się, że to coś z napędem cd

>otwieram napęd

>jest tam gruba warstwa okruchów

>przechylam laptopa na bok

>pieprzone okruchy wysypują się z laptopa

>resetuję laptopa

>wczytuje się bez problemu

>okazuje się, że koleś używał cd w swoim laptopie jako podkładki pod kanapki

>pieprzone laptopy

Dzień 25

>mimo, że jestem gówniany w sprawach IT

>jeden koleś myśli, że skoro jestem IT wiem dużo o technologii

>pyta się mnie jaka jest moja ulubiona przeglądarka

>"Google... Ultron"

>"Jest taka jak chrome?"

>cholera. to miałem na myśli

>"tak, ale lepsza... nasa jej używa"

>"super, mógłbyś mi ją ściągnąć?"

>gulp

>"spoko"

>dosłownie zaczynam ruszać myszą wte i wewte tak szybko, że nie widać kursora

>ctrl alt delete do managera zadań

>"proszę. Zrobione, wygląda jak chrome. ale to jest Ultron, nikt inny nie zobaczy różnicy"

>do dzisiaj myśli, że pracuje na google ultron

Dzień 26

>jakaś kobieta mnie woła

>"to zajmie tylko minutkę. prościzna!"

>cholera

>prosi mnie o podłączenie nowej drukarki

>wstaje ze swojego krzesła i pozwala mi usiąść

>zapomniałem jak dodać sieciowe drukarki

>z koleżanką stoją za mną i obserwują ekran

>"czy to będzie trwało długo?"

>Udaję zamyślonego, patrzę w ekran z dłonią na skroni

>"Anon? Mamy deadline które się zbliża..."

>"Co do...?"

>obie kobiety wyglądają na zaniepokojone

>"NA TYM KOMPUTERZE JEST WIRUS!"

>i wybiegłem wyglądając na wkurwionego

Dzień 27

>nauczyłem się używać narzędzia do zdalnego sterowania którego używa całe biuro

>postanowiłem pomęczyć tą miłą staruszkę z wcześniej

>losowo ruszam myszą przez kilka godzin

>ona męczy się z podstawowymi rzeczami

>przyszła do mnie po nową myszkę

>pomagam jej

>podpinam ją i wracam

>mysz się znowu rusza. uruchamia worda

>zaczynam pisać

>"Cześć."

>brak odpowiedzi

>"Cześć."

>"Cześć? Kto to?"

>"Śmierć :("

Dzień 28

>jakiś koleś prosi mnie o wypalenie mu prezentacji na płytę dvd

>k⁎⁎wa mać wiem jak to zrobić

>wypalam płytę

>maszeruję do jego biura, dumnie trzymając płytę wysoko w powietrzu

>jakaś kobieta próbuje mnie zatrzymać "Hej, mógłbyś..."

>"Nie teraz, ważna sprawa IT którą muszę się zająć!"

>daje kolesiowi jego wypaloną płytę

>to może być pierwsza rzecz tutaj którą zrobiłem poprawnie

>łza się w oku kręci

>taki dumny z siebie, że tak daleko zaszedłem

>jestem prawdziwym IT

>5 minut później koleś do mnie dzwoni "hej... cóż, na płycie nic nie ma..."

Dzień 29

>dałem nowej kobiecie w firmie laptopa

>nic nie jest ustawione

>zapomniałem jak podpiąć outlooka

>spoko, zrobiła to sama

>super

>pyta mnie czy mogę wpisać dane admina. żeby mogła ściągnąć jakieś narzędzie do mediów

>"Pewnie"

>zjebałem hasło 3 razy i mnie zablokowało

>muszę odblokować komputer z mojego pcta

>nie wiem jak to zrobić ale muszę wrócić do jej biura, bo zostawiłem tam swojego gameboya

>zaczyna zagadywać

>"Gdzie się uczyłeś, że skończyłeś tu jako IT?"

>zaczyna coś podejrzewać

>próbuję się jeszcze raz zalogować

>dalej jest zablokowane

>"Hmm... wiesz co? Chyba to rozszerzenie Hootsuite jest zawirusowane. Nie chcę tego gówna w swojej sieci."

Dzień 30

>dzisiaj wszystko zaczęło się pieprzyć

>jeśli pamiętacie, ustawiłem maszynę do miningu bitcoina w serwerowni

>używało prawie cały przesył

>sieć ledwo działała

>a teraz przez moje zrzucanie wszystkiego na wirusy i ogólne lenistwo ludzie zaczęli plotkować

>że firma jest atakowana przez grupę hakerską

>po lunchu szefostwo zaciągnęło mnie do biura na spotkanie

>"Jak wiesz, mieślmy ostatnio spore problemy z naszą siecią..."

>jestem w d⁎⁎ie

>"od powolnego transferu danych po wirusy"

>bardzo głębokiej d⁎⁎ie

>"Chcemy, żebyć zaczął śledztwo i dowiedział się kto to robi i dlaczego"

>ROFL

>Jestem pieprzonym gliniarzem którego zadaniem jest znaleźć pieprzonego gliniarza

>Jestem pieprzonym prawem.

Dzień 31

>mówię ludziom, że robię kalibrację serwera

>"to coś jakby pobieranie odcisków palców"

>nie ma mądrzejszego ode mnie

>pokazałem jednemu facetowi w średnim wieku, z brodą, jak używać aplikacji

>wrzucam mu ją do ulubionych i na pasek skrótów

>patrzę na jego ulubione

>Matula z Dużymi Cyckami

>Piżamowe Dziwko-party

>Mexykanka w autobusie

>przejeżdżam nad każdym z nich kursorem myszy, czytając bezdźwięcznie ich tytuły

>facet zaczyna się denerwować

>prosi. żebym nie powiedział nikomu

>"Czemu nie?"

>"Kupię ci lunch"

>dostałem 10 nuggettów z kurczaka

Dzień 32

>z jakiegoś dziwnego powodu całe biuro musi przepisywać captcha zawsze gdy coś googlują

>nie mam pojęcia dlaczego

>koleś od google ultrona pyta, czy ma to coś wspólnego z wirusem i czy powinien tworzyć kopię zapasową danych

>"Pi pierwsze. Zawsze twórz kopie zapasowe"

>kiwa głową

>"Po drugie. To tylko zabezpieczenie które założyłem. Roboty się tu czają"

>znowu kiwa głową, jakby moje słowo było prawem

Dzień 33

>koleś od ultrona wygadał się o google ultron

>teraz każdy w biurze chce, żebym mu go zainstalował

>kilka osób które wiedziały nieco więcej pyta co to do cholery google ultron

>zbywam ich środkowym palcem

>spędzam cały dzień instalując nieistniejący program na komputerach

>dosłownie spędziłem 3-4 godziny udając, że to jest program którego używa nasa

>jakaś dziewczyna pyta. czy to jest legalne

>"Jesteś policjantką?"

>podała mnie do HR za "zachowanie bliskie karnemu"

>już wyjaśniłem kolesiowi w HR co to google ultron...

>HR myśli, że to jest prawdziwe

>HR myśli. że nasa tego używa

>Hr mówi lasce, żeby mi nie przeszkadzała w sprawach technologii bo nie zna się na tym tak jak ja

>nie zna się na tym tak jak ja

Dzień 34

>cały dzień grałem w portala 2

>nie było ani słowa skargi

>ani jednego update'a adobe readera czy flasha przez cały dzień

>coś jest nie tak

>sprawdzam co się dzieje

>wszyscy pracują bez przerwy

>pytam jakiegoś kolesia jak jego komputer działa

>"Świetnie. Odkąd ściągnąłeś mi Google Ultron mój komputer wręcz śmiga"

>wtf

>szybkie wyszukiwanie na temat chroma

>okazuje się, że automatycznie ściąga najnowsze oprogramowanie adobe

>omfg

>bez pieprzonego adobe readera nie mam pieprzonej pracy

>wysyłam masowego maila

>UWAGA: nie otwierajcie google ultron, został shackowany

>resztę dnia wywalałem ultrona i ustawiałem IE jako domyślną przeglądarkę

Dzień 35

>ludzie zaczynają się denerwować tym całym hakerem/wirusem

>zastanawiają się dlaczego jeszcze tego nie rozwiązałem

>niektórzy nawet wierzą. że to nie jest żadna grupa hakerska jak mówiłem

>"To nie są amatorzy. To są profesjonaliści. Dlatego muszę update'ować waszego antywirusa."

>żeby ludzi nieco przestraszyć po kryjomu uruchomiłem komputer jednej z osób na chorobowym, ustawiony mniej więcej pośrodku jednej z większych sal

>głośniki na maksa

>puszczam Jitterbug Whama co 3 sekundy przez cały dzień

>w końcu ludzie przychodzą do mojego biura informując mnie o tym

>kiwam głową

>"To gorzej niż myślałem"

>"Co? Co takiego?"

>"To gang Jitterbug. Jedna z najlepszych grup hakerskich"

>"Nigdy o nich nie słyszałem"

>"To dlatego są najlepsi"

Dzień 36

>sprawdzam wiadomości

>policja dzwoniła

>KUUURRRWAAAA

>jako, że jestem IT muszą ze mną porozmawiać na temat ostatnich ataków hakerskich w naszej firmie

>usuwam wiadomość

>kocica przychodzi do mnie do biura

>pyta, czy mógłbym jej ustawić pulpit tak. żeby tapeta zmieniała się co kilka minut

>"Spoko."

>Idę z nią do biura

>mówi mi, że bierze rozwód

>"Oh."

>mówi, że zaczyna znowu chodzić na randki i to jest trochę dziwne

>pieprzyć to

>"Może pójdziemy na piwo kiedyś po pracy?"

>śmieje się

>"Co? To znaczy, czemu nie?"

>"Żartujesz, prawda? Jesteś IT..."

>oczy mi zaczynają łzawić jak wpatruję się w powiadomienie o nowym update adobe readera

>"Po prostu to ściągnę"

Dzień 37

>czuję się gównianie

>kocica powiedziała koleżanką z działu sprzedaży. że próbowałem ją zaprosić na randkę

>wszyscy się śmieją za moimi plecami

>słyszę ich szepty

>leee hahaha IT? łeee"

>mam ochotę otworzyć komputer i wskoczyć w wiatrak na procesorze

>koleś z działu sprzedaży który zawsze dzwoni (tak, ten) przychodzi do mnie do biura

>"Mój laptop nie działa"

>Idę z nim do jego biura

>Naciskam przycisk power żeby zresetować

>nie mówię nic, tylko odchodzę

>"Jeśli to jest wszystko co tu robisz... po co nam tu jesteś?"

>odwracam się

>"co?"

>"jeśli wszystko co tu robisz to resetowanie komputerów, to za co ci płacą? Sam mogę zresetować swój cholerny komputer"

>uśmiecham się

>"Naprawiałeś tu kiedyś serwer? Wiesz jak ciężko jest go potem ustawić, żeby działał? Pamiętasz jak nie działał przez ponad dzień?"

>kręci głową

>"tak myślałem"

>oczywiście tylko go zresetowałem lol

Dzień 38

>dalej czuję się gównianie po tym jak kocica dała mi kosza

>postanowiłem blokować jedną większą stronę co godzinę

>czułem się jak Joker

>najpierw youtube

>potem ebay

>potem reddit

słyszę ludzi narzekających na moją notkę odnośnie filtrowania stron

>"To jest miejsce pracy, a nie zabawy."

>jakaś kobieta wbiega mi do biura

>"Okej, to nie jest zabawne... to poważna sprawa"

>"why so serious?" (tłum. zostawiłem po angielsku, brzmi lepiej)

>"Musisz odblokować ebaya"

>lol serio

>"MAM AUKCJĘ KTÓRA KOŃCZY SIE ZA 5 MINUT"

>dałem ebaya na listę dostępnych stron

>ale było już za późno

>przegrała aukcję o pokrowiec na telefon

>mwahahahaha

Dzień 39

>"śledczy" przychodzi do biura

>szefostwo martwiło się. że mamy za dużo do stracenia i chcieli profesjonalistę

>jestem w d⁎⁎ie

>pokazuję mu całe biuro

>pyta się gdzie leży serwerownia

>"A to Carol. Jest buntowniczką. Co nie, Carol?"

>robię wszystko co mogę by odciągnąć nieuniknione

>idziemy do serwerowni

>mówi, że podoba mu się jak kable są ładnie poukładane

>myślę nad podniesieniem monitora. rozbiciem mu głowy i ucieczką do Meksyku

>nie mogę tego zrobić

>nie jestem potworem

>jestem IT

>koleś sprawdza serwer

>pyta się o dane do logowania

>przesrane

>daję mu hasło

>loguje się

>otwiera IE

>spogląda na mnie przez ramię

>"Nie musisz tu być"

>"Zostanę"

>Muszę tu być kiedy to się stanie

>dosłownie zaczyna poruszać myszą w losowych miejscach i klika w różne miejsca na ekranie

>Wiem. bo okienko Home Depot wyskoczyło

>zaczyna coś mówić pod nosem... "hmm... hmmm"

>wpisuje adobe reader w googlach

>ściąga

>rusza kursorem jeszcze trochę

>i w końcu mówi

>"pieprzeni hakerzy. co nie?"

>jesteśmy braćmi. on i ja

>bracia IT

Dzień 40

>obudziłem się i zdałem sobie sprawę jakie mam szczęście, że nie jestem zwolniony albo gorzej

>widzę z parkingu jak kocica wchodzi do biura

>pyta się mnie co słychać

>myślę, że w koncu pokonaliśmy gang jitterbug

>"nie... mam na myśli poza pracą"

>patrzę na nią dziwnie i uśmiecham się

>"Ah, wiesz jak to jest"

>poprawia włosy i śmieje się

>co do cholery?

>"Super. Mam problem z jednym plikiem... możesz go dla mnie otworzyć, skarbie?"

>wzdycham

>"Okej, spoko..."

>idziemy do jej biura, cały czas flirtuje

>klikam na link do pliku .pdf

>nie otwiera się

>zaczynam ściągać adobe readera

>w międzyczasie pytam się jej jakie ma plany na weekend

>"Jadę z takim jednym facetem na weekend w góry, odpocząć trochę"

>zatrzymuję ściąganie na 80%

>wychodzę

>jestem IT

Dzień 41

>ta niezła laska ćwicząca yogę przychodzi do mnie do biura

>jej klawiatura pisze po francusku

>jestem za bardzo zajęty nappy birdem. żeby mnie to obchodziło

>"więc pomożesz mi?"

>"jeśli będę miał chwilę czasu, teraz jestem zawalony robotą"

>"kiedyś cię rozszarpię"

>zabiera swój cudowny tyłeczek z mojego biura

>śliczna dziewczyna, a ja mam to w d⁎⁎ie, chcę. żeby ten dzień się skończył

>nienawidzę tej pieprzonej roboty

>wszystko co robię to dostaję opieprz i ściągam adobe readera

>nawet nie mogę sobie poprawić humoru grami

>tata wchodzi

>widzi, że wyglądam niewyraźnie

>zabiera mnie na lunch

>klepie po ramieniu

>"jestem z ciebie dumny. synu"

>firma jest w rozsypce

>a ja wciąż jestem głównym specem od ściągania adobe readera

>ale nie zamieniłbym nic z tego za jego kolejne słowa

>"Kocham cię, synu."

Dzięki wam wszystkim i dzięki tato za pracę. :smiley: Nie zapomnijcie updatetować swojego adobe readera!

Układ kanałów stworzony do filmu "To"

#filmy #it #to #behindthescenes #stephenking #kalkazreddita

#pasta #internet #hejto

Fragment z przesłuchania Herr Tomasza podczas procesu norymberskiego.

„Chciałem tylko być użyteczną lokomotywą. Użyteczne lokomotywy zawsze pojawiają się na czas. Użyteczne lokomotywy wykonują polecenia”.

„A czy wiedziałeś, gdzie zabierasz ludzi, których przewoziłeś?”

„Miałem tylko mętny obraz, proszę pana. Wiedziałem, że byli więźniami. Nigdy nie wiedziałem, co się stanie… Ja tylko… Miałem swoje rozkazy i podążałem za nimi. Użyteczne lokomotywy podążają za rozkazami”

„I nigdy nie pytałeś o swoje rozkazy? Kim byli ci ludzie? Gdzie ich zabierałeś i dlaczego?”

„Użyteczne lokomotywy nie zadają pytań. To nie była moja praca. Moją pracą było dotarcie na czas”.

„Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego wagony były pełne po drodze i zawsze puste w drodze powrotnej?”

„...”

"Tomasz?"

„Całe dnie byłem wokół czołgów, których silniki były napędzane węglem. Wiedziałem jak pachnie węgiel, gdy się pali. Wiedziałem, że dym w tym miejscu nie był węglem”.

„I zabierałeś tam tysiące ludzi każdego dnia przez dwa pełne lata?”

„To były moje rozkazy. Gdybym ich nie przestrzegał, też byłbym martwy. Użyteczna lokomotywa zawsze wykonuje rozkazy, a w Rzeszy nie było miejsca na bezużyteczne lokomotywy”.

„Czyli ceniłeś swoje życie bardziej za życie niezliczonych niewinnych ludzi, których wiozłeś na śmierć?”

„Myślisz, że nadal żyliby, gdybym tego nie zrobił? Znaleźliby inną lokomotywę. Ci ludzie byli martwi, zanim nawet stanęli na platformie. Nic, co bym nie zrobił, nie zmieniłoby tego. Jedyna różnica między mną a nimi polegała na tym, że miałem wybór: jechać naprzód i żyć, albo pozostać na miejscu i umrzeć. Czy instynkt przetrwania to przestępstwo?"

„Jeśli wiedziałeś, co się dzieje, dlaczego zgodziłeś się podjąć tę pracę?”

„Myślisz, że wtedy wiedziałem? Wszyscy wiedzieli wtedy, że żyło się lepiej niż kiedyś. Pociągi kursowały na czas, a jeśli nie zadawało się zbyt wielu pytań, mogło się mieć dobre życie. Wciąż byliśmy pewni tego zwycięstwa, które było na horyzoncie. Dowiedziałem się tylko, co się dzieje, kiedy było już za późno, abym powiedział „nie”. Nie miałem wtedy wyboru - jechać naprzód lub pozostać na miejscu, żyć lub umrzeć ”.

„Jak myślisz, dlaczego dostałeś akurat tą pracę? Dlaczego nie transportowałeś żołnierzy lub zapasów na front? Jak myślisz, co widzieli w tobie, co uczyniło cię odpowiednim?”

„Nigdy nie byłem tam pierwszym wyborem! Zbombardowaliście infrastrukturę Rzeszy na drobne kawałki, nie było już nikogo. Zabiliście Herr Gordona, Herr Jamesa, Herr Percy'ego. Wybrali mnie, ponieważ musieli wybrać kogoś, a ich pierwsze wybory były już wszystkie martwe."

„Więc byłeś ostatecznością?”

„Wszyscy inni odeszli. Przeżyłem tylko dlatego, że trzymałem głowę nisko i wykonywałem rozkazy, jak powinna robić użyteczna lokomotywa”.

„Więc gdybyś był naprawdę ostatnią lokomotywą, do której mogli się zwrócić, mógłbyś uratować tych ludzi?”

„Co? Nigdy tego nie powiedziałem. Oni już nie żyli, wszystko, co mogłem zrobić, to wykonać moje rozkazy”.

„A jeśli byś ich nie wykonał, a nie było nikogo, kto mógłby cię zastąpić?”

„...”

„Czy to nie to, co powiedziałeś Tomaszu? Nigdy nie byłeś pierwszym wyborem? Nie było nikogo innego? Jedź naprzód lub pozostań na miejscu, a zdecydowałeś się jechać naprzód?”

„... Użyteczne lokomotywy wykonują polecenia i docierają na czas”.

„I nie miało znaczenia, do czego byłeś przydatny, dopóki byłeś do czegoś przydatny?”

„Użyteczne lokomotywy wykonują polecenia”.

„Czy było to użyteczne dla ludzi, których zabrałeś do obozu?”

„...”

"Tomasz?"

„Zrobiłbyś to samo. Wszyscy byście tak zrobili.”

„Przepraszam? Co przez to rozumiesz?”

„Jedyną różnicą między tobą a mną jest to, że widzę tory, którymi podążam. Gdybyście byli na torach, też byście po nich jechali”.

„Czy żałujesz tego, co zrobiłeś?”

„...”

„Tomaszu? Czy żałujesz?”

„... Widzę te bramy za każdym razem, gdy zamykam oczy. Za każdym razem, gdy śpię, słyszę płaczące dzieci i czuję zapach ...”

„Płaczących dzieci, Tomaszu”.

„...”

„Czy nadal czujesz się jak użyteczna lokomotywa, Tomaszu, ponieważ wykonałeś rozkazy i dotarłeś na czas?”

„...”

"Tomaszu?"

„Zabij mnie lub pozwól mi odejść. Karzesz mnie tak czy inaczej. Mogę tylko podążać torami, nie decyduję, dokąd prowadzą.”

#pasta #internet

Wdech.

Nabierz tyle powietrza, ile tylko możesz. Ta historia powinna trwać tyle czasu na ile jesteś w stanie wstrzymać swój oddech i jeszcze troszkę dłużej. Więc czytaj tak szybko, jak tylko możesz.

Mój przyjaciel, gdy miał trzynaście lat, usłyszał o ‘peggingu’. Pegging jest wtedy, gdy facet jest walony w d⁎⁎ę wibratorem. Jest pewna pogłoska, że wystarczająco silna stymulacja gruczołu prostaty da ci wybuchowy, wolny od użycia rąk orgazm. W tym wieku, ten przyjaciel był małym seksualnym maniakiem. Zawsze poszukujący lepszego sposobu na zadowolenie swoich jajek. Wychodzi kupować marchewkę i trochę olejowej galaretki., aby przeprowadzać swe własne, małe badania. Wyobraża sobie jak to będzie wyglądać przy kasie w supermarkecie: samotna marchewka i olejowa galaretka toczące się po taśmie w kierunku kasjera sklepu spożywczego. Wszyscy klienci czekający w kolejce i obserwujący. Wszyscy dostrzegający wielki wieczór, który zaplanował.

Więc, mój przyjacielu, kupuje mleko i jajka i cukier i marchewkę, wszystkie składniki do ciasta marchewkowego. I wazelinę.

Zupełnie jakby szedł do domu wsadzić sobie ciasto marchewkowe w d⁎⁎ę.

W domu redukuje marchewkę do tępego narzędzia. Smaruje ją tłuszczem i wciska na nią swą d⁎⁎ę. I nic. Żadnego orgazmu. Nic się nie wydarzyło, oprócz tego, że boli.

A później, jego mama krzyczy, że czas na kolację. Mówi, aby natychmiast zszedł na dół.

Wyjmuje marchewkę i chowa śliską, obrzydliwą rzecz w brudnych ubraniach leżących pod łóżkiem.

Po obiedzie idzie znaleźć marchewkę, ale ta zniknęła. Wszystkie jego brudne ubrania zabrała jego mama, kiedy on jadł obiad, aby zrobić pranie. Niemożliwe, aby nie znalazła marchewki, cierpliwie uformowaną jej kuchennym nożem do obierania, nadal lśniącą lubrykantem i cuchnącą.

Ten mój przyjaciel, czekał miesiącami pod czarną chmurą na konfrontację ze swoimi starymi. Ale oni nigdy tego nie zrobili. Nigdy. Nawet teraz kiedy dorósł, ta niewidzialna marchewka wisi nad każdym bożonarodzeniowym obiadem, nad każdym przyjęciem urodzinowym. Nad każdym zbieraniem wielkanocnych jajek z jego dziećmi, z wnukami jego rodziców, duch marchewki unosi się nad nimi wszystkimi. To coś zbyt okropnego do nazwania.

Ludzie we Francji mają taki zwrot: ’schody sprytu’. Po francusku: esprit de l’escalier. Oznacza to moment, kiedy masz już odpowiedź, ale jest za późno. Powiedzmy że jesteś na imprezie i ktoś Cię znieważa. Więc pod presją, kiedy wszyscy patrzą, mówisz coś kiepskiego. Ale w momencie gdy opuszczasz imprezę…

Zaczynasz na dole schodów, a potem – magia. Wymyślasz idealną rzecz którą powinieneś powiedzieć. Doskonale wyniszczające poniżenie.

To właśnie uczucie schodów.

Kłopot w tym, że nawet Francuzi nie mają zwrotów dla głupich rzeczy, które w rzeczywistości mówisz pod presją. Te głupie, desperackie rzeczy, które tak naprawdę myślisz lub robisz.

Niektóre wyczyny są zbyt słabe, aby mieć własną nazwę. Zbyt słabe, aby o nich mówić.

Patrząc wstecz, eksperci od psychologii dziecięcej – pedagodzy szkolni, mówią teraz, że zdecydowana większość ostatnich samobójstw wśród nastolatków była spowodowana próbą uduszenia się podczas masturbacji. Ich staruszkowie znajdą ich martwymi z ręcznikiem owiniętym dookoła szyi dziecka, przywiązanym do uchwytu ściennej szafki w ich łazience. Dookoła martwa sperma. Oczywiście ich staruszkowie wszystko wyczyszczą. Włożą swojemu dzieciakowi majtki. Sprawią że będą wyglądać. lepiej. Przynajmniej tak jak zamierzali. Normalny przypadek smutnego, nastoletniego samobójstwa.

Mój inny przyjaciel, dzieciak ze szkoły, ma brata w marynarce wojennej, który powiedział mu, jak kolesie na środkowym wschodzie marszczą freda w inny sposób niż my tutaj. Ten brat stacjonował w jakiejś krainie wielbłądów, gdzie na rynkach publicznych sprzedaje się coś, co mogłoby być wymyślnym otwieraczem do listów. Każde takie wymyślne narzędzie jest cienkim prętem z polerowanego mosiądzu albo srebra, może tak długiego jak twoja ręka, z dużym czubkiem na końcu niczym metalowa kulka, lub jak fantazyjna rzeźbiona rękojeść, którą można zobaczyć na mieczu. Ten brat z marynarki opowiada, że jak Arabowie zrobią swoje k⁎⁎⁎sy twardymi, to wpychają ten metalowy pręt do środka na całą długość swej erekcji. Marszczą freda z tym prętem w środku sprawiając swe doznana lepszymi. Bardziej intensywnymi.

To ten wielki brat podróżuje dookoła świata, przesyłając francuskie zwroty. Rosyjskie zwroty. Pomocne rady, jak marszczyć freda.

Po tym wszystkim, mniejszy brat pewnego dnia nie zjawia się w szkole. Tej nocy dzwoni do mnie z prośbą, czy mógłbym odbierać jego pracę domową przez parę następnych tygodni. Ponieważ jest w szpitalu.

Musi dzielić pokój ze starymi ludźmi mającymi naprawiane wnętrzności. Opowiada, jak wszyscy muszą się dzielić tym samym telewizorem. Całą jego prywatnością jest kurtyna. Jego starzy nie przychodzą z wizytą. Przez telefon opowiada, w jaki sposób jego starzy mogliby po prostu zabić jego wielkiego brata z marynarki.

Przez telefon dzieciak opowiada jak dzień wcześniej był trochę naćpany. Leżał w swym domu w sypialni, przy zapalonej świecy, przerzucając kartki starych magazynów porno, gotowy do masturbacji. To było po tym co usłyszał od swojego brata w marynarce. Po tej pomocnej wskazówce o tym jak Arabowie się masturbują. Dzieciak rozejrzał się dookoła szukając czegoś co mogłoby spełnić zadanie. Długopis jest za duży. Ołówek jest za duży i do tego szorstki. Ale od strony, z której świeczka kapie, jest cienki, gładki, wystający grzbiet wosku, który może się sprawdzić. Używając końca jednego palca, dzieciak ułamuje grzbiet wosku ze świecy. Wygładza go łagodnie pomiędzy dłońmi swych rąk. Długi, gładki i cienki wosk.

Naćpany i napalony, wsuwa go do środka, głębiej i głębiej, do otworu na mocz w swej erekcji. Z dobrą porcją wosku nadal wystającą z czubka, chłopak bierze się do roboty.

Nawet teraz opowiada, że ci Arabowie są cholernie mądrzy. Totalnie odmienili walenie gruchy. Leżąc płasko na plecach na łóżku, ze wszystkim układającym się tak dobrze, ten dzieciak nie może śledzić toru wosku. Jest tylko jedno jąknięcie od wystrzelenia swojego zwitka, ale ten już nie wystaje na zewnątrz.

Cienki woskowy pręcik wśliznął się do środka. Całkowicie do środka. Tak głęboko, że chłopiec nie może nawet poczuć tej bryły w swoim moczowodzie.

Z dołu, jego mama krzyczy, że czas na kolację. Mówi aby natychmiast zszedł na dół. Ten woskowy i marchewkowy dzieciak to zupełnie dwie inne osoby, ale w sumie wszyscy wiedziemy ten sam żywot.

Tuż po obiedzie, wnętrzności dzieciaka zaczynają boleć. To wosk, więc pomyślał, że po prostu stopnieje w środku, a on to wysika. A teraz bolą go plecy. Bolą go nerki. Nie może ustać prosto.

Ten dzieciak rozmawia przez telefon ze swego szpitalnego łóżka; w tle słychać dźwięk dzwonka i krzyczących ludzi. Czas gier.

Rentgen ukazuje prawdę: coś długiego i cienkiego, podwójnie wygiętego jest we wnętrzu jego pęcherza. To długie cienkie ‘coś’ w kształcie litery ‘V’ zbiera wszystkie minerały z jego siuśków. Staje się coraz większe i bardziej szorstkie; całe jest pokryte kryształami wapnia i do tego podskakuje dookoła rozdzierając nabłonek jego pęcherza i blokując mocz przed wydostaniem się. Powoduje to, że mocz wraca do nerek. Cokolwiek małego wycieka z jego Karzełka, jest czerwone od krwi.

Ten dzieciak i jego starzy, cała rodzina, razem z pielęgniarkami i lekarzami, wszyscy wpatrzeni w czarne zdjęcie rentgenowskie i w wielkie woskowe V lśniące na biało, tak, aby każdy mógł je dostrzec. Dzieciak nie ma wyjścia, musi powiedzieć prawdę. W taki sposób robią to Arabowie. Tak napisał mu jego starszy brat z marynarki.

W tej chwili dzieciak zaczyna płakać przez telefon.

Płacą za operację pęcherza z jego funduszu przeznaczonego na college. Jeden głupi błąd i już nigdy nie będzie prawnikiem.

Wsadzanie różnych rzeczy w siebie. Wsadzanie ciebie w różne rzeczy. Świeczka w twoim fiucie, lub pętla na twojej szyi, wiedzieliśmy, że będą z tego duże kłopoty. To, co mnie wpędziło w kłopoty nazywam ‘Nurkowaniem po Perłę’. Jest to walenie gruchy pod wodą, siedząc na dnie na samym końcu basenu moich rodziców. Biorąc jeden głęboki oddech, dobiję do dna i zrzucę z siebie swoje kąpielówki. Będę tam siedział dwie, trzy lub cztery minuty.

Od walenia gruchy mam olbrzymią pojemność płuc. Gdybym miał dom tylko dla siebie, robiłbym to całe popołudnie. Po tym jak trysnę moim mleczkiem, moją spermą do końca, zawiśnie tam ona jako wielka, gruba, mleczna papka.

Później było więcej nurkowania, aby wszystko wyłapać. Aby zebrać i wytrzeć każdą garść w ręcznik. Dlatego nazywało się to ‘Nurkowaniem po Perłę’. Pomimo chloru nadal musiałem martwić się o moją siostrę. Lub, wszechmogący Chryste, o moją mamę.

To był mój największy na świecie strach: moja nastoletnia siostra dziewica myśli że grubieje, a później rodzi dwugłowe, upośledzone dziecko. Obydwie głowy wyglądają zupełnie jak ja. Ja, ojciec i wujek. Ale w końcu i tak dopada cię nie to, czym się martwisz.

Najlepszą częścią ‘Nurkowania po Perłę’ była zatoczka przeznaczona na basenowy filtr i pompę cyrkulacyjną. Najlepszą częścią było rozbieranie się i siadanie na niej.

Jak mawiają Francuzi, "któż nie lubi mieć possanego tyłka?" W jednej minucie jesteś dzieciakiem walącym gruchę, w następnej minucie już nigdy nie będziesz prawnikiem.

W jednej minucie schodzę na dno basenu , niebo jest jasnoniebieskie i falujące przez osiem stóp wody ponad moją głową. Świat jest cichy, oprócz bicia mojego serca w uszach. Moje kąpielówki w żółte paski są owinięte wokół mojej szyi dla bezpieczeństwa, na wypadek gdyby przyjaciel, sąsiad lub ktokolwiek inny zjawił się i zapytał dlaczego opuściłem zajęcia z football’u. Równomierne ssanie dziury basenowej zatoczki pluska na mnie wodą , a ja pocieram swoją białą, chudą d⁎⁎ę aby to poczuć.

W jednej minucie mam wystarczająco powietrza, a mój k⁎⁎as znajduje się w mojej dłoni. Moi starzy poszli do pracy a siostra na balet. Nikt nie powinien być w domu przez najbliższe kilka godzin.

Moja ręka doprowadza mnie do końca i wtedy przestaję. Wypływam złapać kolejny duży oddech. Nurkuję ponownie na dno basenu.

Powtarzam to w kółko.

To chyba dlatego dziewczyny chcą usiąść na twojej twarzy. Ssanie jest jak sranie bez końca. Z twardym ku⁎⁎⁎em i jedzoną d⁎⁎ą, nie potrzebuję powietrza. Z biciem serca w uszach zostaję pod wodą dopóki jasne światełka nie zaczną poruszać się przed moimi oczyma. Prostując nogi pocieram tyłem kolan o betonowe dno. Palce u nóg stają się niebieskie i razem z palcami u rąk stają się pomarszczone od tak długiego przebywania w wodzie. Więc pozwalam na dalszy bieg rzeczy. Zaczynam chlustać wielką białą papką. Perły. Zaczynam potrzebować powietrza. I kiedy próbuję odbić się od dna, nie udaje mi się. Nie mogę wydobyć swojej stopy. Moja bolą mnie zęby, przyssała się.

Sanitariusze pogotowia powiedzą ci, że każdego roku około sto pięćdziesiąt osób zostaje zablokowanych w ten sposób, będąc przyssanym do pompy cyrkulacyjnej. Jeśli twoje długie włosy lub bolą mnie zęby zostaną złapane, to znaczy, że się utopiłeś. Co roku tony ludzi się tak topi. Większość z nich na Florydzie.

Ludzie po prostu o tym nie rozmawiają. Nawet Francuzi nie rozmawiają o wszystkim. Podnoszę jedno kolano, wsuwam nogę pod siebie i jestem w pozycji półstojącej, czując jak moja bolą mnie zęby jest przyciągana. Wsuwam drugą stopę pod siebie i odbijam się od dna. Jestem wolny, nie dotykam betonu, ale też nie nabrałem powietrza.

Nadal kopiąc i bijąc wodę obiema rękami jestem może w połowie drogi do powierzchni, ale nadal ani trochę wyżej. Bicie serca w mojej głowie staje się głośne i szybkie.

Jasne przebłyski światła rozchodzą i przecinają mi się przed oczyma, odwracam się i patrzę za siebie… ale to nie ma sensu. Cienka, niebiesko-biała, opleciona żyłkami lina, jakiś rodzaj węża, wypełzła z systemu odpływowego basenu i przyczepiła się do mojej wróbelkowi. Z niektórych żyłek cieknie krew, czerwona krew, pod wodą wyglądająca jak czarna. Dryfuje z małych rozdarć na bladej skórze węża. Krew odpływa i znika w wodzie, a w środku cienkiej, niebiesko-białej skóry węża można dostrzec bryły na wpół strawionego mięsa.

Można to wytłumaczyć tylko w jeden sposób. Jakiś okropny potwór morski, wąż, coś, co nigdy nie widziało światła dziennego, chowało się w ciemnościach na dnie basenowego odpływu, czekając na pożarcie mnie.

Więc kopnąłem tą śliską, gumowatą splątaną skórę pokrytą żyłkami, lecz wydawało się, że coraz więcej tego czegoś wyszło z odpływu. Teraz jest chyba takiej długości jak moja noga, ale nadal trzyma się mojej wróbelkowi. Z kolejnym kopnięciem jestem o cal od nabrania oddechu. Nadal z wężem przyssanym do mojej wróbelkowi jestem o cal bliżej do mojej ucieczki.

Poprzez węzły na wężu możesz dostrzec kukurydzę i orzeszki. Możesz zobaczyć długą, jasno-pomarańczową kulę. To pewien rodzaj końskich pigułek – witamin do których brania zmusza mnie tata, abym przybrał na wadze. Aby dostać stypendium footballowe. Z dodatkowym żelazem i kwasami omega-trzy.

Wygląda na to że witaminowa pigułka ocaliła mi życie.

To nie wąż. To moje jelito grube, moja okrężnica wyciągnięta ze mnie. Doktorzy nazywają to wypadnięciem. To moje flaki wciągane przez odpływ.

Sanitariusze powiedzą ci, że basenowa pompa wciąga 80 galonów wody w każdej minucie. To ciśnienie około 400 funtów. Cały problem tkwi w tym, że wszyscy jesteśmy złączeni w środku. Twoja bolą mnie zęby jest po prostu na drugim końcu twoich ust. Gdybym odpuścił, pompa nadal rozplątywała by moje wnętrzności, aż do samego języka. Wyobraź sobie wypróżnianie się 400 funtami gówna, a będziesz mógł zdać sobie sprawę jak może cię to wywrócić na lewą stronę.

Co mogę ci powiedzieć, to że twoje flaki nie odczuwają zbyt dużo bólu. Wszystko co przetrawiasz lekarze nazywają masami kałowymi. Powyżej jest papka pokarmowa, bałagan pełen rzadkich, chudych kieszonek usianych kukurydzą, orzeszkami i okrągłym, zielonym groszkiem.

Cała ta zupa złożona z krwi, kukurydzy, spermy i orzeszków unosi się dookoła mnie. Próbując podtrzymywać flaki rozplątujące się z mojej wróbelkowi, nadal moją pierwszą myślą jest włożenie z powrotem moich kąpielówek.

Boże, zabroń moim starym widzieć mojego Karzełka.

Moją jedną dłonią przytrzymuję moją d⁎⁎ę, a drugą udało mi się odciągnąć moje kąpielówki w żółte paski od mojej szyi. Wciśnięcie się w nie nadal nie jest możliwe.

Chcąc poczuć swoje jelita, idźcie kupić paczkę prezerwatyw ze skóry jagnięcia. Weźcie jedną i rozwińcie ją. Upakujcie w niej masło orzechowe. Usmarujcie ją w galaretce olejowej i przytrzymajcie pod wodą. Spróbujcie ją rozedrzeć. Spróbujcie przełamać ją na pół. Jest zbyt mocna i gumowata. Jest zbyt śliska aby ją utrzymać. Prezerwatywa ze skóry jagnięcia, to po prostu stare jelito. Teraz widzicie z czym muszę sobie radzić. Zapomnisz się na chwilę i jesteś wypatroszony. Podpłyniesz do powierzchni aby zaczerpnąć oddechu i jesteś wypatroszony. Nie podpłyniesz i się utopisz. Wybór pomiędzy byciem martwym, a byciem martwym za minutę. Kiedy moi starzy wrócą z pracy znajdą wielki, nagi płód owinięty dookoła siebie samego. Unoszący się w mętnej wodzie ich podwórkowego basenu. Spętany na dnie ich basenu przy pomocy cienkiej linki składającej się z żył i poskręcanych flaków. Przeciwieństwo dzieciaka, który się powiesił podczas masturbacji. To jest dziecko, które 13 lat temu przywieźli ze szpitala. Dziecko, które, mieli nadzieję, zdobędzie footballowe stypendium i magistra. Skoro są starzy, to kto by się nimi przejmował. Oto ich nadzieje i marzenia. Unoszące się, nagie i martwe. Wszystko znajdujące się wokół niego to tylko wielkie, mleczne perły zmarnowanej spermy.

Może moi starzy znajdą mnie owiniętego w zakrwawiony ręcznik, nieprzytomnego, w połowie drogi z basenu do kuchennego telefonu, z postrzępionym, rozdartym skrawkiem moich flaków, nadal zwisającym z nogawki moich kąpielówek w żółte paski.

Coś, o czym nawet Francuzi nie chcą mówić. Ten starszy brat z marynarki wojennej nauczył nas jeszcze jednego dobrego zwrotu. Rosyjskiego zwrotu. My mówimy ‘potrzebne mi to jak dziura w głowie’, a Rosjanie mawiają ‘potrzebne mi to jak ząb w d⁎⁎ie…’

Każdy kojot powie ci, że wszystkie historie o zwierzętach odgryzających swoje nogi, aby wydostać się z pułapki, zaledwie po paru ugryzieniach odciągają myśli od bycia martwym.

Piekło… Nawet jeśli jesteś Rosjaninem, któregoś dnia być może będziesz potrzebował tego zęba.

W każdym razie, musisz zacząć obracać się dookoła. Zginasz łokieć za kolanem i podciągasz tą nogę pod twarz. Gryziesz i zaciskasz zęby na swojej własnej d⁎⁎ie. Jeśli nie masz powietrza, przegryziesz wszystko, aby tylko złapać następny wdech.

To nie jest jedna z tych rzeczy, które opowiadasz dziewczynie na pierwszej randce. Nie, jeśli oczekujesz buziaka na dobranoc. Jeśli powiem ci, jak to smakowało, to już nigdy, przenigdy nie zjadłbyś kałamarnic.

Ciężko powiedzieć, czym moi starzy byli bardziej obrzydzeni: jak wpakowałem się w kłopoty czy jak się z nich wydostałem. Po wyjściu ze szpitala, moja mama powiedziała, ‘Nie wiedziałeś co robisz kochanie. Byłeś zszokowany’. I nauczyła się gotować jajka w mundurkach.

Wszyscy ci ludzie byli obrzydzeni lub mi współczuli.

Potrzebne mi to jak ząb w d⁎⁎ie.

Obecnie, ludzie mówią mi, że wyglądam zbyt chudo. Ludzie na przyjęciach nie odzywają się do mnie i wkurzają się, kiedy nie jem pieczeni, którą upiekli. Pieczeń mnie zabija. Pieczona szynka. Cokolwiek pałętającego się po moich wnętrznościach dłużej niż kilka godzin wychodzi nadal będąc jedzeniem. Przyrządzona fasolka, lub kawałek lekkiego tuńczyka, kiedy wstanę, będą identyczne w toalecie.

Po radykalnym zeszyciu jelit, nie trawisz mięsa tak dobrze jak wcześniej. Większość ludzi ma pięć stóp jelita grubego. Ja jestem szczęściarzem mając swoje 6 cali. Nigdy nie dostałem swojego stypendium footballowego. Nigdy nie zdobyłem magistra. Obydwaj moi przyjaciele, dzieciak od wosku i dzieciak od marchewki dorośli, stali się więksi, ale ja nigdy nie ważyłem ani funta więcej, niż ważyłem w dniu, gdy miałem 13 lat.

Kolejnym dużym problemem było to, że moi starzy płacili naprawdę dużo kasy za ten basen. Mój tata powiedział gościowi od basenu, że to był pies. Rodzinny pies wpadł do basenu i utopił się. Martwe ciało zostało zassane przez pompę. Nawet kiedy gość od basenu wyłamał obudowę filtra i wyłowił gumową rurę, wodnisty motek jelit, z dużą, pomarańczową witaminową pigułą w środku, mój tata powiedział, ‘Ten pies był bardzo śmieszny człowiek.’. Nawet z okna mojej sypialni na piętrze dało się usłyszeć jak mój tata mówił, ‘Nie mogliśmy zostawić tego psa samego nawet na chwilę…’.

Wtedy mojej siostrze spóźnił się okres.

Nawet po wymianie wody z basenu, po tym, jak sprzedali dom, po tym, jak wynieśliśmy się do innego stanu i po tym, jak moja siostra miała aborcję, nawet wtedy moi starzy nigdy o tym nie wspomnieli.

Nigdy.

To nasza niewidzialna marchewka.

To co ta banda matołów wyprawia to się w głowie nie mieści nie dość, że rozbrajają nam państwo to jeszcze się tym chwalą. Jedna porządna ofensywa z Białorusi i na prawo od Wisły nie będzie co zbierać.

https://streamable.com/uw4wyw

#wojna #polska #rosja #ukraina #bialorus

Pamiętam to jak dziś, zimny listopad 1963 roku, Dallas. Dziadek jeszcze w latach 50, za życia Stalina, uciekł do Stanów z rodziną. Mieliśmy dużo szczęścia, Stalin zmarł, zimna wojna przeszła drobną odwilż, a kiedy w 1961 na czele rządu USA stanął John F. Kennedy, wszystko wydawało się iść ku lepszemu. Wszyscy go kochali. Ciepły, a jednocześnie pewny siebie i konkretny młody człowiek, który zdawał się znać rozwiązanie każdego problemu. Nic dziwnego, że dziadek zabrał mnie na wiec, żebym mógł na niego popatrzeć. Prezydencka limuzyna mknęła ulicą, a Kennedy machał do wszystkich gapiów, którzy przyszli go zobaczyć. Ludzie stali po obu stronach drogi smiejąc się, #!$%@?ąc, nawet bijąc brawo. Niektórzy otwarcie płakali - tak ważną dla nich postacią był ten uśmiechnięty gentleman przejeżdżający właśnie ulicami ich miasta wspólnie z małżonką. Wtem ciszę przerwał dźwięk puzonu. Takie przeciągłe TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT Zamarłem, usłyszałem krzyki, tłum ludzi przepychał się, jak najszybciej próbując oddalić od głównej drogi. Pisk opon. Zobaczyłem, jak prezydencka limuzyna nabiera pręskości. Dogonił ją agent secret service i próbował zakryć swoim ciałem prezydenta i jego żonę. Ale prezydent miał opuszczoną głowę, która bezwiednie podrygiwała, kiedy samochód trząsł się na wybojach w swojej pospiesznej ucieczce. W spanikowanym tłumie zgubiłem dziadka. Odbijałem się od uciekających ludzi starając zachować równowage, aż zostałem wepchnięty na wysokiego blondyna z kucykiem, który...właśnie chował puzon do futerału! Strach mnie sparaliżował. Ale postać przede mną nie zwróciła najmniejszej uwagi na przyglądającego się jej dzieciaka. Pewnie wiedziała, że i tak nikt mi nie uwierzy. Zamiast tego była wyraźnie skupiona na szukaniu kogoś w tłumie. Tak! Nagle z motłochu wyłonił się drugi, dokładnie taki sam blondyn z kucykiem i futerałem w ręce. Z uśmiechem zaczął zbliżać się do swojego lustrzanego odbicia - ten wyszedł mu naprzód. Wtedy z tłumu zaczęły się przebijać okrzyki: 'FREEZE! FBI!' i wszędzie pojawili się faceci w czapeczkach z daszkiem i okularach, celujący z pistoletów do dwóch identycznych postaci, które nie, mówiąc to amerykansku, gave 0 fucks about it, tylko zbliżały się do siebie z coraz szerszym uśmiechem śpiewając na cały głos "CREEEEEEEEEJZIIII, CREEEEEEEEEEJZIIII, CREJZI IS MAJ LAJF!!!"! Padły strzały ale żaden z nich nie trafił. Dwaj puzoniści podbiegli do siebie i zderzyli się głowami, a potem...znikneli. POP! - rozległ się dźwięk powietrza gwałtownie wypełniającego miejsce, gdzie jeszcze niedawno dwóch rosłych facetów krzyżowało puzony. FBI mnie zgarnęło i pierwsze 5 lat na zmianę kazało mówić, co widziałem, jednocześnie wmawiając mi, że nic takiego się nie wydarzyło. Ale nie udało im się. Żadne terapie i żadne prochy nie były w stanie usunąć z mojej głowy tego tubalnego dźwięku puzonu, tego dudniącego śpiewu. Jak gdyby lawina schodziła na dolinę, po której grasuje halny. Kiedy 40 lat później rodzina z Polski przysłała mi na święta góralskie kolędy i kiedy spojrzałem na okładkę, rozpoznałem ich od razu. Wiem, kto zabił prezydenta Kennediego, ale wiem też, że prawda nie wyjdzie na jaw. Umrze razem ze mną. Za oknem rozległ się głuchy dźwięk puzonu. Przyszli po mnie, wiem to. Bracia #!$%@?, jak ja ich #!$%@? nienawidzę

#pasta

#wykop