Odczuwam_DysonansFenomen

https://streamable.com/wrsemj

#heheszki #nvidia #gielda #aislop

pilne!!! Jensen hujang właśnie podał się do dymisji!

https://www.bbc.com/news/live/c6zjry11v8w1t

#nvidia #wiadomosciswiat

XD

https://streamable.com/p2fx9p

#ukraina #wojna #rosja #kanalzero

Rzadko chodzę na pogrzeby. Kilka dni temu był pogrzeb ojca mojej przyjaciółki. Oboje wierzący, jej ojciec przez całe życie mieszkał na tej wsi i od prawie 50 lat znał się z księdzem i był bardzo aktywnym parafianinem (udział w jakichś kołach, często wspierał parafię finansowo). Kazanie było paskudne, ksiądz przez większość czasu był zaangażowany w atakowanie ludzi "myślących samodzielnie i szukających odpowiedzi", bo jak stwierdził "takie podejście jest teraz modne". W zasadzie 0 słów wsparcia dla bliskich zmarłego. Myślałem, że msze na pogrzebach są jakoś bardziej dostosowane do tej przykrej okoliczności.

Ale to jest tak naprawdę c⁎⁎j. Ojciec został skremowany. Dla niego to było bez znaczenia i pozostawił decyzję rodzinie. Co ksiądz na tę informację? Na plebanii powiedział do córki zmarłego "będziesz mieć przez to wyrzuty sumienia". Kobieta źle zniosła śmierć ojca, a dodatkowo została zezłomowana przez księdza. Bardzo ją to dotknęło. Po takim "wsparciu" ze strony Kościoła uznała, że więcej już do kościoła nie pójdzie.

#niewiemjakotagowac i chyba trochę #zalesie bo wkurzyła mnie ta sytuacja. Zastanawiam się, czy nie podburzyć jej, aby napisała jakąś skargę do kurii czy kogoś tam. Skoro Kościół nie jest przeciwny kremacji, to tekst tego starego c⁎⁎ja nie powinien zostać puszczony płazem. Nie spodziewam się, że ksiądz miałby zostać jakoś ukarany, ale czasem samo napisanie skargi daje ulgę psychiczną i pozwala domknąć temat.

Poznajcie Czeko w komentarzu fifi z fochem.

#pokazpsa #psy

Popełnię elaborat, który zapewne odstraszy wiele Kasi i Tomków długością i formą, bo nie jestem osobą, która zajmuje się redagowaniem tekstów zawodowo i może to być ciężkie w odbiorze, za co przepraszam. Acz może w całej tej wrzawie powstałej po zamachu w Krakowie wyjaśnię osobom, które nie są związane ze strzelectwem i uwarunkowaniami tego sportu, jak również nie są biegłe w przepisach obowiązujących posiadaczy broni, jak to wygląda nieco bardziej od podszewki.

W strzelectwo wciągnęli mnie przyjaciele. Miałem wpierw opory, bo jednak to spora odpowiedzialność, a możliwe zmiany w przepisach mogą pogrzebać całość wysiłku. Dotychczasowym hobby była turystyka motocyklowa, jednakże grono osób, z którymi podróżowałem, z roku na rok się kurczyło ze względu na zmianę miejsca zamieszkania, sytuacji rodzinnej czy finansowej, pogorszenie stanu zdrowia, ogólne zmęczenie podróżami i tak dalej. Samemu to zdecydowanie mniejsza przyjemność i motywacja. Moto stoi w garażu coraz częściej i zastanawiam się, kiedy przyjdzie decyzja o sprzedaży i pożegnaniu się z turystyką na dwóch kołach, o ile to już nie nastąpiło.

Po wybuchu pełnoskalowej wojny na Ukrainie, po tym, co zobaczyłem, co działo się z cywilami m.in. w Buczy, gdzie ludzie byli prowadzeni pod bronią na rzeź, stwierdziłem, że umiejętność posługiwania się bronią oraz dostęp do niej w sytuacji wojny mogą pozwolić uniknąć śmierci poprzez zakatowanie przez dzikusa ze wschodu w jakiejś piwnicy, w strachu, upokorzeniu i poczuciu bezradności. Wyszedłem z założenia, że lepiej już polec w walce, aniżeli tak, jak ci ludzie.

W razie powołania do wojska zwiększy to też moje szanse na przeżycie oraz skuteczność w ewentualnej walce z wrogiem. W wojsku szkolenia są... W okolicach 2023 roku kumpel został wezwany na ćwiczenia rezerwy i potem zdał relację, jak to wyglądało. Jeżeli chodzi o obsługę broni, jak dobrze pamiętam dostał w przydziale jakiś archaiczny karabin z rodziny AK, no to dramat. Strzelania łącznie było na parę lub kilkanaście sztuk amunicji. Powiedzieć, że to mało, to nic nie powiedzieć. To tak, jakbyście dostali taki talon lub prezent w postaci okrążenia w sportowym samochodzie na torze (na stoiskach w galeriach handlowych takie prezenty marzeń sprzedają), a potem zostali wsadzeni w samochód klasy wyścigowej GT3 i kazano Wam się ścigać z innymi zawodnikami na Nürburgringu <machającypapaj.jpg>.

Zapisałem się do klubu sportowego, przeszedłem wewnętrzne szkolenia, zapisałem się na kursy dokształcające, zdałem wewnętrzne egzaminy. Od znajomych dostałem literaturę i linki do wartościowych merytorycznie filmów. Zacząłem w to wsiąkać. Z coraz większym zainteresowaniem oglądałem różne kanały na YouTube, czytałem publikacje, zastanawiając się, w jakich konkurencjach będę chciał startować i w jakim kierunku się rozwijać. Przeszedłem kurs i zdałem egzamin na patent strzelecki, uzyskałem licencję zawodniczą, zapisałem się na badania. Jak dobrze pamiętam, koszt wówczas wynosił około 700 zł i trwało to ze trzy-cztery godziny. Na badaniach wpierw była dość rozległa ankieta oraz test na inteligencję, a potem spotkania z lekarzami różnych specjalizacji: lekarzem ogólnym, okulistą i psychiatrą bądź psychologiem. Już nie pamiętam dokładnie, ale pamiętam, że nie było to traktowane na odwal się, w stylu pieczątka i leć dalej. Lekarze byli dość dociekliwi, pytali o relacje z żoną, różne sytuacje życiowe oraz o pracę. Widać było, że próbowali coś wyłapać.

Mając już pozytywną opinię lekarską, złożyłem do swojego WPA papiery o wydanie pozwolenia i dopuszczenia do posiadania broni. Z racji tego, że moje miejsce zamieszkania było inne niż miejsce zameldowania, wygrałem wizyty u dzielnicowych w obu miejscach. XD Swoją drogą, bardzo miło je wspominam. Poszedłem z lekkim stresem, a w sumie skończyło się w obu przypadkach na przeszło dwugodzinnej rozmowie. Dowiedziałem się paru anegdotek o okolicy, w której mieszkam, oraz o różnych nietypowych sytuacjach. Oczywiście też mnie sprawdzili i przepytali, ale ogólnie nie były to wizyty z cyklu przykrej konieczności.

Z racji tego, że spełniłem warunki i wymagania, otrzymałem to, o co wnioskowałem. Wystąpiłem o promesy na zakup broni, otrzymałem je i udałem się na zakupy. Wpierw kupiłem pistolet typowo sportowy w kalibrze .22 LR, zarejestrowałem go i co tydzień jeździłem na strzelnicę klubową. Zapisałem się na kursy, by nauczyli mnie prawidłowej pozycji, pracy na spuście, oddychania oraz technik uspokojenia ciała, by uzyskać celność i skupienie grup przestrzelin. Potem zainteresowałem się strzelaniem dynamicznym, kupiłem pistolet w kalibrze 9x19 mm Parabellum, zapisałem się na treningi PIRO :), startowałem w lokalnych zawodach i dalej w tym się rozwijam z bardziej lub mniej satysfakcjonującymi wynikami, jednakże jest progres.

No i teraz tak... personalizacja i przygotowanie broni, czyli skrajanie sprzętu pod zawodnika. Po tym, jak już wybrałem model pistoletu, który pasował do anatomii mojej dłoni i spełniał wymagania, zaczęło się poprawianie fabryki. Polerowanie i szlifowanie niedoskonałości poprodukcyjnych, wygładzanie niektórych krawędzi, polerka bieżni podawania naboju do komory nabojowej, dobranie sprężyn, wymiana elementów mechanizmu spustowego na akcesoryjne, dołożenie optyki, a potem dorabianie customowych elementów, takich jak niskoprofilowa, lekka płytka pod kolimator, dalszy tuning, zmiany okładzin czy wykonanie stipplingu. Im więcej doświadczenia, tym broń podlegała większemu dopieszczaniu, personalizacji i układaniu pod styl strzelania. W domu dochodziły treningi na sucho z nabojami treningowymi i systemem laserowym Mantis, treningi pozycji, treningi usuwania zacięć, szybkiej wymiany magazynków oraz treningi pracy na spuście, a także regulacja, czyszczenie, smarowanie i konserwacja. Wszystko to po to, by broń była niezawodna, dobrze i niezawodnie pracowała, była ułożona pod strzelca, jego anatomię i technikę strzelania, by na zawodach urywać kolejne dziesiąte części sekundy.

Do tego dochodzi wytwarzanie amunicji, czyli elaboracja. Prawdziwa alchemia, praca na maszynach i cierpliwość mające na celu zmniejszenie kosztów treningów, uzyskanie powtarzalności, niezawodności oraz odpowiedniej pracy broni z elaborowaną amunicją. A piszę tu tylko o jednej konkurencji strzeleckiej, czyli PIRO kompakt optyk. Jeżeli chodzi o dziurawienie papieru z pistoletu sportowego w stylu tureckiego hitmana, strzelam bardziej rekreacyjnie i w to aż tak nie wchłonąłem. Koszta i nakład pracy przy tym są jednak przeogromne, bo przygotowanie siebie fizycznie i psychicznie oraz przygotowanie sprzętu i broni pochłania od groma kasy i czasu. Ktoś, kto podchodzi na poważnie do tej konkurencji, nie opierdziela się też z dietami, właściwie wchodząc już na poziom międzynarodowy lub olimpijski. Od osób, które uprawiają tę dyscyplinę, wiem, że koszty samego pistoletu i jego przygotowania to już paręnaście lub parędziesiąt tysięcy złotych.

Przejdźmy do broni długiej i strzelb. Mam strzelbę samopowtarzalną, nie mylić z samoczynną. Strzelam najczęściej do rzutek i poperów, bo w okolicy mam taką możliwość i jest to moim zdaniem turbo fun. Ze strzelby strzelam rzadziej niż częściej i w gruncie rzeczy nie robiłem w niej jakichś większych modyfikacji poza wymianą przyrządów celowniczych na trytowe i przedłużeniem magazynka podlufowego.

Z kolei karabin na bazie AR-15 w kalibrze .223 Rem / 5,56x45 NATO służy mi głównie do strzelania mid-range na dystansie 200-500 metrów, statyki z pozycji leżącej oraz mid-range semi-auto PRS, przy czym trenuję głównie pod zawody Mykita. Mój AR-15 posiada precyzyjną, grubościenną lufę ze stali nierdzewnej o długości 20 cali, regulowany blok gazowy, dzięki któremu strzelam wymiennie z moderatorem dźwięku jak i z hamulcem wylotowym, niskoprofilowe łoże 15 cali, trzy wymienne dwójnogi w zależności od rodzaju konkurencji takich jak F-class, PRS czy statyka ze zmianą celów, wysokiej klasy optykę 4,5-30x56 na montażu z przesunięciem typowo pod karabinki z rodziny AR, dokładany dalmierz, poziomicę elektroniczną, lżejsze suwadło z powierzchnią redukującą tarcie, dwa chwyty pistoletowe, gdzie jeden jest odlany pod anatomię mojej dłoni, a drugi prosty i bardziej uniwersalny, oraz dwie kolby w zależności od konkurencji, z których jedna ma pełną regulację baki, długości, przesunięcia, regulację w dwóch płaszczyznach stopki kolby oraz możliwość montażu monopodu pod statykę, a druga jest prostsza i lżejsza, choć też z dość rozbudowaną regulacją. Do tego dochodzą dorabiane na drukarce 3D elementy zwiększające ergonomię, akcesoryjny powiększony kabłąk, akcesoryjny i regulowany mechanizm spustowy pod strzelanie precyzyjne, hydrauliczny buffer tube, który czasem zmieniam na klasyczny z miękkszą sprężyną zważywszy na akcesoryjny zespół suwadła, zmienione manipulatory, dźwignia przeładowania z wentylacją i powiększoną dźwignią bezpiecznika, różne pierdoły kasujące luzy i pewnie parę drobiazgów, o których zapomniałem. Dodatkowo posiadam sprzęt do obserwacji klasyczny w postaci lunety obserwacyjnej oraz elektroniczny z kamerą, retransmiterami i odbiornikiem z ekranem, a także stację pogodową, wiatromierz z kalkulatorem balistycznym bardziej do strzelania na dystansach 400-800 metrów, magazynki, siatki wyłapujące łuski, trójnóg oraz sprzęt do elaboracji amunicji precyzyjnej i taniej.

Mam też karabin w kalibrze .22 LR repetier, czyli czterotakt, wykorzystywany głównie w PRS, ale dobrze idzie mu też statyka do papieru z grupami pięciostrzałowymi rzędu 0,6-0,8 MOA na 50 i 100 metrów. Kupiłem system z ciężką lufą varmint o długości 24 cali, do tego łoże oraz optykę. Dwójnogi akurat wykorzystuję te same co w AR, ale zmieniam system montażowy z szyny Picatinny na szynę ARC, więc trzeba będzie albo pokombinować z adapterami, albo zakupić nowe dwójnogi. Do tego przyzwoita optyka 6-30x56, montaż monoblock na szynie skośnej 30 MOA, osada poprzerabiana z dużym wkładem drukarki 3D, dodane ciężarki, by wyważyć karabin, barier stop oraz thumb rest. Do kategorii bench rest używam tunera lufy, czyli urządzenia modyfikującego harmoniczne drgania lufy, jej częstotliwość i amplitudę. Wymieniłem również mechanizm spustowy i dźwignię przeładowania, a w planach mam jeszcze parę detali, jak również kolejną lufę. Oczywiście tam, gdzie elaboracja amunicji precyzyjnej, tam musi być chronograf balistyczny. Potem dochodzi ochrona słuchu i oczu: ochronniki słuchu aktywne na strzelnicę zamkniętą, niskoprofilowe do strzelania na strzelnicy otwartej, ochronniki douszne oraz okulary ochronne. Do tego mata strzelecka, worki strzeleckie, środki do czyszczenia i konserwacji broni oraz narzędzia.

Zważywszy na to, ile wpakowałem w te dyscypliny czasu i pieniędzy, nie trenuję i nie dotykam się do wariacji IPSC i innych, nie ćwiczę wojskowych manewrów, czarnej czy zielonej taktyki, żadnych weekendowych komandosów czy innych wannabe specjalsów. Do tego potrzebna jest kolejna tona sprzętu, bardziej poręczny i inaczej skonfigurowany karabin, inna optyka, inny zestaw akcesoriów i masa szpeju: kamizelki, ładownice, wkłady, hełmy, łączność, urządzenia laserowe, doświetlacze IR, latarki, noktowizja, termowizja, drony i masa innego sprzętu. Tu też są wyjadacze uczestniczący potem w zawodach takich jak lekka piechota, na które zjeżdżają się ekipy z całego świata, bo jest to parodniowa impreza na najwyższym poziomie przygotowania. Tacy ludzie szkolą się w wolnym czasie i nabywają bardzo istotnych umiejętności niezwykle cennych w czasie kryzysu i wojny. Wiedza i umiejętności, jakie mogą przekazać, są bezcenne w sytuacji, w której zachodzi potrzeba przeszkolenia dużej ilości osób w relatywnie krótkim czasie. Podobnie jest z innymi strzelcami, którzy mogą w obozach i bazach szkoleniowych przekazywać wiedzę, korygować błędy oraz uczyć umiejętności przydatnych w czasie działań zbrojnych. To są istotne aktywa, które znacząco wpływają na potencjał obronny państwa, co zresztą widać po wojnie u naszych sąsiadów.

Nie da się uprawiać tego sportu bez możliwości ciągłego obcowania z bronią, poznawania jej budowy i doglądania. Treningi w domu, dbanie o broń, czyszczenie, konserwacja, bardzo przemyślana personalizacja, tuning i akcesoria, tego wszystkiego nie da się wykonać, gdy nie ma się dostępu do broni. O usługach rusznikarskich czy innych nawet nie wspominam. Tak samo jest z wieloma innymi dziedzinami sportu, tam gdzie dopasowanie sprzętu i człowieka stanowi duży element sukcesu. W wyścigach MotoGP zespół i mechanicy nanoszą poprawki i zmiany w ustawieniach, wszystko we współpracy z zawodnikiem, badana jest telemetria, a zawodnik przekazuje swoje obserwacje i bierze udział w ustawianiu motocykla tak, by ten miał jak najlepsze osiągi pod kontrolą i specyfiką kierowcy. Rowery też się tuninguje, ulepsza i stroi pod siebie. Każdy, kto traktuje sport poważnie, wie, że sprzęt musi być skrojony pod zawodnika.

Sam także udałem się na kursy pierwszej pomocy oraz medycyny pola walki TCCC. Warto też wspomnieć, że w Polsce z roku na rok wydawane jest coraz więcej pozwoleń na broń, a obywatele posiadają po kilka lub kilkanaście sztuk sprzętu. Pomimo tego statystyki jasno świadczą o tym, że nasze społeczeństwo jest stabilne emocjonalnie, ponieważ do tak tragicznego zdarzenia jak to w Krakowie doszło w zasadzie raz. Moim zdaniem system jest dobry, a prawo rozsądne. Przy dzisiejszych uwarunkowaniach geopolitycznych po prostu nie możemy sobie pozwolić na pozbycie się tak cennego aktywa, jakim są strzelcy sportowi oraz zorganizowane grupy proobronne, do wstąpienia w szeregi których droga otwarta jest dla każdego. Zresztą chociażby ćwiczenia pod nazwą Powiat 2023 w Pruszkowie powinny dawać dużo do myślenia, że to jest istotny potencjał obronny. Wtedy chłopaki ze stowarzyszeń obronnych związanych ze strzelectwem sportowym w trakcie symulacji pokonali Wojska Obrony Terytorialnej oraz inne służby mundurowe. Po tej całej chryi i artykule opublikowanym bodajże w Onecie już ich nie zapraszano i użyto statycznych pozorantów. XDDD

Czemu o tym wszystkim piszę? W związku z tym tragicznym wydarzeniem w Krakowie wielu internautów domaga się zmian. Pojawiają się pomysły, by broń była trzymana tylko na strzelnicach, co tworzy oczywiste problemy logistyczne, generuje ogromne koszta i każdorazowo zjada bezcenny czas, bo wyjazd na strzelnicę w innym województwie wiąże się z wycieczką do miejsca, w którym broń jest trzymana. A co w przypadku wyjazdu na zawody, które trwają cały weekend? Gdzie składować taki ogrom sprzętu i kto tego będzie pilnował całą dobę? Kto pokryje koszty budowania i utrzymania takiej infrastruktury? Jeżeli miałoby to być przerzucone na kluby, czyli zawodników, to właściwie żegnamy się ze strzelectwem sportowym w Polsce, bo tego nikt nie udźwignie finansowo i organizacyjnie. Będzie to sport jedynie dla uprzywilejowanych, głównie przez wzgląd na majątek, a nie umiejętności czy pasję. Generalnie jest to poroniony pomysł, przez wzgląd także na to, o czym pisałem wyżej. Nadmienię przy tym, że strzelnic ubywa, bo są uciążliwe dla mieszkańców nowo budowanych blokowisk i domów. Podobna sytuacja dotyka też torów motocyklowych, samochodowych, a nawet gokartowych.

Pojawiają się też głosy o badaniach lekarskich co rok. Fajnie, tylko znowu to ogromny koszt, obecnie pewnie przeszło 1000 zł, a już teraz bywają spore kolejki i samo badanie trwa parę godzin. Zamachowiec miał bodajże przeprowadzone badania w marcu lub styczniu bieżącego roku i najwyraźniej nie daje to stuprocentowej pewności, że komuś coś nie odwali. Nie jestem psychiatrą, może jakaś zmiana metodologii badania byłaby skuteczna, choć pytanie, czy w ogóle jest możliwa. Może bardziej dogłębny wywiad środowiskowy by pomógł, ale też pytanie, czy tam były jakieś przesłanki, które by go zdyskwalifikowały.

Pytanie, co zatem z osobami, które mają ogromny wpływ i odpowiedzialność za funkcjonowanie państwa, bezpieczeństwo, gospodarkę... czy te osoby potencjalnie nie mogą wyrządzić albo nie wyrządzają szkód jeszcze bardziej tragicznych w skutkach aniżeli taki zamachowiec? Lećmy zatem z badaniami od góry do dołu, według odpowiedzialności i potencjalnych skutków, bo tak na pałę pod dyktando histerii to droga donikąd, więcej szkód niż pożytku.

Kolejnym pomysłem jest ograniczenie ilości możliwych do posiadania egzemplarzy broni. Co to zmieni poza wykluczeniem możliwości konkurowania w pewnych dziedzinach strzeleckich i uniemożliwieniem kolekcjonowania? Sam mam parę sztuk broni typowo pod sport, a w przyszłości planuję rozszerzenie kolekcji o repetier do strzelania na daleki dystans do 1500 metrów, karabin samopowtarzalny oraz pistolet do IPSC. Do tego dochodzą kolekcje broni rzadkiej, z okresów wojen, z filmów takich jak Magnum Brudnego Harry'ego, MP5 czy Beretta 92 przewijająca się w Szklanej Pułapce, Desert Eagle, jakieś rewolwery, strzelby np. Franchi SPAS-12 z filmu Park Jurajski, i tak dalej. Kolejna sprawa, taka kolekcja to też dobra lokata pieniędzy.

Wraz z ilością broni nie rośnie przecież zagrożenie.

Po sobie powiem, że ten sport uczy pokory, ale jest też bardzo dobry na psychikę. Przy treningu strzeleckim człowiek się relaksuje, odpręża, skupia na celu, na oddechu i na ciele, a daleko z tyłu zostają wszelkie problemy oraz stres po całym tygodniu pracy.

Proszę, nie traktujcie strzelców jak wariatów czy zagrożenie. Całe środowisko strzeleckie jest niewyobrażalnie wkurwione i ubolewa, że doszło do takiej tragedii. Setki tysięcy ludzi jest w ten sport i środowisko mocno zaangażowanych, poświęciło kupę czasu, pieniędzy i włożyło w to wiele wysiłku. Myślę, że tym bardziej większa liczba strzelców będzie wyczulona na podejrzane zachowanie i mam nadzieję, że to właśnie zredukuje ryzyko wystąpienia takich tragedii w przyszłości.

#bron #przemyslenia #sport #strzelectwo #mojpunktwidzenia

A wy jak tam? Dalej bez preorderu?

#gta #gry #konsole #playstation #heheszki

Jako że chwilę już jestem na tym portalu, nawet kojarzę niektórych po nickach i mordach, postanowiłem, że podzielę się z Wami historią, która ostatnio mi się przydarzyła.

Dla zrozumienia kontekstu: jak pewnie duża część użytkowników, wychowywałem się na przełomie lat 90./00. na typowym blokowisku z wielkiej płyty, na którym było jeszcze mniej kolorowo niż w znanej piosence Łazarskiego Gladiatora.

Takim kolorowym aspektem rzeczywistości na naszym osiedlu była niezwykle barwna postać. Był to żul.

Wszyscy mówili na niego Maradona. Zawsze był elegancko ubrany i kulturalnie na⁎⁎⁎⁎ny. Kulturalnie w sensie, że nigdy się nie awanturował, nie przejawiał żadnej agresji. Tylko po prostu był na⁎⁎⁎⁎ny, taki wesoły i trochę krzywo chodził.

Co wyróżniało Maradonę spośród innych żuli, to to, że zawsze jak przychodził do sklepu, można było podać mu piłkę, bo boisko było dosłownie obok sklepu, i krzyknąć: „Dawaj, Maradona!”, a on coś tam próbował pożonglować, coś tam kiwał w miejscu, przekładał piłkę z zewnętrznej na wewnętrzną. A potem zawsze, bez wyjątków, ceremonialnie wypierdalał piłkę z buta tak mocno, jak tylko umiał, a my, dzieciaki, biegaliśmy po nią.

I to była nasza rozrywka. Smartfonów jeszcze nie było, a fotka.pl i photoblogi były tylko dla dziewczyn.

Potem, jak już byłem nastolatkiem, no i w piłkę rzadziej grałem, to moja relacja z Maradoną się zmieniła. Otóż teraz to on sam zagadywał i prosił o papierosa albo trzy. Niestety jako nastolatkowi nieobce mi były różne używki.

No i z „Dawaj, Maradona!” nasze dialogi przeszły w „Kopsnij szluga, młody kierowniku” czy coś w ten deseń. A jako że mam dobre serce, to zawsze poratowałem biedaka.

Co istotne w tej historii, to to, że w pewnym momencie pan Maradona zniknął. Po prostu nie wyświetlał się na osiedlu. Nic. Null.

Nikt w sumie nie zwracał na to uwagi. Nie stanowił on głównej osi życia w sumie pewnie nikogo. W sposób dorozumiany stało się wiedzą powszechną, że albo gdzieś wyjechał, albo siedzi, albo się zapił.

No i ogólnie wylosowała się bramka nr 3.

Ale jak?

Otóż ciało denata zostało odnalezione na wiosnę, przy roztopach. Okazało się, że chłop w listopadzie, nachlany, wy⁎⁎⁎ał się na trawniku, przez noc przysypał go śnieg i tak już leżał do marca/kwietnia.

W ogóle jak go znaleźli, to podobno miał przymarzniętą do ręki ćwiarę i nie sposób jej było wyjąć. Podobno pochowali go ze szkłem w ręce, schowali mu rękę za pazuchę jak Napoleonowi.

I teraz robi się ciekawie, bo w tym roku, co do dnia, w 20. rocznicę odnalezienia Maradony, w tym samym miejscu, przy tym samym chodniku, znaleziono ciało nastolatka, który przekręcił się, bo coś poszło nie tak przy kręceniu jakiegoś challenge'u na TikToka.

Nie wiem, nie znam się. Coś tam chyba skakał do muzyki, nie ogarnął, przewrócił się i uderzył głową w płytę chodnikową. Miał chyba zrobić 67 backflipów z rzędu i po każdym mówić „six-seven”.

Nie znałem go za bardzo, ale pamiętam, że ubierał się zawsze na szeroko, tak trochę hip-hopowo. A no i chłopa zawsze otaczała chmura dymu. Non stop palił vape'y w dużych ilościach.

No ale tyle wstępu. Wracamy do historii sprzed kilku dni.

Idę sobie ostatnio do pracy, coś tam scrolluję, coś tam słucham muzyki i nagle, ni stąd, ni zowąd, mój nie do końca normalny mózg mówi do mnie:

„Ty, dzisiaj jest dokładnie 6 miesięcy, 6 tygodni i 6 dni od śmierci tego zioma”.

Tak się zamyśliłem, że prawie wpadłem na sąsiada, który akurat był na spacerze z psem.

W ogóle ten pies to taki mutant. Oczy wyłupione w zezie rozbieżnym, non stop leci mu piana z pyska i na dodatek głośno i często pierdzi.

No ale nic. Idę do pracy, wykonuję swoje zadania itd. W przerwach przeglądam SM, w tym grupę facebookową osiedla. I o dziwo widzę posty jakichś ludzi o tym, że od rana jakieś dziwne rzeczy się dzieją.

W okolicach boiska, sklepu słychać jakieś dziwne dźwięki: „łuuu”. Podobno też w sklepie flaszki wódki traciły swoją zawartość bez bycia odkręcanymi. Tak o, na ladzie.

Dziwne.

Dzień mija, wracam więc do domu. Idę standardową drogą, tak więc mijam sklep. Ten sam, pod którym przed dwudziestu laty Maradona dryblował w miejscu.

Nagle, zszokowany, zatrzymuję się, bo w miejscu zgonu obu denatów... stoi odwrócona do mnie plecami postać.

Nie rusza się. Ale w sensie, w ogóle nie rusza. Nie oddycha, nie wierci się w miejscu. Stoi jak posąg.

Dobra, myślę sobie, że i tak już w pracy dzisiaj tyle się odjebało, że mam dość przygód na dziś i grzecznie sobie zawrócę, i wrócę do domu inną drogą. Czytałem, że to zdrowe na mózg.

Zaczynam się wycofywać, ale w tym momencie postać się odwraca.

Odwraca się, a ja widzę jej oblicze.

Jest blade. Przeźroczyste.

Ale pomimo translucentnej faktury mordę poznaję od razu.

To był Maradona.

Ale ubrany w ciuchy tego feralnego TikTokera.

„Co tu się odpierdala?”

Z trybu „flight” przechodzę we „freeze”.

Szybuje w moją stronę i nie dłużej niż po jednym mrugnięciu okiem stoi tak blisko, że moglibyśmy zbić pionę. Ale raczej nikt nie był w nastroju.

Z jednej strony boję się w c⁎⁎j, jednak duch to duch. Chociaż z drugiej chyba Kasperek byłby groźniejszy od Maradony. No ale z trzeciej niewykluczone, że ma jakieś magiczne moce i zmieni mnie w żabę albo, co gorsza, we franczyzobiorcę Żabki.

Stoimy/dryfujemy tak z kilka sekund, po czym Maradona zwraca się do mnie znanym mi z dzieciństwa głosem:

„Zalej mi liquida, kierowniku”.

Zerkam w dół okiem i widzę, że w miejscu przymarzniętej ćwiary widnieje vape młodego TikTokera.

Pierwsza myśl: „K⁎⁎wa, już nie młody kierowniku, ale ten czas zasuwa”.

Druga: przecież ja już dawno nie palę, a jakbym palił, to na pewno nie jakieś śmieszne wkłady o smaku bananów i truskawek.

Trzecia: co to za po⁎⁎⁎⁎na akcja, by zmergowało w jednego ducha dwóch zmarłych?

W końcu mówię:

„Nie mam”.

„Albo zalejesz mi liquida, albo nawiedzę twoje ciało i nie wyjdę z niego aż do twojej śmierci”.

„Ja nie mam, ale on ma!” – rzuciłem szybko i pokazałem palcem za jego plecy.

Duch dał się nabić w butelkę i odwrócił się.

Ja wróciłem w tryb ucieczki i dałem w długą. Nie wiem, jak mogłem pomyśleć, że ucieknę latającemu duchowi, tym bardziej jak go wkurwię, no ale chyba raczej w ogóle nie myślałem.

Ku memu niezdziwieniu po chwili usłyszałem gdzieś niedaleko za sobą zawodzenie:

„Ty chujuuu, szykuj się na opętanie”.

W tym momencie na chwilę się obróciłem, by zerknąć, ile mam czasu.

Potknąłem się.

Z rozpędu lecę kilkadziesiąt centymetrów do przodu i upadam na twarz. Podnoszę głowę do góry i widzę przed sobą...

Psi zad.

Ten sam sąsiad na wieczornym spacerze z psem.

Życie to niesamowity splot niesamowicie nieprawdopodobnych wydarzeń.

Bo jakie są szanse, że w tym samym momencie duch Maradony rzuci się na mnie, by mnie opętać, ja się przewrócę tak, że duch we mnie nie trafi i przeleci nade mną, pies sąsiada skończy puszczać bąka i zacznie ścieśniać zwieracze odbytu, a duch zamiast we mnie trafi do d⁎⁎y psa sąsiada, a ten zacznie go wsysać?

No nie mówcie, że życie nie jest niesamowite.

Do końca życia nie zapomnę widoku ducha, który, wsysany, wiruje w d⁎⁎ie psa jak spuszczany w kiblu i zawodzi do mnie:

„SIX-SEEEEVEN”. #pasta

Trzecie wyzwanie:

Napisz creepypastę

Historie, historyjki wymyślam od kiedy pamiętam. Część spisuję, część nie. Fanem past nigdy nie byłem, a czym jest creepypasta dowiedziałem się w sumie dopiero teraz. Także jeśli ktoś to doczytał do końca i trochę się pośmiał/przeraził/coś pośrodku, to super. Ja na pewno miałem frajdę montując tę historię

#jesiennewyzwania

#heheszki #humorobrazkowy #pasjonaciubogiegozartu #humor

A mógł się jeszcze pomęczyć #pilne #takaprawda #bekazpodludzi

Spokojna rozmowa z sąsiadem sprawcy zbrodni w Krakowie.

#krakow #polska

https://streamable.com/oxogle

3 minuty od zgłoszenia do neutralizacji zagrożenia.

Takiego czasu może pozazdrościć każda policja na świecie.

https://streamable.com/xvyhv0

#policja #krakow

Pracuję w okolicy rynku w Krakowie, byli u nas wcześniej policjanci w sprawie monitoringu - widać od nas planty - ale nie udało się odtworzyć na cieciówce i poprosili mnie telefonicznie o zabezpieczenie im tego na poniedziałek. Wbiłem chwilę temu na serwer i sprawdzam. 5 minut przed atakiem gość jedzie w kierunku Szczepańskiego, spokojnie, jak gdyby nigdy nic. Trochę upiorny widok.

#krakow #zamach

Zabił jeszcze rodziców i siostrę... Ja pi⁎⁎⁎⁎le.

#zamach #krakow

#ukraina #wojna #polska #krakow #zelenski

Nie pamiętam który Tomek ostatnio polecał pastę polerska z Action do reflektorów. Chciałbym tylko przekazać że pasta jest w pytę i zdziałała cuda w moim prawie 20letnim fiaciku, polecam Tomka i polecam tą pastę! #detailing #diy #samochody

$3.5 bln. wyparowało z rynków w USA, dlaczego?

Dem. ogłaszają, że jednym z ich głównych celów będzie ograniczenie rozwoju AI

I tak jak wcześniej pisałem (copy/paste):

w ustawie zaproponowanej przez Sandera jest np:

* Rozwijanie lub wdrażanie superinteligentnej AI byłoby zakazane.

* Rozwój zaawansowanej AI zostałby wstrzymany do czasu, aż nowy federalny regulator ustanowi zasady oraz procedurę oceny modeli.

* Powstałby nowy departament ds. AI na szczeblu gabinetowym, który monitorowałby najbardziej zaawansowane modele i nadzorował usuwanie niebezpiecznych zdolności, takich jak ignorowanie poleceń wyłączenia.

* Firmom próbującym obejść przepisy groziłaby „korporacyjna kara śmierci”.

* Osobom fizycznym groziłoby do 20 lat więzienia.

IMHO uznali też, że kasa wydawana na lobbying (np. Musk) jest nieważna i wspierani kandydaci przegrywali wybory bo ludzie są za mocno wkurwieni na koszty życia. Oczywiście zapominają, że teraz GDP (tak wiem o jego zaletach/wadach) rósł dzięki wydatkom na budowę infrastruktury i bez tego USA czeka recesja, masowe zwolnienia i wszystkie związane z tym konsekwencje, jest też zero szans na ogracznie rządowych wydatków. - tutaj nie ma znaczenia czy Rep czy Dep.

#ciekawostinwestycyjne #inwestycje #finanse #gospodarka

Trochę przeciągnąłem moment wymiany świec w bublo. Ale tylko trochę. Przecież 15 tysięcy kilometrów to nie tak znowu dużo, prawda?!

#majsterkowanie #samochody

Kupił ktoś i czeka z niecierpliwością na premierę GTA VI?

#gry #playstation #xbox #pcmasterrace

Idzie #zima

Stary skrobak się złamał, za mocno naciskałem