#gamesmeter

76+1=77
Tytuł: The Legend of Zelda: Twilight Princess HD.
Developer: Tantalus Interactive
Wydawca: Nintendo
Rok wydania: 2016
Gatunek: przygodowa gra akcji
Użyta platforma: PC emulator Cemu
Ocena: 9/10
Czas gry: 30h +

Niesamowita - mimo tylu lat robi wrażenie tym bardziej że oryginał zadebiutował w 2006 roku.
To jedna z gier w którą trzeba zagrać.

Plusy
dungeony
wielkość świata
walki z bossami

Minusy
sterowanie koniem
uboga mapa, mało wskazówek - można się zgubić na amen
finałowy boss -
czasem kamera głupieje podczas walki z przeciwnikami

Polecam spolszczenie
https://drive.google.com/file/d/1nmER5wUjGtVT-hzFNlivaNVjl6K_zslU/view
gra wersje europejską ściągamy przez https://github.com/Xpl0itU/WiiUDownloader/releases
emulator https://cemu.info/

Pora na kolejną.
#gamesmeter
#nintendo
#thelegendofzelda

75+1=76
Tytuł: Leaving Home
Developer: Bart Bonte
Wydawca: Bart Bonte
Rok wydania: 2025
Gatunek: point-and-click, puzzle
Użyta platforma: Android
Ocena: 10/10
Czas gry: 1-2h

Najnowsza gra od Barta Bonte, mojego ulubionego twórcy gier łamigłówek. Dostępna z reklamami na telefony iOS i Android, lub jako płatna wersja bez reklam na Steam.

"Leaving Home" to klasyczna gra typu point-and-click, w której motywem przewodnim jest tytułowe wyjście z domu. Proza życia: dzwoni budzik i zaczyna się poranny rytuał. Z początku jest łatwo, musimy włączyć światło, znaleźć ubrania i opuścić sypialnię. Potem sprawy zaczynają się komplikować. Kolejne łamigłówki są coraz trudniejsze, ale nigdy przesadnie. Osobiście tylko w jednym miejscu utknąłem i pomogłem sobie szukaniem w internecie. Można też użyć podpowiedzi od autora gry.

Gra jest zdecydowanie niedługa, ale bardzo wciągająca. Utrzymana w surrealistycznym stylu, opowiada historię, którą chyba każdy zna. Jeden z tych poranków, kiedy wszystko wydaje się trudne, nic się nie układa, ale trzeba iść do przodu. W tle przewija się kot. Muzyka nadaje całości miłego klimatu.

Jeśli nie znacie twórczości Barta Bonte, polecam jego stronę https://www.bontegames.com/. Ma na koncie dużo podobnych gier, i trochę niepodobnych. Przede wszystkim polecam "Leaving Home", bo to zdecydowanie jedno z jego najlepszych dzieł. Dla mnie 10/10.

#gry
#gamesmeter

74+1=75
Tytuł: Might and Magic: Clash od Heroes
Developer: Capybara Games
Wydawca: Ubisoft
Rok wydania: 2009
Gatunek: gra logiczna/RPG
Użyta platforma: Nintendo DS
Ocena: 7/10
Czas gry: 54, 5h

W dzisiejszych czasach to już niszowa platforma, ale może ktoś doceni moją wrzutkę 😉

Do gierki zabrałem się właściwie tylko ze względu na markę Might and Magic, kompletnie nie wiedziałem, czym ona jest.
A jest czymś ciekawym, bo połączeniem gry typu "match 3" z RPG.
Konkretnie - podczas gry każdą frakcja, mamy dostępnych łącznie 8 rodzajów jednostek - 3 podstawowe i 5 elitarnych, z których to elitarnych wybieramy dwa rodzaje, którymi będziemy walczyć.
Następnie aby zaatakować wroga musimy ułożyć w rzędzie 3 podstawowe jednostki tego samego koloru - jednostki będą się "ładować" przez kilka tur, a następnie zaatakują. Aby aktywować jednostki elitarne, też musimy ułożyć je w rzędzie z jednostkami podstawowymi o tym samym kolorze. Oprócz tego możemy układać też rzędy poprzeczne, co spowoduje utworzenie muru, który będzie bronić naszych jednostek.
I to właściwie całe sedno rozgrywki, która jednak okazuje się złożona i wciągająca. Bo do tego dochodzą jeszcze umiejętności specjalne jednostek, czary bohatera, artefakty, budowanie combosów, czy walki z bossami, rozgrywane wg specyficznych zasad.
Muszę przyznać, że naprawdę się zdziwiłem, jak okazało się, że poświęciłem na tę grę aż 54h - dawno żadna nie wciągnęła mnie na tak długo. Chociaż przyznaję - drugą połowę gry przeszedłem grając praktycznie co wieczór i rozgrywka już mnie zaczęła nużyć.

Do minusów zaliczyłbym muzykę - tylko kilka melodii do walki, więc w kółko słuchamy tego samego. Często wolałem wyciszyć dźwięki 😉

Za to na plus zapisałbym fabułę - może i sztampowa, ale 5 zazębiających się ze sobą kampanii całkiem mnie wciągnęło i byłem ciekawy, jak się potoczy.

Gra wyszła też na inne platformy (choćby na switchu), ale moja recenzja odnosi się do wersji na DSa, bo tylko w tę grałem ( ͡° ͜ʖ ͡°)
#gry
#gamesmeter

73 + 1 = 74

Tytuł: A Plague Tale: Innocence
Developer: Asobo Studio
Wydawca: Focus Home Interactive
Rok wydania: 2019
Gatunek: skradanka
Użyta platforma: PS5 Pro
Ocena: 8/10
Czas gry: 11h lub 19h*

Jako, że wiedziałem, że na dniach przyjdzie do mnie Clair Obscur to chciałem się wczuć w francuskie klimaty i padło akurat na A Plague Tale: Innocence, które kiedyś w PS Plus rozdawali. I muszę wam powiedzieć, że bardzo cieszy mnie to, że się akurat na ten tytuł skusiłem, bo naprawdę dawno się tak dobrze nie bawiłem, aczkolwiek pod koniec wyszła pewna całkiem gruba niedogodność, o której napiszę później.

Zacznijmy więc od fabuły, bo jak dla mnie to ona sprawiła, że nie mogłem się oderwać od tego tytułu. Otóż trafiamy do XIV wiecznej Francji, która nie tylko pogrążona jest w wojnie stuletniej z Anglikami, ale także w kraju panuje epidemia dżumy oraz plaga szczurów. Jako nastoletnia Amicia De Rune po stracie rodziców zmuszeni jesteśmy do zaopiekowania się naszym 5 letnim bratem Hugo, który choruję na nietypową chorobę, o której wraz z biegiem fabuły dowiadujemy się coraz więcej.

Klimat gry jest ciężki, rzekłbym nawet, że w porównaniu do Horizonów, w które grałem ostatnio, to tutaj dostałem takim mocnym obuchem w twarz, co niezmiernie mnie cieszy. Świat jest brutalny, widać, że to walka o przetrwanie, a nie jakieś zajęcia zpt w bezpiecznym środowisku. A jednocześnie przez to, że sterujemy nastolatką i spotykamy innych niedorosłych towarzyszy, jest zachowana jakaś taka przeciwwaga, co naprawdę fajnie było widać w misji na zamku, gdzie dzielna Amazonka Amicia i jej towarzyszka Melie Furia walczyły ze szczurami. Aż mi się przypomniało, jak za dzieciaka bawiliśmy się w Chłopców z Placu Broni :')

Ważnym aspektem, ktory w moim przypadku pozytywnie wpłynął na odbiór tego dzieła, jest jego warstwa audio. Muzyka jest świetna - czuć w niej czające się zagrożenie zarówno ze strony ludzi, jak i szczurów. Natomiast osobne słowa uznania należą się dubbingowi - grałem z francuskim i polskimi napisami i naprawdę czułem te postaci i emocje, które im towarzyszą. To co słyszałem pasowało mi do tego, co powinni czuć w danym momencie, a przy okazji nie gadali cały czas ze sobą, jak to ma miejsce w niektórych grach. Dialogi były napisane na tyle mądrze, że dawały nam informacje o świecie i wskazówki, natomiast było to skondensowane. Okazuje się, że można przekazać wiele informacji w 2 krótkich dialogach bez tony tekstu, co nie jest takie oczywiste. Przy okazji wspomnę jeszcze o grafice - ta widać, że ma swoje lata, ale jest staranna i solidna, nie odrzuca, a projekty lokacji są bardzo dobre.

Dlaczego wiec 8/10? Gra ma swoje wady - największą jak dla mnie jest sterowanie, które jest koślawe, a jeżeli prowadzimy jakiś wózek czy platformę to jest wręcz fatalne. Biorąc pod uwagę, że jest to skradanka to fakt, że ja nie do końca czuję postać stanowi pewną komplikacje. No i jest jeszcze coś, co może być wadą tylko dla garstki graczy, ale niestety, ja w tej garstce jestem. Po raz pierwszy w życiu chyba żałowałem, że nie ma NewGame+. Do osiągnięcia jednego z trofeów brakowało mi 3 zasobów na końcu gry (1 skóry i 2 linek). Także musiałem potem przejść grę praktycznie w 2/3 jeszcze raz, bo po wczytaniu środkowego rozdziału i szukaniu zasobów z poradnikami już nie byłem w stanie uzbierać wszystkiego by ulepszyć procę do końca.

*Dlatego dodatkowe 8h poświęcone na wbicie platyny...

Podsumowując to gra była na tyle super, ze zamiast przechodzić od razu do Clair Obscur to uruchomiłem już drugą część i pewnie na dniach będzie kolejna "recenzja" z mojej strony.

PS. Gra mi przypomniała, że jak byłem mały to zawsze chciałem mieć starszą siostrę 😛

#gry #gamesmeter #playstation #ps5 #aplaguetale

72+1=73

Tytuł: Kingdom Come: Deliverance
Developer: Warhorse Studios
Wydawca: Deep Silver
Rok wydania: 2018
Gatunek: RPG
Użyta platforma: Steam
Ocena: 10/10
Czas gry: ~85h

No dobra, udało mi się drugi raz ukończyć KCD1. Bawiłem się przednio. Przygody Henryczka to zdecydowanie jedna z lepszych gier w jakie grałem. System walki ewoluuje z "kwa znowu dostałem wp*dol" na "pchnięcie, pchnięcie, pchnięcie. oh, znowu zabiłem 6 na 1". To chyba jedyny minus tej gry.
Oczywiście zależało mi na chilloutowym przejściu gry, więc dorzucony był do tego mod na nielimitowany udźwig, nieskończone save'y + celownik w łuku, bo czemu nie.

Fabularnie gra jest jedną z tych, których nie skipowałem. Do tego graficznie gra nie odstaje od takiego Wiedźmina 3.

Polecam i pozdrawiam.

Do dwójki kiedyś zasiądę. Jak będzie w promie, bo te 200 PLN to wolę wydać na muzykę ( ͡° ͜ʖ ͡°)

#gamesmeter #staregry

71+1=72

Tytuł: The Legend of Zelda: The Minish Cap
Developer: Capcom, Flagship
Wydawca: Nintendo
Rok wydania: 2004
Gatunek: jRPG
Użyta platforma: Anbernic RG Cube (emulator GBA)
Ocena: 8/10
Czas gry: ~20h

Bardzo pozytywnie się zaskoczyłem. Sporo mechanik, ciekawe bosy, w późniejszym etapie trochę backpedaling zaczyna irytować, bo z odkrytych znajdziek nie ma zbyt wiele, ale wciąż to bardzo mocny tytuł, zwłaszcza że ma już 21 lat. Grałem pierwszy raz w jakąkolwiek zelde i chyba skuszę się na kolejną. Dajcie znać jak kojarzycie podobne retro tytuły warte sprawdzenia 😉

#gamesmeter #gry #retrogaming

70 + 1 = 71

Tytuł: Reksio i UFO
wydawca: Aidem Media
Rok wydania: 2003
Gatunek: przygodowa
Użyta platforma: Steam Deck
Czas do ukończenia: nie ukończona
Ocena: 5/10

Skusiłem się bo Reksio.

Na plus
Dubbing,
Stylistyka
Fabuła

Minusy
Strasznie irytujące mini gierki - elementy platformowe - choć do przyzwyczajenia .
Wyścig - w stylu Micro Machines- autka są w stanie się zablokować po zetknięciu z sobą i chwile zajmuje by się uwolnić w tym czasie jakiś przeciwnik juz daleko odjechał - na tym etapie po iluś tam próbach odpuściłem (czyli gdzieś za połową gry)
Gdy powraca się do poprzedniej planszy za każdym razem odpala się scenka której przerwać i trzeba wysłuchiwać co mają postacie do powiedzenia

tylko dla najwiekszych fanatyków.
Lepiej odpalić jakąś grę z serii Scooby Doo znacznie lepsze
#gamesmeter

69 + 1 = 70

Tytuł: The Precinct
wydawca: Kwalee
Rok wydania: 13 maja 2025
Gatunek: Detektywistyczne, przestępczość, piaskownica
Użyta platforma: Steam Deck
Czas do ukończenia: 12h
Ocena: 6/10

Gra moim zdaniem błędnie porównywana do GTA tego z kamerą od góry, nie ma nic poza tym wspólnego imo z tą serią. Ma ciekawe mechaniki aresztowania, losowych zgłoszeń przestępstw, które musimy rozpatrzyć pod kątem tego co przestępca wywinął, sprawdzić dowód, poziom alkoholu we krwi itp. Ściganie złych dzieli się też na piesze, w pojeździe, oraz helikopterem. Daje to dużo frajdy przez pierwsze 8h gry, potem mnie już nudziło. Fabuła nie jest za oryginalna, w zasadzie w ogóle nie jest oryginalna i jest rzadko ukazywana. Tak to w kółko patrole, które ratuje losowość.
Najgorsza jest ilość bugów, która przeszkadza w łapaniu przestępców, posiłki często się bugują na ścianach itd. Mamy też do dyspozycji partnera, który jest bezużyteczny, nie nadąża za nami biegać przez większość patrolu go nie ma bo za nami goni kilka mil minimapy za nami. Jedyne co robi, to wkurza bo gdy mamy szybko wsiąść do pojazdu to mamy komunikat aby na niego czekac i tak musimy czekac a złodziej czy inny pajac nam tymczasem ucieka. Dobry pomysl na gre, ale duzo do poprawy a od premiery wyszedl jeden hotfix, ktory niczego nie zmienil. Na plus takze bardzo dobra optymalizacja na decku. Mysle, ze gdyby ta gra miala wiekszy budżet to byłoby lepiej. Bawiłem się dobrze, pod koniec już znudzony robieniem tego samego w kółko ale frajda była długo.
#gamesmeter #steam #gry #steamdeck

68 + 1 = 69 (hehe)

Tytuł: Final Fantasy VII Rebirth
wydawca: Square Enix
Rok wydania: 29.02.2024 (23.01.2025 PC)
Gatunek: jRPG
Użyta platforma: PC (Steam)
Czas do ukończenia: 80h
Ocena: 10/10

Druga część remakeu gry która oryginalnie wyszła jako jedność. W dalszej części będę często porównywał tę grę do FFVII Remake i będę o niej mówił jako jedynka, pierwsza część, itd. Będzie spoilerowo.

Grę zaczynamy tam gdzie w oryginale zaczyna się druga płyta, czyli w miasteczku o nazwie Kalm, leżącym zaraz obok Midgaru. Pierwsze co rzuca się w oczy to to, że postępy z pierwszej części c⁎⁎ja dają. Za samo posiadanie zapisów z jedynki i dodatku dostajemy po summonie. Nie ma jakiegokolwiek przeniesienia postaci do nowej części. Zaczynamy praktycznie od zera. Niby to dobrze, bo są gracze co nie grali w jedynkę i zaczynając od tej części nie będą pokrzywdzeni, ale ja jednak liczyłem na coś więcej.

Grafika
Gra wygląda dokładnie tak jak ją sobie zapamiętałem z czasów ogrywania za gówniarza. A tak na poważnie to to samo co z jedynką. Gra z czasów płyt CD została przeniesiona do teraz, jedna postać ma więcej polygonów niż cały poziom w oryginale. Jest dobrze, a nawet bardzo dobrze. Nie jest to jakiś majstersztyk z rewelacyjną grafiką ze śledzeniem promieni i takie tam. Jest to po prostu dobra, ładnie wyglądająca gra.

Muzyka
Tak jak i w jedynce, klasyczne kawałki w nowej aranżacji z pełną orkiestrą. Dla kogoś kto nie grał w oryginał pewnie nie zrobi wrażenia, dla mnie to było stanie w walce bez ruchu i słuchanie.

Gameplay
W odróżnieniu od jedynki mamy tutaj otwarty świat. Jest on podzielony na kilka regionów pomiędzy którymi musimy się przemieszczać, ale generalnie w porównaniu z korytarzami pierwszej części jest bardzo duża swoboda. Mapa świata jest podzielona na kilka regionów. W każdym z nich mamy do zrobienia kilka znajdziek, które w ogóle nie wpływają na fabułę. W końcu są chocobosy, ale zupełnie inne niż w oryginale. Nie ma tutaj hodowania ptaków aż wyjdzie złoty. Każdy region ma swoją wersję chocobosa ze swoimi unikalnymi zdolnościami.
Walki pozostały prawie że nie zmienione. Znowu mamy typowy dla jRPG system turowej walki przeniesiony na dzisiejszej standardy. Jest pasek ATB, jest impreza. Nowością są ataki typu synergy. Po wykorzystaniu odpowiedniej ilości ataków/czarów postacią którą kierujemy jak i drugą można odpalić wspólny dla tych postaci atak. Podoba się to dla mnie, ciekawa mechanika.

Wrażenia
Bardzo dobre rozwinięcie pierwszej części. Bardzo dobra podstawa pod zamknięcie trylogii. Dla gracza który nie grał w oryginał może nie zrobić wrażenia, jednak dla samej fabuły trzeba dać mu szansę. Na liczniku osiemdziesiąt godzin bo zrobiłem praktycznie wszystko co się dało przy pierwszym podejściu.
Może trochę minusów. Gra jest przesiąknięta mini-grami gdzie trzeba naciskać odpowiedni guzik w odpowiednim czasie. Dwa razy odbiłem się od tej gry Raz gdy dotarłem do Gold Saucer gdzie musiałem mini-gierki robić i drugi raz przy... powrocie do Gold Saucer gdzie musiałem mini-gierki robić. Pod tym względem gra jest mocno irytująca.

Z niecierpliwością czekam na trzecią, zamykającą część.
#gamesmeter

67 + 1 = 68

Tytuł: Paper Mario: The Thousand-Year Door
wydawca: Nintendo
Rok wydania: 2004-07-22
Gatunek: cRPG
Użyta platforma: Nintendo Switch
Czas do ukończenia: 30h
Ocena: 10/10

JAAAKIE TO BYŁO DOBREEEE

Ogólnie ciężko mi przychodzi odkrywanie nowych gier. Przechodzę Gothika raz do roku i przeplatam go Nocą Kruka co 2 kolejne xD ale wśród gier którym dałem szansę i które ją wykorzystały muszę wpisać dzisiejszego bohatera, czyli Mario TTYD. Gra jest luźną kontynuacją genialnego Paper Mario którego ograłem kilka razy jeszcze na Nintendo 64, ale nie wymaga żadnej wiedzy o oryginale, bo nie nawiązuje do niego w prawie żaden sposób (jest ledwie parę smaczków).

Wspomniany
TTYD to fabularny wypust spod czapki Mario w którym trafiamy do miasta Rogueport (zaproszeni orzez księżniczkę Peach) i odkrywamy że gdzieś zniknęła, a światu grozi niebezpieczeństwo. Klasyk xd

Przede wszystkim gra świetnie rozwija system walki turowej, która odbywa się tutaj jako "spektakl na scenie". Mamy widownie, możemy się jej przymilać, możemy obrywać od niej kamieniami, niektórzy bossowie ją zjadają xd mogą urywać się elementy sceny, bardzo kreatywnie to jest zrobione i potrafi zaskoczyć.

Sama walka zrealizowana jest w sposób dający dużo frajdy i przyjemny, dzięki czemu te przerywniki nie są męczące.

Jest to RPG, więc możemy hehe ekspić Mariana, rozwija statystyki, czy tworzyć własny build na podstawie znalezionych "badges" czyli takich perków.

Zacząłem od walki (nie wiem czemu) ale poza nią też jest super: świat przedstawiony jest bardzo ciekawie, ilość różnych scenerii satysfakcjonująca, a częste zmiany klimatu nie pozwalają sie znudzić. Na przykład w jednej lokacji musimy wspinać się po drabince wrestlingu, a w innej rozwiązać detektywistyczną zagadkę orient expressu. Dodatkowo gra cały czas łamie konwencję do których przywykliśmy, i zaskakuje od początku do końca.

Gra mocno korzysta z faktu że wszystko jest z papieru, i np jeśli Mario stanie w poprzek to może przelecieć przez kratki ściekowe xd non stop takie smaczki.

Bardzo fajny humor, wiele razy śmiechnąłem srogo. Fajni towarzysze, mający o wiele więcej zastosowań niż w jedynce.

Niektóre wstawki nie są moim zdaniem dobrane do najmłodszych widzów: jedna z żeńskich postaci to flirciara, mamy czasem dwuznaczne żarty, a w jednym momencie jesteśmy świadkami bardzo dramatycznej śmierci jednego z bohaterów, chociaż bez spoilerów.

Minusem jest to że niestety jest za łatwa. Grałem bardzo na YOLO, nie leczyłem się na zapas, nie planowałem buildów pod bossów, a zginąłem ledwie 2 razy i to przez głupotę. Oryginalny Paper Mario miał nawet specjalnego moda fanowskiego podbijającego poziom trudności :grinning:

Podsumowując: No ja jestem naprawdę bardzo pozytywnie zaskoczony, już tą gierkę rozreklamowałem wśród znajomych :grinning:

#gamesmeter

66 + 1 = 67

Tytuł: Metro 2033 Redux
producent: 4A Games
wydawca: Deep Silver / Plaion
wydawca PL: Cenega S.A.
Rok wydania: 26sie2014
Gatunek: akcja, FPP
Użyta platforma: PC
Czas do ukończenia: 13h
Ocena: 7/10

Najpierw pare słów o sobie bo wypadałoby się przywitać. LVL 37, strasznie niechętnie podchodzący do nowych tytułów. Spędziłem setki lub tysiące godzin w DOTE2, Lineage 2, Counter-Strike, Mu Online, Diablo 2 i Diablo 2 Ressurected. Z góry przepraszam za błędy bo recenzent ze mnie raczej marny.

Do spróbowania skłonił mnie gameplay jednego z youtuberów i cieszę się, że się przełamałem.
Gra tak ocieka dla mnie imersją, że każdemu polecam zanurzyć się w ten świat, zgasić światło, przygotować szklankę wody na wypadek oblania potem, założyć słuchawki, wyciszyć telefon.

Mróz aż skrzypi, wilgoć przesiąka monitor, w powietrzu aż czuć charakterystyczny zapach korodowania wszystkiego. Bieda, smutek, strach w oczach obywateli podziemnych korytarzy byłego metra daje się we znaki a bohaterowi czyli nam pozostaje kilka naboi do kałacha i coś czego się nie da człowiekowi wydrzeć niczym - wolę przetrwania.

W grze bawiłem się świetnie i każdy kto lubi postrzelać z elementami survivalowymi to musi koniecznie dodać ten tytuł na swoją kolejkę wstydu. Przechadzamy się korytarzami walcząc z potworami oraz rabusiami którzy uzurpują sobie prawo do posiadania wszystkiego i wszystkich. Stale jest mało naboi i filtrów powietrza do maski. Odłóżcie ego na hak obok plakatu rambo i przemyślcie swój każdy następny ruch. Chwila zawachania albo zbytniej śmiałości i lądujecie jako przystawka dla wszelakich bestii.

Odejmuję 3 punkty bo gra nie jest idealna.
1 odejmuje za wątek z kosmitami - ma swoje niedociągnięcia, pozostawia interpretację graczowi, mnie on niepodszedł.
Kolejny za liniwość map. Raczej ciężko zabłądzić choć może dla wielu to zaleta. W metro exodus już jest więcej przestrzeni do exploracji.
Ostatni odejmuje za czas rozgrywki. Jestem typem co raczej zagląda pod każdy kamień (choć znajdźki są świetnie poukrywane i znalazłem ich niewiele co mnie zaskoczyło) a i tak wystarczyło 13 godzin by ukończyć tytuł.
#gamesmeter

65 + 1 = 66

Tytuł: Shadow of The Tomb Raider
Developer: Eidos Montreal/Crystal Dynamics
Wydawca: Square Enix
Rok wydania: 2018
Gatunek: akcja
Użyta platforma: PC
Czas do ukończenia: 42h
Ocena: 8/10

W końcu ukończyłem finał nowej trylogii i, oh boy, ale się dobrze bawiłem.

Trylogia zmieniała element, na który kładła nacisk z walki w pierwszym TR, na balans elementów w Rise, aż do położenia głównego nacisku na eksplorację w Shadow, co zdecydowanie trafiło w moje gusta. Mało walk, a jak już są to dość szybkie do zakończenia, za to bogactwo grobowców (grałem w wersję Definitive Edition), niektóre z nich z absolutnie rewelacyjnym designem. Mnóstwo znajdziek, większość ciekawa. Bardzo podobał mi się setup w Ameryce Południowej i kulturach Inków/Majów, w końcu coś świeżego.

Fabuła podsumowuje przejścia z Trójcą i nie jest zła, ale kilka rzeczy można było rozwiązać inaczej (głównie końcówkę, bo wygląda na to, że kończył sie czas na development i kilka rzeczy zostało potraktowanych po macoszemu).

Ludzie narzekają, że Shadow ma dość powolny sposób prowadzenia opowieści, a jak się trafia do głównego hubu w grze to już w ogóle narracja umiera. W ogóle mi to nie przeszkadzało, fabułę zarzuciłem na dobre kilkanaście godzin w tym miejscu i skupiłem się na eksploracji.

Design Lary w Survivor Trilogy świetny. Na pewno zagram ponownie i to we wszystkie części, bo po prostu się ten cykl udał i sprawia mnóstwo funu.

#gamesmeter #gry #tombraider

63 + 2 = 65

Tytuł 1: Horizon Forbidden West
Tytuł 2: Horizon Forbidden West: Burning Shores
Developer: Guerrilla Games
Wydawca: Sony Interactive Entertainment
Rok wydania: 2022, 2023
Gatunek: action RPG
Użyta platforma: PS5 Pro
Czas do ukończenia: 100
Ocena 1: 8/10
Ocena 2: 6/10

Pozwolę sobie w jednym wpisie ocenić podstawkę i dodatek i rozbijam to na dwa tytuły, bo są różnicę, ale od początku.

Jak już pisałem przy recenzji Zero Dawn to ja świat Horizona pokochałem nim w niego zagrałem. Dlatego jak wybierałem bundla pierwszego PS to wybrałem z H:ZD i gra mnie kupiła pomimo swojej infantylności. Także jak kiedyś na promce w Euro RTV był Zakazany Zachód to wziąłem bez wahania, ale gra swoje odleżała. Słyszałem, że jest różnica w grafice między 4, a 5, a mój slim już się przy GoW krztusił, więc postanowiłem poczekać. No i nadszedł ten czas. Po ograniu remastera ZD wyruszyłem niemal od razu na Zakazany Zachód. I utknąłem na początku. Pierwsza misja ciekawa, fajny wstęp, ale potem tempo siada dramatycznie, a ilość zmian w grze jest duża i niestety, ale część z nich jest na minus (ale do tego dojdę). Dopiero po tym jak człowiek dotrze do pewnego kompleksu przedwiecznych w górach to gra nabiera rumieńców i robi się ciekawi, ale to jest kilkanaście godzin gry.

Fabularnie poszło to w dobrym kierunku - Hades nie był jedynym zagrożeniem i odpowiedzialność za świat znowu spada na Aloy, która będzie musiała się zmierzyć z nowym przeciwnikiem. Historia opisana (jak się rozkręci) mi się podobała, aczkolwiek finał zostawił lekki niesmak. Gra też dojrzała trochę i już nawet zaryzykuję stwierdzenie, że nie jest dla małolatów, a dla nastolatków. Questy fabularnie nie są takie infantylne jak były w ZD, a ten o demencji mnie nawet zszokował, że postanowili poruszyć taką tematykę. Także tutaj zmiana na plus. Świat też przeszedł delikatny lifting i jest nieco bardziej poważny.

To, które zmiany mi się nie podobały? W grze wprowadzono kolejne nowe żywioły, takie jak czyściwoda, klej, plazma, kwas, na które są wrażliwe maszyny i którymi same atakują. Powiększono też arsenał broni dostępnych dla Aloy - pojawiły się dyskomioty, łuk krótki, wyrzutnie oszczepów. No i dodatkowo każda maszyna ma co najmniej 2 swoje wersje, a niektóre tych wersji mają kilkanaście. Brzmi super? Irytuje jak cholera. W ZD miałem swój arsenał 3 broni, który pokrywał wszystkie możliwe scenariusze w mniejszy lub lepszy sposób. Tutaj każda walka to sprawdzenie z jaką wersja mamy do czynienia (bo różne wersję mają różne odporności/wrażliwości), potem sprawdzenie w ekwipunku czy mam pod ręką taką broń, a jak nie mam to wybranie z menu innej broni. Bo początkowe bronie mają tylko 1-2 typy amunicji, wiec jesteś mocno ograniczony w tym kontekście. A i sakwa jest mała, a ulepszenie toreb to kolejny dramat, bo jest kilkanaście różnych zwierząt, z których wypada kilka różnych surowców, a zwierzęta są regionalne (to akurat ma sens, ze nie ma sów na pustyni np.), więc trzeba się namęczyć by jakoś to rozchulać. Może dlatego pierwsza część gry mnie bardziej męczyła, bo potem już miałem szerszy wachlarz uzbrojenia i szło sprawniej.

Ale jak widać dla podstawki dałem aż 8, bo się naprawdę dobrze bawiłem - FW to kawał dobrego open worlda i polecam.

No ale poświęćmy jeszcze chwilę dodatkowi, bo jak widać ocena niższa. Spwodowane jest to trzema kwestiami. Po pierwsze fabularnie jest to dalsza część przygód Aloy, a nie dodatkowa przygoda, także teoretycznie trzeba go znać by móc bezproblemowo wskoczyć do trójki, a takich praktyk nie lubię (Dragon Age mnie tak oszukiwały i znowu oszukają przy Veilguardzie). Po drugie to wprowadza region, który nie jest powiązany z oryginalnym terenem, czyli albo tkwisz na wyspie albo korzystasz z szybkiej podróży. Z tej drugiej opcji akurat zacząłem korzystać grając już w ZD (starzeje się powoli...), ale nie lubię jak to jest na mnie wymuszone. A po trzecie to był skromny w porównaniu do Frozen Wilds. Tak naprawdę to tylko 2 nowe maszyny (w teorii 4, ale 1 to unikatowy boss, a 1 to inna wersja znanego ptaka), 3 nowe systemy znajdziek (przeloty były super fabularnie), 6 zadań głownych i 4 questy poboczne. Mało.

Czy mogę polecić grę? Jeżeli podobała Ci się 1 to śmiało wskakuj na moją odpowiedzialność. Jeżeli nie podobała Ci się 1 to wątpie, zeby ta gra zmieniła Twoje zdanie. A jeżeli nigdy nie grałeś w Horizona to jednak zacznij od Zero Dawn. Mniej zniechęca na początku, a historię warto znać od początku, bo jej konsekwencje fabularnie za nami się ciagną.

#gamesmeter

62 + 1 = 63

Tytuł: Happy Game
Developer: Amanita Design
Wydawca: Kepler Amanita Design
Rok wydania: 2021
Gatunek: psychodeliczna gra point and click
Użyta platforma: PC
Czas do ukończenia: 2
Ocena: 8/10

Jako że ostatnio mam troszkę mniej czasu na gierki, postanowiłem zabrać się za bardzo krótkie tytuły, które można ukończyć w parę godzin. Takim tytułem jest właśnie „Happy Game”, które przeszedłem przy jednym, dwugodzinnym posiedzeniu.

Warto zaznaczyć, że uwielbiam produkcje Amanita Design - ich „Machinarium” uważam za jedną z moich najbardziej ulubionych gier – więc gdy zobaczyłem, że „Happy Game” jest dostępne za darmo, momentalnie postanowiłem spróbować. Bo wiecie, bardzo lubię przygodówki, jednakże mam problem z ich kupowaniem - sam nie wiem, dlaczego tak jest, skoro za każdym razem świetnie się przy nich bawię.

Tak też było w przypadku „Happy Game”, które wcale do wesołych gier nie należy. Twórcy ostrzegają o tym na samym początku. Jestem pełny podziwu, że ktokolwiek był w stanie wpaść na tak psychodeliczne obrazy i zastanawiam się, czy to jest jedynie wytwór bardzo bogatej wyobraźni czy ktoś z zespołu deweloperów miał po prostu bad tripa i postanowił przerobić to na gierkę. :')

Sama rozgrywka jest bardzo prosta - polega na ciągnięciu różnych elementów, jakkolwiek by to nie brzmiało, w tym także głównego bohatera.

Fajna przygoda, zdecydowanie polecam.

#gry #pointandclick #epicgames
#gamesmeter

Tytuł: Clair Obscur: Expedition 33
Developer: Sandfall Interactive
Wydawca: Kepler Interactive
Rok wydania: 2025
Gatunek: jRPG
Użyta platforma: PC
Czas do ukończenia: 46 h
Ocena: 10/10

Francja elegancja.

Największe zaskoczenie ostatnich lat. Wszystko w tej grze wykonane bardzo dobrze mimo niewielkiego zespołu developerów i cenie jak za remaster . Postacie, dubbing, muzyka, grafika - jak dla mnie idealne.
Poziom trudności - średnio trudny
99% gry zaliczone na zwykłym poziomie trudności - dopiero finałowe walki odpuściłem i zmieniłem na tryb fabularny.
Mało co a bym wczoraj odpuścił dalsze granie - a dziś od strzała poległ finałowy boss
Owszem kilka rzeczy do poprawy

* brak szybkiej podróży na mapie świata
* mało miejsca na moce - choć to podyktowane chyba tym żeby zachować jako taki balans.

Można grać na Steam deck - ale średnio to przyjemne
PS.
Kiedyś tam zaliczę ng+
#gamesmeter

60 + 1 = 61
(ostatnia osoba źle policzyła)

Tytuł: Civilization VII (Sid Meier's Civilization VII)
Developer: Firaxis Games
Wydawca: 2K Games
Rok wydania:: 2025
Gatunek: strategiczna gra turowa
Użyta platforma: PC
Ocena: 6/10
Czas do ukończenia: Ponownie Nieskończoność 😉

Rozegrałem 112 godzin, 5 gier 5 różnymi przywódcami.

TLDR - Gra jest za łatwa !!

Pierwszą grę rozegrałem po premierze, a każdą późniejszą po opublikowaniu kolejnego patcha.

Niby z każdą wersją jest mniej błędów ale też szybko nauczyłem się tricków, dzięki którym każda gra jest łatwa do wygrania. Chyba, że uprzemy się na jakiś konkretny typ wygranej.

Pierwsza gra na poziomie 4/6 aby zapoznać się z mechanikami gry, stanowiła jakieś wyzwanie bo popełniałem po prostu błędy bądź niektóre cele spuścizny były niemożliwe do osiągnięcia przez błędy.

Druga gra również na poziomie 4/6 ale już poszło łatwo więc 3 rozegrałem na 5 poziomie. Tu miałem chwilowe problemy ale po ich przezwyciężeniu kolejna łatwa wygrana.

Także już w 4 rozegranej grze zdecydowałem się poziom 6/6 czyli bóstwo, gdzie w poprzednich częściach trzeba się było sporo napocić aby taką grę wygrać.

Gdy poznasz parę przydatnych mechanik oraz jak je wykorzystać. To od epoki odkryć nie musisz zbytnio się skupiać na nauce (chyba, że chcesz wygrać naukowo). Nie chcę ich tutaj zdradzać aby nie odbierać innym przyjemności z gry jeśli ją mają 😉

Najprostszym typem wygranej, jest zwycięstwo wojskowe, poziom very easy. Jak postawicie wszystko na naukę to zwycięstwo naukowe też nie powinno stanowić problemu. Kulturowe zostało już trochę utrudnione po zmianach w grze, w pierwszych wersjach na poziomie zwycięstwa wojskowego. Ciężko zdobyć odpowiednią liczbę artefaktów na największej mapie przy 8 konkurujących cywilizacjach.. Zwycięstwo gospodarcze wydaje się najcięższe, nie dość, ze trzeba napykać aż 500 punktów potentata kolejowego to na koniec czeka was tournee po wszystkich stolicach specjalną jednostką.

Czy będę dalej grać ? Pewnie tak, przecież wydałem na nią 300 zł xD Natomiast czekam aż dadzą większe mapy i podkręcą trudność. Może powrót skali 1-8 ?

#gry
#gamesmeter

58 + 1 = 59

Tytuł: Grand Batman Arkham Asylum GOTY
Developer: Rocksteady Studios
Wydawca: WB Games
Rok wydania: 2010
Gatunek: Akcja, Przygodowe, Skradanie
Użyta platforma: Steam Deck
Ocena: 9/10
Czas do ukończenia: 13h

Gra nadal po 15 latach trzyma poziom, graficznie na steam decku nadal wygląda b. ładnie, system walki trochę się zestarzał na przestrzeni lat, ale nadal daje rade. Polecam gorąco, nie tylko miłośnikom DC i nietoperza. Gra się bardzo dobrze zestarzała.
#gamesmeter

Strasznie mały ten zespół. Mam nadzieję, że tego nie zajebią 😈

#gry #xbox #gamesmeter

58 + 1 = 59

Tytuł: Clair Obscur: Expedition 33
Developer: Sandfall Interactive
Wydawca: Kepler Interactive
Rok wydania: 2025
Gatunek: jRPG
Użyta platforma: PC gamepass
Czas do ukończenia: 35h
Ocena: 10/10

Stało się. Ukończyłem E33 w sumie o 1 w nocy, bo już nie chciałem czekać do kolejnego dnia. Bez cienia wątpliwości to pod wieloma względami najlepsza gra, jaką kiedykolwiek ukończyłem i taka, której znaczenie i moralny wybór - bo na końcu będzie można zdecydować o zakończeniu - będą debatowane przez dłuższy czas. Pewne rzeczy zostały wyjaśnione, inne zostawione do interpretacji graczy na podstawie wskazówek rozsianych po całym świecie, który jest spory.

Ostatnio opisałem dość sporo w **TYM** wpisie, dlatego nie będę się powtarzał w pewnych kwestiach, a jedynie uzupełnię to o nowe przemyślenia.

Przede wszystkim fabuła jest i chyba pozostanie unikatowa, a napisane postaci i ich sceny mogą wyznaczyć nowy standard w tym dobrym gamedevie. Miałem porównanie z kilkoma innymi grami i po tych godzinach z E33 zwyczajnie wydają się one drętwe. Taki ekwiwalent ekspozycji na 60fps, że póki grasz w 30 klatkach, jest spoko, ale jak dość długo pograsz w 60 i wrócisz do 30, zobaczysz jak powolny jest ruch postaci. Tu tak jest z cutscenkami i dialogami, a przynajmniej w moim odczuciu.

Sekwencje uników i parad stały się dla mnie naprawdę przyjemne pod koniec gry. Nie powinny, bo mam refleks paralityka, ale one były trochę jak stukanie rytmu. Stoczyłem tyle walk z przeciwnikami, że zacząłem reagować nie tylko na to, co gra pokazuje, ale i na dźwięki ataków, a przy niektórych po prostu znam sekwencję ich kilku ataków na pamięć. To sprawiło, że walka z bossami po 30min dawała mega frajdę, bo była bardzo dynamiczna. Zwłaszcza z opcjonalnym, który po każdym otrzymanym ciosie zmniejszał maksymalne życie postaci o 10%. W zamian za pokonanie otrzymujemy przedmiot, który będzie przed tym efektem chronił w przyszłości. Takich opcjonalnych starć i aktywności jest masa, choć zostaje odblokowywana stopniowo wraz z rozwojem naszego środka transportu.

W zasadzie trudno mi znaleźć wady tej gry, zwłaszcza że dla mnie najważniejsza zawsze jest fabuła. Myślę, że umiejętności są dość słabo zbalansowane, bo jest ich masa do odblokowania, ale bardzo szybko znajdziemy te "tańsze", które są po prostu dużo lepsze na przestrzeni długich starć, niż te, które trzeba odblokować za więcej punktów. Może w endgamie to ma większe znaczenie. Czy to wada? Pewnie dla kogoś będzie, dla mnie nie.

Do reszty chyba bym musiał wejść w spoilery. Poczekam aż inni skończą, może mnie wtedy zawołacie, to sobie pogadamy, bo jest o czym.

No i polecam serdecznie.
10/10 Dziwenów.

#gamesmeter #jrpg #clairobscur #grykomputerowe #gry

57 + 1 = 58

Tytuł: Grand Theft Auto: San Andreas – The Definitive Edition
Developer: Rockstar Games
Wydawca: Rockstar Games
Rok wydania: 2023
Gatunek: Akcja, Przygodowe
Użyta platforma: PC
Ocena: 9/10
Czas do ukończenia: 60H

I zakończyłem platynową przygodę z trylogią. Gdyby nie ułomności remasteru to dałbym 10/10, moja ulubiona część. Gangsterski klimat lat 90 i hiphopowy sznyt trafia do mojego serca.

#gamesmeter