ZwalistyInspirator
15piorunówKilka dni temu wrzuciłem tutaj fotkę z całodobowej piekarni, którą odwiedziłem o 3 w nocy. Zaskoczyło mnie pozytywne przyjęcie głupiej fotki w środku nocy po dłuższej przerwie w odwiedzaniu tego serwisu. No to dzisiaj w nocy też tę piekarnię odwiedziłem, ale tym razem miałem o czym myśleć.
TL;DR: Zjebanie i wyrzuty sumienia, echa traumy z dzieciństwa i o jakich po⁎⁎⁎⁎nych rzeczach potrafią do siebie pisać ludzie.
Trigger warning: cierpienie dzieci bez opisywania szczegółów.
Do przyjaciółki wysłałem odpowiedź na maila po OŚMIU miesiącach.
Pisujemy do siebie co jakiś czas, głównie o przeczytanych książkach (czy też w moim przypadku o audiobookach).
Traf chciał, że poruszyła ją powieść "Musimy porozmawiać o Kevinie", która traktuje o krzywdzeniu dzieci (nie chcę tutaj używać słów konkretnych, bo nie wiem jak ten serwis je traktuje) i jej wiadomość o tym nałożyła się na mój swego rodzaju (negatywny) przełom w moim postrzeganiu wydarzeń z dzieciństwa.
Nie chciałem jej zbywać czymś w rodzaju, że to trudny dla mnie temat i nie napisać o co chodzi, bo to byłoby jak olanie jej i jednocześnie zaniepokojenie. Raczej nie miałem nigdy problemu z odpisywaniem jej na każdy temat, chociaż takie najtrudniejsze poruszaliśmy jednak osobiście (kiedyś byliśmy kilka lat w związku).
Napisałem w jej urodziny - genialny k⁎⁎wa pomysł, wiem - ale gdyby nie ta data, to nie wiem, czy kiedykolwiek bym to napisał, może po jakiejś terapii kiedyś. A zrobiłem to w jej urodziny, bo od kilku lat w te dni pisujemy do siebie zawsze i brak wiadomości tego dnia mogłaby odebrać jako zerwanie tej znajomości z mojej strony.
Stwierdziłem, że będę pisał tak, jak czuję, czyli zaczynam od imienia i kropki, bez żadnych wstępów czy życzeń, bo jakbym miał to jeszcze jakoś zmiękczać, to nie wiem jak. “Hej, mam nadzieję, że miewasz się dobrze, a teraz emocjonalny kop w d⁎⁎ę na urodziny ode mnie, gotowa? Zaczynamy! :partying_face:”
W tej wiadomości nie jest nawet napisane, o jakie sytuacje konkretnie chodzi, więc co za problem napisać coś takiego mogłoby się zdawać - otóż no okazało się, że dla mnie spory, zmusiłem się do napisania tego dzień przed wysłaniem i po kiepskiej nocy, następny cały dzień miałem zjebany rozmyślaniem o tym wszystkim. Przeszło mi trochę wieczorem, napisałem drugą część starając się skupić na rzeczach pozytywnych i nawet się udało, druga część ma wydźwięk odwrotny do pierwszej, jest w niej sporo uśmiechniętych emotikonów, w tym roku wydarzyło się u mnie sporo fajnych rzeczy, są też plany na przyszłość, nawet bym powiedział, że takie z ambicjami, druga część jest dłuższa i zawiera w sobie oczywiście życzenia.
W każdym razie po napisaniu i wysłaniu pomyślałem: “obowiązek” wykonany, sprawa załatwiona, teraz niech się dzieje, co chce - trochę tak do tego podchodziłem. Odwrotność tego, co chciałoby się myśleć o pisaniu do kogoś bliskiego, no ale gdybym CHCIAŁ to napisać, to na pewno bym nie zwlekał tak długo.
Traktowałem napisanie tej wiadomości jako przykry obowiązek i nie myślałem, co będzie dalej.
I tu następuje plot twist:
Następnego dnia okazało się, że napisanie tego ma efekt terapeutyczny, poczułem się znacznie lepiej, na niektóre sprawy spojrzałem inaczej, miałem wrażenie, jakby spadł mi z serca ciężar, który od pewnego czasu się tam znajdował. NO KTO BY SIĘ K⁎⁎WA SPODZIEWAŁ, ŻE ZWIERZENIE SIĘ BLISKIEJ OSOBIE MOŻE PRZYNIEŚĆ ULGĘ - każdy poza mną.
Na obronę swojej głupoty napiszę, że w wiadomości tej przecież ani nie opisuję konkretnych sytuacji, ani co konkretnie sobie uświadomiłem, więc jaką to ma wartość terapeutyczną - wydawało mi się, że żadną. Też nie powiedziałbym, że to, co zrozumiałem po tym podkaście było dla mnie traumatyczne, ale c⁎⁎j wie.
To wszystko mam oczywiście nieprzepracowane, ale na razie mam to w d⁎⁎ie, na co dzień mi to nie przeszkadza zauważalnie dla mnie, zepchnięte gdzieś tam w emocjonalne zakamarki, do życia jestem nastawiony raczej pozytywnie, a ten rok był dla mnie do tej pory generalnie spoko, nie wylewam swoich smutków gdzieś w necie (poza tym postem teraz), przeciwnie. Terapię zostawiam sobie na kiedyś.
Myślałem, że po napisaniu tej wiadomości do niej, emocjonalnie wrócę do stanu wcześniejszego, czyli stabilnie i nawet nie szczególnie chujowo, a tymczasem mam turbo wyrzuty sumienia, których nie da się rozchodzić, że musiała tyle czekać i przejmuję się, że zepsułem naszą relację.
Nie sądzę, aby teraz dało się mnie bardziej dobić, ale jak ktoś miałby ochotę spróbować, to śmiało.
PS. Jeśli chodzi o tę książkę “Musimy porozmawiać o Kevinie", to kojarzę mgliście o czym ona jest z tej wiadomości sprzed ośmiu miesięcy, której ponownie czytać nie mam zamiaru, w tym nie mam zamiaru czytać teraz nawet opisu tej książki (blurba). Więc na jej temat nie mam nic do powiedzenia, pomimo tego, że to ona jest przyczyną powstania tej całej sytuacji.

@Zwalisty nie obwiniaj się, nie masz za co mieć wyrzutów sumienia. Każdy ma prawo do swoich trudnych tematów i jakieś wymuszanie drastycznego wyrzucania tego "na już" zazwyczaj nie przynosi niczego dobrego, najwidoczniej potrzebowałeś tych 8 miesięcy, w trakcie których na pewno trochę myślałeś o tym temacie i w ten sposób jakoś tam "przygotowywałeś się" do jego ruszenia
Cieszy, że wspominasz, że w przyszłości zajmiesz się tym tematem i jego przepracowaniem, ale spróbuj do tego podejść raczej szybciej niż później, bo to, że dziś jest w porządku, nie oznacza, że w przyszłości w połączeniu z jakimiś trudniejszymi momentami w życiu może sieknąć. Szkoda się na to narażać (づ•﹏•)づ
@bojowonastawionaowca Dzięki, doceniam, naprawdę. Jednak nie mieć wyrzutów sumienia w tym momencie to jak nie bać się przed operacją w szpitalu, wiadomo, że stresu nie da się wyłączyć w takiej sytuacji (bez farmaceutyków) i ja mam tak samo teraz.
Cieszy, że wspominasz, że w przyszłości zajmiesz się tym tematem i jego przepracowaniem, ale spróbuj do tego podejść raczej szybciej niż później
Na tym załączonym screenie piszę, że chcę o tym powiedzieć, więc najbliższy mój plan jest taki, żeby opowiedzieć o tym na wideo. Ciekawe jaki to przyniesie skutek, jeśli chodzi o moje emocje. Plan mam taki, że będę się nagrywał mając za sobą tablicę suchościeralną, bo będą schematy, a za kadrem będzie ktoś, do kogo będę to mówił, bo muszę mieć do kogo i od kogo się "odbijać" w rozmowie, taki mam sposób bycia.
@Zwalisty jak działa, to warto korzystać :grinning: terapeuta też nie musi być lekiem na całe zło, wszyscy się różnimy i potrzebujemy różnych rzeczy










