Bardzo lubię czytać rozmowy ze starszymi, inteligentnymi ludźmi. Nie mówię, że ich słowa są jakąś wyrocznią, w którą trzeba ślepo wierzyć, ale że pozwalają pokazać nieco inne perspektywy na rzeczy, które z ich punktu widzenia są istotne. A że w tej książce autorka porusza sprawy fundamentalne, takie jak życie, miłość i przemijanie, to czytanie tych króciutkich (~10-15 stronicowych) rozmów było bardzo przyjemne i z poczuciem bardzo dobrze spędzonego czasu.
Rozmówcy, pomijając że byli w podeszłym wieku (nawet jak na standardy hejto), to byli bardzo różnorodni, zarówno w kwestii podjętych ścieżek w życiu (acz wszyscy byli bardzo wykształconymi ludźmi), jak i w kwestii wyznawanych poglądów. Jestem pewny, że będę do tej książki wracał jeszcze nieraz, szczególnie w momentach, kiedy będę miał jeszcze jakieś poważniejsze kwestie do przemyślenia.
Lubię podróże z panem Rokitą po Śląsku. Poprzednim razem w Kajś odbyłem podróż w przeszłość rodziny autora, tym razem wsiadłem wraz z nim do banki nr 7 i udałem się przez całą Aglomerację ze wschodu na północy zachód, od katowickiego Zawodzia po centrum Bytomia.
Tyle, że nie jest to jedynie podróż w sensie geograficznym, ale również historycznym - bo na niektórych przystankach na trasie autor nie tylko opisuje teraźniejszość za oknem, ale lubi też wracać do ważnych wydarzeń z wieku XX które działy się w okolicy. Dzięki temu widzimy naprawdę dużą różnorodność regionu i ludzi, których szczególnie z zewnątrz lubimy określać jednym słowem.
Tak więc mamy tu opowieść o lokalnym artyście, wielu muralach, charakterystycznych osiedlach, budynkach czy pomnikach, ale również o języku, pochodzeniu czy stosunku do Polski. Bardzo doceniam, że autor jest otwarty w swoich słowach i myślach, do tego stopnia, że wraz z kolejnymi etapami podróży potrafi też przyjrzeć się swoim poglądom i je skrytykować - widać, że książka i będąca jej podłożem droga przysłużyła się też czemuś autorowi.
Jedną z moich ulubionych czynnościach przy czytaniu takich książek jest wędrowanie wraz z autorem. Nie mogłem tego zrobić na miejscu, "towarzyszyłem" mu jedynie poprzez Google Maps. Jednak zdecydowanie mam nadzieję, że uda mi się kiedyś przejechać całą trasą Siódemki w towarzystwie pana Rokity
Pierwszy tom "O objętości czasu" pozostawił mnie z poczuciem sporego niedosytu. Świetny pomysł na pętlę czasową, interesująca bohaterka, ale zdecydowanie zbyt mało wykorzystanych możliwości. Na szczęście w drugiej części Solvej Balle zaczyna wreszcie rozwijać swoją historię w kierunku, na który liczyłem. I od razu zrobiło się znacznie ciekawiej.
Tara Selter nadal tkwi w 18 listopada. Każdego dnia świat budzi się do tej samej rzeczywistości, podczas gdy dla niej mijają kolejne tygodnie i miesiące. Zmienia się jednak coś znacznie ważniejszego, podejście samej bohaterki do swojego położenia.
Tara powoli zaczyna rozumieć, że prawdopodobnie nie wydostanie się z pętli, po zatoczeniu kręgu 1 roku, straciła już nadzieję. Że nie ma żadnego prostego rozwiązania, tajemniczego mechanizmu, który wystarczy odkryć, ani określonej liczby powtórzeń, po których wszystko wróci do normy. Być może już na zawsze pozostanie w 18 listopada. Zamiast nieustannie walczyć z tą myślą, zaczyna więc zastanawiać się, jak właściwie można w takich warunkach żyć.
Jednym z najciekawszych motywów jest tęsknota za porami roku. Dla nas ich zmienność jest czymś zupełnie naturalnym. Zima ustępuje wiośnie, później przychodzi lato, jesień i wszystko zaczyna się od nowa. Tara zostaje tego pozbawiona. Nie zobaczy pierwszego śniegu, jeśli nie padał 18 listopada. Nie doczeka wiosennego przebudzenia przyrody ani długich letnich wieczorów. Ale przecież 18 listopada nie wszędzie wygląda tak samo.
I właśnie to odkrycie otwiera przed nią zupełnie nowe możliwości. Tara zaczyna podróżować, szukając miejsc, w których jej niekończący się dzień przypomina inne pory roku. Gdzieś może znaleźć zimowy krajobraz, gdzie indziej letnie słońce, a jeszcze gdzieś indziej scenerię kojarzącą się z wiosną lub jesienią. Swoje obserwacje zapisuje w dzienniku pór roku, próbując w ten sposób odzyskać choć część naturalnego rytmu życia.
Bardzo spodobał mi się ten pomysł. Bohaterka, która teoretycznie została uwięziona w jednym dniu, odkrywa, że nadal może doświadczać zmienności świata. Nie może przesunąć kalendarza do przodu, ale może zmienić miejsce, z którego na niego patrzy.
Przełomowym wydarzeniem okazuje się jednak kradzież. Nieznany napastnik na rowerze wyrywa Tarze torbę i odjeżdża. Kobieta odzyskuje swoje rzeczy "kolejnego" dnia, ale w portfelu brakuje gotówki, a przede wszystkim znika jej dziennik pór roku. Pozornie zwyczajny incydent nabiera szczególnego znaczenia w rzeczywistości, w której niemal wszystko można przewidzieć.
W drugim tomie powraca również motyw rzymskiej monety, którą Tara otrzymała od znajomych. Bohaterka zaczyna interesować się jej historią, a następnie podąża tropem Cesarstwa Rzymskiego. To kolejny interesujący kierunek, bo w świecie pozbawionym przyszłości przeszłość okazuje się czymś, czego nadal można poszukiwać i co można odkrywać.
I właśnie takich pomysłów zabrakło mi w pierwszej części.
Bohaterka też w końcu rozumie to, o czym pisałem w 1 tomie i w komentarzu pod nim - czyli, że konsumuje nieowdracalne zasoby świata:
Znajduję supermarkety i delikatesy z produktami, które pod koniec dnia mają zostać wyrzucone, piekarnie z chlebem, który nie został sprzedany. Jeśli czas jest zbiornikiem, oznacza to, że może zostać opróżniony, a jeśli nie będę ostrożna, niedługo dostrzegę własne ślady w mieście, rzeczy, które zostaną zużyte, puste sklepowe półki, grasującego potwora, bestię w akcji, krwiste ślady drapieżnika.
Próbuję to ukryć, ale doskonale o tym wiem. Jestem potworem, który pożera swój świat. Należy powiedzieć to wprost. Mogę jeść resztki, mogę cały dzień chodzić głodna, mogę krążyć z miejsca na miejsce i zostawiać po sobie jak najmniejszy ślad, mogę rozproszyć zakupy, wybierać w Café Möller te puszki z herbatą, które są najpełniejsze, ale wszystko to jest próbą ukrycia prawdy, pomniejszenia potwora. Wiem o tym. W pewnym momencie się to skończy. Opróżnione puszki, puste garnki. Nie da się tego ukryć. Jestem potworkiem w złotej klatce.
Zakończenie tomu również bardzo mi się podobało (uwaga spoiler do 2 i 3 tomu):
Wydawnictwo Prószyński i S-ka przedstawia noworoczne wznowienie. "Holly" Stephena Kinga trafi do księgarń 14 stycznia 2027 roku. Wydanie w twardej oprawie ma 560 stron, w cenie detalicznej 65 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Gdy Penny Dahl zwraca się do agencji Uczciwi Znalazcy z prośbą o pomoc w odnalezieniu córki, Holly Gibney najchętniej odpuściłaby tę sprawę, gdyby nie coś w głosie zdesperowanej klientki. Holly jeszcze nie wie, że niedaleko od miejsca, gdzie zniknęła Bonnie Dahl, mieszka małżeństwo emerytowanych profesorów. Z pozoru są typowymi przedstawicielami klasy średniej, zakochanymi w sobie staruszkami, jednak za drzwiami doskonale utrzymanego domu skrywają potworny sekret. Holly będzie musiała wykorzystać wszystkie swoje zdolności, by przechytrzyć bezwzględną i szalenie przebiegłą parę i odkryć makabryczną prawdę.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Gardło głęboko wciągnął do płuc miejskie powietrze. Prawdziwe powietrze. Trzeba by daleko szukać, żeby znaleźć powietrze prawdziwsze niż w Ankh-Morpork. Oddychając nim, czuło się, że inni od tysięcy lat robili to samo.
Tytuł: Miasto na Marsie. Czy możemy skolonizować kosmos, czy powinniśmy to robić i czy naprawdę mamy to dobrze przemyślane?
Autor: Zach Weinersmith, Kelly Weinersmith
Kategoria: popularnonaukowa
Wydawnictwo: Insignis
Format: książka papierowa
ISBN: 9788368352153
Liczba stron: 573
Ocena: 8/10
Książka obdzierająca ze złudzeń, że za naszego życia zaczniemy kolonizować Księżyc, Marsa czy inne planety (nie mówię o stacjach badawczych!).
Poruszone są tu praktycznie wszystkie najważniejsze kwestie. Od jedzenia, wydalania czy seksu w kosmosie. Braku wiedzy jak na ludzkie ciało będzie oddziaływać długotrwałe przebywanie w kosmosie.
Szereg niebezpieczeństw, które się czają aby nas zabić gdy wychylimy się poza ziemską magnetosferę.
Typy potencjalnych baz i jak wiele z nich to tylko mrzonki, niedostępne przy obecnych technologiach.
Wszystko okraszone zabawnymi rysunkami jednego z autorów (kreskę możecie kojarzyć z https://www.smbc-comics.com/).
Lekko nudniejszy rozdział związany z kwestiami prawnymi. Aczkolwiek bardzo ważny jeśli się zastanawiamy czy w kosmosie mogą powstać nowe niezależne państwa.
Już Sagan 40 lat temu napisał że brak magnetosfery na Marsie czyni wszelkie próby zasiedlenia plonnymi bo przez wiatr słoneczny ucieka atmosfera a co do perspektyw ekspansji to czy autor ocenił ile lat potrzeba aby potrzebne technologie się wydevelopowaly, obstawiam ~200, o ile się nie podusi y do tego czasu z braku zasobów
Tytuł: Historia makaronu w dziesięciu daniach. Od tortellini do carbonary
Autor: Luca Cesari
Kategoria: historia
Wydawnictwo: Znak Koncept
Format: książka papierowa
ISBN: 9788324084159
Ocena: 7/10
Książka, która ma być prezentem dla ukochanej na urodziny. No ale jak tak leżała i kusiła... (wyjątkowo książka, nie ukochana, której przez weekend nie było akurat) - proszę Jej o tym nie mówić xD
Nie zaskoczę o czym jest ta książka - autor wykonał fantastyczną robotę badając źródła pisane w poszukiwaniu pochodzenia poszczególnych dań makaronowatych jak i sprawdzając, na ile autentyczne są te "jedyne i autentyczne" przepisy wywodzące się z włoskiej tradycji. No i cóż, ani zdecydowanie nie są jedyne, ani zdecydowanie nie są autentyczne xD Zdecydowana większość obecnych ustalonych przepisów wywodzi się z pierwszej połowy XX wieku, nie wspominając już nawet o fettuccine alfredo czy spaghetti bolognese, których najpewniejszym źródłem są włoscy imigranci w USA. Ba, nawet takie "zbrodnie" jak śmietana w carbonarze ma swoją historię 😉 Natomiast lazania (językowo związana z naszym tortem!) czy gnocchi (acz oczywiście w mącznej formie, jako że ziemniaki są stosunkowo świeżym "wynalazkiem" kulinarnym pochodzącym z Ameryki) mają ładną, wielowiekową tradycję, choć przepisy oczywiście wielokrotnie się na przestrzeni wieków zmieniały.
Książka nie jest dla osób, które nie znają się na włoskiej kuchni - dużo tam kulinarnych sformułowań, które autor w miarę możliwości próbował tłumaczyć, ale nie zawsze się udawało. Zresztą tłumacz zrobił naprawdę fajną robotę, tłumacząc cytowane włoskie przepisy sprzed setek lat za pomocą archaicznego języka - głębokie ukłony za to! Natomiast przeogromny minus jest za brak JAKICHKOLWIEK zdjęć, obrazków, grafik, tabel - nic, zero, null. Wydawałoby się, że to idealna książka do bycia uzupełnioną sferą graficzną, natomiast prawdopodobnie wzorem oryginału nie ma nic. Wielka szkoda.
Podsumowując świetna książka żeby zgarnąć dużo ciekawostek o włoskiej kuchni, ale bariera wejścia jest niestety dosyć duża, a czytanie nie sprawia aż takiej przyjemności, jaką by mogła.
Po zeszłotygodniowych wydarzeniach z polskich szkół stwierdziłem, że w sumie mam na półce książkę, która mogłaby pomóc zrozumieć dlaczego do takich ataków dochodzi - mowa o reportażu pokazującym chyba pierwszy największy atak tego typu... który okazał się kompletną porażką, a mimo to niestety zyskał niesamowitą popularność.
Tak, 14 zgonów (+2 sprawców) to naprawdę niewiele w porównaniu do tego, czym atak miał się stać. Na szczęście dla wszystkich, umiejętności Erica Harrisa były zdecydowanie niewystarczające by zbudować działające bomby, które docelowo miały doprowadzić do śmierci nawet ponad 0,5 tys. nastolatków i dorosłych. Mimo tej niewątpliwej porażki, Harris i Klebold stali się "bohaterami" dla wielu nieletnich napastników, którzy próbowali powtarzać ich wyczyny w amerykańskich (i nie tylko) szkołach.
Książka zaczyna się na kilka dni przed samym zamachem i pokazuje kluczowe godziny doprowadzające do ataku, po czym rzetelnie i dokładnie relacjonuje niecałą godzinę dramatu dziejącego się w szkole... który niedoświadczona w traktowaniu aktywnych strzelców policja niepotrzebnie rozciąga do wielogodzinnej akcji, co doprowadza do śmierci niektórych osób, które mogły zostać uratowane. Następnie przechodzi w zasadzie naprzemiennie do zarówno wydarzeń sprzed zamachu, pokazujących drogę nastoletnich przestępców do zrealizowania swojego planu (a także kto i gdzie zawodził, żeby można było mu zapobiec) jak i wszystkich następstw ataku - zarówno ze strony ofiar i ich rodzin, losu samej szkoły, postępowań władz i służb porządkowych, a nawet zachowania rodziców sprawców, co jest moim zdaniem naprawdę dużym plusem.
Ten brak oddzielenia od siebie przeszłości i następstw ataku jest jedynym i zdecydowanie najpoważniejszym zgrzytem - moim zdaniem dużo lepiej było wyraźniej oddzielić te dwie części, kompozycja niestety niekoniecznie sprzyja płynnemu czytaniu.
Bardzo cieszy mnie, że w książce uwzględniono również stan psychiczny autora, który nie kryje jak trudnym doświadczeniem dla niego było spędzone prawie 9 lat na śledzeniu i zgłębianiu szkolnego dramatu, by móc go w jak najlepszym stopniu oddać czytelnikom.
@bojowonastawionaowca akurat wróciłem z biblioteki z tą książką :grinning: miałem na półce do przeczytania i też niedawne wydarzenia zachęciły mnie aby się za nią wziąć
Wydawnictwo Zysk i S-ka zapowiada nowe edycje ilustrowane Pieśni Lodu i Ognia. "Uczta dla wron. Cienie śmierci" i "Uczta dla wron. Sieć spisków" George'a R.R. Martina są planowane na listopad 2026. Wydania w twardej oprawie, w cenie detalicznej po 139,99 zł za sztukę. Poniżej okładki i krótko o treści.
"Cienie śmierci"
Po stuleciach nieustannych wojen i zdrad siedem osłabionych potęg, dzielących między siebie władzę nad krainą, zawarło rozejm. Tak się przynajmniej wydaje.
Po śmierci króla potwora, Joffreya, Cersei przejęła władzę w Królewskiej Przystani. Śmierć Robba Starka złamała kręgosłup buntu północy, a rodzeństwo Młodego Wilka rozproszyło się po całym królestwie.
Wojna, która trwała tak długo, wreszcie wygasła. Jednakże wkrótce zaczynają gromadzić się jej niedobitki: banici, renegaci i padlinożercy, którzy ogryzają kości poległych i łupią tych, którzy niebawem również rozstaną się z życiem. W Siedmiu Królestwach ludzkie wrony zbierają się na bankiet z popiołów…
Wyjątkowa edycja ilustrowana, wzbogacona nie tylko o ilustracje czarno-białe, ale także kilkanaście kolorowych, autorstwa Jeffreya R. McDonalda, które pozwalają zobaczyć bohaterów, miejsca i sceny, które dotąd żyły wyłącznie w wyobraźni czytelników. Idealna pozycja dla kolekcjonerów, miłośników pięknych wydań i wszystkich, którzy chcą przeżyć Ucztę dla wron na nowo w najbardziej efektownej formie.
"Sieć spisków"
Wojna pięciu królów zbliża się do końca…
Lannisterowie i ich sojusznicy uważają się za zwycięzców, jednak w królestwie wciąż daleko do spokoju. Niezadowoleni z ich rządów wciąż spiskują i zawierają nowe sojusze. Martellowie z Dorne pragną zemsty za śmierć swych krewniaków, a Euron Wronie Oko, dziedzic króla Balona z Żelaznych Wysp, jest najstraszliwszym piratem, jaki kiedykolwiek pływał po morzach. Brienne Ślicznotka szuka Sansy Stark, której poprzysięgła bronić przed gniewem królowej Cersei. Nadchodzi czas, gdy szlachetnie urodzeni i prości ludzie, żołnierze i czarodzieje, skrytobójcy i mędrcy muszą połączyć siły, ponieważ na uczcie dla wron jest wielu gości, ale tylko nieliczni ujdą z niej z życiem.
Wyjątkowa edycja ilustrowana, wzbogacona nie tylko o ilustracje czarno-białe, ale także kilkanaście kolorowych, autorstwa Jeffreya R. McDonalda, które pozwalają zobaczyć bohaterów, miejsca i sceny, które dotąd żyły wyłącznie w wyobraźni czytelników. Idealna pozycja dla kolekcjonerów, miłośników pięknych wydań i wszystkich, którzy chcą przeżyć Ucztę dla wron na nowo w najbardziej efektownej formie.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Zawsze podchodzę z pewną ostrożnością do książek opartych na grach komputerowych. Szczególnie gdy mowa o horrorze, w którym ogromną rolę odgrywają atmosfera, dźwięk i sposób przedstawienia otoczenia. Layers of Fear było przecież grą, której największą siłą nie były potwory czy wyskakujące zza rogu straszydła, ale powolne odkrywanie historii człowieka pogrążającego się w szaleństwie. Marta Bijan postanowiła wrócić do tego świata i muszę przyznać, że zrobiła to naprawdę dobrze.
Akcja Oni wrócili rozgrywa się w posiadłości doskonale znanej osobom, które miały okazję poznać historię z gry. Tym razem jednak zamiast malarza obserwujemy pisarza, który wraz z żoną i synem próbuje prowadzić w tym miejscu zwyczajne życie. Mężczyzna pracuje nad kolejną książką, zmaga się z problemami twórczymi i alkoholowymi, a jego rodzina stopniowo zaczyna się rozpadać.
I właśnie ten powolny rozpad jest dla mnie najmocniejszym elementem powieści. Najbardziej podobało mi się obserwowanie głównego bohatera, który krok po kroku zatraca się we własnym obłędzie. Początkowo wszystko wydaje się jeszcze stosunkowo normalne. Pojawiają się drobne nieporozumienia, dziwne zachowania, pierwsze sygnały świadczące o tym, że coś jest nie tak. Bohaterowie nie zdają sobie jednak sprawy z tego, co właściwie dzieje się wokół nich, a może po prostu nie chcą tego dostrzec.
Z każdą kolejną stroną sytuacja staje się coraz bardziej niepokojąca. To, co wcześniej można było wytłumaczyć zmęczeniem, frustracją czy problemami rodzinnymi, zaczyna przybierać znacznie mroczniejszą formę. Granica między rzeczywistością a wyobraźnią stopniowo się zaciera, a my coraz częściej zastanawiamy się, czy możemy wierzyć temu, co opowiada nam główny bohater. A to nie tylko jego perspektywę tu poznamy, co też jest ciekawym zabiegiem autorki.
I to jest właśnie ten rodzaj horroru, który lubię najbardziej. Nie potrzebuję nieustannego straszenia, makabrycznych scen czy potworów. Znacznie ciekawsze jest dla mnie obserwowanie człowieka, który powoli traci kontrolę nad własnym umysłem, a wraz z nim nad wszystkim, co do tej pory uważał za pewne.
Świetnie wypada również sama posiadłość. Znajomość jej historii z gry dodaje kolejną warstwę niepokoju. Wiemy przecież, co wydarzyło się tutaj wcześniej, i trudno oprzeć się wrażeniu, że dom w jakiś sposób przechowuje tragedie swoich mieszkańców. Czy to miejsce rzeczywiście jest przeklęte? Czy może po prostu kolejny człowiek powtarza błędy swojego poprzednika?
Podoba mi się też sposób, w jaki autorka pokazuje rozpad rodziny. Nie następuje on nagle, w wyniku jednego dramatycznego wydarzenia. To proces rozciągnięty w czasie, na który składają się kolejne zaniedbania, niedopowiedzenia, obsesje, zatracanie w sobie i coraz większe oddalenie od najbliższych. Najbardziej przerażające jest chyba to, że bohaterowie przez długi czas nie dostrzegają, jak bardzo ich świat zdążył się już zmienić.
"Oni wrócili" jest dla mnie przede wszystkim bardzo udanym studium człowieka popadającego w obłęd, a dopiero w drugiej kolejności klasycznym horrorem o nawiedzonym domu.
Do przeczytania książni nie jest potrzebna znajomość gry, choć zdecydowanie pomaga i ułatwia imersję. Zdecydowanie polecam, jeśli jesteście fanami Layers of Fear, jeśli nie, to będzie to raczej horror jakich wiele.
Skoro juz przesluchalem prequel o protoplastach dynastii Jagiellonow - stwierdzilem ze warto kontynuowac. Jako ze nie byl to okres nieprzerwanego rozpierdolu jak za kolejnych monarchow to jakos o tych czasach wiedzialem sporo mniej. I wiedzialem, ze niewiele wiedzialem.
Ksiazka napisana bardzo przystepnym jezykiem i mocno casualowa - duzo bardziej jak dwie poprzednie ksiazki historyczne z ktorymi sie zmierzalem. Czasem az za bardzo autor probuje odnosic sprawy do wspolczesnych tematow - tez zapewne by przecietnemu czytelnikowi wyjasnic problem. Ksiazka napisana chronologicznie, co ulatwia sluchanie przez audiobooka (ta o Litwie byla raczej tematami - najpierw temat X przez 60 lat, potem cofka i temat Y przez 60 lat). Kazdemu krolowi poswiecone niemalo - nawet tym o ktorych w zasadzie nie ma w nauczaniu szkolnym - Janie Olbrachcie i Aleksandrze (ktorych notabane obu raczej ukazuje w pozytywnym swietle). Autor stara sie byc raczej obiektywny i bardzo czesto prezentuje krytyczne uwagi wobec zachowywania krolow i ich dworu. Takze poruszane sa (dosc pobieznie) watki o Jagiellonach co krolami Polski nie zostali - w tym o tych wladajacych Wegrami, a takze jest rozdzial o Annie Jagielonce (siostra Zygmunta Augusta, zona Walezego i Batorego, ciotka Zygmunta III Wazy)
Samej historii streszczal nie bede, ksiazke moge polecic. Nie jest to taka co zmieni moje zycie czy ze mm chec od razu powtorzyc (jak mialem z ta o Litwie), ale dobrze ze przeszluchalem. A Wladyslaw III Warnenczyk to tempy c⁎⁎j.
PS: Taki disclaimer. W bookmeterze moze sie wydawac ze mam niskie wymagania bo w zasadzie kazdej ksiazce daje 7-9/10. Coz, powody sa dwa. 1 - jak mi sie ksiazka nie podoba albo zaczyna nuzyc mam zero oporow, by przerwac ja w polowie. 2 - Nie wybieram ksiazki bo jakis temat mnie ciekawie. Patrze jakie sa ksiazki z dobrymi ocenami i jak mi sie podoba temat to czytam :smiley: W beletrystyce nie zawsze sie sprawda (przyklad Ani Kantoch - dwie moje zdecydowanie ulubione jej ksiazki maja najnizsze oceny u czytelnikow), ale w historycznych jeszcze sie nie przejechalem na tym, bo przypadkowe osoby raczej nie czytaja ich
Dom Wydawniczy REBIS ogłasza nowość historyczną. "Krótka historia Ameryki. Od herbatki bostońskiej do Trumpa" Simona Jenkinsa w sprzedaży od 27 października 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie obejmuje 464 strony, w cenie detalicznej 75 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Porywająca i podstawowa lektura dla każdego, kto pragnie zrozumieć kraj, który po dziś dzień nadaje kształt światu.
W lipcu 1776 roku trzynaście anglojęzycznych kolonii w Ameryce Północnej zjednoczyło się, aby w drodze podboju i osadnictwa stworzyć najpotężniejszy kraj świata.
Ojcowie Założyciele spisali konstytucję głęboko zanurzoną w ideałach wolności, a mimo to ślepą na prawa rdzennych Amerykanów i niewolnictwo, co ostatecznie doprowadziło do wojny domowej. Jednak Ameryka podniosła się z kryzysu, stawiając na masową imigrację, surowy kapitalizm i decentralizację. Wynalazła linię produkcyjną, stworzyła Hollywood i jazz, wysłała ludzi na Księżyc. Jej żołnierze pomogli zakończyć dwie wojny światowe, a przywódcy aspirowali do roli stróża światowego porządku.
Jenkins kreśli obraz państwa często pogrążonego w chaosie i zmagającego się z podziałami rasowymi. Niemniej, choć prezydentura Trumpa sygnalizuje upadek zaufania wielu Amerykanów do klasy rządzącej i może się stać zarzewiem kryzysu konstytucyjnego, Stany Zjednoczone pozostają krajem wolności i twierdzą demokracji.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Autor: Lee Child, Andrew Child Seria: Jack Reacher - Tom26
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller
Wydawnictwo: Albatros
Format: audiobook
Liczba stron: 384
Ocena: 7/10
Po 26 tomach przygód Jacka Reachera coraz trudniej mi napisać o tej serii coś odkrywczego. Mam nawet wrażenie, że można podzielić jej książki na kilka kategorii, a "Lepiej już umrzeć" idealnie wpisuje się w jedną z moich ulubionych: _Reacher przypadkowo trafia do pipidówy, spotyka kogoś, komu trzeba pomóc, a następnie wplątuje się w niezłe bagno, z którego nie wszyscy wychodzą żywi_.
Tym razem trafiamy do Los Gemelos, podupadłego miasteczka w Arizonie, niedaleko granicy z Meksykiem. Reacher spotyka tam Michaelę Fenton, byłą agentkę FBI, która próbuje odnaleźć swojego zaginionego brata. Motyw z agentem/agentką FBI/CIA, który/a szuka kogoś z rodziny, albo z firmy, jest mimo wszystko dość częsty w tej serii. Trop zaginionego prowadzi do tajemniczego Dendonckera, lokalnego wataszki, którego ludzie zdecydowanie nie należą do tych, z którymi warto zadzierać. Jak nietrudno się domyślić, Reacher postanawia zweryfikować ich rysopis i zdolności bojowe w praktyce i pomóc kobiecie. Sprawa szybko okazuje się znacznie większa niż zwykłe zaginięcie.
I właściwie tyle wystarczy, żeby opisać punkt wyjścia kolejnej historii o naszym majorze w stanie spoczynku. Dalej dostajemy wszystko to, do czego Lee Child przyzwyczaił mnie przez poprzednie 25 tomów. Reacher analizuje sytuację, zadaje niewygodne pytania, ktoś próbuje go zastraszyć, ktoś inny popełnia fatalny błąd, zakładając, że da radę go pokonać, a liczba połamanych kości i trupów stopniowo rośnie.
Czy to przewidywalne? Oczywiście. Czy mi to przeszkadza? Ani trochę. W końcu właśnie za to lubię tę serię. Nie oczekuję od każdego tomu literackiej rewolucji, wielkich rozważań filozoficznych ani bohatera, który nagle przejdzie całkowitą przemianę. Chcę dostać porządną historię sensacyjną, trochę tajemnicy, kilka bójek i Reachera, który po raz kolejny udowadnia, że wybieranie go sobie na przeciwnika jest wyjątkowo kiepskim pomysłem.
Tym razem podobało mi się również stopniowe odkrywanie, czym właściwie zajmuje się Dendoncker i dlaczego zniknięcie brata Michaeli może mieć znacznie poważniejsze konsekwencje. Historia zaczyna się od lokalnego problemu, ale z czasem jej skala rośnie, co zresztą jest kolejnym dobrze znanym motywem w tej serii. Pojawia się też bomba MOAB, o której już dzisiaj pisał nasz moderator w stanie spoczynku @bojowonastawionaowca - o tutaj.
Coraz bardziej zauważam natomiast pewną zmianę związaną z przejęciem pisarskich obowiązków przez Andrew Childa. Tomy tworzone wspólnie przez braci wydają mi się odczuwalnie krótsze od tych, które Lee pisał samodzielnie. Narracja jest bardziej skondensowana, wydarzenia następują po sobie szybciej, a na dłuższe przestoje czy poboczne wątki zostaje mniej miejsca. Te poboczne wątki są też mam wrażenie ważniejsze niż poprzednio.
Po bardzo dobrym "Strażniku" liczyłem na utrzymanie wysokiego poziomu. "Lepiej już umrzeć" nie zrobiło na mnie aż tak dużego wrażenia, ale nadal jest solidną odsłoną cyklu i mocno od średniej nie odstaje. Nie mam większych zastrzeżeń do kierunku, w którym bracia prowadzą serię razem, i cieszę się, że zmiana pokoleniowa nie odebrała jej charakteru.
George Orwell opisał te wstrząsające wydarzenia w swojej słynnej książce reportażowej „W hołdzie Katalonii” (1938).
Chodzi o sytuację z czerwca 1937 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej. Orwell walczył tam jako ochotnik po stronie republikańskiej w szeregach milicji POUM (Robotniczej Partii Zjednoczenia Marksistowskiego) – antyelektoralnej, niezależnej od Moskwy partii lewicowej.
Gdy w Barcelonie wpływy przejęli stalinowcy sterowani przez radzieckie służby (NKWD i GRU), POUM została nagle zdelegalizowana i okrzyknięta „faszystowską piątą kolumną”. Dawni towarzysze broni z dnia na dzień stali się śmiertelnymi wrogami polującymi na członków POUM.
Orwell uniknął śmierci i więzienia dzięki kilku kluczowym momentom:
• Ostrzeżenie od żony: Gdy Orwell wrócił z frontu do Barcelony (gdzie wcześniej ledwo przeżył postrzał snajpera w gardło), jego żona Eileen podeszła do niego w hotelowym lobby, objęła go i szeptem wydała natychmiastowy rozkaz: „Uciekaj stąd natychmiast!”. Wyjaśniła mu, że bezpieka aresztowała już ich przyjaciół, a ich pokój został przeszukany.
• Ukrywanie się w ruinach: Przez kilka dni Orwell musiał ukrywać się na ulicach Barcelony, sypiając m.in. w ruinach kościoła, aby nie dać się złapać patrolom komunistycznej policji politycznej.
• Ucieczka pociągiem: Ostatecznie Orwell, Eileen oraz ich znajomi zdołali zdobyć bilety i potajemnie przekroczyć granicę z Francją pociągiem, udając zwykłych angielskich turystów.
Oficjalna lista do egzekucji:
Orwell nie przesadzał – po latach w odnalezionych radzieckich archiwach w Moskwie potwierdzono, że NKWD prowadziło szczegółową kartotekę szpiegowską na Orwella i jego żonę. W lipcu 1937 roku (tuż po ich ucieczce) w Walencji przedstawiono oficjalny akt oskarżenia o „wściekły trockizm”. Gdyby Orwell nie uciekł na czas, zostałby natychmiast rozstrzelany lub poddany torturom w tajnych więzieniach stalinowskich, tak jak jego dowódca Georges Kopp czy przyjaciel Bob Smillie.
Dom Wydawniczy REBIS ogłasza dwa dodruki ze świata Diuny. "Nawigatorzy Diuny" Briana Herberta i Kevina J. Andersona ponowie w księgarniach od 20 października, a "Diuna" Franka Herberta od 27 października 2026 roku. Wydania w twardej oprawie z obwolutą liczą kolejno 528 i 696 stron, w cenie detalicznej 109 i 99 zł. Poniżej okładki i krótko o treści.
"Nawigatorzy Diuny"
Gdy ludzkość pokonała w krwawych walkach myślące maszyny, wydawało się, że czeka ją świetlana przyszłość. Tymczasem ledwie sto lat później, po fatalnych rządach Salvadora Corrino, nieuchronnie zmierza do kolejnego konfliktu. Roderick Corrino usiłuje mądrze władać Imperium, lecz jest w fatalnym położeniu – z jednej strony cywilizacji zagrażają fanatyczni butlerianie, z drugiej Josef Venport, który mógłby ocalić przed nimi ludzkość, to zabójca poprzedniego Imperatora. Gdy Roderick prowadzi swą trudną grę, w Imperium niepostrzeżenie rośnie w siłę inny gracz – zgromadzenie żeńskie bezlitosnej Matki Przełożonej Valii - na dalekim Denali zaś po osiemdziesięciu latach spełnia się wielkie marzenie niezależnego robota Erazma…
"Diuna"
Arrakis, zwana Diuną, to jedyne we wszechświecie źródło melanżu - substancji przedłużającej życie, umożliwiającej odbywanie podróży kosmicznych i przewidywanie przyszłości.
Z rozkazu Padyszacha Imperatora Szaddama IV rządzący Diuną Harkonnenowie opuszczają planetę, swe największe źródło dochodów. Diunę otrzymują w lenno Atrydzi, ich zaciekli wrogowie. Zwycięstwo księcia Leto Atrydy jest jednak pozorne - przejęcie planety ukartowano.
W odpowiedzi na atak połączonych sił Imperium i Harkonnenów dziedzic rodu Atrydów, Paul - końcowe ogniwo planu eugenicznego Bene Gesserit – staje na czele rdzennych mieszkańców Diuny i wyciąga rękę po imperialny tron.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Tytuł: Ptolemeusze i Rzym. Przyjaźń czy zależność. Stosunki polityczne w latach 273-43 p.n.e.
Autor: Tomasz Grabowski
Kategoria: historia
Wydawnictwo: Atryda
Format: książka papierowa
Ocena: 8/10
Drugie podejscie, pierwszy raz zaczalem pare lat temu ale jakos utknalem.
Bardzo solidna ksiazka - druga ktora czytalem o Ptolemeuszach. Tym razem mniej o wojnie i gospodarce, ale duzo, bardzo duzo o dynastiach i dyplomacji. Przyznaje, ksiazka potrafila usypiac bo to 250 lat historii ktore wpadalo w cykl spiskow, rodzinnych konszachtow i polityki poznej republiki. I jest to dynastia o absolutnie najbardziej popieprzonym drzewie genealogicznym - przy Ptolemeuszasz to Habsburgowie byli normalni w tym wzgledzie.
Bardzo solidna pod katem warsztatu, wciaz raczej dla koneserow.
@sireplama Ogolnie polityka Rzymu w tamtym rejonie bylo nie pozwolenie, by ktorys za bardzo urosl w sile. Wiec jak Seleucydzi byli bliscy zlojenia dupy Egiptowi to Rzymianie tupneli noga i im dupe uratowali. Ale to taka toksyczna przyjazn, wiadomo
%22%2F%3E%3Ctext%20x%3D%2250%22%20y%3D%2250%22%20dy%3D%220.35em%22%20text-anchor%3D%22middle%22%20font-family%3D%22system-ui%2Csans-serif%22%20font-size%3D%2248%22%20font-weight%3D%22700%22%20fill%3D%22hsl(24%2060%25%2092%25)%22%3EK%3C%2Ftext%3E%3C%2Fsvg%3E){kind=small}
%22%2F%3E%3Ctext%20x%3D%2250%22%20y%3D%2250%22%20dy%3D%220.35em%22%20text-anchor%3D%22middle%22%20font-family%3D%22system-ui%2Csans-serif%22%20font-size%3D%2248%22%20font-weight%3D%22700%22%20fill%3D%22hsl(280%2060%25%2092%25)%22%3EB%3C%2Ftext%3E%3C%2Fsvg%3E){kind=small}
%22%2F%3E%3Ctext%20x%3D%2250%22%20y%3D%2250%22%20dy%3D%220.35em%22%20text-anchor%3D%22middle%22%20font-family%3D%22system-ui%2Csans-serif%22%20font-size%3D%2248%22%20font-weight%3D%22700%22%20fill%3D%22hsl(150%2060%25%2092%25)%22%3EL%3C%2Ftext%3E%3C%2Fsvg%3E){kind=small}
%22%2F%3E%3Ctext%20x%3D%2250%22%20y%3D%2250%22%20dy%3D%220.35em%22%20text-anchor%3D%22middle%22%20font-family%3D%22system-ui%2Csans-serif%22%20font-size%3D%2248%22%20font-weight%3D%22700%22%20fill%3D%22hsl(45%2060%25%2092%25)%22%3EG%3C%2Ftext%3E%3C%2Fsvg%3E){kind=small}
%22%2F%3E%3Ctext%20x%3D%2250%22%20y%3D%2250%22%20dy%3D%220.35em%22%20text-anchor%3D%22middle%22%20font-family%3D%22system-ui%2Csans-serif%22%20font-size%3D%2248%22%20font-weight%3D%22700%22%20fill%3D%22hsl(210%2060%25%2092%25)%22%3ED%3C%2Ftext%3E%3C%2Fsvg%3E){kind=small}
bojowonastawionaowcaMistrz
SofonKoneser
Z_buta_za_horyzontGURU
GilgameshFanatyk
HilalumGruba ryba
l__pGruba ryba
zed123Fenomen
mannorothLider
OpornikGURU
RysiaOsobistość
sireplamaGURU