Wpis użytkownika pokeminatour w Hydepark

Ech, napisałam długi komentarz i oczywiście usunęło (╯ ͠° ͟ʖ ͡°)╯┻━┻ ale dobra, od początku. Ostatnimi czasy krążą mi po głowie dokładnie takie same myśli - o tych wiecznych pragnieniach, które nie mają końca i o braku, powiedzmy, wyższego celu tej egzystencji. Zawsze dąży się do tego, czego się nie ma, prawda? Przy takim większym natłoku myśli staram się zawsze jakoś tak wyciszyć i pomyśleć: okej, teraz jest wystarczająco, jest dobrze, niczego więcej nie potrzebuję. Wydaje mi się, że kluczem do częstszego odczuwania szczęścia jest wdzięczność za to, co mamy, czego doświadczamy. I ludzie. Kiedyś nie sądziłam, że relacje z ludźmi są aż tak ważne, a piszę to również jako osoba w spektrum. Starałam się zawsze być samowystarczalna, niezależna, pomijam tu już fakt, że jestem introwertyczką. Ale fakt, że masz z kim pogadać o swoich rozterkach, że masz do kogo napisać, by podzielić się dobrą nowiną, to jest naprawdę ważne. Biorąc pod uwagę Twój wpis i komentarze pod nim widzę, że serio jest wiele osób z podobnym podejściem i podobnymi wątpliwościami, co jest w pewnym sensie budujące, bo wspólnie zawsze łatwiej znaleźć rozwiązanie. Dlatego dzięki, Opie, że się podzieliłeś swoimi przemyśleniami i życzę Ci wszystkiego prawdziwie dobrego :3

Jako społeczeństwo daliśmy sobie wmówić, że zawsze trzeba więcej. Moim zdaniem, jeśli jest sie zadowolonym z życia i nie krzywdzi się przy tym nikogo, nie ma po co szukać dziury w całym

@pokeminatour Warto zadbać o emeryturę (3 filar) bo to co dostaniesz po tym pół etatu przez większość życia zawodowego to będą jakieś grosze i będziesz klepał biedę.

Z jednej strony mowisz, ze masz adhd i musisz ciagle cos robic, a z drugiej nic nie robisz.

Chcialoby sie powiedziec, ze twoje podejscie do zycia nie jest normalne. Ale co jest normalne? Wydaje mi sie, ze prawidlowym okresleniem jest to, ze nie jest standardowe, a mniemam ze wynika to z tych pewnych delikatnych “zaburzen” i mozliwe, ze tak jak mowisz, z przeszlosci.

W moim przypadku dazenie do zwiekszenia zasobow mialo 3 znaczace wydarzenia, ktore moge wskazac:
- smierc ojca, jedynego zywiciela rodziny, kiedy mialem 23 lata i konczylem studia
- wplyw tesciow, rodzicow mojej pierwszej zony
- narodziny dziecka, gdzie wydaje mi sie, ze kazdy czlowiek postanawia sobie w mniejszym lub wiekszym stopniu, ze zabezpieczy chociazby finansowo swoja rodzine/ dziecko.

Czy biore udzial w wyscigu? Tak, ale to wyscig z samym soba. Juz dawno zrozumialem, ze zawsze będzie mnostwo ludzi, ktorych nie dogonie i daje mi to spokoj w moich dzialaniach. Jestem sam swoim wyznacznikiem.

W jakim jestes wieku?

@pokeminatour ciekawe podejście, wg mnie potrzeba do tego sporo odwagi i dużej dawki samoświadomości.
Sam się czasami zastanawiam nad tą pogonią, wyznaczaniem sobie celów itd.
Mam już rodzinę więc muszę się trzymać na powierzchni i trochę cisnąć żeby dać przykład swoim dzieciom a może nie muszę tylko tak sobie wmawiam i po prostu taką drogę wybrałem. Nie wiem ale na razie takie podejście trzyma mnie w ryzach i lepiej mi jest jak mam cel który się realizuje na moich oczach, bardzo mi się to podoba bo poprzednią część życia spędzałem bez celu i to nie działało za dobrze.

Generalnie gratuluję podejścia i trzymania się swoich przekonań.

@pokeminatour rozumiem, przy czum u mnie by się nie sprawdziło i nie chodzi nawet o konsumpcjonizm, bo w sumie nie mam drogich rzeczy. No, poza aparatem do kupna którego przekonywałem się parę lat, aparat za 6k to już droga rzecz. Przez lata miałem swoją działalność, potem po prostu fuchy, wystarczało mi żeby powoli żyć i miałem okresy że było sporo wolnego czasu. I jak dla mnie to, szczególnie patrząc z perspektywy czasu, było najgorsze. Strasznie depresyjne, miałem czas żeby coś robić ale nie miałem ochoty na nic poza tym co muszę i gniłem, spałem, bijąc się z myślami i poczuciem straconego czasu. No, ja chyba muszę coś robić, zapełnić sobie dzień konstruktywnymi zadaniami, być do czegoś potrzebnym. Jakbym miał pół etatu, to po prostu po robocie bym robił coś innego (i tak w sumie robię, ale szedłem w ekstremum więc ostatnio trochę odpuściłem bo zdrowie dało w kość - ale wybieram raczej ciekawe dla siebie tematy). W ruchu jestem dużo szczęśliwszy, nie że super szczęśliwy, ale tak jest lepiej. Niemniej też nie potrzebuję nie wiadomo ile, a rzeczy które mam użytkuję do czasu kiedy to już naprawdę jest uciążliwe. Mimo to nie dorobiłem się, zawsze w coś warto zainwestować (jestem tym kumplem który ma każde narzędzie xD).

I nie że uważam żeby np. oglądanie seriali wieczorami było czymś złym, jest to dla mnie OK, ale sam już nie chcę tam wracać. Na starość spoko, pozamulam sobie. Każdy ma inaczej, każdy też inaczej traktuje pracę.

@pokeminatour też mam adhd i u mnie ma to trochę inna formę. Mam żonę, dwójkę małych dzieci, uczę się i rozwijam, uprawiam sporty i przez to mam praktycznie każdą minutę dnia zajęta. I powiem ci że chyba nigdy nie czułem się szczęśliwszy.

Najgorzej było jak nie było czym głowy zająć, jak jest cel i sens to świat jest o wiele przyjemniejszym miejscem.

Czyli jeśli masz już wszystko co chcesz i potrzebujesz, i nie chcesz więcej to możesz powiedzieć, że jesteś szczęśliwym człowiekiem?

Znajdź żonę, zrób trójkę dzieci. Będziesz najczęściej zostającym po godzinach.

Twoje problemy moga wynikać z dobrobytu.

No, to mam podobnie. Pracuje. Poza tym nie robię nic konkretnego. I to mnie powoli wyłącza.

@pokeminatour Rozumiem Cię mordo doskonale, to co opisujesz to cel do którego cały czas dążę. Minimalizm w życiu może być naprawdę fajny a ciągła pogoń za zwiększaniem zasobów to tak naprawdę droga donikąd. Najszczęśliwszy czas mojego życia to bezrobocie i skromne życie z odsetek z oszczędności. Nigdy nie byłem tak zrelaksowany, nie spałem tak dobrze, nie miałem takiej chęci do życia itd.

Nieważne ile się zarabia, ważne ile się wydaje.

@pokeminatour nie mógłbym w ten sposób. W wielu aspektach wystarczyłoby mi minimum, ale w hobby i codzienności lubię nie liczyć złotówek i brać to czego potrzebuje lub wymieniać na lepsze.

Musiałbym zaprzestać po prostu jakiejkolwiek aktywności, bo każda wiąże się z jakimiś wydatkami.

Poza tym jak nie pracuje, to dopiero wtedy wydaje pieniądze jak pie⁎⁎⁎⁎⁎iety. Więc niejako chroni mnie też przed bankructwem xD

@pokeminatour Kupuj przeżycia i wspomnienia.

@pokeminatour trochę rozumiem i co kto lubi. Ja poznałem dziewczynę, której wystarczy dobry komputer i spokój, może też dzieci by chciała lecz jest bezpłodna

@pokeminatour z jednej strony zazdroszczę takiego podejścia a z drugiej obowiązki, rodzina, dzieci nie pozwalają mi iść w tym kierunku. No i moje nie zdiagnozowane adhd/as by na to nie pozwoliły

Termomix i odkurzacz Karchera WD3

@pokeminatour hobby?

A day You will stop racing is a day You will win a race.

Mam podobnie. Aktualnie próbuję zmniejszyć etat, bo 8h dziennie codziennie to dla mnie jakaś abstrakcja. Zarabiam na tyle spoko, że nawet połowa tego w zupełności by mi wystarczyła do życia xD

A jak się nie da to chyba rzucę to w pizdu i zrobię sobie dłuższe wakacje.

No ale to chyba wypalenie zawodowe, trochę depresji i lata zapierdolu

@pokeminatour amen

@pokeminatour z drugiej strony, jezeli nie masz zadnych celow, pasji, hobby to co robisz z wolnym czasem pracujac na 1/2 etatu? Ja gdybym zakonczyl juz wszystkie swoje plany i posplacal zobowiazania pewnie nadal pracowalbym na pelny etat z uwagi, ze zbyt duzo wolnego czasu jest dla mnie psychicznie szkodliwe xD