Gorące — ostatnie 3 godziny

#heheszki #suchar

Wtorek - czerstwimy dalej.

#czerstwyhumor #humorobrazkowy

#heheszki #sakiewicz #knur #tvrepublika #republika

#heheszki #humorobrazkowy #memy

. #heheszki #deheszki

Miłego dnia frens

#apustaja

Boromira zawsze pociągały małe hobbicie rzeczy

#heheszki #memy #memylotr

#zima #plugujzhejto

Uwaga na marznące opady i zmiennie warunki meteo. :snow_cloud::rain_cloud::snowflake:

Dyżurny pługorz już na stanowisku obserwacyjnym!;)

W polskich sklepach internetowych pierwsze zakupy zrobił już agent AI, i to za prawdziwe pieniądze. Visa zakończyła pilotaż handlu przy udziale agenta AI, w ramach którego agent sam wyszukiwał towar, porównywał oferty i uruchamiał płatność. Testy objęły Empik, MegaDron i Tortli, a płatności

Ruskie straty na dzień 10.11.2026r.

#wojna #ukraina #rosja #rosyjskiestraty

Dziś jest dzień jeża! Sto lat wszystkim jeżykom!

#ciekawostki

Niestety kolejna polska firma w obcych rekach. Jak ten kraj ma budowac swoja gospodarke? #biznes #wiadomoscipolska

Pobudeczka #katowice

Słońce to jedyne co mnie jeszcze trzyma sensowniej przy życiu.. ale dzisiaj -3 rano..
Tylko czekać aż śnieg spadnie xd

Przypadek władny jest bądź ojczyznę pozbawić ciebie, bądź tobie odebrać ojczyznę; może on rzucić cię gdzieś na odludzie, może również przemienić w odludzie to miejsce, gdzie się teraz gniecie całe kłębowisko ludzkie. Postawmy sobie przed oczy wszystkie odmiany losów człowieczych i—jeśli nie chcemy być zaskoczeni albo też wprawieni w zdumienie przez owe niezwykłe czy jakby całkiem nowe wydarzenia — przedstawiajmy sobie w duchu nie tylko to, co się często przytrafia, lecz i to, co może nas spotkać w najgorszym razie. Trzeba wyobrażać sobie los z całą pełnią jego możliwości.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

#stoicyzm

#warcraft #heheszkipolityczne #heheszki

Parsknąłem nie powiem.

#memy

1391 + 1 = 1392

Tytuł: Towarzystwo Ochrony Kaiju

Autor: John Scalzi

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Vesper

Format: książka papierowa

ISBN: 9788377315057

Liczba stron: 340

Ocena: 3/10

Powiem tak: nie lubię obrażać autorów, pośrednio bądź bezpośrednio (chyba że napiszą wyjątkowej rangi smroda - ten przypadek, mimo wszystko, nim nie jest [to ja z przyszłości kończący pisać tę reckę - chyba jednak jest]), ale solidniejszy pisarz dałby radę z tego bądź co bądź niecodziennego pomysłu - którym jest, w wielkim skrócie, ochrona kaiju przed przedostaniem się z ich wymiaru do naszego - wycisnąć poważną historię o skłonności ludzkości do ingerowania w sprawnie działające obce (eko)systemy; prób badań absolutnie wszystkiego, co się nawinie; zaprzągania każdej wyobrażalnej drobnostki do czerpania zysku; wreszcie zdobywania władzy za wszelką cenę itd. A to tutaj to taka popierdółka do przeczytania z wyłączonym mózgiem.

Wymienione przeze mnie powyżej aspekty są tutaj obecne, nie przeczę, ale to wszystko, co można o nich powiedzieć. Że są. Zostały one zrealizowane tak o, na rympał, po prostu, bez głębi, dla odbębnienia kolejnego elementu w historii, jak by to niektóre internetowe persony ujęły: "wyszły spod pióra wyrobnika, nie pisarza". Do tego podlano je solidną porcją holywoodzkiego sosu. Nie mówię niestety o tym wspaniałym sosiku, który nieznacznie wzbogacił smak "Cryptonomiconu", tylko masowym glucie prosto z fabryki snów.

Ta książka jest nim wręcz przesiąknięta. Postacie nie zachowują się jak osoby z krwi i kości, tylko jak wyobrażenie współczesnych ludzi o stereotypowo bezbarwnych i jednocześnie wygadanych, znerdziałych postaciach znajdujących się w książce/filmie. Nikt tak nie mówi, nawet wśród paczki znajomych. Nikt tak nie reaguje na wychwycenie jakiegoś nawiązania, a na pewno nie w tak wybuchowy sposób. Ludzie lubią sobie poprzeklinać i popieprzyć głupoty, jednak tutaj w większości oglądaliśmy pokaz żenady i błazenady. Albo po prostu oszukały mnie doświadczenia społeczne. Mam nadzieję, że jednak nie.

Do czasu, podkreślam, z jednej strony cały czas miałem z tyłu głowy myśl, że nie obcuję z traktującą się serio lekturą i nie podchodziłem do niej na poważnie, a z drugiej, pomimo współczesnego dowcipu i stylu, a także absurdalnego tematu - a może właśnie dzięki niemu - czytałem z niemałym zaangażowaniem, bo byłem ciekawy, co autor dalej wymyśli i jak to wyjaśni. Ale stężenie hollywoodyzmów jak na złość nie spadało, w tajnej placówce badawczej robili sobie imprezki co kilka dni, ludzie przez połowę czasu nie zachowywali się poważnie i wiele więcej.

Książka od jakiegoś momentu rozpędza się, ale potem człowiek zauważa, jak mało stron zostało i zaczyna mieć wątpliwości. Końcówka pędzi na złamanie karku, wszystko znajduje swoje szczęśliwe rozwiązanie, każdy dostaje to, na co zasłużył, a czytelnik czuje, że zmarnował czas. Przez 80% lektury odnosi się wrażenie obserwowania wstępu do jakiegoś większego spisku, a potem po prostu znajduje się to jedno wadliwe ogniwo, usuwa je i po problemie.

W po(słowiu/dziękowaniach) dowiadujemy się, że tekst ten powstał w mniej więcej miesiąc jako swoiste remedium na chwilową blokadę pisarską oraz zastępstwo za inną książkę, która z powodu tej niemocy (również covidowej) nie została napisana. Czuł potrzebę stworzenia czegoś lżejszego w tamtych nieciekawych czasach, ale to w ogóle nie niesie ze sobą żadnego ciężaru. Fajnie dla autora, gorzej dla odbiorców, bo to nie jest dobre.

Nie jestem też w stanie pojąć, czemu Vesper zdecydował się to wydać, a tym bardziej dlaczego zrobił to w ramach Wymiarów. Fabryka powinna była się zabrać za ten badziew. Im dłużej siedziałem nad tym wpisem, tym w coraz większym stopniu nie lubiłem tej książki. Zupełnie nie polecam. Na odmóżdżenie już lepiej pooglądać Makłowicza mowiącego "eee" i "yyy". Z pewnością zapewni to nieporównywalnie więcej śmiechu, a i wyjmie z życia tylko kilka minut, nie godzin.

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #johnscalzi #wymiaryvesper #vesper #ksiazkicerbera

Ciężki poranek.

W takim tygodniu jak dzisiaj, optymista powie, że są dwa czwartki i dwa piątki, a pesymista że są tylko dwa poniedziałki oraz wtorki. Moje samopoczucie i stan niewyspania wskazują na dzień świstaka i 6. poniedziałek z rzędu.

Doppio na śniadanie.

#dziendobry

I ja nie wiem czy chodzi o sprzatanie czy o co innego. Ale krysztal wjechal mocno.

#poznan #ezoterycznypoznan #narkotykizawszespoko

Pasta o duchu Maradony przypomniała mi mojego lokalnego żula xD

Mieszkał w moim bloku ale łatwiej go było spotkać na osiedlu lub osiedle dalej gdzie był sklepik. Wszyscy na niego mówili Stasiek ale chyba nazywa się Waldek, nikt nie wie. Ale miał psa na którego wołał "Chodź Stasiek!" i tak się utarło, że właściciel oraz pies to Stasiek xD

No taki typowy żiulio, żona pracowała, on imprezował na osiedlu (chyba miał rentę czy coś). Chociaż zawsze kulturalny i grzeczny. Czasami dzieciaki ze szkoły go zaczepiały to ich zwyzywał. A do mnie wołał "Cześć sąsiad!" i zawsze pytał czy mam jakieś drobne. Czasami z litości dałem mu te 50 groszy. Ale jebaniutki był cwany, potrafił zaczepić i dać te złotówkę i powiedzieć, że pamięta że pożyczył. A następnego dnia i tak znowu pożyczył. Pieniądz niby chodził w obie strony ale wiadomo na czyją korzyść był ten bilans xD

Generalnie radosny człowiek, jak ktoś coś wynosił/wnosił ciężkiego to zawsze wyrastał pod ziemi aby pomóc za niewielką opłatą. Zdecydowanie tańszy od ekipy tragarzy. Ale w końcu żona przeszła na emeryturę. I zmusiła chłopa do zaszycia się.

I tak teraz z radosnego żula stał się smutnym poważnym panem. Już nawet nie krzyczy "Cześć sąsiad" tylko suche, poważne dzień dobry. Ulubione zajęcie to chodzenie na bazar z żoną oraz składanie skarg do spółdzielni. Chłop niby żywy ale tak jakby martwy.

A i jeszcze opowiem o jego psie. Kundel rasy kundel, taki trochę przypominający psa z Maski. Żył długo bo z 15 lat jak kojarzę, ale zdechł. Stasiek wtedy wziął psa w worek, łopatę, poszedł na pobliski cmentarz żołnierzy radzieckich i zakopał gdzieś w rogu.

I trochę mnie bawi, że pies całe życie spędził z pijakami, i po śmierci też leży z pijakami xD

#gownowpis