Wpis użytkownika Musztarda w Dyskusje

@Musztarda jakbyś potrzebowała info prosto od dorosłego z aspergerem to uderzaj do mnie śmiało :grinning:

@Musztarda a jak to się stało, że ma autyzm? jaka jest przyczyna?

Moja też ma Aspergera, 14 lat. Wiem jakie to trudne

Ciekawy wpis, myślałem, że "wylejesz" za mocno coś z siebie, a tu w sumie pozytywnie :smiley: Będę obserwował.

nie wypowiem się ale jest coś takiego jak aborcja, większość chorób płodu jest diagnozowana na wczesnym etapie na zachodzie europy i w czechach.

Kurczę trochę mi się gryzą pewne akapity z tym czego doświadczyłem sam zostając rodzicem.

Każde dziecko jest inne, ale zauważyłem, że wśród wielu ludzi panuje jakieś takie dziwne demonizowanie wielu aspektów rodzicielstwa.

Nieprzespane noce - nie wiem czego konkretnie to dotyczy, bo dziecko karmione jest co ok 3h i fakt jak położy się spać o 21 to jest pobudka ok północy potem ok 3-4 no i tak cyklicznie przez pierwsze 1-2 miesiące, u mnie się to szybko uregulowało i od 2 miesiąca noce są od spania (1 pobudka, incydentalnie są 2) więc to co wstajemy nocą odsypiamy w dzień korzystając z interwałów snu dziecka, w zasadzie to momentami dzięki takim drzemkom mam więcej siły niż standardowo jak się budzę rano i cały dzień jestem na nogach.

Dzieci niestety lub stety czują nasze emocje, sprawdziło mi się to kilkukrotnie bo gdy się zakrztusił i gwałtownie zareagowałem to się przestraszył i płakał, natomiast np na 2 szczepionkach w nogi nawet nie uronił łzy, dopiero po drugim ukłuciu kweknął chwilę ale mamy metodę "ucieczki" z gabinetu i jak dochodziliśmy do wózka to już miał uśmiech.
Przy pobieraniu krwi potrafił płakać gdy go panie trzymały nieruchomo, a przestać płakać po wbiciu igły.
Już kilkukrotnie dostałem pochwałę, że jesteśmy normalnymi rodzicami, a nie panikarzami co to wszystko odbierają jak karę.
Może z czasem zmienię zdanie ale na etapie do 1 roku z tych przewidywań i wróżb co to za kary nas spotkają sprawdziło się może z 5%

@Musztarda aspies mogą genialnie sobie radzić w społeczeństwie, ale najważniejsze jest nauczyć ich komunikować swój stan. Jeśli nauczą się rozmawiać z ludźmi w taki sposób, żeby ich informować i potem sprowadzać rozmowę na tok bardziej dla nich przyjazny, to nie ma barier. Intelekt jest ich siłą, więc taki koncept jest do ogarnięcia i nauczenia. Mam w firmie gościa z aspergerem/autyzmem i jest dyrektorem, zarabia w c⁎⁎j hajsu i normalnie funkcjonuje, ale dobrze umie komunikować swój stan i wie na ile może sobie pozwolić oraz czego nie łapie w interakcjach.

bardzo miło mi się zrobiło po przeczytaniu tego wpisu, chciałbym w przylosci również być tak wyrozumiałym i ciepłym rodzicem, zdrówka życzę

@Musztarda Pięknie piszesz, jakbym czytał książkę. Na pewno będę Cię czytał. Pozdrawiam!

@Musztarda moj brat ma aspergera, wkurwia mnie cale zycie, ale nauczylem sie rozumiec jego dziwactwa i jakos koegzystujemy, jednak pomimo 30 lat na karku nie radzi sobie chlopa w zyciu wogle

a i ten teges, nie wymagal opieki 24/7 poprostu jestes lekko nadopiekuncza

@Musztarda
Ja również mam ZA. Na początku lekarze diagnozowali ADHD bo taka była "moda" ale tylko upór mojej mamy która widziała że nie jestem przecież nadaktywny i drążyła skałę aż najlepsza doktor neurolog w rejonie rozpoznała: ADHD+Asperger, mieszanka ying-yang.

I z twojego postu bije podobna "energia" jak u mojej mamy. Wiem że wyrosłem na ludzi i osiągnąłem sukces nie tylko w pracy ale przede wszystkim w związku i w życiu właśnie dzięki jej podejściu i wychowaniu. Nie dała sobie wmówić jak ma wychować własnego syna. Spędzała sporo czasu edukując się na temat dzieci z Aspergerem (a były to jeszcze czasy przed łatwym dostępem do internetu), chciała mnie jak najlepiej przygotować do życia.Teraz tak samo zajmuje się wnukiem, też ZA.I już teraz widzę że ty taka sama jesteś.

Życzę ci powodzenia i wiele radości z rodzicielstwa :smiley:

@Musztarda jesteś turbo dzielna. Mój bombel to "ledwie" high need, ale pamiętam jak szlag mnie trafial jak słuchałem od wszystkowiedzących na około że to ja jestem przewrażliwiony i że dziecko musi się wypłakać i będzie dobrze. Nie umiem sobie nawet wyobrazić co ty musialas przechodzić z otoczeniem, w jak do tego dochodzi własne poczucie bezsilności, bezradność, brak sił to już w ogóle.

A jak kiepsko u ludzi ze zrozumieniem czym jest neuronietypowość widać tu w komentarzach

@Musztarda zawsze były takie dzieci. Tylko nie było psychologów, rodzic zostawiał je w szkole, popłakalo, posiedzialo same aż się nauczyło bawić z innymi. Taka jest moja opinia. Nie mówię o ciężkich przypadkach, ale połowa obecnychn chorób u dzieci to nadopiekuńczy rodzice. Tylko mnie nie bij 😛

@Musztarda Dzięki za ten wpis. Lżej się robi na sercu, kiedy się czyta, że to (adhd/as) jednak dotyka też innych rodziców. Będę obserwował, może mi też uda się upuścić nieco ciśnienia w formie tekstowej. Cierpliwości i powiedzenia :smiley:

@Musztarda Sorry, ale 5 lat i spektrum/asperger to nie jest niepełnosprawność umysłowa żeby nie móc dziecka na godzinę czy dwie zostawić w gronie rówieśników... Oczywiście może się sporo wydarzyć dlatego zawsze jakiś dorosły powinien być w pobliżu, ale teraz są telefony, jeśli dziecko jest w miarę uspołecznione to nic złego się nie powinno wydarzyć. Oczywiście są różne przypadki i nie wiem kiedy mieliście diagnozę, tylko to tak jakoś dziwnie brzmi.

@Musztarda Bardzo Ci dziękuję za tego posta. Zawsze chętnie czytałam posty hejtowiczów zmagających się z własnym adhd czy spektrum autyzmu, ale relacji rodziców dzieci neuroatypowych nie kojarzę (może przegapiłam). A jest nas tu pewnie kilkoro.

Jako osoba w spektrum zapytam - dlaczego twierdzisz że musisz być/ktoś musi być obok gdyby było coś nie tak ?

Gdzieś na tagu był ciekawy wątek o spektrum gdzie wypowiadali się dorośli w temacie wychowania i generalnie bardzo trudno jest zrobić to dobrze bo łatwo jest przesadzić w każdą ze stron

Jedna to będzie chowanie pod kloszem by dziecka nie spotykały żadne trudności i problemy. Ciąganie go na nieadekwatne terapię/treningi itp wtedy wychowuje się przyszłego niesamodzielnego rencistę.

Druga to ignorancja i brak wiedzy wsparcia, co z kolei może spowodować wykształcenie się fobii społecznej ze względu na niedopasowanie społeczne.

Ciężko nawet cokolwiek poradzić,
Ja w sumie cieszę się że nie miałem diagnozy, że nikt nigdy nie dał mi żadnej taryfy ulgowej ani "wsparcia" bo pewnie byłbym na siłe uspołeczniany co nie ma dla mnie sensu, a największy wpierdol od życia dostałbym zamiast na etapie gimnazjum to na etapie pracy i pewnie skonczylbym na rencie.

@Musztarda pisz pisz, mamy dzieciaki z aspergerem, i tak wymagają więcej pracy od rodziców, ale co do tej nadopiekuńczosci to ci nie do końca wierzę.

my u nas w grupie sobie żartujemy że z pierwszym dzieckiem się cackasz jak z porcelaną, z drugim już mniej, a przy trzecim masz już wyjebane na wszystko. :smiley:

Jak cię to pocieszy to ja nie wyglądam a mam Aspergera. Da się z tym żyć i można nawet nieźle. Trzeba tylko znaleźć sobie hobby i nie robić z siebie ofiary losu. Ale mam mocno matematyczną pracę gdzie trzeba kombinować i szukać wzorców w danych więc to mi pomaga.

@Musztarda
>Każdy z nas mógłby się tyle od autystów nauczyć!
Zaciekawiłaś mnie, obserwuje i czekam na kolejne wpisy 😉

@Musztarda cieszę że zmotywowały Cię moje wypociny do prowadzenia autoterapii w firmie pisania. Z chęcią będę obserwować kolejne wpisy. :)
Z własnego zawodowego doświadczenia wiem jak dzieci ze spektrum są niesamowite. Pracuje z takimi prowadząc terapię SI. Dla mnie taka praca z nieziemski dzieciakami mocno mnie inspiruje i uczy patrzenia na świat w inny sposób.
Dużo sił i do zobaczenia w kolejnych wpisach. 😁

Ja samotnie wychowuje piecolatka i nawet nie mozna sie odwrócic,bo glupoty w glowie

No wlasnie o taki kontent na hejto nic nie robilem, czekamy na wiecej wpisow. Fajnie ze synek sobie radzi.

@Musztarda pewnie ze się miejsce znajdzie, pisz śmiało, będę obserwował :smiley: