George_StarkGruba ryba

Kiedy pisałem ten wytwór poniższy przez chwilę poczułem się jak John Lennon. Albo może jak Ozzy Osbourne? I wcale nie chodzi mi o to, że poczułem się martwy.

*

11.11.2026

I oto mamy kolejny listopad:

deszcz z nieba się leje jak jad,

i jad się leje z ludzi jak deszcz –

to właśnie dlatego powstaje ten wiersz.

Ten wiersz powstaje z poczucia braku,

ten wiersz powstaje także ze strachu,

ten wiersz powstaje pod wpływem pytania

czy jeszcze w ogóle możliwa jest zmiana?

Tak się toczyła historii kolej:

wolność w Wersalu, przy Okrągłym Stole,

a kiedy już mamy wolność (na stałe?)

czy mamy pomysł co zrobić z nią dalej?

Bo różnie się wije wolności droga,

gdy z niej zbaczamy – to wina wroga!

Więc w polskich miastach i w polskich wioskach

winnych szukamy: Niemcy lub Owsiak,

obrońcy życia, aborcjoniści,

żydokomuna, kapitaliści,

pedały, lesby czy katabasy,

arystokraci albo pariasy,

zresztą: kto winny? – to bez znaczenia,

ważne, że nasze niepowodzenia

to czyjaś wina – nie my, a oni.

I przed tymi nimi trzeba się bronić.

A Polak z ułańską fantazją to raptus,

już zwłaszcza kiedy naczyta się faktów,

bo nie dyskutuje się przecież z faktami,

gdy takie je mamy, jakich szukamy.

*

A! Byłbym zapomniał, ale pamiętam!

Życzenia należy składać przy świętach! –

z okazji Święta Niepodległości

życzyłbym więcej nam serdeczności.

11.11.2026 rano, więc jeszcze nie wiadomo, czy będą miały miejsce jakiś zamieszki albo awantury, choć zdziwiłbym się gdyby nie.

*

Były już wcześniej dwa akcenty muzyczne, ale nie mogę sobie odmówić zamieszczenia również trzeciego, bo bardzo tę piosenkę lubię, a i pewnie w jakiś tam sposób z niej czerpałem.

#wolnewiersze

#zafirewallem

Czytam sobie ostatnio książkę, która zapowiada się fenomenalnie – zapowiada się, bo jestem niemal na samym jej początku, czyli gdzieś w połowie. I może nie byłoby w tym nic dziwnego, tak w tym, że czytam książkę, jak i w tym, że zapowiada się ona fenomenalnie, bo takie rzeczy czasami się zdarzają, gdyby nie fakt, że tytułowym bohaterem tej fenomenalnie zapowiadającej się książki jest stół.

*

Gdy śmierć przychodzi po taborety

Gdy śmierć przychodzi po taborety,

czy ktoś im najpierw odpuszcza grzechy

nim trafią na łono do Abrahama?

A może je czeka po śmierci nirwana?

A jeśli jest niebo, to w takim niebie

kim jest taboret? – nie jestem pewien.

Nie jestem w niebie dość obeznany,

nie byłem nawet u nieba bramy,

więc trochę czuję się jak heretyk

kiedy uprawiam ten zgaduj-profetyzm

i o ewentualnym rozmyślam niebie

na taboretu będąc pogrzebie.

A myślę też sobie, że byłaby granda

gdyby powrócił w bieli, jak Gandalf.

*

Wytwór powyższy napisałem wciąż będąc pod wrażeniem przeczytanej wczoraj w tej fenomenalnie zapowiadającej się książce sceny, która opisywała mord dokonany na kredensie, koledze tytułowego bohatera. Tyle tylko, że kredens za cholerę nie chciał mi się z niczym zrymować, zostałem więc zmuszony do rozważań nad taboretem.

A teraz już dziękuję za uwagę, idę czytać dalej.

#nasonety

#zafirewallem

Dzień dobry.

*

***

I po cholerę pisać sonety?

Nad kartką ślęczeć jak jakiś kretyn

i całkiem bez sensu głowę se łamać?

A taka już dola poety – zasrana.

A już najgłupiej, to pisać od siebie:

się uzewnętrznisz, odbiorcę to j⁎⁎ie,

odbiorcę, co gust ma wysublimowany.

Choć ty znasz prawdę – odbiorca zasrany.

Poeta kretyn, odbiorca kretyn –

dwie różne strony fałszywej monety,

dwie różne strony: awers i rewers.

Czyli nie mogą istnieć bez siebie.

*

Do widzenia. :smiley:

#nasonety

#zafirewallem

Ponieważ kolega @splash545 mnie podpuścił, to napisałem. Co prawda nie napisałem tego, do czego mnie kolega podpuszczał (bo tego mi się jakoś napisać nie udawało), ale za to napisałem coś innego, nawet w miarę blisko. Wytwór poniższy, pomimo że nie jest sonetem, jest wierszem zamykającym cały cykl Sonetów Grudziądzkich, no bo nie ma już takiego miasta jak Grudziądz. Jest tylko Wisła.

*

Jak Atlantyda

Słyszałeś o takim miejscu – Utopia?

Nie! Stolica Bułgarii nazywa się Sofia!

Nie! Ten kraj w Afryce to jest Etiopia!

Geograficznej wiedzy atrofia!

Cała ta wiedza już w głowach wyschła,

wyschła, jak dziwnie płynąca Wisła,

a ktoś mi jeszcze atlas przynosi!

Ktoś twierdzi, że nie ma w nim żadnej Utopii,

a przecież atlasom wierzyć nie warto! –

ot, piszą w nich choćby, że Gorzów nad Wartą…

Sucho, suchutko w mózgowych zwojach! –

co za różnica? – Sekwana, sekwoja,

Londyn czy Lądek, Andora, Angola...

Polski też nie zna co drugi Polak!–

nawet i z mapą kto wie, gdzie by polazł,

bo mapy kłamią, to mnie trzeba wierzyć,

a ja wam mówię, że Grudziądz leży

nad Wisłą. No chyba,

że poszedł pod wodę.

Jak Atlantyda.

*

#wolnewiersze

#zafirewallem

Możecie wierzyć, albo i nie, ale pomysł na ten wytwór wziął się stąd, że pisałem maila. Zastanawiałem się przy tym pisaniu, czy wypada, czy może jednak nie wypada mi użyć takiego żartobliwego dwuznacznego zwrotu, ale uznałem, że chyba jednak nie. Zwrot jednak żartobliwy i dwuznaczny przyszedł mi już do głowy, więc trzeba było jakoś go wykorzystać. Inaczej przecież nie dałby mi spokoju:

*

Zwyczajnie mi nie staje

Tak wszystko szybko, tak wszystko chyżo,

że ciągle w stresie – wysoki kortyzol!

I wszystko w biegu, i wszystko w pędzie,

i nawet wieczoru miłego nie będzie –

choć żona namawia mnie do wygibasów

to mi zwyczajnie nie staje

czasu.

*

#wolnewiersze

#zafirewallem

Jak niektórzy z Was pewnie wiedzą, zawsze marzyło mi się być jak pan Julian Tuwim. To znaczy chciałbym siedzieć sobie w kawiarni i pisać wiersze. No i ostatnio coś takiego mi się przydarzyło po raz pierwszy w życiu, bo siedzieliśmy sobie w kawiarni i rozmawialiśmy o Światowym Dniu Nagiego Ogrodnictwa, który to przypada pierwszego maja i tak od słowa do słowa, aż w końcu wyszło, że mam wiersz o tym napisać. No i napisałem, i jestem z tego powodu ogromnie zadowolony.

(Chociaż panu Tuwimowi to jeszcze za to płacono, no ale nie wymagajmy zbyt wiele.)

*

Gdy wyhodować chciałaś ogórka,

z ogródka wygnała cię gęsia skórka,

a później uparłaś się na pomidora

i cały tydzień leżałaś chora.

Bo ogrodniczki? Albo kalosze?

Stanowczo odmawiasz: – Ja ich nie noszę! –

choć do pielenia, orania, siania

zabierasz się chętnie. Lecz bez ubrania.

I tylko zimą, styczniem czy grudniem,

pasji oddawać jest ci się trudniej:

tu cię odmraża, tam cię zawiewa –

zimą pracować nago się nie da!

Kożuch cię ciśnie, kurtka cię pije,

dopiero wiosną czujesz, że żyjesz –

w majowym słońcu, jak jare żyta,

znowu w ogródku nago rozkwitasz.

*

I tak, ja pamiętam, że z kolegą @fonfi kiedyś pisaliśmy wspólnie o Szewczyku Dratewce, no ale to było w knajpie, a nie w kawiarni.

#wolnewiersze

#zafirewallem

Czas płynie. Mamy dziś osiemnasty dzień października, co oznacza tyle, że niegdysiejsze kiedyś stało się dzisiejszym dziś, a co za tym idzie, należy zakończyć CXLI edycję zabawy [#nasonety](/tag/nasonety) w kawiarni #zafirewallem.

*

Rymowaliśmy do Sonetu III pana Williama Szekspira w tłumaczeniu pana Jana Kasprowicza, na co dowód w tym oto wpisie.

Udział (dość licznie, za co dziękuję) wzięli:

@George_Stark z sonetem **_Wierszyk o Krakowie, tym razem z morałem_** oraz z drugim sonetem **_Opowieść wigilijna_**;

@splash545 z sonetem **_System_**;

@fonfi z sonetami **_Poetry Stark overflow_** i **_Beeeeee_** oraz dodatkowo z sonetami **_Samozachwyt Splasha_** i **_Traktat o głaskaniu kota_**;

@sireplama z **_Sonetem angielskim, w którym autor mierzy się z własnymi pretensjami, wyrosłymi z oczekiwań, których nikt mu nie obiecał i dziecinnym poczuciu zdrady i porzucenia_**;

@bori z sonetem bez tytułu.

Zwycięzcą CXLI edycji zabawy [#nasonety](/tag/nasonety) w kawiarni [#zafirewallem](/tag/zafirewallem) zostaje kolega [@bori](/uzytkownik/bori).

Za nieoczywistość rymów.

*

Dziękuję! :smiley:

Podobno w sklepach pojawiły się pierwsze ozdoby bożonarodzeniowe, myślę więc, że i u nas można już powoli sezon rozpoczynać:

*

Opowieść wigilijna

Gdzie sześć kucharek (albo kucharzy)

tam para od wejścia w lica uderza.

A choć niczego im się uwarzyć

nie uda, nie będę się na nich zjeżał.

Na miejsce przy stole i tak nie liczę,

wciągnąłem na stacji hot-doga-karła,

gdy zarzuciłem pijacką kotwicę

na rogu Wojtyły i Jana Pawła.

A że Dziecina dziś narodzona?

Że gość w dom? – to prawda, lecz takie czasy

że cała rodzina już pokłócona –

na stole jednak nie brak kiełbasy,

ze Spotify zaraz kolęda popłynie

i każdy sam sobie prezent odwinie.

*

#nasonety

#zafirewallem

Wierszyk o Krakowie, tym razem z morałem

Z krypt powstawali królowie starzy,

niższa się z wyższą zrównała wieża

i sam Lajkonik stanął na straży,

choć był zmęczony i wcześniej leżał.

Bo rozgorzała – na śmierć i życie! –

bitwa – jak jakiś Grunwald czy inna Warna;

hasła padały: – „Czym wy palicie?!

Przyszłość nad miastem jak chmura. Czarna.”

– „Za droga jest dzisiaj pelletu tona!

Prąd, gaz czy ropa? – to ananasy!

Tańsza butelka. Albo opona.

A że zatruwa ludzkie biomasy?”

Niech więc z wierszyka morał wypłynie,

że Kraków smrodzi po całej gminie.

*

#nasonety

#zafirewallem

Dzień dobry Państwu.

W związku z tym, że dziś mamy siódmy dzień października, czyli miesiąca dziesiątego, na warsztat w tej, CXLI edycji zabawy [#nasonety](/tag/nasonety) w kawiarni [#zafirewallem](/tag/zafirewallem) weźmiemy Sonet III autorstwa pana Szekspira – dziesięć odjąć siedem daje przecież trzy.

*

William Szekspir

Sonet III

(w tłumaczeniu Jana Kasprowicza)

Spojrzyj w zwierciadło i powiedz swej twarzy,

Niech według niej się twarz urobi świeża;

Świat ty oszukasz, gdy się to nie zdarzy

I pustą będzie macierzyńska leża,

Bo gdzież do roli zbliżysz się dziewiczej,

Coby się twojej uprawie oparła?

I któż tak z własną miłością się liczy,

By grób w nim miała, bezpotomnie zamarła!

Zwierciadłemś matki swojej i jak ona

Widzi swą wiosnę w tobie, pełną krasy,

Tak ty przez szyby lat swych, acz zmarszczona

Skroń twa, swe złote zobaczysz znów czasy.

Ale gdy nie dbasz o swą pamięć ninie,

Giń i wraz z tobą niech twój obraz ginie.

*

Bawimy się do niedzieli, ale nie tej najbliższej, ponieważ dziś już jest środa, tylko do niedzieli kolejnej, tj. do 18.10.2026. Bawimy się dobrze i – w miarę możliwości – licznie.

Powodzenia!

Sonet poniższy jest sonetem stoickim. Przynajmniej w pewnym sensie, jeśli go tylko odpowiednio zinterpretować:

*

Niedziela wieczur

Złośliwie ci słońce z nieba schowano,

czas za nic miał twoje błagalne przemowy,

czas swoje zrobił, bo musiał to zrobić,

bo tak, niestety go skonstruowano.

A jeszcze wczoraj do tańca ci grano!

Wczoraj był z ciebie lew salonowy!

Po wczoraj ci został lekki ból głowy

i miłe wspomnienia z uroczą panią.

To nie alkoholem jesteś dziś struty,

choć winem jakoś próbujesz zagłuszać,

to, co nadejdzie – bo nadejść musi,

ten budzik, który do wstania zmusza,

żeby iść robić na tego Janusza…

Niedziela wieczur. I humor popsuty.

*

#nasonety

#zafirewallem

Pół królestwa i ręka królewny (ale tylko jedna? może w ogóle też chodzi tutaj dosłownie o pół królewny, trochę jak w tej historii z Salomonem?). W każdym razie pół królestwa i ręka królewny to dla szewca jest jednak spory awans społeczny, a coś takiego zawsze ma swoje konsekwencje. Nie tylko dla samego awansującego:

*

O Szewczyku Dratewce

W domu płakano, gdy żegnał się z mamą,

gdy błogosławił ojciec synowi

kiedy ten ruszał ku Krakowowi

gadzinę pokonać niepokonaną.

U bram miasta stanął przed piątą rano,

prosto podążył ku Wawelowi

żeby śniadanie podać smokowi,

owcą nakarmić go siarką wypchaną.

Smok łyknął owcę, leży otruty,

konwulsja jeszcze ciałem porusza,

lecz siarka silniejsza ode cykuty!

Zwycięski Dratewka na tronie zaś usiadł,

Kraków wolnością od smoka się wzrusza…

tylko kto teraz zrobi im buty?

*

#nasonety

#zafirewallem

Ulice Krakowa

Raz z przyjaciółmi Kraków zwiedzałem,

choć widać tam było wyłącznie nicość

przez smog, a ja wtedy nagle – jak smok zgłodniałem!

Zapchałem więc kałdun cielęcą giczą,

obwarzankami i czymś tam jeszcze,

lecz nie samolubie – każdy z nas skończył z wypchanym brzuchem,

aż postanowiliśmy zmienić miejsce

i poszliśmy wszyscy razem na Kupę.

#nasonety

#zafirewallem

W niedzielę w Krakowie miał miejsce wspaniały koncert i byłem tam też i ja. Na koncercie było fantastycznie, było między innymi tak, i było też i tak. Ciągle jeszcze jestem pod wrażeniem tego występu, ciągle jeszcze nie mogę o nim zapomnieć i to nawet nie tylko dlatego, że ciągle jeszcze wszystko mnie boli od skakania pod sceną.

A na tym koncercie to było też i tak, i nawet pewnie ktoś to nagrał, tylko jakoś nie zdecydował się tego nagrania opublikować, więc, w celach demonstracyjnych, linkuję do nagrania o kilka dni wcześniejszego, z koncertu w Trieście, które to nagranie posłużyło mi do ułożenia kilku strof o tym, że warto znowu być młodym, nawet jeśli cały rozsądek wówczas wyparowywuje:

*

Start wearing purple

Było upojniej niźli upojnie,

ta nasza młodość była jak bal –

czas płynął szybko, dziś płynie wolniej,

dziś przeliczamy nasz czas na szmal.

A gdyby tak dało się urwać może

z tej dorosłości choć kilka dni

nim zgorzkniejemy lub – jeszcze gorzej! –

zanim nam przyjdzie przekroczyć Styks?

Więc choć na naszych skroniach siwizna,

i choć na plecach rośnie nam garb

pozwólmy sobie na wszystko gwizdać –

start wearing purlple! And wear it now!

*

#nasonsty

#zafirewallem,

A i pozwolę sobie jeszcze otagować #muzyka, a co!

Dzień dobry, że tak pozwolę sobie zażartować:

*

Krakoski efekt cieplarniany

Czy do Krakowa przyjeżdżasz za pracą,

miasto pozwiedzać, czy też jako gość,

pamiętaj! – maczetę weź (lub paralizator).

No i maseczkę przeciw CO.

Tam jest powietrze niczym garota,

w Krakowie zawsze oddychać czy masz:

rtęć, ołów, uran, jakiś azotan…

I na dodatek jest CO-dwa!

To od ocieplenia chłopcy się spocą

gdy na Floriańskiej będą cię bić –

uważaj, gdy Kraków przemierzasz nocą!

Choć bezpieczniejsze nie są też dni.

*

#nasonety

#zafirewallem

No i tak to jest. Człowiek dobiega już do czterdziestki, a ciągle się zastanawia co będzie w życiu robił, kiedy już będzie duży. A tutaj kolejne drzwi się zamykają. Z różnych powodów:

*

Nie będę

Przed chwilą wstałem, by się wysikać,

do toalety udałem się pędem

i tam ujrzałem w kącie kątnika

i pomyślałem sobie, że będę

hodowcą pająków,

kiedy już będę duży, jak Splasz...

Nie! Nigdy tak duży nie będę aż. :confused:

*

#zafirewallem

#wolnewiersze

#raportzchwilibiezacej

#wierszeztoalety

Rzecz o oszczędności czasu poprzez zastosowanie optymalizacji żywieniowo-zakupowej

Są tacy, którzy czas tracą,

konsumpcji jacyś apologeci –

dzień pod dniu stają w kolejce przed kasą

w markecie takiej czy innej sieci.

A ja tam robię coś wręcz przeciwnego:

całe zakupy w sobotę nad ranem –

nie będę trwonił życia krótkiego

codziennym w sklepowej kolejce staniem.

A wszystko, co się w sobotę przyniesie

w lodówce uda się zmieścić przecież,

choć czasem parówki upycham w dziury.

Ostatnio jednak – i to po raz wtóry! –

wyjąłem parówki i chciałem je zjeść,

kiedy ujrzałem – pokryła je pleśń!

*

#nasonety

#zafirewallem

Z cyklu inspiracji muzycznych.

Być może wpadłem w nastrój melancholii albo innej (bez)nadziei, ponieważ nasłuchałem się utworów pana Boba Dylana, a być może włączyłem sobie utwory pana Boba Dylana, ponieważ ogarnął mnie nastrój melancholii albo innej (bez)nadziei – dla mnie samego nie jest to do końca jasne. W każdym razie słuchałem sobie ostatnio tych utworów pana Boba Dylana w wersjach spolszczonych, wykonywanych przez pana Filipa Łobodzińskiego wraz z całym powołanym przez niego zespołem Dylan.pl i próbowałem coś do tego napisać. Może o Dylanie, może w duchu Dylna – nie umiałem się zdecydować, no i w dodatku zupełnie mi nie szło. Jednym słowem: beznadzieja.

I niemal zacząłem już z tej (bez)nadziei gorzko łkać, kiedy to niespodziewanie z pomocą przyszedł mi pewien Australijczyk – u nich, wiadomo, dużo słońca, to i witaminy D im w związku z tym im nie brakuje. Australijczyk, który mi dopomógł nazywa się Nick Cave i to właśnie on nagrał kiedyś taki oto optymistyczny utwór (który, swoją drogą, również doczekał się swojej polskiej wersji, zresztą niejedynej).

No i tak to właśnie jest – kiedy nic nie przychodzi do głowy i nie wiadomo co napisać, a złośliwie nie zjawia się nawet żadna mucha, to wtedy najlepiej jest ukraść czyjś pomysł i ładnie to nazwać reinterpretacją. Przedstawiam więc Państwu moją reinterpretację tekstu pana Nicka Cave’a:

*

Płaczliwa pieśń

Ojcze, powiedz czemu dzieci płaczą,

czemu im z oczu strumień łez leci?

Ojcze, wszak nie zasłużyły na to,

ten płacz dzieciom twarze szpeci.

Dzieci płaczą nad tym, co się z nimi stanie,

opłakują swój dorosły, przyszły los.

Płaczą nad tym, jak się kiedyś skrzywdzą same,

płaczą nad tym, co im kiedyś zrobi ktoś.

Ojcze, toć łez im nie starczy przecież,

by płakać nad tym, co życie przyniesie,

choćby płakały ich całe chóry!

Lecz świat nie zmieni swojej natury,

dlatego po wieki będzie się nieść

nad własnym losem płaczliwa pieśń.

*

#nasonety

#zafirewallem

Dzień dobry.

Mamy dziś 11. dzień sierpnia, jest to więc święto Mongolskich Wojowników w Służbie Rzeczypospolitej a Przeciw Związkowi Radzieckiemu. W związku z powyższym dziś nie może być inaczej:

temat: bohaterstwo

rymy: Wiesiek - słonina - niesie - Stalina.

Proszę bawić się wyśmienicie! :smiley:

*

A ponieważ siedzę jeszcze przy komputrze i łatwiej mi się kopiuje myszką niż palcem na telefonie, to sobie zasady skopiuję, a nawet je później wkleję:

Zasady:

* Masz podany temat i rymy

* Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z podanymi rymami.

* Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejnosci

* Szerzysz radość z tworzenia

* Et voilà

#naczteryrymy #poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem

Nie zapomnij o społeczności bo ta zapomni o Tobie.

Jednym z cytatów, które najmocniej zapadły mi w pamięć ze wszystkich przeczytanych w życiu lektur, jest, pochodząca z Łuku triumfalnego pana Ericha Marii Remarque’a, wypowiedź doktora Ravica: «W porządku. Po wojnie spotkamy się u „Fouqueta”». W ogóle cała ta wieńcząca Łuk triumfalny scena rozmowy Morozowa z Ravicem jest pięknym zakończeniem tej wspaniałej książki, książki tak niesamowicie zmysłowej, z której wręcz sączy się zapach tytoniowego dymu i smak calvadosu, a to tylko jedna z jej licznych zalet. No i właśnie ten cytat mi się przypomniał, kiedy zacząłem się dziś zastanawiać co by tu można zarymować do wiersza di proposta w CXXXVI eycji zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem. Wyszło mi tak:

*

Pijąc calvados

Kelner po sali wciąż pląsa z tacą,

słońce nam jeszcze w calvados świeci –

trochę pożyliśmy. Trochę i jakoś.

Nas nam nie szkoda, szkoda nam dzieci.

Szkoda każdego życia młodego,

które się nigdy starym nie stanie,

ale i szkoda też życia takiego,

w którym na starość młodość zostanie,

bo to nie młodość pełna uniesień,

to młodość, z której się nie podniesie

człowiek, wojennej zaznawszy tortury.

A kiedy skończy się czas ponury,

może nauczy się młodość swą nieść

pijąc calvados. Kiedyś i gdzieś.